Pages: << 1 ... 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 ... 278 >>

    02-04-07

      23:24:38, by S p r k .   , 388 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de re-integratie

    Vrijdagmiddag ben ik weer gaan werken en kwam MayDay op de redactie langs om nieuw materiaal voor het blad aan te leveren. Tijdens het kerstfeest hebben we van diverse collega's foto's in MayDay-stijl gemaakt; met een verschrikte blik en getuitte lippen. Vooral Loesje had de look al snel onder de knie en daarom hebben Vincenzo en ik toen een 'Diva Loesje' pagina gemaakt en opgehangen. Die zag MayDay meteen hangen toen ze binnen kwam - faux-pas!

    Daarna heeft ze zéker 2 uur lang een stagiair bijgepraat over showbiz. Er kwam zóveel nieuwe informatie op de arme jongen af, dat ik soms weleens bang was dat er bloed uit zijn oren zou komen. Uiteindelijk heeft MayDay hem (voor zijn moeder, uhuh) een foto met handtekening gegeven, ondertekend met 'MayDay, de zwakste schakel'. Ik hou van mensen met zelfspot. Echt.

    Het is lente én ik had weekend. Wat een fijne combinatie! Zaterdag ben ik gaan lunchen met Maurits 'nu snap ik ook waarom ik gefilmd word!' en later zijn we ook nog taart gaan eten in De Balie. We zijn Jan Smit op straat tegengekomen, die heel erg bruin was. Vies bruin, voor een blank iemand. Een soort omgekeerde Michael Jackson. Ik heb Maurits ook nog geleerd dat eieren géén zuivel zijn.

    De volgende dag ben ik gaan lunchen met Eelco maar toen zijn we helaas geen bekende Nederlanders tegengekomen. Toch wel weer zonde. We zijn wel in een heel leuk tentje cheesecake gaan eten en ik had ook een portie 'broodvariatie' besteld. Toen was er nog een hele leuke episode met een serveerster die Tessa heette en die écht heel leuk was, maar het 'you had to be there'-gehalte is zó hoog dat ik er maar beter niet in detail over kan vertellen.

    Die avond ben ik bij Wagamama gaan eten met Sebas. Eén tafel verderop ging de band Zita Swoon zitten. Bekende mensen! Daarna zijn we een ijsje gaan halen bij Australian. Het frambozensorbetijs was zó zuur dat Sebas heel gevat opmerkte ,,Ze maken daar natuurlijk alles met natuurlijke ingrediënten en dan wordt het vaak toch minder lekker."

    Ondertussen waren ze bij mij in de straat bezig om op een straathoek een soort houten blokhut te bouwen. Buurman Ron denkt dat er een bloemist komt, ik hoop zelf dat het een vier jaargetijden oliebollenkraam wordt.

    29-03-07

      23:56:29, by S p r k .   , 78 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het grote radio interview

    Ik was net gewoon op de radio! Nouja, in België dan hè... Steven Lemmens van Studio Brussel heeft me opnieuw gemaild om te vragen of mijn stem inmiddels weer een beetje gangbaar was, zodat 'ie me in de uitzending kon interviewen over het nieuwe Björk album.

    Ik klink als een zenuwachtige zelfingenomen homo - heel natuurgetrouw dus. Je kunt het fragment hier downloaden.

    En het is me gelukt om de naam GAY.EU te noemen! Brownie points!!!

    28-03-07

      12:09:09, by S p r k .   , 150 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Bjork recensie #2

    Scroll down for English :P

    Nou, er is een heel klein stukje van Björk's nieuwe single Earth Intruders op YouTube gezet. De opera stem is niet iets dat ik me kan herinneren, maar de muziek klopt volgens mij wel. Björk zet overigens wel vaker van dit soort 'teasers' online vlak voor een album release, dus het is niet zo ver gezocht.

    Update: de geluiden op deze MySpace pagina klinken me ook wel héél erg bekend in de oren ;)


    It seems like a small clip of Björk's new single Earth Intruders has been added to YouTube. The opera voice doesn't sound familiar, but the music sounds about right. Björk has been known to put these kind of 'teasers' online prior to an album release, so it's not that unlikely.

    Update: the sounds on this MySpace page also sound really familiar ;)

    [youtube]UKa2fl3f_ls[/youtube]

    27-03-07

      17:21:16, by S p r k .   , 438 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de ingreep #2

    Nou, ik heb sinds 2 dagen onwijze pijn in mijn oren erbij gekregen. Daar helpt geen paracetamol tegen. Het voelde écht alsof mijn hoofd ging exploderen. Gelukkig heb ik nog sterkere pijnstillers (diclofenac) van toen ik vorig jaar mijn vingers had gebroken... En die slik ik nu. Ze zijn helaas wel morgenavond op... Dus dan moet ik op zoek naar iets anders ofzo.

