Pages: << 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 278 >>

    28-05-12

      22:28:00, by S p r k .   , 1583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Fleurmoment.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken.
    We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.
    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand Ècht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier machÈ! Het plantje is overigens niet lang gebleven.
    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.
    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.
    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.
    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. Het was inmiddels alweer een weekje geleden. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien vÈÈl later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen.
    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    Ik leerde Fleur een paar jaar geleden kennen. Ze was al een tijdje het knappe meisje dat verderop op de galerij woonde, maar ik sprak er nooit echt mee. Tot we een keer aan de praat raakte in het gezamenlijke washok. Ze vertelde dat ze intercedente was. Ik vroeg haar of dat inhoudt dat ze mensen moet opbellen en moet zeggen ,,Ik heb werk voor je, het is echt iets voor jou! Saucijzenbroodjes inpakken in een fabriek!" maar dat was niet zo.

    Ongeveer een maand later lag ik in bed Wie Is De Mol te kijken, toen ineens de deurbel ging. Fleur had zichzelf buitengesloten en had hulp nodig om bij zichzelf in te breken. We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen om door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.

    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand écht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier maché! Het plantje is overigens niet lang gebleven.

    Uiteindelijk zijn we beter bevriend geraakt. Zo ontbeten we in het weekend regelmatig samen, en ook als we 's avonds teveel hadden gekookt brachten we dat weleens naar elkaar toe. Ze leende m'n Sex & the City dvd's, en ik brandde cdtjes met muziek erop, waarvan het meerendeel positief werd ontvangen. Als ze geen zin had om de afwas te doen, leende ze mijn vaatwasser weleens. Ze ging ook weleens mee uit naar de Reguliersdwarsstraat, participeerde in de zeldzame barbecue's in onze gemeenschappelijke tuin, ging mee naar het Vondelpark, mee uit eten en heeft ook een Oud-Hollandsche spelletjesavond bijgewoond. En we deden weleens samen boodschappen. Later dat jaar is ze verhuisd, en toen begonnen we elkaar minder vaak te zien.

    Ik ging nog steeds af en toe bij haar ontbijten, soms ook met twee vrienden erbij, en we zijn ook nog een paar keer uitgeweest.

    De laatste keer dat ik haar 'sprak' was met kerst in 2010. Ik wenste haar via WhatsApp fijne feestdagen, en zij vertelde dat ze op weg was naar een kerstfeest, maar dat ze zichzelf echt bij elkaar had moeten rapen omdat ze ziek was. Ik nam me voor om snel bij haar langs te gaan, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik wist dat ze flink ziek was, maar ik wist niet dat ze terminaal was. Ik besloot wel haar Facebook wat vaker te bekijken. Daar wensten mensen haar veel sterkte, lieten haar weten dat ze aan haar dachten. Zo'n reactie heb ik zelf ook nog geplaatst.

    In februari 2011 moest ik ineens weer aan haar denken, en besloot ik weer even op haar Facebookpagina te kijken. De aanmoedigingsberichten en beterschapswensen hadden plaatsgemaakt voor condoleanceberichten. Dat was wel even schrikken. Fleur was nog geen 29 en nu was ze er ineens niet meer. En wat raar ook, om zoiets via Facebook te lezen, een week na dato. Goed, zonder Facebook zou ik het misschien véél later gehoord hebben. Dan zou ik haar misschien weer eens gebeld hebben, en dan zou haar vriendje opnemen en het vertellen. Misschien ook niet. Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik ervan vind, om zoiets via Facebook te horen. En wat een naar idee dat een leuke meid van 29, met een leuke baan, leuke vriend, lekker huisje, twee gezellige poezen en dito vriendinnen zomaar ineens dood kan gaan aan slokdarmkanker.

    In de tijd dat Fleur nog mijn bijna-buurmeisje was, heeft ze ook weleens wat bestek bij me achtergelaten: een lepel en een groot mes van IKEA. En iedere keer als ik die lepel en dat mes gebruik, moet ik weer heel even aan haar denken. Zo werd vanavond een Danio Perzik momentje ook een beetje een Fleur momentje.

