Archives for: June 2013

    06-06-13

      00:22:00, by S p r k .   , 2955 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik was dus niet zo heel erg enchanted

    Als jong tienermeisje ben ik meerdere keren naar het buitenland gegaan om concerten van mijn toenmalige idool Janet Jackson te bezoeken. Och, wat was me dat een mooie tijd. Maar tegenwoordig ben ik kennelijk niet meer zo avontuurlijk aangelegd en was er ook niet echt een artiest waarvoor ik zou reizen om ze live te zien. Bovendien worden we in Amsterdam (of heel Nederland eigenlijk, maar vooral Amsterdam) flink verwend qua artiesten die live voor ons op komen treden.

    Van de Zweedse act iamamiwhoami stonden echter geen Nederlandse concerten gepland. En aangezien er tegenwoordig bijna geen fietsrit voorbijgaat zonder dat ik n van hun nummers beluister, besloot ik dat ik ze live mest gaan zien in Londen. Met als bijkomend voordeel dat mijn collega Kampie en vrienden Diederik en Nicola ook in Londen zouden zijn om het concert bij te wonen. Tot nu toe: gezellige tijden.

    De laatste keer dat ik een reis voor mezelf heb geboekt was? Nooit? Ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren. Als je eenmaal gewend bent aan de luxe van het 1-0 Pieter Travel Agency, waar eigenaar en baliemedewerker Pieter alles tot in de puntjes voor je regelt, is het niet erg verleidelijk om zelf via sites als cheaptickets.nl (wt zei je over m'n tickets?) en booking.com een reis bij elkaar te boeken. Maar ik moest!

    De vlucht was vrij snel geboekt, via cheaptickets.nl kwam ik al snel op wat EasyJet vluchten uit, en ik keek er nu al naar uit om alle mensen uit die realityserie te ontmoeten. Vanaf het moment dat de vlucht geboekt was raakte ik in paniek; nu had ik ook nog een hotel nodig. M'n Glamour gal pal 'ik weet nog wel een leuk adresje' Charlotte was helaas onbereikbaar op dit cruciale moment, en zo kwam het dat ik in blinde paniek voor meer dan 100 euro per nacht een hotel boekte waarvan de foto's van de buitenkant me deden denken aan die ene scne uit de film Notting Hill. Niet de beste manier om een hotel te kiezen, maar nood was aan de man en ze hadden in het hele hotel gratis wi-fi. Ik deed ook nog een interviewaanvraag voor iamamiwhoami bij hun label.

    Ik besloot om ook alvast wat voorbereidend werk te doen. In Londen was natuurlijk een hele onaangeroerde mannenmarkt waarmee ik nog nooit in aanraking was gekomen! Ik begon op sites en apps als Gaydar, Gayromeo en Scruff aan de plaatselijke bevolking te bazuinen dat ik binnenkort hun prachtige stad aan zou doen en dat ik 'very excited' was. Ik vond de respons nogal wat mak. The crowd was tough.

    Het was pas weken later dat ik de app Growlr ontdekte (Grindr maar dan voor beren en andere bosachtigen) en al snel in contact kwam met een aantal interessante jongens die ik misschien zou kunnen ontmoeten tijdens mijn korte verblijf. Waaronder een jonge, gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek', een operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde, en een ietwat jonge jongen die op zijn profiel een hele tirade had geplaatst dat je hem zker niet naar z'n naaktfoto's moest vragen, maar tijdens ons gesprek na drie berichten ongevraagd een serie naaktfoto's toestuurde. Ik wisselde met alledrie gezellige berichten uit, ook voiceberichten om toch een beetje zeker te zijn dat ze wel echt waren, en nam me voor om met alledrie af te spreken. Je moet je kansen spreiden, want iemand anders doet het niet!

    Op het vliegveld probeerde ik Kampie en zijn twee vrienden nog te leren voguen, en toen was het tijd om in het vliegtuig te stappen. Ik checkte ook regelmatig m'n mail, want mijn interviewaanvraag was nog steeds niet bevestigd. Veel meer dan 'het is misschien morgen' wist ik niet. Ik werd in het vliegtuig al snel aangesproken door de vrouw die naast me zat, die vertelde dat ze haar eigen coachingbedrijf had en dat ze met haar man op weg was naar Isle of Man in verband met iets met brommers ofzo. Ik vertelde waar ik werkte, en toen vroeg ze gebiologeerd waar ik over schreef. 'Uitgaan, entertainment, reizen, maar ook over politiek, er was pas weer een heel debat in de tweede kamer gaande over weigerambtenaren; mensen die gewoon in dienst zijn van de overheid maar weigeren om twee mensen van gelijk geslacht in de echt te verbinden. Belchelijk natuurlijk! Die mensen moeten gewoon hun werk doen!' vertelde ik gepassioneerd-casual.

