Archives for: January 2002

    09-01-02

      13:35:00, by S p r k .   , 808 words  
    Categories: Categorie-loos

    Charlie's Devils

    winter came by my bedroom today falling in rows and covering the lane morning shone on my windows today passing the time i slumber away to kill all the day - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson

    Nu de Charlie's Angels gekte al geruime tijd voorbij is, word ik op mijn werk dagelijks geconfronteerd met een nieuw, schrikwekkender fenomeen; Charlie's Devils. Links van mij, recht tegenover mij en net niet rechts van mij zitten 3 dames van begin 30 die de hele dag praten over de aanschaf van huizen. In de afgelopen weken heb ik zo'n beetje iedere hypotheekvorm om mijn oren gekregen, en op verzoek kan ik een aardig lijstje van woningcoöperaties en sexy makelaars aanleveren. Verder komen geregeld onderwerpen als allervernietigende huisdieren, mislukte volleybalwedstrijden en een chronische rose-verslaving aan de orde. Maar het is niet alleen rozegeur en maneschijn met de drie dames. Hoewel ze er eigenlijk nog veel te jong voor zijn, lijkt het af en toe net alsof ze van de ene opvlieger in de andere schieten. Uit al die bitterheid komt een gevoel van saamhorigheid, het gevoel dat ze een front moeten vormen. Een front tegen mij, nota bene. Ze noemen me een valse nicht, vinden dat ik naar de kapper moet (dat is eigenlijk ook wel zo), en ze vragen zich dagelijks af wat ik toch in godsnaam probeer te compenseren met de aanschaf van alle dvd's die op kantoor voor me binnenkomen. Alsof dat nog niet erg genoeg is gaan ze iedere dag met elkaar lunchen, en ik mag nooit mee. ,,Nee, Martijn, we gaan het over vrouwendingen hebben..." Nou, ik denk dat ik daar beter over mee kan praten dan zij zelf. Ik heb al vele vrouwen gelukkig gemaakt met mijn tips en natuurlijk mijn befaamde 7-stappen plan.

    Het valt me wel op dat briefopeners en scharen steeds vaker van mijn bureau en opberglade verwijderd worden, maar daar is op zich nog wel mee te leven. Eigenlijk zijn we met z'n vieren ook nog wel te vergelijken met een iets jongere versie van de Golden Girls. De dame recht tegenover mij is een soort tukker met een druk sociaal leven, die me ieder half uur vraagt of ik 'toevallig' nog broodjes ga halen. Dankzij haar hoor ik dagelijks menig carnavalskraker voorbij komen, en weet ik nu alles over het horecaleven in Nijmegen. Zij lijkt eigenlijk het meeste op Sophia.

    De dame 2 plaatsen rechts van mij is een zelfstandige jonge vrouw met een soort euroshopper-versie van George Clooney als vriendje, die altijd toevallig langs mijn tafeltje komt huppelen als ik chocoladepinda's of van die vieze Go Ahead koekjes heb liggen. Haar lievelingswoordje is 'chippie!', dat ze met grote ogen en een brede grijns uitspreekt om vervolgens naar beneden te huppelen en de snoepautomaat te plunderen. Een soort koekjesmonster inderdaad, maar dan dus met ander voedsel en een minder blauwe vacht. Precies, zij is degene met de rosé verslaving. Een soort reproductie van Blanche.

    En dan is er nog de dame naast mij. Háár favoriete zinnetje is 'ik kan hier niets mee', en wanneer we ons proberen in te leven in de state-of-mind van een gemiddelde verwilderde ontredderde klant van ons bedrijf, is zij degene die qua rollenspel het meest natuurgetrouw overkomt. Zij is de verwekker van het nú al klassieke gezegde ,,Hij die bukt, die vindt wat!" en heeft af en toe hele nuttige weetjes en zo. Bijvoorbeeld dat Ierland eigenlijk toch weer geen provincie is van het Verenigd Koninkrijk. We gaan vaak uit eten, geven dan 50 euro per persoon uit aan een vrij simpele maaltijd, roepen steeds dat we dat nooit meer doen, en de week erop zitten we weer bij eenzelfde soort tentje. Het is een schat van een mens, maar ze heeft toch nog het meeste weg van Golden Girl Rose. Het 'back in St Olaf' van Rose, wat meestal het intro was van een zeer langdradig en onnodig verhaal, is bij deze dame veranderd in 'ik heb ooit een documentaire gemaakt over'. En dan komt er weer een verhaal over een klein meisje met een borst op haar voorhoofd, een kleptomaan die belachelijk grote opvallende dingen jatte of een St. Bernard die de hele tijd zelf de rum uit het vatje om zijn nek opdronk waardoor hele groepen verdwaalde skiiers nooit meer teruggevonden werden.