    18-04-12

      19:39:00, by S p r k .   , 375 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ok, ik heb dus best wel iets geks gedroomd.

    Ik was met een vriendin van me, Louisa, bij de Praxis. Het was héél duidelijk de Praxis en ze hadden een tig-jarig jubileum.

    Terwijl ik naar binnen liep zag ik een Praxis-medewerkster voor een aantal grote dozen met pindadoppen een moeilijk gesprek met een Mexicaanse meneer voeren. Ze begrepen elkaar totaal niet. "They are floor peanuts?" vroeg de Mexicaanse meneer. "What do you bedoel?" vroeg de Praxis-medewerkster. Ik besloot tussen beide te komen, want ik wist precies wat er aan de hand was.

    "Dat is een stukje Mexicaanse cultuur…" legde ik aan de Praxis-medewerkster uit. "Ze eten in Mexico dus heel veel pinda's, aan de lopende band eigenlijk, en dan gooien ze de pindadoppen zó op de grond." De Praxis-medewerkster keek me meewarig aan. "Nou en als je dus in een Mexicaans restaurant komt, is de vloer soms bezaaid met pindadoppen, vooral op drukke avonden. Sommige restaurants spelen daar op in door alvast aan het begin van de avond wat pindadoppen over de vloer te strooien, dan lijkt het meteen al gezellig."

    De Praxis-medewerkster wist kennelijk ineens waar ik het over had, want ze draaide zich om naar de Mexicaanse meneer en zei "Si señor! They are floor peanuts!". Met een voldaan gevoel liep ik verder de jubilerende Praxis in.

    Bij wijze van extra feestelijkheid was er midden in de Praxis een vitrine waar je allemaal lekkere hapjes kon kopen. En dan bedoel ik niet saucijzenbroodjes en spekkoek, maar echt traiteur-achtige snackjes. Zo zag ik dat ze 'eekhoorntjesbrood' én 'neushoornbrood' verkochten. Ik was echt superbenieuwd wat voor ingrediënten daar precies in zaten, dus vroeg ik aan het in de na-herfst van haar leven zijnde Indonesische vrouwtje dat áchter de virtrine stond, wat het verschil was.

    "Nou, eekhoorntjes bestaan écht! En ze wonen in bomen en verzamelen nootjes!"

    Ik was even stil, terwijl er van alles door mijn hoofd schoot. Dit is toch helemaal geen antwoord op mijn vraag? En neushoorns bestaan toch óók echt? Prins Bernhard heeft toch niet al die jaren op een niet-bestaand dier gejaagd? Ben ík nou gek? "Ik moet hier mensen over smssen!" dacht ik. Dus pakte ik mijn iPhone, maar toen ik een bericht wilde typen zag ik dat mijn toetsenbord ineens geen letter R meer had!

    En toen werd ik wakker...

    Denk je dat het iets betekent?

    27-03-12

      20:31:00, by S p r k .   , 1524 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik had een soort weekendliefde

    Allereerst heb ik ineens helemaal door wat mijn niche is: de Mediterrane, íets jongere medemens (ik reken hier ook even Italië mee, op basis van in het verleden behaalde resultaten). Verder vind ik het dus prettig om op diverse online datingsites in de gaten te houden welke jongens binnenkort onze prachtige stad gaan bezoeken. Vooral omdat het daten van toeristen voorkomt dat je die mensen daarna nog wekenlang tegen hoeft te komen tijdens het uitgaan, en het verkleint ook de kans dat ze onverhoopt ook met je vrienden/kennissen rondscharrelen. Bovendien krijgen dingen als 'bindingsangst' niet eens de gelegenheid om aan bod te komen, want er is een heel duidelijke periode waarin je elkaar kunt zien, en daarna niet meer, dus maak je er het beste van. Die opzet is me in het verleden eigenlijk wel goed bevallen. Maar dat het in de praktijk toch allemaal niet zo pragmatisch in z'n werk gaat bleek dit weekend.

