Archives for: April 2016

    26-04-16

      10:55:00, by S p r k .   , 197 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de OMG SARAH JESSICA PARKER ZIT IN DE NIEUWE BLOKKER RECLAME

    Mocht je het nog niet gezien hebben, Blokker heeft allemaal mensen op straat gezet, maar we weten nu waarom: zodat ze Sarah Jessica Parker konden inhuren voor een reclamespotje! Ja, dé Sarah Jessica Parker! Ik bleeeef het maar kijken, om zeker te weten dat ik niet in een psychose zit. Ik kan letterlijk niet meer stoppen met kijken.

    In het spotje neemt Sarah Jessica Parker een staafmixer ter handen:

    En ze dweilt! SARAH JESSICA PARKER DWEILT!

    Ze leert mensen wat een kaasschaaf is.

    Ik dacht heel even dat ze in een delier zat en iemand ging neersteken met dat paarse mes, maar ze is gewoon oprecht heel enthousiast over het assortiment van de Blokker.

    En hier spreekt Stabby McStabberson het woord ‘Bilderdijkstraat’ uit! SARAH JESSICA PARKER ZEGT ‘BILDERDIJKSTRAAT’!

    Deze meneer weet niet wat hem overkomt en stelt dus dé vraag die tijdens ieder huisfeestje gesteld zou moeten worden: ‘Poffertjes?’

    Maar Sarah Jessica Parker is niet voor één gat te vangen, want ze heeft inderdaad POFFERTJES. SARAH JESSICA PARKER HEEFT EEN POFFERTJE OP EEN VORK GEPRIKT. THIS IS NOT A DRILL, MENSEN!

    Ik voel me net zo verward als deze verwarde mevrouw.

    Ik ben létterlijk deze verwarde mevrouw.

    25-04-16

      12:28:00, by S p r k .   , 517 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de saaie date

    Ik had dit weekend een van de saaiste dates ooit. Ik doe dit soort dates altijd in De Jaren, want dat vind ik niet écht een fijne plek, dus als het een keer helemaal escaleert en ik kan daar nooit meer mijn gezicht vertonen, dan is er verder geen man overboord. Ik bedoel, een plek waar ze ongezoete slagroom bij je warme chocolademelk serveren is niet echt een a-locatie.

    Toen ik mijn date voor De Jaren zag staan wachten, dacht ik meteen al ‘goh jij hebt jezelf wel heel voordelig gefotografeerd’. Ik ben zelf echt niet vies van een Instagramfiltertje, maar uit mijn foto’s kun je gewoon heel duidelijk opmaken hoe ik er in het echt uitzie, en ik houd het ook maar echt bij één Instagramfiltertje. Maar er was altijd nog de mogelijkheid dat hij me qua uitstraling en gespreksvaardigheid zó zou verrassen dat m’n eerste indruk helemaal van tafel geveegd zou worden.

    Het begon al niet goed. Toen we zaten kwam er meteen een serveerster naar ons toe die vroeg wat we wilden drinken. Hij had werkelijk geen flauw idee en gedroeg zich een beetje alsof dit zijn allereerste keer in een café was. Als ik toe ben aan alcohol (en dat was ik!) vraag ik gewoon altijd naar Pimm’s, en als ze dat niet hebben heb ik ook altijd een tweede optie klaar, of zelfs een derde optie voor als ze ook geen passoa-jus hebben. Na heel lang nadenken en de menukaart bestuderen besloot hij dat hij dan wel een Heineken wilde. Dat hadden ze niet. Wel Grolsch, maar toen wilde hij toch liever een witbier. Ik was blij dat hij eruit was.

    Ik kon hem ook niet zo goed verstaan. Ik weet dat ik een klein beetje slechthorend ben, omdat ik jarenlang met m’n walkman/discman/iPod/iPhone op het állerhoogste volume het volledige oeuvre van Janet Jackson tot mij heb genomen, maar hij praatte echt best wel zacht. Ondanks dat communicatieprobleempje volgde een klikloos gesprek waarin hij aankaarte hoe allebei z’n exen hem hadden omschreven als schizofreen en ‘lijdend aan borderline’ (kreeg vervolgens dat Madonnaliedje ook niet meer uit m’n kop). Dat lijkt me geen goed anekdotisch materiaal voor een eerste date.

    Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik ook weleens een ongepast verhaal vertel tijdens een date: vorig jaar tijdens een date in Berlijn was ik zó onder de indruk van mijn date dat ik van de weeromstuit m’n volledige seksuele geschiedenis met hem doornam. Dat was een mooi leermomentje en dat doe ik dus niet meer.

