Pages: << 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 279 >>

    18-02-12

      18:50:00, by S p r k .   , 383 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Dat is mijn bed-chocola!'

    Laatst waren Evert en Coty bij me op bezoek. Evert legde zijn jas op m'n bed, en zag daar een halve reep Ritter Sport Butter Biscuit liggen.

    Ik was dus altijd tegen Ritter Sport, want ik vind niet dat een chocoladeproduct met 'sport' geassocieerd mag worden, maar toen kocht ik een keer per ongeluk Ritter Sport Butter Biscuit omdat het in de bonus was, en sindsdien zie ik iedere Albert Heijn die géén Ritter Sport Butter Biscuit verkoopt als inferieur.

    Maar goed, Evert zag in bed dus die halve reep Ritter Sport Butter Biscuit van-een-omfiets-Albert-Heijn liggen, en wilde hem zomaar op eten. 'Neeeee! Dat is mijn bed-chocola!' gilde ik paniekerig. En ik moest eerder deze week een beetje grinniken omdat Willem bij me op bezoek was, ik de afstandsbediening van mijn tv uit bed wilde pakken en zag dat er een onaangebroken pak choco Jodekoeken naast m'n kussen lag, voor calamiteiten. Die had ik de avond ervoor mee naar bed genomen, maar ik had niet meer de energie om hem daadwerkelijk open te maken.

    Oh terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik de rest van die halve reep Ritter Sport Butter Biscuit onder mijn kussen had verstopt om te voorkomen dat Evert er nog meer van zou eten, en ik heb dus nog een snackje als ik vanavond naar bed ga!

    Kort samengevat: ik heb al heel veel dingen gegeten in bed. IJsjes. Snoepjes. Chipjes. Koekjes. Maaltijden. Broodjes. Maar ook wel gewoon toastjes met kaas. En als ik later een vriendje krijg die mij op onze anniversary wil verrassen met 'gourmet in bed' denk ik dat we nog heel lang samen zullen zijn.

    Wat ik er dus minder prima aan vind, is dat ik ook weleens dingen eet terwijl ik slaap. Dan heb ik heel lekkere aarbei/witte chocolamuffins gemaakt, en die liggen helemaal in de keuken dichtgeknoopt in boterhamzakjes. Maar dan word ik 's ochtends wakker en dan vind ik ineens 1 of 2 lege muffinpapiertjes naast mijn kussen. Zonder dat ik me kan herinneren dat ik die muffins heb opgegeten. Dat vind ik dus kwalijk. Als je per se muffins moet eten terwijl je toch al aan de obese-e kant bent, doe het dan op z'n minst op momenten dat je bij bewustzijn bent! Op een gegeven moment durf je gewoon zelf geen muffins meer te maken...

    16-02-12

      15:13:00, by S p r k .   , 638 words  
    Categories: Categorie-loos

    Als ik aan m'n oma terugdenk krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe

    Floor (het zusje van Louis) heeft altijd een heel gezellige sjaal om, en die blijkt ze dus helemaal zelf ambachtelijk te hebben gebreid. Dus gaan we binnenkort naar een wolwinkel om wol uit te zoeken. Want Floor gaat ook ambachtelijk een sjaal voor MIJ breien! Daar ben ik heel blij om, want ik had een keer een hele dure wollen sjaal gekocht bij Spoiled (echt héél duur, ik ben hem volgens mij nóg in termijnen aan het afbetalen aan Visa), maar in die tijd deed mijn vader nog de was en ging alles ook standaard in de droger, dus toen werd mijn mooie dure wollen sjaal een soort opengeknipte sok. Ik weet trouwens niet of Floor ook sokken breidt, maar die kun je ook gewoon bij de H&M kopen natuurlijk. Ik heb ook een beetje een trauma aan gebreide sokken.