    Ik werd vanochtend heel laat wakker, toen was het al best wel lang geleden sinds ik voor het laatst pijnstillers had ingenomen. Dat was eh... Minder fijn.

    De witte troep is langzaam aan het wegtrekken uit mijn keel. Ik heb nu wel een soort blaasje dat volgens mij best wel pijn veroorzaakt.

    Ik kan al best wel wat eten! Ik heb al wat koude pannenkoeken gegeten enzo. Maar alles wat niet zoet is, smaakt HEEL anders. Ik had zo'n kleine Albert Heijn quiche gekocht, in de oven gedaan, toen af laten koelen, maar het smaakte HEEL raar. Ik kreeg uiteindelijk sowieso maar 1/3 quiche weg.

    Vruchtensap kan ik nog steeds niet aan, doet gewoon teveel pijn. IJs is ook niet echt lekker meer... Niks is eigenlijk écht fijn om te eten. Er is nu 4,5 kilo af.

    Gisteren ben ik bij wijze van uitje naar de Albert Heijn vlakbij mijn huis gelopen om dus die quiche enzo te halen. Ik liep wel wat langzamer dan voorheen maar het was fijn om even buiten te zijn. Ik wist helaas niet zo goed wat ik moest kopen... Het duurt helaas nog wel even voordat ik weer normaal kan eten.

    Ik heb wel allemaal lieve SMSjes, e-mails en kaarten gekregen. Brammetje heeft toen ik in het ziekenhuis lag stiekem mijn vader gebeld, die ik sinds Oktober niet meer heb gesproken. Hij stuurde een lieve kaart met de tekst:

    ,,Eindelijk!!
    Iets aan de gedaan.
    Veel sterkte
    Paw"

    ...het is bijna een soort mini-haiku. De beste vriendin van mijn moeder en de vrouw waarbij ik nog 2 jaar in huis heb gewoond, stuurde ook een lieve kaart.

    ,,Hallo Martijn,
    Van harte beterschap.
    Ik belde en kreeg te horen dat je tot 28 maart niet aanwezig bent, ik dacht je bent op vakantie maar nee je moest even naar het ziekenhuis.
    Nou sterkte en de groetjes van mij."

    Straks komt Loesje het nieuwe nummer van Gay&Night brengen. Het is altijd een spannend moment als die terug komt van de drukker dus ik ben heel erg benieuwd. Morgen komt Eelco als het goed is langs. Misschien loop ik ook wel even naar de drogisterij om te kijken of ik nog een fijn gorgeldrankje kan scoren om de boel een beetje te desinfecteren ofzo.

    Dus dat.

    24-03-07

      19:03:00, by S p r k .   , 1663 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de ingreep

    Christus te paard. Wat een hel, wat een hel. Het is een godswonder dat ik nog leef.

    Laat ik beginnen met een fijne disclaimer, dat ik weet dat het nog véél erger kan qua ziekenhuisbezoek (hallo, ik kijk Grey's Anatomy). En dat je amandelen laten verwijderen NIETS is vergeleken met... Nouja, alle dingen die erger zijn dan je amandelen laten verwijderen. Maar toch; ik ben nog nooit opgenomen geweest in een ziekenhuis en nog nooit onder narcose, dus dit was een big deal.

    In het ziekenhuis zeiden ze dat ik er een week á 10 dagen last van zou houden. Naarmate de grote dag naderde werden de berichten uit mijn omgeving steeds erger; dinsdag zei een nieuwe free-lancer zelfs dat het bij hem wel 2,5 weken had geduurd voordat hij er weer bovenop was. Ik probeerde het hoofd koel te houden.

    Ik meldde me woensdagochtend in het OLVG, waar Brammetje bij de receptie zat. Ik moest me op de KNO afdeling omkleden in zo'n walgelijk blauw nét iets te kort jurkje. Gelukkig mocht ik wel mijn slipje en sokken aanhouden. Toen kreeg ik mijn infuus, wat eigenlijk best wel mee viel qua engheid.

    Tijdens een soort vraaggesprekje bleek dat ik de opdracht om een nachtverzorger te regelen blijkbaar niet serieus genoeg had genomen. Nouja, uiteindelijk had ook iemand wel tegen me gezegd dat er niet per sé iemand bij me hoefde te blijven slapen, maar blijkbaar moest dat dus wel. Ik heb dus uiteindelijk Brammetje gevraagd of hij dan wilde blijven slapen en hij stemde heel lief in.

