Archives for: June 2008

    27-06-08

      12:30:36, by S p r k .   , 95 words  
    Categories: Categorie-loos

    Mr Gay, lekker stemmen!

    Ook dit jaar doe ik weer allemaal klusjes voor de Mister Gay Netherlands verkiezing. Allemaal verschillende klusjes. Een soort 'anusje van alles' dus eigenlijk. Het stemmen is net 'live' gegaan. Dus als je zin hebt om te kijken welke (69!!) kandidaten door de voorselectie heen zijn gekomen, en je wil ook meteen je lievelingskandidaten kiezen, dan kan dat allemaal op www.mrgay.nl.

    Ik zou het persoonlijk gezellig vinden als je ook even zou stemmen, want dan hebben we tenminste niet alleen maar homosletjes van 16-21 jaar als stemmers. Duurt een paar minuutjes.

    www.mrgay.nl dus

      09:16:28, by S p r k .   , 30 words  
    Categories: Categorie-loos

    De recensie van m'n leven...

    ...deze tekst wil ik graag op mijn grafsteen als ik er niet meer ben. Hup hup op naar GAY.NL on mijn recensie over de film Mamma Mia! te lezen!

    20-06-08

      03:27:00, by S p r k .   , 964 words  
    Categories: Categorie-loos

    'je moet een groter plan trekken!'

    Vandaag heb ik dus tot zéker 5 uur in m'n slipje thuisgezeten en met mijn computer gespeeld. Vrije dagen zijn fantástisch, vooral als je spekkoek in huis hebt. Ik was gisterenavond uitgeweest, naar de ARC (omg ik heb Mr. Jay op 2 meter afstand gezien in de Reguliers!) en daarna naar Studio 80. Ik weet niet wat het is, maar ik heb soms de neiging om precies het verkeerde ding te zeggen tegen de verkeerde persoon op het verkeerde moment. Zo heb ik tijdens mijn eerste ontmoeting met een Joodse jongen uit Groningen metéén een heel gesprek gehad over de Tweede Wereldoorlog, en dat ik liever nooit een concentratiekamp met mijn eigen ogen wil zien. En gisterenavond raakte ik in gesprek met een jongen die stotterde. Ik zei, om het even te erkennen en te dubbelchecken ,,Je stottert, he?" waarop die arme jongen onmiddellijk 5 keer zo erg ging stotteren. Oeps.

    Evert vroeg me vanmiddag op MSN wie ik later die dag zou gaan beledigen bij de 'multimediascreening' van Mamma Mia!, je weet wel, die film gebaseerd op de gelijknamige ABBA-musical. Ik antwoordde iets als ,,Hey, René Mioch! Ik dacht eigenlijk dat jij allang was overleden! Wat leuk dat je er toch bent!"

    Dus je kunt je voorstellen hoe erg Evert en ik moesten lachen toen René Mioch vanmiddag de bioscoopzaal van Pathé Tuschinski binnen liep. Er is overigens dus een review embargo op die film, er mogen vóór 27 juni geen recensies geplaatst worden.

    Daarom zal ik voorlopig even niet schrijven dat het écht een hele slechte film is, waar kenkerveel ABBA-liedjes in zitten, die qua montage slecht in elkaar zit (verschillende shots in 1 scène zijn gewoon anders belicht). Wát een belachelijk slechte film. Dus dat. Dat schrijf ik dus niet. Oh en ik heb overigens niks tegen René Mioch en ik wil helemaal niet impliceren dat hij dood is (of ooit dood is geweest).

    Daarna kon Paula ineens kaartjes regelen voor de opening van het ITs festival. Leuk, dan doe je nog eens iets cultureels met je vrije tijd! Nu ben ik nooit zo heel erg van dat theaterschool 'er moet wel een gedachte achter zitten en symboliek vinden we heel belangrijk en het feit dat ik totaal ongeloofwaardig mijn teksten opzeg is gewoon een bepaalde stijl waar ik gebruik van maak'-achtige gedoe, maar er zaten best wel fijne dingen tussen.

    Ik was vooral heel erg gecharmeerd van Liesa van der Aa, een Belgisch meisje met een viool en een heleboel pedalen. Die ging vioolspelen, zingen en vooral heel veel loopen. En inderdaad, loopen is niet meer zo innovatief als in 2003, maar soms wordt het goed gedaan en is het nog flink te tolereren (zoals pas nog bij Foy Vance op Motel Mozaïque). Zo ook bij Liesa van der Aa. Geweldige achternaam ook, alsof ze nu al, pre-zangcarrière, een alcoholiste is. Ze kwam een beetje op alsof ze een hele jonge Brigitte Kaandorp was. ,,Ja, ik ben dus Belgisch..." zei ze met een heel vet Vlaams accent. ,,En ik heb dit kleedje vandaag gekocht in de 9 straatjes." Ik dacht dus dat het een grapje was (Belgen verontschuldigen zich bij voorbaat nooit voor hun nationaliteit, ook al zouden ze dat misschien maar eens moeten doen, en het is wel héél cliché om dan meteen woorden als 'kleedje' te gebruiken) maar ze was dus écht authentiek Belgisch.

    Na de voorstelling ben ik naar haar toe gegaan en zei ik ,,Ik wil je 3 dingen zeggen. 1: zijn er cd's van? 2: Ken je Zoë Keating? en 3: Wist je dat je dat loopen met al die pedalen die je indrukt ook kunt automatiseren?" Nou, er waren dus geen cd's van, ze heeft niet eens een MySpace en gaat pas in augustus demo's opnemen. Ze kende Zoë Keating niet maar de band waar ze vroeger in zat (Rasputina) wel. En het automatiseren van het loopen leek haar te ingewikkeld (terwijl het er bij Zoë Keating dus juist uitzag alsof ze zelf totaal niet meer hoefde na te denken en gewoon lekker om d'r cello kon raggen, maar wie ben ik).