    Och, wat was ik blij dat deze jongen eerder deze week niet was ingegaan op mijn voorstel om bij mij thuis de nieuwe aflevering van RuPaul’s Drag Race te gaan kijken. Dat was denk ik nóg erger geweest. Ik heb weleens ergere dates gehad hoor, dat ik mezelf uit pure wanhoop aan een jongen hoorde vragen ‘Enne… Draag je nu harde lenzen of juist zachte lenzen?’ Maar dit was gewoon niet best. Dus na twee drankjes en een wandeling over de grachten waren we ‘ineens’ aangekomen bij m’n fiets. En dat was het. Volgende keer beter.

    22-04-16

      18:13:00, by S p r k .   , 68 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Helpdesk

    Onze collega Laurens gaat ons na zes jaar verlaten. Als afscheidscadeau heeft hij een friteuse voor ons gekocht! Dit terwijl ik juist allemaal ovenhapjes met krokantgarantie heb gekocht voor zijn afscheidsborrel. Natuurlijk wil je op zo’n moment (met een kleine slok op) de helpdesk van Kwekkeboom bellen om te vragen: kun je jullie ovenhapjes ook frituren? Maar de helpdesk bleek gesloten, dus heb ik een verontwaardigd voicemailbericht achtergelaten.

    20-04-16

      09:46:00, by S p r k .   , 456 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Haarbarbaar

    Sinds ik een baard draag (of, zoals mijn oom het een jaar geleden zo mooi verwoordde: ‘bij de jihad ben’) laat ik mijn baard regelmatig netjes bijwerken bij de Haarbarbaar. Voor het luttele bedrag van € 15,- ziet m’n baard er dan weer helemaal keurig en netjes uit. Het enige nadeel is dat je geen afspraak kunt maken, en dat ze op zondag en maandag dicht zijn. Dat vind ik, als groot voorstander van de 24-uurseconomie, natuurlijk een schande, maarja. Er zijn ook meiden op de Elandsgracht die € 35,- durven te vragen voor het trimmen van een baardje, dus de Haarbarbaar is dan duidelijk zo slecht nog niet.

    Een paar weken geleden was ik het helemaal zat: m’n baard jeukte, ik had aan de linkerkant van m’n kin weer een beginnende cavia (mijn haar groeit op die plek heel raar) en ik was voorlopig niet in de gelegenheid om naar de Haarbarbaar te gaan. Toen heb ik het heft (of in dit geval: mijn tondeuse) in eigen hand genomen en mijn hele baard op hetzelfde standje geschoren. Net iets te kort en op zich niet heel mooi. En dan druk ik mezelf nog mild uit: eigenlijk liep ik erbij als een moffenhoer op 5 mei 1945, maar dan qua baard. Inmiddels was alles zó lelijk aan het teruggroeien dat een bezoekje aan de Haarbarbaar niet alleen fijn zou zijn, maar een pure noodzaak.

    Ik kon gisteren in m’n lunchpauze gelukkig meteen terecht. Maar toen de ‘barbaar’ die met mij bezig was dichterbij kwam, raakte ik een beetje in de war. Er schoten allemaal beelden door m’n hoofd van twee glinsterende lichamen, samenkomend in een hartstochtelijke nacht vol ongeremde lust en passie, waarbij het lijkt alsof het nooit meer ochtend zal worden en…

    Sorry, waar had ik het ook alweer over?

    Oja, ik kreeg dus een sterke associate met seks. En het duurde even voordat ik me realiseerde waarom: hij rook precies als een jongen waarvoor ik een keer op vakantie in het beloofde land midden in de nacht naar een slecht verlichte wijk ben gelopen om eh… Zijn tatoeages van dichtbij te bewonderen.

    Nadat hij uitgebarbaard was en mijn baardje er weer netjes uitzag, heb ik de barbaar natuurlijk gevraagd naar de naam van zijn parfum. Hij wist het niet meer zeker, maar had het over een klein zwart flesje van Hugo Boss. ‘Ik wissel mijn parfum altijd af, ik heb er ook eentje voor special occasions maar daarvan vertel ik aan niemand hoe het heet’. Kennelijk was vandaag geen special occasion. En mensen niet willen vertellen welk parfum ze dragen staat voor mij gelijk aan niet willen vertellen welke naam je hebt bedacht voor je ongeboren kind: nobody cares en doe niet zo flauw. En hup, weg associatie met seks.

    18-04-16

      17:52:00, by S p r k .   , 499 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de korsteloze broodjes

    Dit weekend was het weer tijd om korsteloze broodjes te eten bij Il Tramezzino met Tom. Ze hadden zowaar een nieuw smaakje dat ik niet kende, dus het was extra feest. Ik dacht op de menukaart ook nog te lezen dat ze risottokoffie hadden, en probeerde me meteen voor te stellen hoe dat eruit zou zien en hoe dat zou smaken, maar ik had helaas gewoon verkeerd gelezen.