    Toen werd ik naar de OK gereden. Ik had eigenlijk niet verwacht om in de OK nog bij bewustzijn te zijn. Wel apart. ,,Jongens, klopt dit wel, dit lijkt echt voor geen meter op Grey's Anatomy!" zei ik. Eén van de zusters vond dat ze wel iets van de hoofdrolspeelster weg had, een leuke meneer stelde zichzelf aan me voor als 'Clooney'. Verkeerde serie, mister. De meisjes zeiden toen giechelend over 'Clooney' dat hij 'McSteamy' was. ,,Die is van de plastische chirurgie hoor." zei ik. Ik ken mijn series. ,,Ik doe hier van alles. Wat wil je allemaal? Zal ik je ombouwen? Twijfel je weleens over je geslacht?" Ik zei hem dat ik altijd nog een keer terug kon komen en toen kreeg ik een kapje op.

    Iedereen zei dat het SUPERleuk zou zijn om onder narcose te gaan, maar ik heb er niets van gemerkt. Wel dat ik daarna wakker werd, al stuiptrekkend, alsof ik in een slechte trip zat. Dat was serieus heel eng. Mensen hielden me vast, volgens mij hoorde ik iemand vragen ,,Meneer, waarom doet u dat nou?" en weg was ik weer.

    Daarna kwam ik opnieuw bij, best wel rustig, maar héél erg gedesoriënteerd. Alle pratende mensen om me heen waren ontzettend verwarrend en het liefst had ik vriendelijk willen vragen of iedereen even z'n bek wilde houden. Ik kan me herinneren dat ik dat letterlijk dacht, maar het kwam er niet uit. Heel af en toe deed ik mijn rechteroog een beetje open, mijn linkeroog durfde het allemaal nog niet aan.

    ,,Nou, dan brengen we u nu naar de uitslaap afdeling!" zei een zuster. Met alle kracht die ik in me had, zei ik ,,Ik kan nu echt niet bewegen. Als je me nu ergens naartoe rijdt ga ik kotsen." Het mocht niet baten, en nadat ze 2 seconden met me hadden gereden, heb ik 3 (!!) bakjes bloed opgekotst. Drie. Bakjes. Bloed. Told you so, dacht ik bij mezelf.

    Uiteindelijk ben ik dus toch op de uitslaap afdeling ofzo terecht gekomen, waar mensen me heel fanatiek ijswater probeerden te voeren. De rest van de gebeurtenissen die dag kan ik me niet echt chronologisch herinneren, maar er kwamen meerdere mensen vertellen dat de chirurg nog zou komen uitleggen wat er precies gebeurd was waardoor ik zo stuiptrekkend bij kwam. En een zuster wilde me een zetpil geven tegen de pijn, maar daar kwam niets van in. Dus kreeg ik een prikje, dipidolor. Er werd me medegedeeld dat ik niet naar huis mocht en een nachtje moest blijven. En daar was Brammetje weer, die kleding had gehaald en shampoo en die nét op tijd een bakje eronder schoof toen ik wéér moest kotsen. Ik wist ondertussen nog steeds niet meer welke nationaliteit ik had.

    ,,Je moet je maar niet meer vol laten spuiten met dat dipidolor, daar word je zo verward van." zei Brammetje zachtjes. Gouden tip. Iedere keer als ik praatte werd ik weer heel misselijk enzo. Niet tof. Brammetje vertelde dat Evert en Coty even langs wilden komen, maar dat leek me geen goed idee. Ik zou toch alleen maar heel misselijk worden als ik met ze zou praten. Uiteindelijk bleek dat ze er al waren en was het eigenlijk heel leuk om even bekende gezichten te zien.

    Een zuster probeerde me de hele tijd te laten plassen, maar ik had geen flauw idee meer hoe dat moest. Horizontaal lukte het sowieso niet. Brammetje zei dat ik anders een beetje op de rand van mijn bed moest gaan zitten en mijn buikspieren moest aanspannen. Dat werkte de eerste keer ook niet, maar toen de zuster ging dreigen met een katheter begon het beneden ineens fanatiek te druppelen. Je plasbuis is toch echt typisch een uitgang en geen ingang.

