Pages: << 1 ... 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ... 279 >>

    18-07-12

      00:03:00, by S p r k .   , 804 words  
    Categories: Categorie-loos

    Vaak precies in de eerste week dat ze met pensioen zijn

    Ik denk dus dat ik een tumor heb maar ik durf niet goed naar de dokter.

    Nouja misschien moet ik heel even van tevoren uitleggen dat mijn moeder is overleden aan kanker, mede doordat ze véél te laat naar de huisarts is gegaan. En bovendien zei de huisarts toen tegen haar 'ja maar mevrouw, u bent ook gewoon te zwaar en u wordt ouder, dan is het heel normaal dat u zich niet helemaal op en top fit voelt'. Ik was bij die afspraak aanwezig, mijn moeder is dood gegaan, en sindsdien ben ik dus bang dat ik met iets rondloop dat in een vroeger stadium dus heel goed behandelbaar zou zijn geweest. Ik heb trouwens deze week weer gedroomd dat mijn moeder ineens nog bleek te leven, wat ik heel gek vond en niet vond kloppen, waardoor het een heel ongezellige droom werd.

    Hoe dan ook: het helpt dus ook niet dat ik iedere week de Libelle thuisbezorgd krijg, want daar staan echt een hele hoop leuke columns en verhalen in en recepen en ideetjes om al je meubeltjes lichtblauw te verven, maar er staan dus ook heel enge medische verhalen in. Van vrouwen (of hun echtgenoten) die heel onbenullige klachten nét iets te lang hebben genegeerd en toen ineens (vaak precies in de eerste week dat ze met pensioen zijn, is mij opgevallen) dood waren. Tja, waren ze maar eerder naar de dokter gegaan…

    Nou, in het kader van voorkomen is beter dan genezen ben ik in de afgelopen jaren naar de dokter geweest omdat ik dacht dat er het volgende aan de hand was:

    • teelbalkanker (bleek niet zo te zijn)
    • prostaatkanker (bleek niet zo te zijn maar het bijbehorende onderzoek was zeg maar best wel prettig maar daar hoeven we het nu verder niet over te hebben)
    • ademhalingsproblemen als gevolg van ingeademde kauwgom in mijn longen (röntgenfotoshoot gehouden, bleek niet zo te zijn, hoewel ik overigens nog steeds betwijfel of je kauwgom wel op een röntgenfoto kunt zien, maar dat is inmiddels zo lang geleden dat ik allang dood zou moeten zijn als ik echt kauwgom had ingeademd want dat gaat onwijs ontsteken in je longen)
    • een liesbreuk (zou overigens nog steeds waar kunnen zijn, maar de dokter zei 'kom maar terug als er een stuk darm uit je buik naar buiten steekt' en dat was een half jaar geleden)
    • crohn
    • coeliakie
    • glaucoom
    • verschoven tussenwervel
    • beknelde zenuw in mijn rug (bleek dat ik gewoon net iets langer moest wennen aan mijn nieuwe matras)

    Tijdens al die doktersbezoekjes en bijbehorende onderzoeken zijn we er eigenlijk alleen vooral achtergekomen dat mijn ene pupil iets groter is dan mijn andere pupil.

    Maar goed, nu heb ik dus een klein plekje op m'n wang. Geen puistje, maar een soort plekje met een korstje, en als ik het korstje eraf haal bloedt het heel overdreven en dan komt er een nieuw korstje. Dus ik denk: huidkanker.

    Daarnaast heb ik de afgelopen weken al meerdere keren een soort gekke maar heftige hoofdpijn gehad die aanvoelt alsof ik de dag ervoor migraine heb gehad, maar dat was dan niet zo. Dus ik denk: uitzaaiingen in mijn hersenen als gevolg van eerdergenoemde huidkanker.

    Oh en ik ben natuurlijk in m'n leven al een redelijk aantal keer onder de zonnebank geweest en de laatste jaren ook best wel heftig in de zon verbrand, en volgens de Libelle kun je van 1 keer verbranden al huidkanker krijgen. Dus ik denk: heftige huidkanker. Oh en een vriendin van me zei een keer 'die moedervlek op je rug, daar moet je misschien wel een keer naar laten kijken'. Huidkanker. Oh en een vriend zei een keer 'ik zag een tv-programma en toen hebben ze een soort scan gedaan bij een actrice, en met haar was niets aan de hand maar diezelfde scan bij haar beste vriendin liet zien dat ze allemaal plekken had die ieder moment kunnen omturnen in huidkanker, zij was eigenlijk een soort tijdbom, een liability'. Huidkanker.