    Er kwam een in Ierland wonende Zuid-Amerikaan naar Amsterdam, we hadden al een paar dagen gechat over muziekjes, en vrijdag ging ik na mijn werk iets met hem drinken in De Jaaren. Ik had maar anderhalf uur de tijd, want er was die avond ook nog het afscheidsetentje van Ben, die terug ging naar Tel Aviv. De Zuid-Amerikaan had dus Engels geleerd in Ierland, met als gevolg dat hij Engels sprak met een Iers accent. Dan kun je mij eigenlijk al wegdragen. Of hoe zeg je zoiets? Ik rekende het goed, in ieder geval.

    Ik had wel al met de Zuid-Amerikaan afgesproken dat we elkaar na het etentje wellicht nog zouden zien. Hij ging de stad in met een vriendin uit Chicago die dat weekend ook in Amsterdam was, ik fietste met het nummer Hounds of Love van Kate Bush op m'n iPhone naar de Warmoesstraat, voor eerdergenoemd etentje.

    In het restaurant was zo goed als geen internet, dus toen het toetje besteld was liep ik even naar buiten om te kijken of ik nog nieuwe berichten had. Toen had de Zuid-Amerikaan dus net 3 minuten geleden gestuurd 'can you come get me, I need a hug'. Een half uurtje later pikte ik hem op bij zijn Christelijke (!) hostel, en ging hij achterop terwijl ik naar mijn huis fietste. Tijdens de fietstocht gaf ik hem ook nog een korte toeristische tour, waar ik duidelijk niet zo'n ster in was, want ik heb hem wijsgemaakt dat Willem-Alexander en Máxima in de Westerkerk zijn getrouwd. 'Wow, how do you know all this?' vroeg hij verwonderd, dus ik denk niet dat deze foutieve informatieverstrekking veel kwaad heeft gedaan.

    Eenmaal thuisgekomen vond hij m'n apartement leuk maar zei hij niets over het uitzicht, wat ik vrij opmerkelijk vond. Hij wilde een glaasje water, dus dat schonk ik voor hem in terwijl hij toekeek. 'Heel goed, altijd opletten wanneer je met vreemde mannen mee gaat en ze drinken voor je inschenken, want voor je het weet stoppen ze er verdovende middelen in' beaamde ik, waarop hij de rest van zijn glas leeg schonk in de gootsteen. Ik zette een muziekje op.

    Na wat nummers van Emiliana Torrini wilde hij graag Nederlandstalige muziek horen. Aangezien ik hem niet wilde afschrikken met TROS-fähige herrie, die überhaupt niet echt aanwezig is in mijn collectie, zette ik de cd van Eefje de Visser op. Tijdens het nummer Naast Me, dat ik altijd al het zoetste nummer van het album vond, begonnen we te zoenen. Die nacht luisterden we naar Corinne Bailey Rae, muziek die hij had opgezet en die ik al sinds 2006 onomstotelijk associeer met liefde en zoetsappige romantiek.

    De volgende ochtend vroeg ik angstig of ik hem heel erg had wakkergehouden met mijn gesnurk, maar het was hem niet opgevallen. Ik weet niet precies hoe dat kan, maar vermoed dat hij in een soort comateuze toestand naast me heeft liggen slapen. Hoe dan ook, eindelijk een logee waar ik mee uit de voeten kon!

    Ik merkte dat ik het ook helemaal niet vervelend vond dat hij er nog was, en dat ik totaal niet de behoefte had om hem zo snel mogelijk de deur uit te werken. Daarom bleven we nog een paar uur in bed muziekjes luisteren, knuffelen en praten over zijn ouders, of je in Rio de Janeiro nu wel of niet standaard aangerand en beroofd wordt (hij dacht van niet) en ik vertelde hem over de keer dat ik verkleed als Mayday naar de McDonald's bed gegaan. We bedachten dat de mensen in zijn Christelijke Hostel misschien wel heel bezorgd waren dat hij die nacht niet in het hostel had geslapen. Of misschien had iemand wel gezien dat ik hem oppikte op mijn fiets met Gay.nl-sticker, en waren ze nu heel hard voor hem aan het bidden.