    Ze luisterde aandachtig maar antwoordde met 'Ik snap natuurlijk dat er mensen zijn met homoseksuele gevoelens, maar het is natuurlijk maar net wat ze ermee doen, op wat voor manier ze ermee omgaan, h?'. Ik draaide m'n hoofd een klein beetje omdat ik deze reactie in eerste instantie niet helemaal snapte, maar herstelde snel en zei 'Er zijn genoeg mannen die toch denken te 'kiezen' om hetero te 'worden' en er dan ineens op hun 35ste achterkomen dat ze toch niet gelukkig zijn en dan ineens met hun auto met kinderzitje op de achterbank naar een of andere parkeerplaats rijden om toch aan hun trekken te komen. Dat lijkt me ook niet de meest gezonde oplossing.'

    Toen kwam de aap uit de mouw; het stel dat naast me zat waren Jehova's Getuigen. 'Nee maar weet je, als je de Bijbel eens zou lezen zou je echt versteld staan van hoeveel dingen er 1 op 1 toepasbaar zijn op het hier en nu!' legde ze uit. 'Ja, gij zult niet stelen is natuurlijk van alle tijden, maar er staat ook een heleboel flauwekul in de Bijbel. Als we de Bijbel woord voor woord moeten naleven zou u volgens mij niet uw eigen coachingbureau mogen hebben'. Ik wilde tch even een punt maken, maar ook weer niet zorgen dat het stel naast me ineens tegen een steward zouden zeggen dat ik ze had verteld dat ik bijvoorbeeld een bom aan boord had gesmokkeld. 'Nou, voor z'n gesprek is deze vlucht helaas wat aan de korte kant, ha ha ha' was haar reactie. Trouwens, iedere keer als we in een soort luchtzak terechtkwamen raakte de vrouw enorm van de wijs en vond ze het heel prettig als ik haar geruststelde. Ik dacht alleen maar 'Meid, als god altijd je back heeft, dan heeft hij toch ook je back in dit vliegtuig?'

    Uiteindelijk gingen we uit elkaar terwijl de vrouw toch nog even stigmatiserend tegen me zei 'Als je nou een keer een Wachttoren aangeboden krijgt, kijk er dan toch maar even in. Misschien heb je er iets aan!' Haar echtgenoot droeg ook nog even een steentje bij door te zeggen 'Of je kijkt op jw.org! Ik ken geen enkele religie die zo'n mooie website heeft als wij!'

    Ik nam afscheid van Kampie en z'n vrienden, kocht wat versnaperingen bij Marks & Spencer en ging met de metro naar mijn hotel. Toen ik aan kwam lopen dacht ik al 'Hmmm, de buitenkant kan best een likje verf gebruiken'. Binnen was het superklein, de gangen waren supersmal. Mijn kamer was niet veel groter dan een bezemkast, met een krakend npersoonsbed erin. En maar n streepje wi-fi. Wel interessant om eindelijk eens een badkamer te zien die ng kleiner is dan mijn eigen badkamer thuis.

    Ik checkte nog een keer m'n mail om te zien of het interview voor de volgende dag al bevestigd was. Ik had alleen een vaag mailtje met 'we weten het nog niet zeker maar ls het is, is het misschien bij haar hotel maar misschien bij de platenmaatschappij op kantoor, en misschien rond de lunch'. Ok. Ik ging de stad in, kocht wat broeken die zowaar in mijn maat waren (yay!) en probeerde contact te zoeken met jongen #1, de gepiercte jongen die 'de wereld op een andere manier bekeek'. Die bleek op dat moment de wereld vanuit een ziekenhuis te kijken, want hij had een 'relapse' gehad, hij was de avond ervoor 'all alone' geweest en had in zichzelf lopen snijden, want hij 'had to do it'. Ik nam nog een hapje van mijn Marks & Spencer cheesecake, vertelde hem dat we dan beter een andere keer konden afspreken en wenste hem veel beterschap. Ik besloot nog even te douchen, en toen kwam ik erachter dat de sensor die bijhoudt of het licht in de badkamer aan moet blijven, niet in de douchecabine kon kijken. Had ik mezelf net helemaal ingezeept met 'Be Enchanted'-zeep van Bath & Body Works, werd het ineens pikkedonker en moest ik de douchecabine verlaten om die sensor te kunnen 'bereiken'. Ik was dus niet zo heel 'enchanted'. Toen ging ik naar het concert.