    Maarja, ik durf dus niet zo goed meer naar de dokter omdat ik wel vaker dacht dat ik iets had, terwijl dat in de praktijk wel mee bleek te vallen. Maar ondertussen denk ik dus wel steeds 'gevoelige oksel? meer uitzaaiingen!' enzo. En tegelijkertijd denk ik ook dat als ik echt kanker zou hebben, ik het niet heel per sé keihard zou laten behandelen, maar dat schijnen mensen die zelf iemand verloren hebben aan kanker wel vaker te denken.

    Het beste advies dat ik tot nu toe heb gekregen is: ga naar de dokter en als er niets aan de hand blijkt te zijn, dan is het allerergste wat er kan gebeuren dat je dokter denkt 'deze patiënt zeurt wel een beetje'. Dus misschien toch maar eens naar de dokter gaan.

    Oh, over een maand heb ik twee weken vrij, dan ga ik dan wel.

    22-06-12

      12:40:00, by S p r k .   , 375 words  
    Categories: Categorie-loos

    Paniek alom en vrouwen en kinderen eerst

    Ok ik heb gisteren weer iets raars gedroomd.

    Japan had een soort raket met aan boord een atoombom ontwikkeld. Op de één of andere manier was die raket in handen gekomen van Noord-Korea, en op TV zagen we hoe Noord-Korea die raket ging bemannen en lanceren. De bemanning zag er trouwens precies hetzelfde uit als die enge Asians in de clip Nothing Really Matters van Madonna. Noord-Korea zei er tijdens hun TV uitzending overigens niet bij waar ze precies hun atoombom gingen droppen, dus paniek alom en vrouwen en kinderen eerst.

    Ik was heel erg in paniek maar wist 1 ding zeker: ik moet naar het winkelcentrum, want dat is de enige plek die atoombomproof is, en dan kan ik meteen kijken of er nog leuke nieuwe dvd's zijn!

    Samen met zangeres Sia (die in mijn droom trouwens een beetje rende zoals hoe Phoebe uit Friends hardloopt) probeerde ik dus naar het winkelcentrum te rennen. Maar ik had contactlenzen in, en die waren compleet uitgedroogd, waardoor m'n zicht ontzettend wazig was. En Sia is natuurlijk een beetje een liability wat richtingsgevoel betreft, dus het was een hele tijd onduidelijk of we echt naar het winkelcentrum aan het rennen waren, of naar een hondenasiel.

    Uiteindelijk besloot ik even om bij een soort outdoor 50s cafetaria (die zo populair waren in jaren 80 films) te stoppen om mijn lenzen uit te doen terwijl Sia buitten wachtte en met een vastgebonden hondje speelde. Toen renden we samen naar het winkelcentrum terwijl de beelden van de lancering van die Noord-Koreaanse atoomraket door m'n hoofd speelden. Ik keek goed om me heen, want misschien was dit wel de laatste keer dat ik de wereld as we know it zou zien!

    Eenmaal aangekomen in het winkelcentrum besloot ik meteen naar de dvd-afdeling te gaan, waar ze helaas geen leuke nieuwe dvd's hadden. Echt een domper. Maar in de kelder van het winkelcentrum was een leuk feestje gaande, dus besloten we daar naartoe te gaan. En wat werd op dat feestje uitdedeeld? Het Fever album van Kylie Minogue, inclusief bonusdisc waar alle liedjes in instrumentale versie op stonden! 'Wat zullen al die Kylie fans jaloers zijn, mochten ze het vallen van de atoombom overleefd hebben!' dacht ik bij mezelf.

    En toen werd ik wakker.

    28-05-12

      22:28:00, by S p r k .   , 1583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Fleurmoment.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken.
    We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.
    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand Ècht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier machÈ! Het plantje is overigens niet lang gebleven.
    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.
    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.
    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.
    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. Het was inmiddels alweer een weekje geleden. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien vÈÈl later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen.
    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken. We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.

    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand écht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier maché! Het plantje is overigens niet lang gebleven.

    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. En we deden weleens samen boodschappen. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.

    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.

    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.

    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien véél later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen. En wat een naar idee dat een leuke meid van 29, met een leuke baan, leuke vriend, lekker huisje, twee gezellige poezen en dito vriendinnen zomaar ineens dood kan gaan aan slokdarmkanker.