    Liesa speelt wel viool en doet backing vocals voor de Belgische band Het Zesde Metaal, wat zowaar wel aardig klinkt, dus ik heb hun album maar gekocht op iTunes.

    [youtube]rJiybW81mXA[/youtube]
    Zoë Keating dan maar...

    Sebastiaan was wéér dronken! Ik heb hem er nét van kunnen weerhouden om op Halina Reijn af te stappen, want hij wilde een film met haar maken. Serieus, ik heb er een rollenspel tegenaan moeten gooien, helaas zonder handpoppen.

    Sebastiaan (als zichzelf): ,,Halina, ik wil een film met je maken!"
    Ik (als Halina): ,,Oh maar ben je dan een regisseur ofzo?"
    Sebastiaan (als zichzelf): ,,Nee maar ik wil een film met je maken!"
    Ik (als Halina): ,,Schríjf je dan bijvoorbeeld films?"
    Sebastiaan (als zichzelf): ,,Nee maar ik wil een film met je maken!"
    Ik (als Halina): ,,Maar ben je dan acteur?"
    Sebastiaan (als zichzelf): ,,IK STA HIER TOCH?"

    Etc.

    Daarna besloot Sebastiaan, met z'n schoenen van ? 550,- aan, dat ik de Nederlandse Perez Hilton moest worden. ,,Martijn, je moet een groter plan trekken!" De gratis flesjes wijn die ze op dat soort gelegenheden uitdelen slaan altijd hard aan, he. Een half uur later kwam 'ie trouwens wild op me af gefietst met iets om bij wijze van celebrity blog te publiceren: ,,Martijn, Martijn! Entertainment nieuws! Tycho Gernandt staat in de Reguliers te janken, want zijn vriendinnetje Eva, die is in d'r eentje in een taxi gestapt zonder hem! En hij is heel oud en zij is heel jong, weet je wel. En hij noemde haar een tyfushoer omdat ze niet bij hem wilde komen slapen!"

    k schijn vanavond ook nog iemand uit de serie Bitches te hebben gezegd dat ik jaar jurk mooi vond (dat was overigens de tweede van vanavond!). Ik weet toch helemaal niet wie al die mensen zijn?

    18-06-08

      11:17:05, by S p r k .   , 997 words  
    Categories: Categorie-loos

    'I do not wear the shoes... Because... They make me fall down.'

    Donderdag had ik zomaar spontaan zin om Karoenja te bellen, maar niet om hem iets te vragen of te vertellen. Ik weet het ook niet precies. Uiteindelijk is hij langsgekomen en heb ik voor het eerst helemaal solo een quiche gebakken. Nouja, Karoenja heeft dingen in stukjes gesneden, dat wel, maar ik heb alles afgewerkt. Ik kwam de hele tijd met nieuwe ideetjes waarop Karoenja steevast zei ,,Oh, da's slim! Doen!!" Helaas kwam ik niet op het idee om de springvorm in te vetten, dus uiteindelijk zat de bodem helemaal vastgeplakt aan de springvorm en hebben we de vulling eruit moeten scheppen. Had ik alles dus net zo goed kunnen wokken, eigenlijk. Ik heb de springvorm in kwestie maar weggegooid. Oh en het ei/melkmixje wat je op het laatst over de quiche heen moet gooien (voordat hij de oven in gaat) sijpelde ook een beetje door de springvorm heen en hup mijn oven in. Vreemd. Hoe dan ook, hier het recept.

    Benodigdheden:
    Spekjes (die moet je uitbakken)
    Blokjes kipfilet (want 1 vleesje is gewoon niet genoeg)
    Prei (in ringen he, die mag je trouwens mee roerbakken als de spekjes en de kipjes gaar zijn)
    1 in stukjes gesneden courgette (stomen*)
    1 in stukjes gesneden aubergine (stomen*)
    Kleine brukjes broccoli (stomen*)
    Brokjes geitenkaas
    Pijnboompitten

    ei/melkmixje:
    3 eieren
    150ml melk
    beetje peper, zout
    beetje nootmuskaat/paprikapoeder
    klein scheutje chilisaus (het geheime ingrediënt!)

    Nou goed, spekjes en kipfilet dus uitbakken. Als dat gaar is kan de in ringen gesneden prei erbij. Ondertussen dus de courgette, aubergine en broccoli stomen in de magnetron. En zodra dat klaar is meteen de oven voorverwarmen. Deeg voor hartige taart (géén bladerdeeg, goedkope hoer!) van tevoren beetje laten ontdooien, dan in je INGEVETTE springvorm plakken. Ik vind het zelf gezellig om de kale bodem al een héél klein beetje te laten 'voorgaren' in de oven. Daarna gooi je alle zooi erbij in de springvorm en zet je het een X aantal minuten op X graden in de oven. Ik kan hier wel een soort 'baksuggestie' bij zetten, maar mijn eigen oven is gewoon een beetje wack dus daar heb je niks aan.

    * ik heb dus een heel handig stoomstrucje geleerd dat niet helemaal 100% 'de bedoeling' is, maar wel als een tiet werkt. Je doet alle groente in een kom, die kom vul je met water en daarna giet je het weer af (is je groente meteen gewassen!) Je laat wel een heel klein kantje water in de kom staan. Dan 5 minuten in de magnetron en hup, alles is gestoomd

    Vrijdag was My Brightest Diamond weer in Nederland. Samen met Sven, Stefan en Erwin ging ik naar Desmet studio's in Oost en terwijl de rest van Nederland weer een saaie voetbalwedstrijd aan het kijken was, speelde Shara de sterren van de hemel. Serieus. Het was hysterisch tof.