    De volgende ochtend moest ik om 8 uur bij de poli zijn voor een laatste onderzoekje. Ik werd door een zustertje om 7 uur wakker gemaakt, nog helemaal van de kaart en ik kon niet echt op mijn eigen benen staan. ,,Meneer, u moet nu echt uzelf gaan aankleden hoor! Ik heb mijn amandelen een half jaar geleden ook laten verwijderen en ik kon de volgende ochtend ook gewoon weer alles." zei ze. ,,Ja maar jij was toen 12 en ik ben 26." dacht ik bij mezelf. Toen kwam er een karretje langs met versnaperingen. ,,Anders neemt u een zacht wit bolletje met wat jam!" zei ze. Ik kon me niet voorstellen dat ik de komende 3 jaar iets zou durven eten, dus ik bedankte. Sterker nog, ik had een vrij strenge folder gekregen waarin stond dat ik helemaal niets mocht eten, dus die zuster was hard op weg om de statistieken van 'medische missers' te verhogen.

    Uiteindelijk heb ik mezelf uit bed gesleept en gedoucht met de spulletjes van Brammetje. Er lag een map op mijn soort-van nachtkastje en daarmee moest ik naar de poli. Ik had alleen geen flauw idee waar ik was, hoe ik moest lopen, etc. Maar er was al niemand meer in de buurt om het me uit te leggen.

    Bij de poli legde ik mijn map neer bij de balie en ging ik even zitten. Binnen 5 minuten zag ik sterretjes enzo, alsof ik langzamerhand aan het flauwvallen was. Ik stak dramatisch mijn arm uit naar een zuster en een andere bezoekster zag dat er iets mis was, hield me vast en liet een dokter komen. Die sleepte me mee naar een kamertje waar ik in een stoel werd gezet. De dokter legde uit dat alle andere mensen die samen met mij hun amandelen hadden laten verwijderen, allang weer naar huis waren en dat ik niet langer in het ziekenhuis kon blijven. Terwijl hij aan het lullen was viel ik achterover flauw. Toen ik weer bij kwam hield hij me bij mijn schouders vast en zei hij een paar keer ,,Meneer, hoort u me?" Ik vroeg of ik even ergens mocht liggen en na enig aandringen mocht dat zowaar.

    Nou, ik hoef verder niet toe te lichten dat dat niet echt tof was. Misschien ben ik wel onwijs kleinzerig en waren alle andere amandel-patiënten allang weer aan het werk in de bouw ofzo, maar ik was gewoon écht tot niks in staat, viel de hele tijd flauw en ik vond het niet tof dat niemand zich daar iets van aan trok. Behalve Brammetje dan, want die werd gelukkig weer opgetrommeld en die heeft me in een rolstoel naar de receptie gereden. Daar kwam Evert me al snel ophalen om me naar huis te brengen.

    Eenmaal thuisgekomen bleek dat al mijn perenijsjes waren gesmolten omdat de deur van de koelkast niet goed dicht was of omdat de koelkast te 'laag' stond. Sneu. Evert heeft heel lief nieuwe ijsjes gehaald en ook allemaal vruchtensapjes. Sindsdien leef ik op Festini ijsjes, koude kamillethee en water. Ik durf nog steeds geen vaste stoffen door te slikken, dus ik ben onwijs aan de zetpillen om toch nog wat Paracetamol binnen te krijgen. Ik drink af en toe wat afgekoelde bouillon met tuinkruiden, met als nadeel dat de rest van de dag allemaal 'tuinkruiden' in mijn WITTE keel blijven hangen. De vruchtensapjes van Evert deden héél erg veel pijn, dus die durf ik niet meer te drinken. Maurits is nog meer perenijsjes komen brengen, Davey de stagiair is een emmer Ben & Jerry's en een lieve kaart van kantoor komen brengen (en nog bijna aangerand op weg hiernaartoe) en Ron komt straks met nieuwe dingen. Waaronder appelmoes, want dat is best goed weg te krijgen.

    Ik ben ondertussen al 3 kilo afgevallen. Ik heb niet echt honger, maar wel trek. En ik begin wel goed te merken dat ik al een paar dagen niets gegeten heb, want het lukt niet echt meer om kracht te zetten. Ik heb net wel mijn eerste uitje gehad, dat was heel spannend: ik ben even naar beneden gelopen om te kijken of ik post had.

    Oh! Ik kreeg woensdagmiddag een e-mail van iemand van Studio Brussel (Belgische radio), dat ze me wilden interviewen omdat ik als eerste het nieuwe Björk album heb gehoord. Maar op dat moment kon ik totáál niet praten, en ik klink nog steeds niet echt normaal. Dat is dan wel weer een gemiste kans.

    Hoe dan ook; ik verwacht dat ik over 3 of 4 dagen toch wel weer een beetje kan eten. Dus hopelijk duurt het daarna niet al te lang voordat ik weer een beetje fit ben en aan het werk kan. Thuis hangen en The Nanny kijken is ook niet alles...

    << 1 ... 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 ... 278 >>