Archives for: March 2002

    04-03-02

      13:23:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Terug uit Hawaii

    Na mijn terugkomst uit Hawaï verkeerde ik zowaar in een klein dipje. ,,Dat is helemaal niets voor jou, Martijn!" hoor ik je al denken, vol sarcasme en cynisme. Fijn dat je met me mee leeft. Zo zonnig, vrolijk, tropisch en vrij alles in Hawaï was, zo somber, koud en gesloten was alles in Aalsmeer. In mijn eerste weekend thuis waren de Friends dvd's niet aan te slepen; ik heb heel wat afleveringen moeten kijken om toch een beetje vrolijk te worden. Hoe langer ik naar het geluk van andere mensen kijk, hoe optimistischer ik er zelf ook van word. Verder heb ik dat weekend bizar veel geslapen wegens jetlag en zo, en ben ik niet uit geweest, terwijl ik me dat wel had voorgenomen. Mijn echte leven zou ik die maandag wel weer oppakken als ik weer aan het werk ging. Niets bleek minder waar; ik heb me de hele dag, soms zelfs hardop, afgevraagd waar ik in godsnaam mee bezig was. Uiteindelijk heb ik me als een soort routinewerk door de hele week gesleept, en eigenlijk ook de weken erna. Goede Vrijdag was echt een goede vrijdag; het was ontzettend lekker weer, ik had mezelf getrakteerd op een middagje vrij en ik ben met mijn broer genadeloos gaan winkelen. 'Shopping Can Really Cheer A Girl Up' - ik hoor het Madonna nog zeggen, en ze heeft nog gelijk ook. Het weekend was helaas iets minder actief, het geld is tenslotte ook een keer op, maar aangezien ik eerder die week een lading bonus-nood Friends afleveringen had gekregen van een collega, heb ik mezelf er toch doorheen weten te slaan.

    2e Paasdag was geweldig; hoewel ik niet veel verder ben gekomen dan huiselijk een film kijken bij een vriendin en lopen naar de afhaal chinees, maar ik voelde me vrolijk en vrij. Dinsdag was er eigenlijk meer van hetzelfde; ik heb gewerkt en daarna ben ik naar diezelfde vriendin vertrokken om onder het genot van een lekkere Domino's pizza een filmpje te kijken. De pizzabezorger was erg leuk, en bovendien erg vrolijk, dus in al mijn gulheid heb ik hem per ongeluk expres net iets teveel fooi gegeven. Ik ben benieuwd of hij me 10 seconden later 'Dat was nou een leuke pizzaboy" hoorde roepen; alle ramen stonden open dus de kans is groot. Weet hij in ieder geval waar ik woon. Of tenminste, waar ik vaak over de vloer kom. Of over de bank. Over dingen heen, in ieder geval.

    Wanneer de nood hoog is, ga ik uiteraard ook nog graag een hapje eten en een filmpje kijken bij Mango. Hij woont helaas wel in de Bijlmer, dus dat vraagt om wat voorzorgsmaatregelen. Ik plak een post-itje op mijn beeldscherm met een zeer verkort testament, ik zeg mijn moeder dat ik van haar hou en ik verwijder mijn SIM-kaart uit mijn GSM. Maar dan ben ik ook helemaal klaar om te gaan. M'n creditcards hoef ik niet te verstoppen want die zijn toch altijd maxed. Ik ben vaak allang blij als ik in de altijd-naar-gezellige-urine ruikende hal van Mango's flat sta; dat houdt in dat ik weer een reisje door de Bijlmer heb overleefd. Helaas was de goede man vergeten geraspte kaas voor de Burrito's te halen, en moest ik dus alsnog op pas om bij de Albert Heijn een zakje jong belegen te scoren. Nou ben ik niet zo paniekerig ingesteld (ha! Ik lieg! Ik lieg!), maar als ik ineens de weg kwijt raak in het immens grote winkelcentrum van de Bijlmer, dan beginnen mijn knieën toch wel een beetje te knikken. Ik heb wel 3 rondjes door het grote boze donkere winkelcentrum gelopen, en nog had ik de Albert Heijn niet gevonden. Laat staan dat ik een zakje jong belegen had gescoord. De weg vragen heeft geen nut; er liepen rond dat tijdstip alleen maar junks rond, en die geven alleen maar reisinformatie in ruil voor geld. En dan nog onverstaanbaar ook. Huilend en met het idee dat ik zojuist een hedendaagse versie van The Wizard Of Oz had meegemaakt, kwam ik dan eindelijk met een zakje jong belegen kaas aan bij Mango.