    Vroeger had ik een soort oma. Niet één van mijn biologische oma's (dat lijkt een beetje 'duurzame vangst' maar je weet wel wat ik bedoel, toch?), maar een andere bejaarde vrouw waar je mee omgaat en die je dan maar oma noemt. Net zoals een vrouw van ongeveer de leeftijd van je moeder ook een 'tante' kan zijn.

    Ik weet trouwens niet zo goed waarom, maar als ik aan m'n echte oma van mijn vader's kant terugdenk, krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe. Misschien dat He-Man een keer op tv was toen ze bij ons op bezoek was. Het lijkt me in ieder geval sterk dat ze bijvoorbeeld rondliep met een zwaard tegen haar rug geklemd en de hele tijd 'BY THE POWER OF GRAYSKULL!' riep enzo. Maarja, op latere leeftijd doen mensen natuurlijk wel vaker gekke dingen, ik las ooit ergens dat Fanny Blankers-Koen zichzelf in haar laatste jaren alleen nog maar met haar eigen uitwerpselen insmeerde. Maar dat geheel terzijde.

    Ik weet nog wel dat ik een keer bij mijn oma van mijn vader's kant op bezoek was en zij had van die kookplaten en wij kookten thuis gewoon op gas, dus toen mijn échte Tante Rudy zei 'niet aankomen Martijn, dat is heel erg heet!' toen dacht ik bij mezelf 'dat zullen we nog weleens zien, Tante Rudy!' en toen had ik m'n hele hand verbrand. En toen mijn oma dood ging hebben we na afloop thuis als troost Seabert gekeken. Dit speelde zich allemaal af in 1985.

    In dit geval had 'Tante' Martha, een vriendin van mijn moeder (dus geen biologische tante, ik heb een keer voorgesteld om iets met tofu erin voor haar te koken en daar wilde ze absolúút niet aan), zelf ook een moeder, en die heette Oma van Dijk. Hoewel ik vermoed dat dat niet zo op haar geboorteakte stond, maar goed. Oma van Dijk breidde (bree?) ook heel veel. Truien, sjaals, dat soort dingen. Het was sowieso een heel actieve oma die ieder weekend wel in de trein zat om een vriendin in de provincie te bezoeken, dus ja dan heb je gewoon veel tijd om te breien denk ik.

    Toen vroeg ik haar 'Oma, breidt u ook weleens sokken?' en toen zei ze 'Nee, aan sokken breien heb ik een broertje dood!'. Toen dacht ik dus dat ze jaren geleden een keer een freaky brei-ongeluk had gehad waarbij haar broertje op zéér ongelukkige wijze in aanraking was gekomen met één van de vijf breinaalden die Oma van Dijk nodig had om sokken te breien. Zééer ongelukkige wijze… En dat dat een soort stilgezwegen familietrauma was. Ik durfde Tante Martha ook nooit zo goed naar dit voorval te vragen maar ik heb haar wel jarenlang heel meelevend aangekeken, tot ik erachter kwam dat het gewoon een soort gezegde is.

    Tante Martha is overigens de enige persoon die me ooit betrapt heeft tijdens het eh… Nouja iets waarbij dus een poster van een jonge George Michael in zwemkleding bij kwam kijken, zeg maar.

    22-07-11

      14:27:00, by S p r k .   , 1722 words  
    Categories: Categorie-loos

    Portugees infuus

    Vorige maand was ik met drie vrienden, Pieter, TJ en Ryan een lang weekend naar Porto. Het was mijn tweede reis naar deze Portugese stad, waar de restaurants goedkoop en lekker zijn, en de mannen ook (of lekker dan, goedkoop weet je natuurlijk nooit).

    De vorige keer dat ik naar Porto ging begon de voorpret al tijdens de heenreis. Eén van mijn reisgenoten had vooral moeite met het gebrek aan gevoel voor esthetiek in het Ryanair toestel. Dat lag niet alleen aan de donkerblauw met gele plastic rugleunigen van de stoelen, maar ook aan één van de stewardessen, die eruit zag alsof ze net was afgestudeerd van de Ronald McDonald School of Make-up Artistry.