    Toen we eindelijk uit bed klommen bleek dat de accu van zijn telefoon volledig leeg was getrokken omdat de Chicagoaanse vriendin hem die avond en nacht had bestookt met allemaal berichtjes, Skype-pogingen en op het laatst zelfs dure roamingtelefoontjes. Hij belde zijn vriendin via Skype, en daarna legde ik hem bijzonder gedetailleerd uit hoe hij met de tram naar Museumplein kon komen, waar zijn vriendin op hem zou wachten. 'We kunnen hier heel omslachtig over doen, maar je komt vannacht gewoon weer hier slapen toch?' vroeg ik. Hij glimlachte en knikte.

    Ik ging fluitend douchen en daarna lunchen met Coty. Op weg naar de Westermarkt (waar Willem-Alexander en Máxima dus níet met elkaar getrouwd zijn), werd ik tijdens het inhalen van een fietser nog bijna aangereden door twee kampers op een scooter. 'Hey vuile klootzak, kan je niet uit je doppen kijken, hufter!' schreewden ze me allebei toe. Ik glimlachte en fietste door. Coty maakte later die middag nog een opmerking dat hij het echt niet trok als ik 'zo ziekelijk vrolijk' ben, maar ik wuifde zijn commentaar weg want wat was het prachtig weer en oh kijk wat een leuk t-shirt! Wat wonen we toch eigenlijk in een prachtige stad.

    Nadat ik met zure Coty naar The Hunger Games was geweest ging ik naar de Albert Heijn om ontbijt te halen voor de volgende ochtend. Daarna fietste ik naar huis om iets te eten en een tukje te doen. Net toen ik een aflevering van Felicity wilde starten en een heel klein beetje begon te vermoeden dat hij misschien niet meer zou komen, kreeg ik een bericht van hem. De batterij van z'n telefoon was bijna leeg, en hij stelde zowaar voor om zelf de tram naar mijn huis te pakken! Eenmaal aangekomen bleef dat zijn Chicagoaanse vriendin zijn hand en arm had volgekalkt met het tramnummer, de richting van de tram en de halte waar hij eruit moest. Overzichtelijk.

    Ik dacht nog even dat het misschien ongemakkelijk zou zijn en dat we misschien weer even opnieuw aan elkaar moesten 'wennen', maar zodra hij zijn tas had neergelegd en zijn jas had uitgedaan kwam hij neer me toe, deed hij z'n armen om me heen en zoende hij me.

    De volgende ochtend maakte ik croissantjes voor hem en luisterden we het nieuwe album van Rufus Wainwright. Hij zei dat ik vooral een keer naar Dublin moest komen, ik zei dat hij altijd welkom was in Amsterdam en dat hij bij me kon slapen. We namen heel lang afscheid en met de laatste noten Rufus' nummer Candles op de achtergrond, die trouwens op een doedelzak werden gespeeld waarop hij zei 'this is kind of Irish, too!', gaven we elkaar een laatste zoen en omhelzing, en liep hij de deur uit.

    En daar ging het dus een beetje mis. Want tijdens het afscheid moest ik bijna een beetje huilen, en dat zag hij. Hij had geglimlacht en gezegd dat ik niet moest huilen, waarop ik natuurlijk antwoordde met 'eh waar heb je het over, natuurlijk hoef ik niet te huilen, hahaha hahaha!'. Sindsdien moet ik dus de hele tijd aan hem denken en slaap ik op het kussen waar hij twee nachten op heeft geslapen. En natuurlijk heb ik al gekeken hoe duur een retourtje Amsterdam-Dublin zou zijn, en zo heb ik ontdekt dat het echt maar 40 euro kost als hij vanuit Dublin naar Eindhoven zou vliegen. Daar kun je het zelf niet voor maken!