    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    18-04-12

      19:39:00, by S p r k .   , 375 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ok, ik heb dus best wel iets geks gedroomd.

    Ik was met een vriendin van me, Louisa, bij de Praxis. Het was héél duidelijk de Praxis en ze hadden een tig-jarig jubileum.

    Terwijl ik naar binnen liep zag ik een Praxis-medewerkster voor een aantal grote dozen met pindadoppen een moeilijk gesprek met een Mexicaanse meneer voeren. Ze begrepen elkaar totaal niet. "They are floor peanuts?" vroeg de Mexicaanse meneer. "What do you bedoel?" vroeg de Praxis-medewerkster. Ik besloot tussen beide te komen, want ik wist precies wat er aan de hand was.

    "Dat is een stukje Mexicaanse cultuur…" legde ik aan de Praxis-medewerkster uit. "Ze eten in Mexico dus heel veel pinda's, aan de lopende band eigenlijk, en dan gooien ze de pindadoppen zó op de grond." De Praxis-medewerkster keek me meewarig aan. "Nou en als je dus in een Mexicaans restaurant komt, is de vloer soms bezaaid met pindadoppen, vooral op drukke avonden. Sommige restaurants spelen daar op in door alvast aan het begin van de avond wat pindadoppen over de vloer te strooien, dan lijkt het meteen al gezellig."

    De Praxis-medewerkster wist kennelijk ineens waar ik het over had, want ze draaide zich om naar de Mexicaanse meneer en zei "Si señor! They are floor peanuts!". Met een voldaan gevoel liep ik verder de jubilerende Praxis in.

    Bij wijze van extra feestelijkheid was er midden in de Praxis een vitrine waar je allemaal lekkere hapjes kon kopen. En dan bedoel ik niet saucijzenbroodjes en spekkoek, maar echt traiteur-achtige snackjes. Zo zag ik dat ze 'eekhoorntjesbrood' én 'neushoornbrood' verkochten. Ik was echt superbenieuwd wat voor ingrediënten daar precies in zaten, dus vroeg ik aan het in de na-herfst van haar leven zijnde Indonesische vrouwtje dat áchter de virtrine stond, wat het verschil was.

    "Nou, eekhoorntjes bestaan écht! En ze wonen in bomen en verzamelen nootjes!"

    Ik was even stil, terwijl er van alles door mijn hoofd schoot. Dit is toch helemaal geen antwoord op mijn vraag? En neushoorns bestaan toch óók echt? Prins Bernhard heeft toch niet al die jaren op een niet-bestaand dier gejaagd? Ben ík nou gek? "Ik moet hier mensen over smssen!" dacht ik. Dus pakte ik mijn iPhone, maar toen ik een bericht wilde typen zag ik dat mijn toetsenbord ineens geen letter R meer had!

    En toen werd ik wakker...

    Denk je dat het iets betekent?

    27-03-12

      20:31:00, by S p r k .   , 1524 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik had een soort weekendliefde

    Allereerst heb ik ineens helemaal door wat mijn niche is: de Mediterrane, íets jongere medemens (ik reken hier ook even Italië mee, op basis van in het verleden behaalde resultaten). Verder vind ik het dus prettig om op diverse online datingsites in de gaten te houden welke jongens binnenkort onze prachtige stad gaan bezoeken. Vooral omdat het daten van toeristen voorkomt dat je die mensen daarna nog wekenlang tegen hoeft te komen tijdens het uitgaan, en het verkleint ook de kans dat ze onverhoopt ook met je vrienden/kennissen rondscharrelen. Bovendien krijgen dingen als 'bindingsangst' niet eens de gelegenheid om aan bod te komen, want er is een heel duidelijke periode waarin je elkaar kunt zien, en daarna niet meer, dus maak je er het beste van. Die opzet is me in het verleden eigenlijk wel goed bevallen. Maar dat het in de praktijk toch allemaal niet zo pragmatisch in z'n werk gaat bleek dit weekend.

    Er kwam een in Ierland wonende Zuid-Amerikaan naar Amsterdam, we hadden al een paar dagen gechat over muziekjes, en vrijdag ging ik na mijn werk iets met hem drinken in De Jaaren. Ik had maar anderhalf uur de tijd, want er was die avond ook nog het afscheidsetentje van Ben, die terug ging naar Tel Aviv. De Zuid-Amerikaan had dus Engels geleerd in Ierland, met als gevolg dat hij Engels sprak met een Iers accent. Dan kun je mij eigenlijk al wegdragen. Of hoe zeg je zoiets? Ik rekende het goed, in ieder geval.