    Na de show zijn we nog even blijven wachten terwijl Shara aangeklampt werd door mensen die even een babbeltje met haar wilden maken. Uiteindelijk kwam ze naar ons toe, omhelsde ze me en zei dat ze nerveus was en dat ze het fijn vond om me in het publiek te zien staan want ,,It's nice to have a friend in the audience." Ja ja! Ik heb haar nog een CD gegeven (niet met Toppie, Obbie erop maar met zeldzame Björk liedjes) en daarna zijn we weer weg gegaan. Ik heb uiteindelijk nog tot 3 uur 's nachts met Erwin Boggle gespeeld (met dit keer het fantastische woord 'blini', maar ik heb niet echt héél erg gewonnen).

    De volgende dag heb ik met Sebas 'hete kluifjes' gemaakt en Brothers & Sisters gekeken. Ook weet ik nu precies hoe ik zelf cheesecake moet maken; het is met mon chou én het moet in de oven. Nu weet ik in ieder geval waar ik op moet letten bij recepten. Ik heb meteen een goede gevonden, die moet ik binnenkort maar eens proberen te maken in mijn nieuwe HEMA kunsstof springvorm.

    Die 'hete kluifjes' zijn overigens hysterisch lekker. Je koopt dus van die kleine kipkluifjes (ongemarineerd). Eerst zet je zo'n braadslee 20 minuten in de oven zodat hij al heel erg heet is. Daar doe je die kipkluifjes in, die bak je (wederom; ik durf geen tijdsadviezen gegeven, ik deed 20 minuten op 'oven', daarna 10 minuten op 'oven+grill', daarna alles omgedraaid en de cycles herhaald). Maar de supergeheime succesformule zit hem in de post-productie. Vlak voordat je de gare kluifjes uit de oven haalt moet je in een schaaltje 2 delen zoete ketjap (van die dikke, stroperige kek) mixen met 1 deel chilisaus. Dan haal je de kluifjes uit de oven, die werp je in een schaal en dan gooi je ONMIDDELIJK het sausje eroverheen en roeren maar. Dan carameliseert er dus iets, waardoor je echt de BESTE HETE KLUIFJES OOIT krijgt. Probeer maar!

    Zondag heb ik de hele dag gewerkt en maandag moest het blad naar de drukker. Ik zat met knallende koppijn achter mijn Mac, en ik heb mezelf alleen maar de dag door kunnen slepen door herhaaldelijk ,,I do not wear the shoes... Because... They make me fall down" (zie: The Birdcage) te mompelen.

    Gisteren ging ik Alphabeat interviewen, dat hele leuke blije Deense bandje dat vorig jaar in het voorprogramma van Mika stond. Eerst heb ik met het meisje van de platenmaatschappij, de voltallige redactie van de Hitkrant en de band zelf een Italiaans hapje gegeten ergens, daarna heb ik 4 van de jongens in de band (zanger, bassist, drummer en toetsenist) geinterviewd, ergens buiten bij de Melkweg waar je alleen vanuit de kleedkamers kunt komen. De jongens waren heel erg gezellig, de show was onwijs tof en ik ben fan. Ik heb na de show zelfs nog een heel klein dansje gewaagd. Binnenkort is het interview op m'n weblog terug te lezen.

    Oh, nee, ik denk niet dat Anders SG, de zanger van Alphabeat, homo is. Maakt niet uit hoe hij zich gedraagt op het podium. Als je hem spreekt is 'ie heel normaal, met een biertje in z'n hand.

    15-06-08

      20:57:10, by S p r k .   , 87 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk met helium

    Kijk eens wat ik op een oud CD-tje vond? De állereerste keer dat ik een heliumballon ontdekte. Ik was 20 en in de SoHo was een Valentijnsfeest.

    De tekst luidt:

    ,,Hey, met Martijn. Ik ben er even niet, maar bel me op 06-21436081 of spreek een boodschap in na de piep. Helium is het beste wat me ooit is overkomen. Ik moet het even melden, enne... Over een sluiten. Doei-doei!"

    Kanttekening: dat is allang niet meer mijn mobiele telefoonnummer. En ik praat daar inderdaad behoorlijk verwijfd ja.

    Luister maar!

      11:04:13, by S p r k .   , 55 words  
    Categories: Categorie-loos

    Er was wel meer...

    Ik heb heus wel meer gedaan dan alleen maar Yvettaties verzameld deze week... Maar daar hoeft niet zoveel over gezegd te worden, afgezien van het feit dat het tegelijkertijd iets met erotiek én hele jonge mensen te maken heeft. Net als dit optreden van Diana Ross bij de Muppet Show, eigenlijk!

    [youtube]_vhSP7ohWRI[/youtube]

    13-06-08

      19:25:24, by S p r k .   , 395 words  
    Categories: Categorie-loos

    Yvettaties, ze zijn er weer!

    Het was een hele, hele lange week ;)

    Yvette: ,,Ik heb liever dat iemand keihard in m'n arm bijt dan dat hij in m'n gezicht slaat."

    Yvette: ,,Hij heeft geestelijke AIDS!"
    Martijn: ,,Geestelijke AIDS?"
    Yvette: ,,Gewoon dat je weet dat je doodgaat, door je geest. Dat je geest je kapot maakt, weetje!"
    Ik: ,,Weet je wel het verschil tussen HIV en AIDS?"
    Yvette: ,,AIDS is zeg maar als HIV is uitgebroken!"

    Yvette: ,,Ze hebben in Canada toch wel tepels?"

    Ik: (krijg SMSje)
    Yvette: ,,Zou het een besneden SMSje zijn?"