    Kijk, als hij gewoon in Amsterdam zou wonen, dan zou ik tenminste de gelegenheid hebben om hem wat vaker te zien om geleidelijk aan te ontdekken of er misschien meer in zit dan elkaar de hele avond romantisch en glimlachend aan liggen kijken. Het laatste wat je wil is zo'n situatie waarbij je naar het buitenland gaat en eenmaal aangekomen ontdekt dat hij inmiddels een vriendje heeft ofzo, en ik leef ineens met terugwerkende kracht mee met een vriend van me, die dat dus letterlijk is overkomen.

    Aangemoedigd door Coty, Louis, Floor, Pieter en Georges besloot ik het er maar met hem over te hebben. Lekker persoonlijk, op Facebook Messenger. De samenvatting: hij vindt me leuk en hij wil binnenkort naar Amsterdam komen om te kijken of er meer in zit. Ondanks alle praktische bezwaren. Heftig.

    Oh en van wie is toch dat gouden polsarmbandje dat ik ineens op de grond vond? Hij zegt dat het niet van hem is, maar 'misschien van één van die andere Brazilianen die je onlangs over de vloer had'. Juist ja.

    23-03-12

      16:45:00, by S p r k .   , 707 words  
    Categories: Categorie-loos

    Omg ik heb zelf mayonaise gemaakt!

    Wel in groepsverband, want dit is niet iets dat je zomaar in je eentje onderneemt.

    Erwin en Willem kwamen bij me eten en zouden een voorgerecht maken, ik zou het hoofdgerecht verzorgen. Mensen die wat vaker bij me over de vloer komen weten inmiddels dat ik standaard niets in huis heb behalve olijfolie, peper & zout en lesbische theesmaakjes. Erwin en Willem gingen er vanuit dat ik wel mayonaise in huis zou hebben, maar kwamen spreekwoordelijk van een koude kermis thuis.

    Toen was er lichte paniek. Ik had wel Congasaus maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Maar ik had toevallig nog wel eieren in de koelkast (héél toevallig hoor, dat komt ook bijna nooit voor), en olie heb je als mens gewoon altijd in huis, dus gingen we zelf mayonaise maken! Erwin had supersnel een recept gevonden op Smulweb.nl. Wel een beetje een dubieus recept, want er moest 'mosters' in.

    Het eerste probleem diende zich meteen aan: de eieren waren al 2 dagen 'over datum'. Op zo'n moment is Google toch je vriend, want ik wist wel dat er iets was met een ei in een glas water en dat hij dan wel of niet moet blijven drijven, maar wat ook alweer? Erwin zocht het snel op en toen bleken we 5 prima bruikbare eieren te hebben.

    Qua olie was er de keuze uit olijfolie (zoals in het recept), of zonnebloemolie waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum niet meer bekend was, maar die sowieso vóór de kredietcrisis was aangeschaft. We raadpleegden twee reacties onder het recept.

    Zo schreef Andrea 'Mijn ervaring is dat bij gebruik van olijfolie de mayonaise bitter wordt, en daardoor dus absoluut niet lekker'. Maarja, Andrea, je zei het zelf al, dat is jóuw ervaring. Gebruiker 'dengroenen' was veel stelliger in zijn/haar reactie. Eerst even wat achtergrondinfo over 'dengroenen':

    'Ben AMATEUR KOK Ga meerdere keren per week gaan eten maar niet in de sterren restaurants maar in zeer goede kleine restaurants waar de prijzen betaalbaar zijn'.

    Je zou dus kunnen zeggen dat we hier met een soort amateur-pro te maken hebben, wiens advies je dus gerust ter harte kunt nemen. En wat zei 'dengroenen' over die mayonaiserecept? 'Ik denk dat u niet veel succes zult hebben met u mayonaise wie mag er nu mayonaise van olijfolie ??? zeker geen kinderen en ook geen normale mensen, mayonaise wordt van alle olieen gemaakt maar niet van olijfolie weggens de te sterke smaak, in vinaigrettes is dit allemaal ok daar deze smaak word dan verdoeseld door de grote hoeveelheid azijn.'