    Dan blijft er nog maar eentje over. Dorothy. De vrouw die toch nog een beetje op een man lijkt, erg verbitterd is door het leven, nooit eens wordt aangesproken door een man en voortdurend moet bufferen tussen de andere drie dames. Maar Dorothy heeft ook goede kanten; ze heeft zo nu en dan een prettige one-liner en ze vindt altijd weer de weg naar huis, zolang de straat maar geelgekleurd is. Ben benieuwd hoe ze het er vanaf brengt tijdens de zoveelste verhuizing en de complete metamorfose die eraan vooraf zal gaan.

      10:07:13, by S p r k .   , 675 words  
    Categories: Categorie-loos

    De verhuizing terug naar Aalsmeer

    Om me geestelijk even helemaal los te maken van de beslommeringen op het werk, heb ik een flink aantal dagen vrijgenomen, zodat ik nog voor de kerst naar Aalsmeer kon verhuizen. Dat was eigenlijk simpeler dan ik had gedacht. Ik ben maar 1 keer op mijn bek gegaan, nota bene met een kastje die ik eigenlijk niet eens meer wilde hebben. Het is best wel raar om weer terug in Aalsmeer te zijn; ik mis Maartje best wel, het is een stuk kouder in huis en ik heb het idee alsof ik nergens naartoe kan. Om overal een beetje van bij te komen besloot ik om weer eens onder de zonnebank te gaan. Helaas; ik was al te lang niet meer geweest, en de zonnebank was zo sterk dat mijn hele rug verbrandde. In eerste instantie vond ik het wel meevallen, maar toen 's nachts bleek dat ik niet eens meer op mijn rug kon slapen besloot ik mijn mening toch maar even te herzien. Het fitnessen ging verbazingwekkend goed; hoewel ik nog maar 1 keer geweest ben (ik was een paar dagen bij een vriend tijdens en na kerst, en deze week vond ik het te koud om erheen te fietsen) zie ik alles positief in. Ik hoop alleen niet dat de befaamde zadelpijn weer op gaat spelen, want ik weet niet of ik dat nog wel aankan.

    Op Zaterdagavond zat ik thuis helemaal energiek te wezen van het sporten. Ik had besloten thuis te blijven en had mezelf achter de PC met een glaasje Bailey's geparkeerd. Toen belde Mikette ineens; hij was in de buurt en zou me op komen halen. Ik moest binnen 20 minuten klaarstaan. Een half jaar geleden was ik op een moment als dit in paniek geraakt. Maar toen Maartje een tijdje geleden mijn flesje Lancome Teint Idole wat niet meer in Nederland te koop is, kapot liet vallen besloot ik dat maar als een teken te zien. Ik ben inmiddels dus vrij low-key geworden qua make-up, en ik had dan ook maar 5 minuten nodig om ervoor te zorgen dat ik weer een beetje fit voor de dag zou komen.

    Toen we eindelijk in de stad waren bleken de straten bedekt te zijn met een maadgelijke witte deken. Ik genoot intens van dit mooie winterdecor, wilde al bijna een liedje van de kerst CD van The Carpenters inzetten, toen ik bijna een sneeuwbal voor mijn hoofd kreeg. Losgeslagen randgroepjongeren, vergezeld van een christelijke oude zus hadden het vuur geopend en verwachtten nu van ons dat we mee zouden doen met een ouderwetse sneeuwballenoorlog. Ik voelde hier echter weinig voor, en liep dus rustig door. Henka heeft geloof ik nog wel een kleuter tegen de grond geslagen; chapeau hiervoor. Mikette sloeg een beetje door en begon een supersneeuwbal te kweken die alsmaar harder en harder werd. Ik vreeste het ergste en besloot hem de sneeuwbal dus uit handen te slaan. Binnen de kortste keren had hij een nieuwe sneeuwbal te pakken, en toen ik ook deze onschadelijk wilde maken, werd de hele sneeuwbal zonder pardon in mijn haar gewreven. Ik was ontzet, maar bleef gedistingeerd in de rij voor de pinautomaat staan. ,,Sneeuw vlekt niet, Bailey's wel." herhaalde ik keer op keer terwijl ik mijn zoete wraak aan het plannen was. Het is er echter niet meer van gekomen; ik ben soft aan het worden.

    En zo kom ik de winter door; 's ochtends vroeg als iedereen nog op bed ligt sta ik op, en binnen 3 kwartier sta ik bij de bushalte te wachten, samen met de vrouw met de grote bril, die er 2 jaar geleden ook altijd stond. We groeten elkaar en hopen dat de bus snel komt. Volgens mij is ze een beetje bijziend, want bij elke vrachtwagen of bestelbusje dat langsrijdt steekt ze parmant haar strippenkaart uit. Ik zeg er maar niets van...

    some people don't hurry don't you worry they say one day I'll be older so much colder I say this fear won't appear if I keep stumbling up at one - "In The Afternoon" by Magnus Sveningsson