    Het concert was echt supertof en de moeite waard. De DJ vooraf was erg goed, het was leuk om Diederik, Nicola en Kampie&co te zien en de show was echt geweldig. Ik kreeg totaal bevestigd dat het een goede beslissing was geweest om dit reisje te boeken. Na de show ging ik met Diederik en Nicola nog even langs de Marks & Spencer op Victoria Station om Mini Yum Yums te kopen (blijken dus gefrituurde donuts te zijn), een kleine pastasalade met kip en wat wraps, dan kon ik daar de volgende ochtend mee ontbijten. Aangezien mijn hotel'kamer' niet was uitgerust met een koelkast, besloot ik de pastasalade, wraps en wat flesjes drinken voorzichtig buiten op m'n vensterbankje te zetten. Tot overmaat van gezellig was er ook nog een dubbele aflevering van American Dad op tv en daarna ging ik lekker slapen, want morgen zou een spannende dag worden met eventueel het interview n de date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde.

    Rond 6 uur werd ik wakker van wel heel vervelend geluid vlakbij mijn raam. Maar ken je dat, dat je wel een beetje wakker bent, maar dat het 'logisch nadenken' gedeelte van je hersenen er nog niet helemaal is? Dus ik dacht wel de hele tijd 'wat een hinderlijk geluid, wat s dat?' maar pas twee uur later kwam het in me op om te kijken wat het geluid precies was. En het geluid, dames en heren, kwam dus door vogels die mijn pastasalade aan het opeten waren en met hun snavels in het plastic bakje aan het pikken waren om bij m'n wraps te kunnen komen. Ik was gedesillusioneerd en boos en gooide geirriteerd het bakje met de wraps overboord (de pastasalade was er al niet eens meer).

    Ik stapte weer terug in m'n piepkleine krakende eenpersoonsbed in de hoop nog wat verder te kunnen slapen in het donker. Ik was natuurlijk wel een beetje chagrijnig en in het donker pakte ik n van mijn twee kussens en gooide ik het weg, omdat ik ineens totl geen behoefte had aan twee kussens. Het kussen kwam precies terecht op het stukje in mijn kamer dat dan weer wl zichtbaar was voor de sensor van het badkamerlicht, dus was het ineens superlicht in m'n kamer en moest ik weer he-le-maal wachten totdat dat schijtlicht weer uit was gegaan.

    Toen het 'echt' ochtend was kreeg ik berichten van de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde. 'hey handsome, I just found out they changed my rehearsalschedule for today and now I can't come to meet you after all :(' stuurde hij. Ja, inderdaad 'sad smiley face'! Deze dag verliep nu al heel anders dan ik had gehoopt; wg wrapjes, wg pastasalade, wg date met de operazanger die me de hele tijd 'handsome' noemde! En het interview was ook nog steeds niet bevestigd, het was inmiddels al 11 uur, dus ik ging er vanuit dat dat ook niet meer door zou gaan. Ik besloot het lekker rustig aan te doen en rond een uur of twee de stad in te gaan.

    Rond kwart voor twee was ik net klaar met douchen en aankleden, toen ik via sms te horen kreeg dat het interview over 10 minuten kon plaatsvinden. Maar wel helemaal aan de andere kant van de stad. Ik was heel blij en ook een beetje gerriteerd en ook wel lichtelijk gestressed. Ik zocht uit hoe ik daar kon komen en zei dat het bijna een uur zou duren met 2 metro's en een bus. 'Of ik kan een taxi nemen, maar dan wil ik die wel declareren' stuurde ik terug. Niet mijn probleem dat ze het de hele tijd vaag houden en het dan ineens 10 minuten van tevoren laten weten in zo'n belachelijk grote stad als Londen. Ik kreeg al snel een smsje dat het ok was dat ik een taxi zou nemen, dus rende ik naar buiten en hield er eentje aan. De chauffeur zei dat het zo'n 25 minuten zou duren, ik smste dat door, en probeerde niet te erg te stressen, want sneller zou het toch niet gaan. Ondertussen was ik natuurlijk wel bang dat iedere minuut die ik te laat was, van mijn interviewtijd af zou gaan, en dat ik dan ineens nog maar 7 minuten zou hebben om een artikel van 2 of 3 pagina's mee te vullen.