    Ik vond vooral haar tip dat 'zeker geen kinderen en ook geen normale mensen' olijfolie gebruiken om mayonaise van te maken erg doorslaggevend. Maarja, moesten we dan helemaal vertrouwen op de fles zonnebloemolie die ik nog had gekocht tijdens de glorieuze hoogtijdagen van de Koude Oorlog? We besloten om onze kansen te spreiden en dus half-om-half te doen.

    Ik had een keer in een reclame voor een staafmixer gezien dat iemand daar mayonaise mee aan het maken was, maar 'rvlonk' vroeg zich in een reactie ook nog af 'hoe maak je hem dikker het lijkt net water' (en misschien wilde hij/zij daarna ook nog vragen 'en waar vind ik de leestekens op mijn toetsenbord', maar was doen zijn/haar computer net uitgevallen). Ik besloot in ieder geval mijn mixer erbij te pakken, en bovendien het 'turbo' standje te gebruiken.

    Toen ik de mixer in het stopcontact deed was er nog even een schrikmomentje omdat de mixer nog aan stond. Ik was even bang om om het leven te komen zoals Jacques Herb in de prachtige film De Tranen Van Maria Machita met Ellen ten Damme, maar het is gelukkig goedgekomen. Met de mayonaise ook! Hij had wel een soort van 'deze zonnebloemolie heeft zijn beste tijd gehad'-bijsmaak, en we hebben er op het laatst nog wat extra peper, zout, mosterd en limoensap aan toegevoegd, maar al met al ben ik erg tevreden over dit experiment. Ik ga dit denk ik wel vaker proberen.

    Het was daarna ook nog een leuke avond, want ik heb ze het filmpje laten zien van de man die niet kan ophouden met lachen sinds zijn heupoperatie, en hoewel ik uiteindelijk niet heb gewonnen, was er toch een klein moment dat ik vóór stond met Boggle, omdat ik het woord 'diarree' had gevonden en zij niet!

    27-02-12

      15:20:00, by S p r k .   , 1478 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Duelleren, maar helaas niet tot de dood'

    Gisterenavond was het Nationaal Songfestival op televisie. Helaas heeft iemand bij de publieke omroep bedacht dat Jan Smit en het Songfestival wel een goede match zijn, dus nadat hij zichzelf vorig jaar tijdens het Songfestival belachelijk mocht maken als commentator, mocht hij gisterenavond ook het Nationaal Songfestival presenteren. Inclusief stropdas met piano-thema. Ik moet schoorvoetend toegeven dat hij het beter deed dan zijn ex Yolante van Cabausneijder die het vorig jaar presenteerde, maar niet véél beter!

    Wegzetten
    Het format was dit jaar spiksplinternieuw, en het decor ook! Nee hoor, het format leek eigenlijk verdacht veel op de finale en halve finale van The Voice of Holland, en het decor was hetzelfde decor als The Winner Is. Niet zo vreemd, want de TROS had dit jaar John de Mol in de arm genomen om het Nationaal Songfestival te organiseren. 'Mooi!' moet John gedacht hebben. 'Dan kan ik al die half-vergeten kandidaten van The Voice ook nog ergens wegzetten'. Voor de vorm werden ook nog twee andere inzendingen toegevoegd: de woest aantrekkelijke Tim Douwsma, en Alain Clark. Oh nee, een soort Euroshopper-versie van Alain Clark. Met een liedje dat door Alain Clark geschreven was, dat dan weer wel. Zes inzendingen dus. Karig. Ter illustratie: in Zweden, waar ze het Songfestival toch nét een tikje professioneler aanpakken, zijn er 32 inzendingen. Twee-en-dertig. Meer dan vijf keer zoveel.

    Volgens het nieuwe format zouden twee inzendingen steeds tegen elkaar duelleren. Niet tot de dood, helaas, hoewel dat het allemaal wel wat spannender zou maken. Tim Douwsma moest tegen Pearl Jozefzoon, Joan Franka moest tegen Raffaëla Paton en Kim de Boer moest tegen Alain Clark Ivan Peroti. Zien jullie de trend? Steeds een blank iemand tegen een gekleurd iemand! Hoe zijn ze daar nou bijgekomen? Oh ja, Ruth Jacott heeft een week geleden bij Life & Cooking Life 4 You onder toeziend oog van een notaris een soort trekking verricht. Een blanke notaris, denk ik dan.