    Ryanair is zo'n luchtvaartmaatschappij waarbij je aan boord je eigen koek & zopie moet kopen. Dat leek me wel wat, want ze hadden een Mars Muffin op het menu staan. Een Mars.... Muffin! Helaas bleek die muffin dus al op te zijn en uit navraag bleek dat 'ie in Portugal ook niet verkrijgbaar is.

    Toen begon de stewardess nog wel over een plaatselijke heerlijkheid die we absoluut moesten proberen. Even later kwam ze een briefje brengen met 'pastel de nata' erop geschreven. Ik vond het een heel aimabele geste, en had als wederdienst bijna een briefje teruggegeven met 'de make-up boeken van Kevyn Aucoin' erop. Gewoon als tip.

    LusitanoDit keer was de Mars Muffin wél tijdens onze vlucht verkrijgbaar, en hij was alles wat ik ervan verwacht had, en meer. Die eerste avond belandden we in restaurant Galeria des Paris, een soort hip alternatief restaurant met pianomuziek van een heel leuke pianist, een keuze uit vier hoofdgerechten en erg leuke aankleding en bediening. Daarna belandden we in Café Lusitano, een soort bar/dancing met de ambiance van een foute bruiloft zoals ze eind jaren '70 gehouden werden. Mijn gezelschap wilde daarna nog verder, maar ik was nog steeds bekaf van het vroege opstaan, dus ging ik alvast terug naar het hotel.

    De volgende ochtend bij het ontbijt vertelden mijn drie vrienden enthousiast over de club die ze hadden bezocht, het tweejarig jublieumfeest van Club Zoom. "Je zou het echt geweldig hebben gevonden, overal stonden fotografen en mensen die je handtekening vroegen en gilden!" vertelden ze enthousiast. Nu kan ik me voorstellen dat zoiets voor hen inderdaad bijzonder is, maar hallo, ik ben maar liefst twee (!) keer bij de finale van Holland's Next Top Model geweest, én de première van de musical Dirty Dancing! Zo'n rode loper spektakel, daar kijk ik dus niet meer van op.

    Later die dag gingen we naar het strand. We hadden wel allemaal flessen water gekocht, maar daar had ik niet zo heel veel belangstelling voor, want ik was superdruk met de woeste golven. Ik had me wel een paar keer ingesmeerd, maar m'n rug niet zo goed, en ik had ook geen hoed of petje ofzo (en natuurlijk ook geen noemenswaardig haar op m'n hoofd meer). Natuurlijk heb ik ook geregeld op Grindr gecheckt of er nog leuke Portugese types in de buurt waren. Of eigenlijk was dat een doorlopend thema van de vakantie: dat ik even op Grindr ging kijken.

    Die avond gingen we weer uit eten. Na een half uur door de stad te hebben rondgelopen, waarbij ik me eigenlijk al niet helemaal toppiejoppie voelde, zei ik dat het me niet zoveel meer uitmaakte wáár we zouden gaan eten, als we maar snel een locatie uit zouden zoeken. Ik was hard toe aan een colaatje. De anderen stelden voor om dan maar weer naar Galeria de Paris te gaan, en ik stribbelde natuurlijk niet tegen. De leuke pianist liep weer rond en er kwam al snel een vrolijke serveerster naar ons toe. Ik had écht heel veel dorst, dus bestelde ik meteen maar twee cola en een karaf met water. Die colaatjes gingen erg snel op en het water smaakte een beetje gek (zoals het in Amerika ook smaakt) dus bestelde ik bij het voorgerecht nog maar twee cola, en bij het hoofdgerecht nog twee.

    Ik denk dat ik mijn biefstuk voor 1/3 op had, toen ik me écht niet goed begon te voelen. Ken je dat, als je voelt dat je zintuigen je één voor één in de steek beginnen te laten? Ik voelde me alsof ik ieder moment kon gaan flauwvallen, dus deed ik voor de zekerheid mijn bril maar vast af en zei ik tegen Pieter, die tegenover me zat, dat ik me écht niet goed voelde. Hij trok een wenkbrauw omhoog en zei "En waarom zeg je dat tegen míj?"