    Yvette: ,,Neehee, ik zei buuhuu: B-U-U-H-U-U!"

    Ik: ,,Kusje op je poesje."
    Yvette: ,,Op mijn tijgerpoesje!"

    Yvette: ,,Oh nee! Ja! Of niet?"

    Yvette: ,,Ik was niet naar mijn banaan aan het kijken! NIET WAAR!"
    Daan: ,,Jawel, je praat tegen ballonnen en je kijkt naar bananen."
    Yvette: ,,Hahahahaha."
    Daan: ,,En je lacht omdat het waar is!"

    Yvette: ,,Ik vind ineens een peso in m'n portemonnee! Wat raar! Hoe komt er nou zomaar ineens een peso in m'n portemonnee? Wanneer zijn we ook alweer over gegaan op de euro? 2001 ofzo? Hoe komt er dan een peso in mijn portemonnee?"

    Yvette (voor op een tegeltje): ,,Soms breek je je armband en gaat je ring stuk, die ring weet je wel, die naar poep stonk, en soms vind je zomaar een speldje onder je toetsenbord. Soms zit het mee, en soms zit het tegen."

    Yvette: ,,Oh, ik ben er weer KEIhard BIJgenaaid!"

    Daan: ,,Als jij ooit dement wordt en in een verpleegtehuis moet, krijgt het personeel zo'n harde dobber daar!"

    Yvette: ,,Ik kan heel hard werken! Zo haal ik ineens een ins... Een inhaalslag! Ik wou zeggen inhaalrace maar dat klopt niet, ik bedoel een inhaalslag. Mijn hoofd herbergt vele synoniemen, weet je."
    Daan: ,,Ik ga hieraan onderdoor!"
    Yvette: ,,Jij hebt er alleen extern last van, ik heb er intern last van!"

    Yvette: ,,Hij als persoon is gewoon de film Memento."

    Yvette: ,,Ze zeggen toch dat als je veel kaneel eet, dat je daar aangename genitale geuren van krijgt, zeg maar?"

    Yvette: ,,Martijn? Oh nee! Of wel?"

    Yvette: ,,Van alle markten uit, thuis, te land, ter zee en in de lucht. Dat is mijn nieuwe lijfspreuk."
    Daan: ,,Wel een beetje lang, voor een lijfspreuk."
    Yvette: ,,Maar ik ben ook lang! Hahahahaha!"

    Yvette: ,,Eigenlijk zijn vissen veel glijbaarder dan bananenschillen."
    Ik: ,,Glijbanen?"
    Yvette: ,,Glijbaarder. G-L-I-J-B-A-A-R-D-E-R."

    Yvette: ,,Ik ben gewoon niet zo'n prater, weetje!"

    07-06-08

      19:57:14, by S p r k .   , 82 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik was dus wéér op de radio!

    Ik (nouja, het liedje) was op Salto! Dus zéker 7 mensen hebben m'n liedje gehoord, gewoon ambachtelijk in de ether! Toch wel gezellig. Ik hoop dat ik niet teveel word herkend als ik straks naar de stad fiets.

    Update: je kunt de hele uitzending dus streamen op www.salto.nl (dan moet je de uitzending van zaterdag 7 juni om 19:00 uur hebben) of je kunt gewoon handig dit mp3tje downloaden waarin ze het over het liedje hebben enzo. Ik vind het gezellig.

    06-06-08

      17:54:00, by S p r k .   , 1213 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toppie, Obbie

    Beloofd is beloofd; een post over mijn verjaardagscadeautje voor Tjandra (AKA 'Obbie'). Ik zal het verhaal even vertellen. Ik ontmoette ooit een Oostenrijker in de rij voor de YouII, en die vond ik wel leukig. Toen ik over hem schreef werd dat vanzelf een soort rijmpje en uiteindelijk heb ik er een soort songtekst van gemaakt. Op de instrumentale versie van Say My Name (van Destiny's Child, inderdaad) heb ik dat toen ingezongen. De coupletten waren eerst een beetje Lange Frans / Baas B-achtig gerapt, maar gaandeweg veranderde dat meer in Dominee Gremdaat. De refreinen waren best wel Frans Bauer glijer-achtig ingezongen, met heel veel echo natuurlijk. Het refrein ging ongeveer zo:

    ,,Oostenrijk, Oostenrijk
    Land van Sound of Music
    En de Mozart Kugeln
    Hitler was er blij

    Oostenrijk, Oostenrijk
    Hoeren, keizerinnen
    Die je kunt beminnen
    Schnitzel is heer-lijk"

    etc.

    Dat heb ik dus opgenomen en naar Obbie gestuurd. Die vond het blijkbaar fantastisch en ging het ook over dat nummer hebben waar andere vrienden bij waren. Uiteindelijk heb ik op het einde van een Oud-Hollandsche spelletjesavond bij mij thuis toegegeven, en heb ik het nummer gedraaid voor de resterende vijf gasten, terwijl ik zelf even de gang op ging (ik kan dus echt niet naar mezelf luisteren). Die vonden het ook allemaal leuk. Is ook niet zo gek, want hoewel ik totaal niet kan zingen, heb ik voor het hele nummer de eerste take gebruikt, dus als ik een heel erg Beyoncé-achtige uithaal probeer die misgaat, en ik schiet in de lach, dan hoor je dat ook gewoon.

    Ik heb een grote fout begaan door het nummer naar Obbie te sturen, dat bleek al snel, want er was op een gegeven moment een feestje bij haar thuis en toen werd dat nummer ineens ook aangezet. Ik wist niet hoe snel ik naar haar computer moest rennen om een ander liedje aan te zetten. Ik schaam me er echt een beetje voor.