    Tweeten
    Tim Douwsma mocht de spits afbijten met zijn nummer Undercover Lover. Hoewel de titel verwachtingen creeërt van een stiekeme bi-curious ervaring ergens in de bosjes, ging het liedje meer over zó verliefd zijn dat je zelfs niet meer kunt Tweeten. Oftewel 'ik ben zo verliefd dat ik mijn gedachten niet meer in 140 tekens of minder kan verwoorden'. Zijn performance was aardig, maar misschien had Tim zich wat meer kunnen focussen op een echt pakkend liedje. In plaats daarvan stemde hij zijn act vooral af op het wegduwen van teksten die op de achtergrond geprojecteerd werden. Saillant detail: achtergronddanser Boris was de avond ervoor nog straalbezopen gespot in de ARC EVE, dus die zal wel met een klein katertje hebben staan dansen daar.

    Pearl Jozefzoon had ergens in een oude la een Bedazzler gevonden ('pons, trek omhoog, opzij!'), want haar jurk was echt prachtig versierd. Haar nummer We Can Overcome was prima, misschien een tikje middelmatig. En toen kwam de vuurregen. 'Koud vuur bestaat niet!' zei mijn moeder vroeger altijd als ik op Oudjaarsavond in mijn nylonjas met een sterretje in mijn hand stond te zwaaien. Gelukkig bleef Pearl ongedeerd. Helaas kon Tim Douwsma niet tegen die vuurregen en de Bedazzelde jurk van Pearl Jozefzoon op, en hij kreeg niet eens € 2.500,- aangeboden zoals dat normaal gesproken in het decor van The Winner Is wél gebeurt! Tim nam het allemaal goed op, knipoogde nog even naar Jan Smit (zagen jullie dat ook?!? WAT BETEKENDE DAT?) en dat was dat.

    Jan Smit kijkt en passent even naar de poes van Raffaëlla

    Nutrisse Ultra Color 2.6
    Volgende duel. Joan Franka en Raffaëla 'een tikje labiel' Paton kwamen op en Jan Smit moet zich heel even op een Halloweenfeestje gewaand hebben. Joan Franka was namelijk verkleed als Pocahontas en Raffaëla als hoer Rihanna. Tijdens het nummer You And Me van Joan Franka kwamen de leden van Treble, die in 2006 voor ons het Songfestival hebben verziekt, ook nog even meedoen. Nee hoor, het waren een stel andere inwisselbare amambanda-meiden met trommels. Ondertussen stond Joan Franka te zingen met een 'ik weet zelf ook niet precies wat ik hier doe' blik in haar ogen. Als ik Back To The Future 3 overigens moet geloven lagen Indianen juist altijd overhoop met cowboys, dus wat mij betreft paste de Indianen-outfit niet zo goed bij een countryliedje. Maarja, wie ben ik? Wie ben ik?

    Toen kwam Raffaëla's introductiefilmpje, waarin ze nog gewoon bruin haar had! Ik stel me dus voor dat Raffaëla om 19:15 uur in een kleedkamer met een pakje Nutrisse Ultra Color 2.6 van Garnier haar haar rood staat te verven terwijl een productiemedewerker roept 'Je moet wel opschieten want je moet je vieze meiden pakje nog aan!'. Raffaëla's act was leuk, de coupletten van haar liedje Chocolatte ook, maar het refrein klonk alsof het geschreven was door dat kind waar ze zwanger van was toen ze in de finale van Idols 3 zat. Raffaëla ging helaas niet door, wat inhield dat we dat belachelijke countrynummer later in de uitzending nóg een keer zouden moeten aanhoren.