    Het volgende wat ik me kan herinneren was dat alles op zwart ging terwijl er van alles door mijn hoofd flitste. Het voelde een beetje alsof ik in een achtbaan zat dat als thema 'mijn leven' had. Beelden van die keer dat ik op de kleuterschool mijn vervelende klasgenootje Annelies in haar gele jurk had laten struikelen, keihard door een grasveld rennen met onze hond, en die keer dat ik een afgekoeld eitje wilde opwarmen in de magnetron, dat de hele boel toen ontplofte en dat ik geschrokken naar mijn slaapkamer rende zodat mijn vader de hele boel kon opruimen. In de verte hoorde ik Pieter tegen me aan praten. "Martijn? Martijn? Kan je me horen? Martijn?"

    Toen ik weer bijkwam wist ik het meteen: ik moet nú over mijn nek gaan. Het voelde zelfs zo heftig dat ik eigenlijk wel dacht dat ik over mijn nek héén zou gaan. Ik stond op en wilde snel naar het toilet lopen, maar aangezien we vlakbij de uitgang zaten zei Pieter "Nee, kom, naar buiten!" Daar stond ik al snel in een conveniently geplaatste gele kliko te kotsen. Nouja, ik deed m'n best om in de kliko te kotsen, maar het kwam ook over m'n leuke nieuwe zwarte polo, m'n spijkerbroek en mijn schoenen.

    Ik voelde me nog steeds niet goed, en er werd een stoel voor me gehaald zodat ik buiten kon zitten, en een kopje warm water. M'n voorhoofd werd gedept met een koude doek, en ik wist: dit gaat niet heel lang goed. En ja hoor, wéér voelde ik alles wegtrekken, wéér schoten dingen door mijn hoofd als die keer dat ik in de keuken van mijn oma mijn hand op haar kookplaat legde om te checken of hij wel écht heet was, die keer dat ik tijdens nablijven in het wiskundelokaal het wiskundeproject van een klasgenootje in de fik stak, en die keer dat ik in een bioscoopzaal keihard op m'n bek ging toen ik halverwege de film wilde opstaan om naar het toilet te gaan. Weer hoorde ik in de verte Pieter roepen, en weer moest ik meteen kotsen toen ik weer bij kwam. Dit keer ook over Pieter z'n sokken heen. Je wil toch blijven variëren.

    Terwijl ik buiten op dat stoeltje zat, kwam ook de leuke pianist erbij staan, om te vragen wat er aan de hand was, en om een ambulance te regelen enzo. Ik dacht alleen maar "Oh, daar is die leuke pianist weer! Oogcontact maken! Glimlachen!", niet wetende dat ik op dat moment bijvoorbeeld helemaal onder de kots zat. Ik bleef me heel duizelig, gedesoriënteerd en misselijk voelen, en voor ik het wist was een ambulance gearriveerd. In de ambulance werd mijn bloeddruk opgemeten, en kennelijk was mijn lage bloeddruk heel erg hoog, ofzo. Ik moest me legitimeren en mijn adres opgeven. Omdat ik niet verwachtte dat die Portugezen mijn Nederlandse adres correct zouden kunnen opschrijven, besloot ik het in te typen op m'n iPhone zodat ze het over konden schrijven. Buiten stonden mijn vrienden te wachten. Pieter had vochtige ogen omdat hij dacht dat ze met een hart defibrillator in de weer gingen, TJ zag dat ik m'n iPhone in mijn hand had en zei "He's alright, he's on Grindr!".