    Hoe dan ook; sinds die tijd (en dat was dus 2004) denkt Obbie dat ik een soort muzikale held ben. Misschien niet vocaal, maar wel op het gebied van liedjes schrijven. Een soort John Lennon. Onzin, natuurlijk, want ik zie mezelf nog niet met een Japans meisje (die m'n vrienden niet uit kunnen staan) in het Hilton zitten. Obbie vraagt me sindsdien dus regelmatig of ik niet een liedje voor haar wil schrijven (ze heeft zelf best een goede zangstem) maar ik heb steeds geweigerd.

    Morgenavond viert ze haar verjaardag. Ik was dus naar het Songfestival aan het kijken en de inzending van Oekraïne ('Shady Lady') sprak me dusdanig aan dat ik de instrumentale versie gekocht heb en een Nederlandse tekst erop heb geschreven, die gaat over Obbie en haar verjaardag. Alleen heet het nummer heet nu dus 'Toppie, Obbie' ipv 'Shady Lady'. De songtekst:

    ,,Gefeliciteerd Tjandra
    37 jaar
    Dat is een hele prestatie

    Ben net terug uit Oostenrijk
    Ik neem je niet in de zeik
    Dit is m'n nieuwste creatie

    We hebben veel meegemaakt
    Gebroken vingers en naakt
    En soms ook een confrontatie

    Maar ik doe nu mijn betoog
    Kan het volume omhoog
    Op je geluidsinstallatie

    Toppie, Obbie
    Want je verjaardag is een feestje, beestje
    Iedereen is voor jou hierheen ge-komen
    En we gaan het vieren
    37

    Toppie, Obbie
    En je mag er wezen
    Je bent goed geconserveerd gebleven
    Stijlvol, sexy
    En een echte diva
    37 jaar!

    Er moet me iets van het hart
    Het klinkt misschien wel wat hard
    Maar ik ben geen John Lennon

    We gaan dus niet commercieel
    Dat is me echt teveel
    Om zoveel liedjes te pennen

    Maar hopelijk is het gelukt
    Om met dit topproduct
    Je toch flink te verwennen

    bridge
    Je bent een diva en zo gedistingeerd
    En nu word je dus met een liedje ge-eerd
    Je hebt alleen de allerbeste créme
    En natuurlijk ook een dijk van een stem, hey

    Toppie, Obbie
    En je mag er wezen
    Je bent goed geconserveerd gebleven
    Stijlvol, sexy
    En een echte diva
    37 jaar!"

    Want ik kan het niet vaak genoeg inwrijven dat ze 37 wordt. Oh en ik heb een keer 2 vingers gebroken en meteen daarna ging ik met Obbie een weekendje naar Parijs, etc. Dus het leek me wel leuk om daar in het liedje aan te refereren. Naar te refereren?

    Ik weet dus op zich wel dat ik niet kan zingen, maar toch vroeg ik Splinter of ik het nummer in zijn muziekstudio mocht inzingen. Hij had sowieso voorgesteld om een keer in zijn studio te komen spelen, dus dat kon ik dan mooi combineren. Ik was wel bloednerveus, want je moet jezelf best blootgeven als je ineens een nummer in gaat zingen. Vooral als je van jezelf weet dat je niet echt een goede zangstem hebt.

    De eerste keer dat ik het nummer helemaal zong, met knikkende knieën overigens, hoorde ik mijn eigen stem (met alleen wat galm-effecten) in mijn koptelefoon en toen bedacht ik me dat ik een grote fout had gemaakt en dat ik dit niet tot een succesvol einde zou brengen. Uiteindelijk kon ik Splinter ervan overtuigen om me in mijn koptelefoon direct de door auto-tune gecorrigeerde versie terug te laten horen (dus dan zing je zelf gewoon vals maar hoor je jezelf door de koptelefoon nog redelijk toonvast terug). Toen dát eenmaal goed ingesteld was ben ik helemaal doorgeslagen, en ben ik gaan improviseren alsof ik Tina Turner post-vechtpartij-met-Ike was. Het was uiteindelijk écht heel erg tof. Op het moment dat je een beetje doorhebt welke trucjes je met je stem kunt uithalen zodat auto-tune helemaal uit z'n pan gaat, ontstaan de meest toffe dingen. Heel soms liet Splinter nog een klein stukje van de originele opname horen (zonder effecten en correct dus) en dan wilde ik steeds m'n polsen doorsnijden en kwam er weleens bloed uit mijn oor. We hebben echt ontzettend veel gelachen (je kon real-time zien hoe erg auto-tune mijn stem moest corrigeren en dat was meestal héél erg). Er zijn 7 auto-tune effecten op gebruikt, om je enigszins een idee te geven van hoe erg het allemaal klonk zonder effecten. Ik durf sindsdien dus echt minder fanatiek onder de douche en op de fiets te zingen, ivm crimes against humanity.

    Het eindresultaat is uiteindelijk best wel tof. Ik bedoel; het is als grapje bedoeld en zéker geen poging om aan de wereld te laten zien wat een geweldige zanger ik ben. Ik liet het de avond na de opname aan Evert en Sebastiaan horen en die moesten allemaal ontzettend lachen. Niet uitlachen, maar gewoon lachen. Dus dat is wel een goed teken. Ik hoopte echt dat Tjandra een hartaanval zou krijgen als ze het liedje zou horen.