    Borrelen
    Volgende duel. Kim de Boer had een 'We are the world, we are the children'-achtig liedje incl. windmachine. Oh, ik sla een heel stuk over, want toen ze opkwam (in een best wel mooie jurk) vertelde Kim meteen aan Jan Smit dat ze nerveus was en dat 'het aardig aan het borrelen was'! Ik zat dus stiekem te hopen dat haar optreden zou ontaarden in een kopie van die hilarische scène uit de film Bridesmaids, maar Kim hield het gelukkig droog. Ik denk dat haar darmen op een gegeven moment toch wat op begonnen te spelen, want halverwege het nummer stond ze zomaar ineens op van de piano en liep ze wat rond. Terwijl er overigens nog wel piano te horen was. Ze zijn zó knap met techniek tegenwoordig! De oplettende kijker zag bij de backing vocals nog Ingrid Simons staan, moeder van Eva Simons en ex van Gordon (ja ja!) en ex-lid van Ebonique, de groep die in 2001 nét niet het Nationaal Songfestival won waardoor we die stomme Michelle op haar blote voeten naar Kopenhagen moesten sturen.

    Dames en heren: Ingrid Simons

    Alain Clark Ivan Peroti had nog een vaag verhaal over vaders en zonen, dat iets weg had van Céline Dion's belachelijke 'this song is for all the parents, and all the children in the world' introductie. Alle gekheid op een stokje, jammer dat Alain Clark daar niet gewoon zelf stond. Het nummer was wat saaiig. Halverwege kreeg ik nog even een opleving toen ik ineens zag dat sommige van de "foto's" op de achtergrondprojectie bewogen, net als in Harry Potter, maar dat redde het optreden helaas niet. Afrojack 'wist het allemaal niet zo goed', maar vond het nummer van Alain Clark Ivan wel 'supergruwelijk'. Leuk grapje van de regisseur: Carlo Boszhard had het over 'een kitschig nummer' en BOEM we zien een close-up van Sieneke in het publiek.

    Vibrerend op de bank
    De jury was überhaupt een bonte verzameling mensen. Wat deed Afrojack daar? Hij zei herhaaldelijk dat hij niets van het Songfestival wist. Natuurlijk is het moeilijk om een jury samen te stellen vol met Songfestival-experts op het niveau van geroyeerde Cornald Maas, maar kom op! Zet er dan op z'n minst een artiest neer die al eens eerder heeft meegedaan. Niet een of andere producent met Asperger die nu even hot is en over Paris Hilton heen gaat. Carlo Boszhard was opvallend eloquent met zijn commentaar, zó eloquent dat je bijna dat gekke matje/knotje achter op zijn hoofd kon negeren. Iedere keer als Jeroen Nieuwenhuize iets zei met zijn diepe, diepe stem begonnen de twaalf hitsige homo's waarmee ik het Songfestival keek licht te kreunen. We zaten letterlijk met z'n allen te vibreren op de bank. Zijn vriendin Kayla mag zich gelukkig prijzen. Ali B had het de hele tijd over 'DE Songfestival' dus die heb ik verder niet serieus genomen. Wel grappig dat hij op het einde, toen hij ineens 10 punten over 3 acts moest verdelen, álle 10 de punten aan één act gaf. Ik denk dat hij bang was om een rekenfout te maken. Tenslotte: wat deed Kim Holland in die jury en waarom had ze groen haar?

    Hoe het is afgelopen hebben we allemaal kunnen zien en online kunnen lezen. Pearl Jozefzoon wist het nummer ook een tweede keer zonder brandwonden te zingen, maar wist de jury en het publiek thuis helaas niet te overtuigen. Joan Franka trad nogmaals op met haar inwisselbare Amambanda-meiden, dit keer met extra veel close-ups van haar belachelijke verentooi. En Alain Clark Ivan Peroti vroeg nog een keer aan het publiek Take Me As I Am maar dat wilde het publiek en de jury dus niet. En daarmee won Joan Franka het Nationaal Songfestival, mocht ze nóg een keer optreden met haar Amambanda-meiden en gaat ze op 24 mei in de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival in Bakoe proberen een plekje in de finale te bemachtigen. Nu is het maar hopen dat die belachelijke verentooi niet door de douane komt.

    << 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 278 >>