    De ambulancemeiden vonden dat ik wel echt naar het ziekenhuis moest voor een infuus, dat ik uitgedroogd was en dat dat niet zomaar vanzelf over ging. Ik dacht alleen maar "Shit, ben ik hier wel goed voor verzekerd?" maar ze drongen echt aan, dus ging ik met ze mee. Pieter mocht mee in de ambulance, en gelukkig maakte hij in de ambulance en in het ziekenhuis een praatje met het personeel, die er vanuit gingen dat ik aan de drugs was omdat ik uit Amsterdam kwam, en die heel graag kwijt wilden dat hun financiële situatie (en de financiële situatie van heel Portugal) écht niet in orde was momenteel.

    De Russische arts in het ziekenhuis gaf me een infuus met een onbekend flesje, en ik lag op een brancard in een soort gang te wachten terwijl het infuus toegediend werd. Met de gedachte dat ik vast KILO'S was afgevallen omdat ik een maaltijd had overgeslagen, viel ik in slaap. Terwijl ik een tukje deed, heeft Pieter nog een demente bejaarde vrouw weggejaagd die dacht dat ik haar zoon was, en heeft ternauwernood weten te voorkomen dat een andere mevrouw over me heen kotste. Ik lag ondertussen op een gang met een stel andere patiënten, en een apparaat dat af en toe een piepgeluid maakte. Na ieder piepje riep één van de andere patiënten steevast "Mine!" (of iets dat erop leek). Na een uurtje waren het flesje en het zakje helemaal op, en voelde ik me weer een heel stuk beter. Tijd om uit te checken! De Russische arts gaf me nog een recept voor een middeltje tegen duizeligheid mee, en toen we weggingen zei ik "Spasiba!" tegen hem, en dat vond hij HÉÉL ERG LEUK. Pieter checkte me uit en regelde een taxi, en al snel waren we weer in ons hotel. Waar helaas geen weegschaal stond. Want ik was nog steeds nieuwsgierig hoeveel kilo ik was afgevallen ivm het braken en het overslaan van een maaltijd.

    De laatste dag in Porto heb ik me rustig gehouden, ben ik zoveel mogelijk uit de zon gebleven en zijn we niet meer teruggegaan naar Galeria de Paris. Ik wilde er eigenlijk nog even heen om ze te bedanken voor hun hulp, en om die leuke pianist te laten zien dat ik ook heus wel kon functioneren zonder over m'n eigen schoenen heen te kotsen, maar het is er gewoon niet meer van gekomen. Eenmaal thuis in Nederland bleek het ook wel mee te vallen met mijn verwachtte drastische gewichtsverlies, vermoedelijk omdat ik een paar Mars Muffins tijdens de vlucht naar huis had ingeslagen.

    02-07-11

      18:26:00, by S p r k .   , 151 words  
    Categories: Categorie-loos

    The other Tijna

    Ik droomde vannacht dat ik op de Wikipediapagina van één van mijn favoriete Amerikaanse comedyseries aan het kijken was. Het leek op Friends, maar het was geen Friends, want het was een serie die nu nog steeds op tv was. Er stond op dat ik zelf ook in die serie meepeelde. Althans, ik dacht eerst dat ik het zelf was, maar al snel realiseerde ik me dat ik me helemaal niet kon herinneren dat ik scènes had opgenomen ofzo, dus moest het een naamgenoot zijn. Toen ging ik die naamgenoot opzoeken en het bleek een Christopher Atkins-achtige jongen te zijn die in Santa Monica een penniless bestaan leidde. Hij kende wat nummers van Gay&Night (met opvallend veel Jan, Jans & de Kinderen-gerelateerde covers) en had kort ook gedacht dat híj die gemaakt had.

    Niet te verwarren met mijn échte naamgenoot overigens, die in Amstelveen woont en van leer en SM houdt.

    28-05-11

      15:04:00, by S p r k .   , 1292 words  
    Categories: Categorie-loos

    Lichtschakelaar vervangen

    Ik zit dus nu op een nieuwe datingsite, want je moet ze allemaal een keertje uitgeprobeerd hebben. Deze heet Werkspot.nl en het is een site die gespecialiseerd is voor mensen die een fetisj met klusjesmannen hebben.