    Ik had wel al met de Zuid-Amerikaan afgesproken dat we elkaar na het etentje wellicht nog zouden zien. Hij ging de stad in met een vriendin uit Chicago die dat weekend ook in Amsterdam was, ik fietste met het nummer Hounds of Love van Kate Bush op m'n iPhone naar de Warmoesstraat, voor eerdergenoemd etentje.

    In het restaurant was zo goed als geen internet, dus toen het toetje besteld was liep ik even naar buiten om te kijken of ik nog nieuwe berichten had. Toen had de Zuid-Amerikaan dus net 3 minuten geleden gestuurd 'can you come get me, I need a hug'. Een half uurtje later pikte ik hem op bij zijn Christelijke (!) hostel, en ging hij achterop terwijl ik naar mijn huis fietste. Tijdens de fietstocht gaf ik hem ook nog een korte toeristische tour, waar ik duidelijk niet zo'n ster in was, want ik heb hem wijsgemaakt dat Willem-Alexander en Máxima in de Westerkerk zijn getrouwd. 'Wow, how do you know all this?' vroeg hij verwonderd, dus ik denk niet dat deze foutieve informatieverstrekking veel kwaad heeft gedaan.

    Eenmaal thuisgekomen vond hij m'n apartement leuk maar zei hij niets over het uitzicht, wat ik vrij opmerkelijk vond. Hij wilde een glaasje water, dus dat schonk ik voor hem in terwijl hij toekeek. 'Heel goed, altijd opletten wanneer je met vreemde mannen mee gaat en ze drinken voor je inschenken, want voor je het weet stoppen ze er verdovende middelen in' beaamde ik, waarop hij de rest van zijn glas leeg schonk in de gootsteen. Ik zette een muziekje op.

    Na wat nummers van Emiliana Torrini wilde hij graag Nederlandstalige muziek horen. Aangezien ik hem niet wilde afschrikken met TROS-fähige herrie, die überhaupt niet echt aanwezig is in mijn collectie, zette ik de cd van Eefje de Visser op. Tijdens het nummer Naast Me, dat ik altijd al het zoetste nummer van het album vond, begonnen we te zoenen. Die nacht luisterden we naar Corinne Bailey Rae, muziek die hij had opgezet en die ik al sinds 2006 onomstotelijk associeer met liefde en zoetsappige romantiek.

    De volgende ochtend vroeg ik angstig of ik hem heel erg had wakkergehouden met mijn gesnurk, maar het was hem niet opgevallen. Ik weet niet precies hoe dat kan, maar vermoed dat hij in een soort comateuze toestand naast me heeft liggen slapen. Hoe dan ook, eindelijk een logee waar ik mee uit de voeten kon!

    Ik merkte dat ik het ook helemaal niet vervelend vond dat hij er nog was, en dat ik totaal niet de behoefte had om hem zo snel mogelijk de deur uit te werken. Daarom bleven we nog een paar uur in bed muziekjes luisteren, knuffelen en praten over zijn ouders, of je in Rio de Janeiro nu wel of niet standaard aangerand en beroofd wordt (hij dacht van niet) en ik vertelde hem over de keer dat ik verkleed als Mayday naar de McDonald's bed gegaan. We bedachten dat de mensen in zijn Christelijke Hostel misschien wel heel bezorgd waren dat hij die nacht niet in het hostel had geslapen. Of misschien had iemand wel gezien dat ik hem oppikte op mijn fiets met Gay.nl-sticker, en waren ze nu heel hard voor hem aan het bidden.

    Toen we eindelijk uit bed klommen bleek dat de accu van zijn telefoon volledig leeg was getrokken omdat de Chicagoaanse vriendin hem die avond en nacht had bestookt met allemaal berichtjes, Skype-pogingen en op het laatst zelfs dure roamingtelefoontjes. Hij belde zijn vriendin via Skype, en daarna legde ik hem bijzonder gedetailleerd uit hoe hij met de tram naar Museumplein kon komen, waar zijn vriendin op hem zou wachten. 'We kunnen hier heel omslachtig over doen, maar je komt vannacht gewoon weer hier slapen toch?' vroeg ik. Hij glimlachte en knikte.