    En nu heb ik het liedje dan ook maar op mijn blog gezet. Ik wil er niet later mee gechanteerd worden of het op een verjaardagsfeestje voorbij horen komen, en ik wil zéker niet dat het een eigen leven gaat leiden (een filmpje dat een vriend van mij tijdens ons kerstfeest heeft gemaakt is op dumpert.nl gezet en toen gingen alle geen stijl-achtige mensen heel heel heel nare reacties over ons posten). Maar goed, je moet je ook weer niet de hele tijd schamen voor dingen ofzo, dit is op zich best een leuk iets en het is overduidelijk dat het allemaal behoorlijk tongue-in-cheek bedoeld is. Dus dat.

    Dus; lekker downloaden. Of bekijk het gewoon hier:

    [youtube]Szy-1kWa-Qk[/youtube]

      13:55:22, by S p r k .   , 98 words  
    Categories: Categorie-loos

    Keizersgracht bitches moeten dood

    Ik heb ter ere van de verjaardag van Tjandra (AKA 'Obbie') een liedje voor haar geschreven en opgenomen, met dank aan Splinter die een hele toffe studio heeft met voldoende effecten in z'n computer om mijn stem nog enigszins fatsoenlijk te laten klinken. Enigszins.

    Dat liedje gingen ze net heel hard op kantoor draaien, en toen werd er, voor het EERST in de geschiedenis van het bedrijf, heel hard op de muur geklopt.

    ...bitches.

    Vanavond meer info over het liedje, de songtekst en het liedje zelf om lekker te downloaden. Kijken hoe gek JIJ je buren kunt krijgen!

    05-06-08

      11:22:36, by S p r k .   , 173 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Als Angela Groothuizen er nog was geweest, was het binnen 3 dagen klaar geweest!'

    Ik ben zó klaar met die hoerenherstructurering vlakbij mijn huis. De helft van de Cerqstraat ligt al maanden open en aan de brug wordt ook van alles gedaan. Met als gevolg dat ik steeds helemaal moet omfietsen door allerlei binnenweggetjes die heel duidelijk niet bedoeld zijn voor intensief verkeer. Ik weet niet hoe vaak ik al bijna van m'n sokken ben gereden inmiddels.

    Het ergste is misschien nog wel dat ik 90% van de tijd er NIEMAND aan het werk zie! Of, zoals Emil heel eloquent uitdrukte ,,Als Angela Groothuizen er nog was geweest, was het binnen 3 dagen klaar geweest!"

    Het ergste is nog; het is waarschijnlijk niet voor 'de bouwvak' klaar en dus gaat het nog kenkerlang duren. WTF? En wat is het idee van 'de bouwvak'? Waarom is er een gedeelte van het jaar dat een hele sector stil staat? Niet efficiënt, als je het mij vraagt.

    Ik blijf mezelf er maar aan herinneren, als een soort 'nam myo ho renge kyo'-mantra, dat 'there are people with war in their country'.

    04-06-08

      11:07:05, by S p r k .   , 127 words  
    Categories: Categorie-loos

    'een Marokkaans varkentje, denk ik'

    Yvette heeft dus ook een profiel op GAY.NL, en daar wordt ze soms door de vreemdste types aangesproken.

    Zo ook door 'mocrobig' (een Marokkaans varkentje, denk ik):
    ,,Als je een keer zin hebt in wilde sex zonder poespas ... Ik ben een 'mooie jongen', goed lijf en het lijkt me heerlijk om je eindeloos te likken en op te eten om je daarna hard en lang te neuken als je er klaar voor bent. In je geile ogen verzuipen terwijl ik je helemaal vul. Ik kom er graag voor naar Adam en ... vertrek ook meteen weer als je verzadigd bent. Moet je gewoon een keer doen! (Je mag natuurlijk ook bij mij komen).



    Grtz,



    P.S. Ik ben wel erg grootgeschapen, dus dat moet je lekker vinden."

    03-06-08

      17:58:42, by S p r k .   , 176 words  
    Categories: Categorie-loos

    ' Als je na het zien van deze film geen zin krijgt om je haar te verven en nieuwe schoenen te kopen, ben je dood van binnen'

    Vanmiddag heb ik de Sex & the City film gezien. Yay! En Hadassah de Boer (zo schrijf je dat toch?) zat naast ons, dus eigenlijk zou je kunnen zeggen dat ik met Hadassah naar de film ben geweest. Ook leuk!

    We moesten nog even wachten want er was nog een persvoorstelling van Snuf de Hond bezig. Er stonden allemaal broodjes, ik had voor aanvang van de film wel een trekje, het meisje van de distributeur had me ook al op de broodjes gewezen, dus ik nam er eentje. AL snel zei een dame op een bank ,,Die zijn niet voor jullie hoor! Die zijn voor de mensen die uit de vorige persvoorstelling komen! Die hebben straks heel veel trek in een broodje!" Ik, charmant als altijd, glimlachte en zei ,,Dan hoop ik dat niemand zich straks gaat verhangen als er geen broodjes meer over zijn!"

    Ook deprimerend trouwens. Dan ga je jezelf dus verhangen en is Snuf de Hond de laatste film die je hebt gezien...

    Hoe dan ook, mijn recensie staat NU op GAY.NL!

    01-06-08

      12:47:10, by S p r k .   , 2864 words  
    Categories: Categorie-loos

    My second My Brightest Diamond interview

    On Wednesday, April 23rd I got a chance to interview Shara Worden AKA My Brightest Diamond again, on a very sunny day, somewhere outside. This is the full transcript. Her birthday was the day before, and I gave her a book by Tori Amos, because we had discussed it during our previous interview.


    Foto door Dennis van Fileunder

    The full transcript is after the cut :)

    Also available online:
    My Goldfrapp interview
    My Mika interview
    My unedited Tori Amos interview
    My Patrick Wolf interview
    My Darren Hayes interview
    Interview with 2 of Cirque du Soleil's Varekai performers

    Feel free to link to this URL if you want to link to the interview. Do not copy the text onto other sites etc

    We've talked about the album before, but not really about how it was originally supposed to be released together with Bring Me The Workhorse. Why did you decide to turn it into two separate releases?
    Ummm... The primary reason was that I wasn't satisfied with the way that it was turning out. That was 90% of it. The second was that I felt that for a first record, it was a bit too much to be giving people two records to compare against each other. I didn't really want that.