    Je kent het wel, in erotische films, dan is iemand gewoon thuis, minding his own business gewoon een boekje aan het lezen ofzo, en dan wordt er ineens aangebeld door een loodgieter. "U had gebeld dat er iets is met uw pijpen?" zegt die loodgieter dan, en dan gaat zo'n overall ineens héél snel uit, en dan heeft die klusjesman toevallig niks eronder aan en dan houdt hij de hele tijd z'n helm op enzo, en voor je het weet zit hij aan je aardlekschakelaar en zijn bij hem al drie keer de stoppen doorgeslagen.

    Nou, er zijn op Werkspot.nl dus mensen die het een opwindend idee vinden om zelf een klusje te hebben en dat er dan een klusjesman bij hun over de vloer komt, én er zijn mensen die het juist veel spannender vinden om als klusjesman zelf bij de mensen thuis te komen. Het leek me wel een interessante site, en misschien is het ooit nog weleens bruikbaar voor een datingartikel in het blad, dus plaatste ik zelf ook een 'klusje'.

    Ik besloot met een klein klusje te beginnen, gewoon om de boel een beetje af te tasten. Er moet bij mij al een tijdje een lichtschakelaar vervangen worden (nu steken er gewoon stroomdraden uit de muur). Als ik het echt meteen goed aan had willen pakken, dan had ik natuurlijk een klusje geplaatst om mijn hele badkamer opnieuw te betegelen, of om mijn electrische bedrading helemaal te vervangen ofzo, maar dat leek me nog wat te extreem en dat trekt ook meteen hele heftige types aan. Het vervangen van een lichtschakelaar leek me precies een mooi instapklusje.

    Ik plaatste een zo goed mogelijke 'opdracht' om het juiste type klusjesman mee aan te trekken.

    KlusjeLichtschakelaar vervangen (da's meteen duidelijk, je laat daarmee zien wat je wil, dat je niet iemand bent die eerst wekenlang alleen wil chatten over klusjes om vervolgens misschien nooit tot een afspraak te komen).

    "Het is dus heel makkelijk;" dat leek me een goed begin, om het laagdrempelig te houden, om zodoende misschien een beginnende klusser aan de haak te slaan voor wie dit ook allemaal nieuw is, zodat we het samen allemaal kunnen ontdekken. "Een lichtschakelaar moet vervangen worden en nu steken er 2 draadjes uit de muur. Ik weet niet zeker of het nu wel of niet opbouw is," Daarmee laat je zien dat je hulp nodig hebt, dat je eigenlijk overmand wil worden door je klusjesman, dat je een beroep wil doen op zijn ervaring en dat je jouw lot eigenlijk in zijn handen wil leggen. Een beetje tegenstrijdig met de laagdrempeligheid van mijn openingszin, maar je wil ook weer niet zo'n mietje die alleen maar een middag of avond naast je op de bank gaat zitten, geen woord durft uit te brengen en vervolgens weer naar huis gaat terwijl jij blijft zitten met je klusje! "misschien kun je dat aan de foto zien." Het is dus heel belangrijk om een foto bij te sluiten van jezelf of van je klusje. Het leek mij voor deze eerste keer spannender om een foto van het klusje bij te sluiten, dat houdt het spannend. Ik had natuurlijk ook zelf op de foto kunnen gaan met het klusje, maar in dit geval zijn het dus stroomdraden waar gewoon 220 op staat, en ik word altijd heel levendig als ik voor een camera sta, dus dat leek me een beetje gevaarlijk.