    Eenmaal aangekomen op het kantoor van het label bleek dat iamamiwhoami net even weg was, en dat ze over een half uur terug zouden zijn. Dus ging ik nog maar opnieuw m'n vragen uit mijn hoofd leren zodat ik niet teveel op mijn spiekbriefje hoefde te kijken tijdens het interview. Uiteindelijk kwam er een jongen van het label naar me toe, bood z'n verontschuldigingen aan dat het allemaal zo onduidelijk was gelopen, ik zei hem dat het ok was en dat ik allang blij was dat het interview door kon gaan. Toen kwam Jonna Lee, frontvrouw van iamamiwhoami, en zij was echt heel erg superaardig. Ik vertelde haar dat de show fantastisch was, dat ik haar muziek enorm vaak luisterde, dat haar privconcert in het bos echt fenomenaal was en dat ik blij was dat ze tijd voor me had. Ze glunderde. Het interview ging heel goed, ze was vl spraakzamer dan ik dacht, en in m'n achterhoofd dacht ik steeds 'ik interview een Zweeds iemand en er staat hier een IKEA-tafel voor me en die heb ik thuis ook'.

    Op het einde van het interview zei ze 'good questions!' en toen vroeg ik aan de receptioniste hoe ik het beste naar een metrohalte kon lopen. 'Nee, we bestellen wel een taxi voor je op kosten van de zaak, en die brengt je weer terug naar je hotel' zei ze. Erg tof. De jongen van het label had inmiddels met Jonna Lee gesproken en kennelijk had ze ook nog tegen hem gezegd dat ze erg van het interview had genoten, dus dat was heel erg vleiend. Na een half uur was de taxi er, en toen we een stukje onderweg waren besloot ik dat hij me beter af kon zetten op Picalilly Circus, dan kon ik nog wat winkelen en snel een burger pakken voordat ik terug ging naar het hotel om me op te frissen. Bij de plaatselijke Burger King hadden ze trouwens een automaat waar je wel 15 smaken cola uit kon trekken. Cherry, Vanilla, Cherry Vanilla, Lime, Orange, Raspberry, ALLES! Ik probeerde mijn enthousiasme nog enigszins te temperen. Oh en dankje wel Google Maps dat je aangaf dat er een GAP was op Picalilly Circus maar dat die in werkelijkheid een paar maanden dicht was wegens verbouwing.

    Ik ging weer terug naar het hotel om me op te frissen en me klaar te maken voor een sushidate met Alex, die ook voor Gay.nl schrijft. Hij gaf het adres door, dat was opvallend dicht bij m'n hotel, dus ik besloot dat ik er, met behulp van Google Maps, wel naartoe kon lopen. Ik lette dus totaal niet meer op huisnummers, want als emand altijd goed weet waar alles is, is het Google Maps wel. Dus ik lette alleen op hoe ver mijn blauwe stipje nog verwijderd was van het rode stipje; het sushirestaurant. Eenmaal aangekomen bij het rode stipje bleek ik dus 20 minuten te ver door zijn gelopen en kon ik weer een heel stuk terug, want Google Maps had dus helemaal geen flauw idee waar alles was. Het etentje was supergezellig met heerlijke sushi en dat compenseerde weer voor het feit dat vogels m'n ontbijt hadden opgegeten en dat ineens heel Londen collectief niet meer met me wilde daten.

    De volgende dag moesten m'n 4 nieuwe broeken, 4 nieuwe boxers en een lifetime supply van Mini Yum Yum's allemaal op magische wijze in m'n koffer gestampt worden, en ging ik nog even naar Kensington High Street om bij Muji (een soort Japanse Hema, en ik orinteer me ook in Londen graag op een Hema, zij het een Japanse) geurkaarsen te kopen als cadeautje voor Coty. Hij heeft de smaken Hinoki Wood (ruikt inderdaad erg Hinoki) en Log Fire (ruikt alsof je hele woonkamer is afgefikt) gekregen. Toen was het alweer tijd om naar huis te vliegen. Ik had me nog voorgenomen om in het vliegtuig heel mal en spontaan tegen de mensen naast me te zeggen 'ik vind jullie nu al leuker dan de Jehova's Getuigen waar ik op de heenweg naast zat' maar ze spraken geen Nederlands en ik wilde ook eigenlijk gewoon muziekjes luisteren.

    Al met al een geslaagde trip ondanks het feit dat ik m'n kansen toch zelfs nog niet ver genoeg gespreid had. Maar ik heb er wel 4 broeken, 4 boxers, een zeer geslaagde concertervaring, een memorabel interview en een gezellige sushiavond aan overgehouden. Verder heb ik geleerd dat Londen niet echt mijn stad is, want ik vind het belachelijk groot. Bovendien ben ik tijdens m'n tripje een stuk of 10 keer met de metro gegaan, en ik ben niet n keer uit die metro gekomen zonder dat ik door de hitte en benauwdheid helemaal bezweet en klam en moist was geworden. Oh en 1 keer heeft een tienermeisje een gedeelte van haar McDonald's milkshake over me heen gemorst maar dat zal ik door de vingers zien. Oh en die jongen met die naaktfoto's had griep.