    Om weer een positieve draai aan mijn leven te geven besloot ik maar weer eens te gaan fitnessen. Dat dit een grote fout was bleek meteen de eerste avond; ik kon m'n lelijke sportschoenen nergens vinden. Dus de volgende dag heb ik meteen maar nieuwe sportschoenen gekocht. Ik kon tenslotte niet zomaar opgeven. Die avond ben ik dan dus eindelijk weer gaan fitnessen. Ik heb zelfs een schema laten maken van allemaal toestellen die ik af moet werken en zo. Ik kwam meteen weer een oude bekende tegen. Hij noemt me altijd 'dove', omdat ik tijdens cardio (een uur lang zweten op een cross-train apparaat) altijd mijn discman op heb. Het semi-hoogtepunt kwam toch wel op het einde van de avond; in de 5 minuten die ik in de kleedkamer heb doorgebracht heb ik meer piemel gezien dan in de afgelopen 6 maanden bij elkaar (foto's tellen uiteraard niet mee). Ik heb me dan ook voorgenomen vaker te gaan fitnessen.

    Vanochtend stapte ik in de bus, die helemaal volgeplakt was met oranje stickers met 'gratis vervoer' erop. De mevrouw met de bril met het te dikke montuur en de strippenkaart was helaas niet van de partij; flame23 vermoedt dat ze dankzij haar montuur de stoeprand niet meer goed zag en overreden is. Zeer plausibel, zou ik zeggen. Hoe dan ook, ik stapte in en liet aan de chauffeur mijn abonnement zien. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." Ik was ontzet. Het abonnement wordt gefinancierd door mijn werk, en is gewoon voor de hele maand betaald. Ik liet de chauffeur dan ook weten dat ik vandaag in ieder geval NIET gratis zou reizen; mijn maandabonnement was inmiddels al betaald. ,,En bovendien vind ik dat je weet waar je aan begint, als je buschauffeur wordt. Dat is nu eenmaal geen fijne baan. Als buschauffeur heb je nu eenmaal geen goede arbeidsvoorwaarden. Dus ga dan niet de hele tijd acties houden omdat je niet tevreden bent." Nou, ik kan jullie verzekeren dat de buschauffeur daar niet blij mee was. ,,Ze kunnen niet anders!" riep een mede-passagier nog. ,,Mevrouw, die mensen worden niet als buschauffeur geboren. Ze kunnen wel degelijk anders." Riep ik nog. ,,En blauwe mascara is not done." Daarop ging ik zitten en zette ik mijn zelf samengestelde CD met gezellige Dolly Dots muziek aan. En zo reed ik voldaan mijn werk tegemoet.

    Op de grens van Amstelveen en Amsterdam stapten allemaal brugklassers in. Hun begeleidster, die overigens duidelijk lesbisch was, pakte een stuk of 40 strippenkaarten uit haar tasje en legde die neer op het kleine zwarte bureautje van de buschauffeur. ,,Dat hoeft vandaag niet, meneer. We hebben een actie voor een betere CAO en daarom hoeft u niet te betalen voor de bus vandaag." vertelde de chauffeur weer. ,,Horen jullie dat, kinderen? We reizen vandaag allemaal gratis! Is dat niet geweldig?" riep de begeleidster, waarop de volledige kinderklas in een luid joelen uitbrak. Ik was uiteraard zeer ontstemd, ik kon de Dolly Dots bijna niet meer verstaan. Een paar haltes verder, bij het Olympisch Stadion stonden zoals gebruikelijk een jongen en een meisje van niet ouder dan 15 gepassioneerd te zoenen. Pas op het allerlaatste moment, toen de bus bijna weg wilde rijden, rende het meisje naar de deur en stapte ze in. Terwijl de bus wegreed keken de jongen en het meisje elkaar nog intens en romantisch aan. Het meisje vergat zich hierbij vast te houden aan zo'n ijzeren stang, waardoor ze bijna vol overgave over de brugklassers heen viel. Zo mooi kan ontluikende liefde zijn.

    En met die woorden verlaat ik jullie... Tot snel!