    Which changes were made to the album since then?
    Well, I added three songs; Inside A Boy, The Ice & The Storm and From The Top Of The World. I wrote all of those last summer. That was really a change because I felt that the album was too introverted and it needed a little bit of lightness and space. Some of the string arrangements didn't really change at all, just very very slight things like... I might have dropped a key... I think I dropped a key on three of the songs, so that they would be lower. Changed the tempo's, did some slight changes to the arrangements so that they would be more... Less oriented in a vertical way and more horizontal, so that they would move more like waves of watercolors. And the other main thing was removing the dynamic dramaticism. Say in a song To Pluto's Moon, the strings were the primary source of the rhythm. Adding drums, I completely rearranged the strings. In the case of If I Were Queen, that was started as a guitar and voice song, then a quartet, then it moved to adding more and more and more. Maximalism! I didn't know I was a maximalist. So yeah, it was just this evolution that certainly isn't the only way that it could have been done, but then it ended up being this picture of where I was in the fall. We kind of started from scratch on almost everything, by re-recording it, and trying to make it more cohesive and applying my present ideas about the arrangements rather than trying to maintain the old conception.

    Would you say have a tendency to heavily change your songs as they are created?
    No, I wouldn't actually. The song Something Of An End did change quite a bit, but I guess that's the exception. Most of the demo's for Workhorse were quite similar to the finished songs. I think being an introvert is kind of like that. An external processor say things and then discover what they're talking about - they're thinking out loud and I'm not one of those people. I'll be quiet for a long time and then say something, and I generally mean. There's a much longer gestation period, which is sometimes frustrating, but really just brooding. I wonder what Tori Amos is like. 'Cause she's quite prolific.

    Well, she doesn't allow fans to hear a lot of demo's. And she improvises a lot during shows, which might turn into songs years later. There's a song she kind of did during soundcheck in 1996 and it ended up being released in 2003.
    I think that's also the beauty of having facility as a player. It's not like a nature to me to play an instrument - my voice is my primary instrument. That's one reason why I want to get more and more facility with guitar or piano or whatever, because I think that frees you up to be able to do that kind of thing. Nina Simone did that as well, where she could improvise and it would lead her to a new direction or a different path. And Jeff Buckley is the same, the facility that he had on guitar was so fluid.

    So there isn't an instrument that you have a really strong connection with?
    I feel that way about guitar. But it's... I mean... You know. It's not second nature to me, it's not something I don't have to think have about. Whereas, with someone like Tori Amos, she's not thinking 'uhhh what chord am I playing?'. She's just playing what she hears in her head, you know?

    On the album cover you're pictured playing the accordion, but I don't think I've ever seen you play the accordion and there isn't any accordion on the album...
    [laughs] Well, it would be very literal to only put an accordion on the album cover if there was accordion on the songs. My father's an accordion player, so I have an attachment to that instrument. It's a very significant instrument in my family, so it's more than a prop. If I had a flute in my hand, it would mean something else, because there's some flute on the record. But I liked the idea of the historical reference of the chanteuse, you know, the French cabaret and the idea of the wandering singer. That's what the instrument represents to me.

    Do you play accordion?
    Badly! [laughs] I keep trying to find them, but they're very big instruments. And the little ones... You don't want to buy something that isn't good quality.

    Like 'My First Accordion'?
    Yeah, exactly! I think it's better to spend more money and buy an instrument that really inspired you. But I am looking!

    I used to have one, but the button that was used to let the air out was broken. So whenever I wanted to store it, I would just grab as many keys as I could and I'd push it together and this awful sound would come out.
    [laughs] It's such a strange thing to coordinate! My dad has two accordions and they're huge and they're so gorgeous, but they're so big. He barely plays anymore at all, but I'd love to inherit them from him, but they're gonna be sitting on my wall because they're just so big, so massive.

    Can you tell me about Black & Costaud? I know it's based on a section from the Ravel opera L'enfant et les Sortileges, but I don't think it's a very literal translation of a certain piece in the opera?
    It is! It's the aria of the teapot. The spoken part that translates to 'with the attitude of a champion boxer' is the stage instructions above the aria. So it's not actually in the aria, but it's kind of a character instruction. The lyrics on the rest of the song are from the aria, but I arranged them in my own way. I was in that opera at school. So that's how I fell in love with it. And it is an obscure opera, I think because it's only 45 minutes long. Usually an opera house wouldn't put that in a program. It's not very popular, I don't know why.

    As a child, were you always inspired by fairy tales and opera pieces and stuff like that?
    I remember seeing Phantom of the Opera at sixteen year-old or something, and I wept through three acts! [laughs] I thought it was so amazing! When I was very young I won tickets on the radio to go see Manhattan Transfer, they're like a jazz quartet, and I was just elated. Or went and saw Amy Grant when I was in 3rd or 4th grade. But I don't think I really went to plays.

    Does the teacher who worked with you when you were in the opera know that you turned part of the opera into a pop song?
    No, she doesn't know. I don't know what she would... She might be really into it, but I also have a... You know, there's... I think the opera people in my life are supportive of me, and I was the kid that would show up to opera class in my Rollerblades and skater outfit. With my big pants... And I'd sing Mozart in skater clothes. You know, like, I was that kid. And I could kind of get away with it, but I couldn't dedicate myself to either of the worlds. And yet, I think my opera teacher also sort of really loved me because I sort of had that disrespect, that I would throw myself into a role because I didn't care about the voice as much. That made me a bad opera singer, but it also made me a good one. But then you feel that you've disappointed people too, because maybe you didn't fulfill what their objective for your life was. Or they saw a certain potential in you, and you didn't choose that path. A still have a little bit of that shame. But I also know that I made the only choice that I could have made.