    Situatiefoto"Ik heb een nieuwe schakelaar in huis (opbouw) maar als het inbouw is mag je dat natuurlijk meenemen (of er zit een geschikte winkel hier vlakbij voor materialen)." Meteen laten zien dat je zelf attributen in huis hebt, maar dat het ook prima is als hij zijn eigen attributen meeneemt. Dan kun je tijdens het uitvoeren van het klusje nog alle kanten op en op deze manier leer je natuurlijk ook vaak nieuwe attributen kennen. Voorstellen om samen naar een winkel te gaan is eigenlijk een stap  verder dan ik wilde gaan, maar ik zette het er als optie toch maar vast bij. "Wel zelf wat schroefjes meenemen want de schroefjes die ik nu heb zijn kennelijk te lang." Laten zien dat je ook maar gewoon een mens bent met te lange schroefjes, want jezelf kwetsbaar opstellen is het nieuwe zwart.

    Ik kreeg meteen twee reacties, waarvan de eerste het leukst op me overkwam. "beste opdrachtgever ik kan vanmiddag nog langskomen om de schakelaar te monteren voor u" Het is kort, het is bondig, er wordt een bepaalde daadkracht tentoongespreid en het is duidelijk iemand die meteen tot actie over wil gaan. Het andere bericht dat ik kreeg leek me helemaal niks: "ik kan volgende week wel even de schakelaar plaatsen, inbouw of opbouw maakt weinig uit zo te zien , alle materialen heb ik in de auto dus geen probleem." Sorry maar dit kwam echt op me over als iemand die aan de lopende band met dit soort klusjes bezig is, waarbij je niet meer dan een nummer bent. Iemand die wel 'even' de schakelaar wil komen plaatsen, tussen neus en lippen door, waar blijft de romantiek dan nog? En om te insinueren dat inbouw of opbouw weinig uitmaakt getuigt ook van weinig respect naar je opdrachtgever toe, en om meteen te pochen dat je 'alle materialen' in je auto hebt, vind ik ook weer overdreven. Bovendien kon deze klusser pas volgende week langskomen, maar als ik eenmaal een klusje heb, dan wil ik ook dat hij geklaard wordt!

    De eerste klusser had ook meteen daadkrachtig z'n telefoonnummer erbij gezet, dus ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en hem meteen even te bellen. Het bleek dat hij aan het begin van de middag nog even een klusje in de binnenstad had, maar daarna wel even langs kon wippen. Dat viel wel een beetje tegen, want je wil niet iemand z'n 'tweede ronde' zijn, en zou hij na dat eerste klusje nog wel genoeg energie over hebben voor het mijne? Ik besloot hem toch maar langs te laten komen.

    Twee uur later ging de telefoon. De klusser, laten we hem Kevin noemen want zo heette hij, stond in het gebouw maar wist niet zo goed waar hij naartoe moest. Dat overkomt mensen wel vaker. Ik gaf hem instructies en al snel ging de bel. Toen stonden er ineens twee (!!) mannen voor de deur! Wat een gamechanger! Was ik daar wel aan toe, meteen twee klussers? Of kwamen ze me uitmoorden? Kevin keek even naar de snoertjes die uit de muur staken, en zei dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat hij werkte aan zulke oude bedrading. Dat is dus iets waar je op latere leeftijd wel vaker mee te maken krijgt als mens, dus ik hield een snelverzonnen verhaal op dat de VVE al van plan is om een keer alle bedrading in het gebouw te vervangen en dat we het tot die tijd nog even hiermee moeten doen. De twee jongens gingen even terug naar hun auto om hun gereedschap te pakken (of om plastic klaar te leggen in hun bus om mijn lichaam dadelijk in te wikkelen, dat had ook nog gekund). Toen ze weer terug waren begon Kevin, terwijl de ander toekeek.

    Al heel snel zei hij dat m'n snoertjes te kort waren. RUDE! Kort samengevat kwam het er op neer dat ik eigenlijk gewoon m'n hele bedrading moet laten vervangen. Vertel eens iets nieuws! En bovendien; ik ben gewoon nog niet toe aan een klusje met een dusdanige omvang. Kevin heeft nog wel van alles voorgerekend voor me enzo, maar ik heb hem toch snel weer laten vertrekken. En ik zit nog steeds met m'n klusje.

    << 1 ... 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 ... 279 >>