    Ik ging fluitend douchen en daarna lunchen met Coty. Op weg naar de Westermarkt (waar Willem-Alexander en Máxima dus níet met elkaar getrouwd zijn), werd ik tijdens het inhalen van een fietser nog bijna aangereden door twee kampers op een scooter. 'Hey vuile klootzak, kan je niet uit je doppen kijken, hufter!' schreewden ze me allebei toe. Ik glimlachte en fietste door. Coty maakte later die middag nog een opmerking dat hij het echt niet trok als ik 'zo ziekelijk vrolijk' ben, maar ik wuifde zijn commentaar weg want wat was het prachtig weer en oh kijk wat een leuk t-shirt! Wat wonen we toch eigenlijk in een prachtige stad.

    Nadat ik met zure Coty naar The Hunger Games was geweest ging ik naar de Albert Heijn om ontbijt te halen voor de volgende ochtend. Daarna fietste ik naar huis om iets te eten en een tukje te doen. Net toen ik een aflevering van Felicity wilde starten en een heel klein beetje begon te vermoeden dat hij misschien niet meer zou komen, kreeg ik een bericht van hem. De batterij van z'n telefoon was bijna leeg, en hij stelde zowaar voor om zelf de tram naar mijn huis te pakken! Eenmaal aangekomen bleef dat zijn Chicagoaanse vriendin zijn hand en arm had volgekalkt met het tramnummer, de richting van de tram en de halte waar hij eruit moest. Overzichtelijk.

    Ik dacht nog even dat het misschien ongemakkelijk zou zijn en dat we misschien weer even opnieuw aan elkaar moesten 'wennen', maar zodra hij zijn tas had neergelegd en zijn jas had uitgedaan kwam hij neer me toe, deed hij z'n armen om me heen en zoende hij me.

    De volgende ochtend maakte ik croissantjes voor hem en luisterden we het nieuwe album van Rufus Wainwright. Hij zei dat ik vooral een keer naar Dublin moest komen, ik zei dat hij altijd welkom was in Amsterdam en dat hij bij me kon slapen. We namen heel lang afscheid en met de laatste noten Rufus' nummer Candles op de achtergrond, die trouwens op een doedelzak werden gespeeld waarop hij zei 'this is kind of Irish, too!', gaven we elkaar een laatste zoen en omhelzing, en liep hij de deur uit.

    En daar ging het dus een beetje mis. Want tijdens het afscheid moest ik bijna een beetje huilen, en dat zag hij. Hij had geglimlacht en gezegd dat ik niet moest huilen, waarop ik natuurlijk antwoordde met 'eh waar heb je het over, natuurlijk hoef ik niet te huilen, hahaha hahaha!'. Sindsdien moet ik dus de hele tijd aan hem denken en slaap ik op het kussen waar hij twee nachten op heeft geslapen. En natuurlijk heb ik al gekeken hoe duur een retourtje Amsterdam-Dublin zou zijn, en zo heb ik ontdekt dat het echt maar 40 euro kost als hij vanuit Dublin naar Eindhoven zou vliegen. Daar kun je het zelf niet voor maken!

    Kijk, als hij gewoon in Amsterdam zou wonen, dan zou ik tenminste de gelegenheid hebben om hem wat vaker te zien om geleidelijk aan te ontdekken of er misschien meer in zit dan elkaar de hele avond romantisch en glimlachend aan liggen kijken. Het laatste wat je wil is zo'n situatie waarbij je naar het buitenland gaat en eenmaal aangekomen ontdekt dat hij inmiddels een vriendje heeft ofzo, en ik leef ineens met terugwerkende kracht mee met een vriend van me, die dat dus letterlijk is overkomen.

    Aangemoedigd door Coty, Louis, Floor, Pieter en Georges besloot ik het er maar met hem over te hebben. Lekker persoonlijk, op Facebook Messenger. De samenvatting: hij vindt me leuk en hij wil binnenkort naar Amsterdam komen om te kijken of er meer in zit. Ondanks alle praktische bezwaren. Heftig.

    Oh en van wie is toch dat gouden polsarmbandje dat ik ineens op de grond vond? Hij zegt dat het niet van hem is, maar 'misschien van één van die andere Brazilianen die je onlangs over de vloer had'. Juist ja.

    << 1 ... 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 ... 279 >>