    How much of your vocal capacity comes from intense training and how much of it comes natural to you?
    I guess I was a singer even as a kid, but also, I worked my ass of. You still have to work hard. And I feel that I'm still working, to try and be freer and let go more, and to understand your instrument is changing because it's part of your body, and your body is changing. So however it is that you're feeling, or whatever you are the night before, it's going to affect it. You can't manipulate or control it, so you have to allow it to be what it is. I think that's certainly something I'm un-trying; I'm trying to not try, so I can allow it to be what it is. And to me, that's mostly what study is. You're trying to get your body out of the way. There's the misunderstanding of training as if you're manipulating a voice, but actually you're manipulating it by grabbing the back of your head and jodding your head back. But then you see a singer like Edith Piaf and her head is completely tilted back. And do you want to mess with that production? No, I wouldn't want to mess with it. Or the guy from Dirty Projectors, he's got such a fascinating way of singing - really expressing and really cool. And he's totally grabbing with his neck and jaw. But would you want someone like that to get hurt by singing? No, you want him to sing for the rest of his life without hurting himself. You don't want to mess with someone's personal style. There's no way that I can regret that that's the path my life took.

    The album leaked online a while ago, how do you feel like that?
    I feels a little bit like you're throwing a surprise party and the person you were throwing it for found out about it! But you're still throwing the party, you know? It's exciting that people want to hear it and I think all of us are wondering where this wave is going to take us. It's not just the major record labels, and people on indie labels too. The wave is coming, so we're going to build a sailboat and figure out how to ride on top of it. But it could crash upon our heads! [laughs] I do want people to hear it. And I also want to be able to keep making music. I'm really interested in my own survival. I have rent to pay just like everyone else. I think the only choice to have is one of acceptance and to look at your life and say 'I have this resource, and I have these limitations - what can I make within this scope?' I mean, we live with gravity, so we're always having limitations. Of course as an artist, the art is my drug. So I would keep spending all my resources to make more art, because it's what I love to do and it's what makes me the most happy. And you could say 'well, you have your own recording equipment, so what do you need to be spending money on a studio for?' but at the same time... I'm not a band. I do pay the people that play with me... I mean, you can't say that the Radiohead album doesn't sound amazing - and the reason it sounds amazing is because Radiohead is amazing band first of all, and there's a wonderful mind and wonderful ears behind that recording equipment, and there's great recording equipment. So you can't seperate that piece from it. For me, I hear in recordings where... If there's a recording that isn't of a high enough quality, what I end up doing is layering on top of that, in order to try to make up for the fact that just original guitar sound just doesn't sound good. And when your sound quality is higher... It's so objective, I mean, you could look at a Grizzly Bear project and be like 'ok this sounds this way and it's wonderful and it's beautiful and it's cool the way that it is, and it wasn't recording with Nigel Godrich', you know? It's completely objective, it's all about your personal aesthetic. I feel that the producer, the guy with the ears isn't someone that can be replaced. The guy who really knows that moving the mic a half an inch this way is going to make the sound better. You can't say that that guy isn't valuable. And I don't think these are concerns of the people who are downloading music for free. I don't know whether I should be talking about it or not, but there's this illusion of the artist as being someone very separate. And if you're kind of complaining about that, there's really no defense, because the listener still sees you as... 'You're traveling all over the world, you're playing all these concerts, you're doing all these wonderful thing, and I'm in my own life...' We're all in our own realities. And there isn't a kind of sympathetic ear for the 'rock 'n roller', you know what I mean? People are sort of like 'stop bitching!', you know? So at that point, my mouth is shut, I can't say anything about that. And yet I respect that relationship, because it's so objective. I'd like to make more records, you know? And I want to make them on my own terms. I want to make them with the people that I want to make them with. And they live in Berlin and LA, they live in different cities, and that's who I want to work with. Did you read that interview with Björk, I think it was in the New York Times... She was saying about that new 3D video... She just made one comment: 'well you know, budgets aren't what they used to be'. And that's all she said. And I was like, what does that mean to someone like that? Because you know that her record is definitely one that is downloaded. Or you see the PJ Harvey thing where her album art is super super simple, and there's the majoy label artist who is reacting in one way or the other. You know, Justin Timberlake releasing 400 versions of the same album, you know? I still think the major labels are doing backflips, they're freaking out.

    Tell me about the Word album?
    Oh God! [laughs] It's really bad! It's really embarrassing! It's really baaaaaaaaaaaaad! I think I have like 50 copies left in my closet. It's really embarrassing. It's one of those cases of like... 'Oh really? Really, Shara? Oh no!' Painful. There was Shara Word, which is the full-length thing, and then I went to Russia and recorded a bunch of songs and there was a little 5-song EP that was just like a little recording of 100 pressings. And me working really really hard at Kinko's on the copying of the album artwork. That stuff is embarrassing to me though, because it's so representative of too many things that I've had to purge myself of. It was such an uncomfortable time in my life. I was fighting with myself, fighting with my culture and my upbringing, and boys, and... [grunts] ...what I thought I was supposed to be... So that's why I've deleted them from my personal library. Because it's so entangled with things that I'm not proud of. I guess you could say 'oh, it's your personal history', and that's true enough, but... I was thinking what I was supposed to be, and trying to put on everybody else's clothes and thinking they're your own, but then you're uncomfortable in them...