    Na de brunch was het tijd voor een toetje bij Petit Gâteau. Daar stond weer dezelfde mevrouw achter de toonbank als vorige keer, die toen vertelde dat ze het zó’n enorm feest vindt bij Petit Gâteau, dat ze eens in de zoveel tijd helemaal vanuit Nijmegen naar Amsterdam komt om een zaterdag in de winkel te helpen. Het is Petit Gâteau wat de klok slaat bij die mevrouw. Ze vond ook dat ik een héél goede keuze had gemaakt (iets met witte chocola en framboos) en dat is natuurlijk best een compliment van iemand wiens leven volledig in het teken staat van Petit Gâteau. Toen hebben we bij allerhande kledingzaken kleding gekocht, waarbij ik vooral Tom allemaal kleding heb aangesmeerd en we allebei korting hebben bedongen alsof we op een markt in Marrakech stonden.

    Over markt gesproken: ik kon een bezoekje aan de frambozenkraam op de Noordermarkt natuurlijk niet overslaan, want dat was vorige keer een enorm succes. Dit keer had ik wederom de laatste cheesecake maar was er niet tegelijkertijd een mevrouw die ook nog cheesecake wilde (maar dus achter het net viste), waardoor de cheesecake later toch iets minder zoet smaakte.

    Twee kraampjes verder was ook quichekraampje dat werd gerund door een MTF (male to female) transmevrouw, en ik zag er meteen een artikel voor het blad in. Dan kon ze uitgebreid vertellen over hoe het is om op de markt te staan, toch een ‘male dominated environment’ denk ik dan, en de kop (‘Van marktkoopman naar marktkoopvrouw’) en sub-kop (‘Quichen of delen’ of ‘In je holle quiche’) schreven zichzelf, maar uiteindelijk durfde ik haar toch niet te vragen. Ik heb haar wel op weten te Googlen dus wellicht dat ik haar later alsnog benader. Ik durfde wél een quiche Lorraine (omg zo’n gemiste kans dat ze zelf niet Lorraine heette, trouwens!) aan te schaffen en wist ook hier korting te bedingen in de vorm van een gratis bonusquiche die Tom en ik konden delen.

    Om het allemaal goed af te maken hebben we nog even limonade gedronken bij Gezondigd, een nieuw tentje op dat pleintje waar ook de Hema zit. We maakten even een Instagrampost (hierboven afgebeeld) en die werd meteen geliked door de gezellige mevrouw die bij Gezondigd werkte. En wat bleek: zij had zomaar 32k volgers op Instagram, zonder dat er direct een heel aanwijsbare aanleiding was omtrent hoe ze die volgers had verzameld. Tom en ik waren helemaal verbaasd, vooral toen Tom zag dat een foto waarop ze een eierkoek at wel 522 likes had! Als ík een eierkoek eet like ik het zelf niet eens.

    15-04-16

      16:20:00, by S p r k .   , 562 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de verkapte kunstexpo

    Onze bovenburen van kantoor gooien weleens een borrel, georganiseerd door Fenella, een best wel knap meisje. Dat vond mijn lesbische ex-collega ook, want bij de vorige borrel stapten we in de lift, samen met een voor ons onbekende meneer, zei ik 'ik ga voor de snackjes' en toen zei m'n lesbische ex-collega 'ik ga voor Fenella!'. Niet erg subtiel van m'n lesbische ex-collega, dus ik zei 'je moet oppassen met dat soort uitspraken, want je weet natuurlijk nooit met wie je in de lift staat. Misschien wel Fenella d'r broer!'. En toen zei de voor ons onbekende meneer: 'Of haar vriend'. Mooi moment.

    Hoe dan ook, onze bovenburen gooien dus ongeveer eens per jaar een borrel, en dan zijn er altijd fijne hapjes en een lekker wijntje. Goed, je moet dan wel even doen alsof je bijvoorbeeld heel geïnteresseerd bent in kunst (het zijn vaak kleine kunstexposities) maar daar staan dan dus wel eerdergenoemde hapjes tegenover. En vooral een goede gelegenheid om weer eens een gesprekje aan te knopen met Andrea, de best wel heel aantrekkelijke Italiaanse meneer die daar werkt.

    Gisteren rond half 6 ging ik dus met een delegatie van ons kantoor naar de derde verdieping. En you guys, ik wist meteen dat dit een goede levenskeuze was geweest, want er stond dus een soort uitgeholde parmezaanse kaas, waar je allemaal kleine brokjes kaas uit kon pakken! Ik denk dat ik tijdens de borrel al met al wel een kilo parmezaanse kaas heb weggesnackt. Ik wil dit thuis ook op de gang eigenlijk, maarja, niet te betalen, en ik vermoed dat je het op een gegeven moment toch ook wel gaat ruiken.

    #kaasgoals

    De borrel was dus een verkapte kunstexpo waarbij een kunstenaar (denk een man in de na-herfst van zijn leven, met grijs haar in een staartje) een lezing van een half uur gaf over ‘concrete kunst’. Zo’n half uur dat stiekem eigenlijk drie kwartier duurt. Ik beschouwde het allemaal vanaf de deuropening van een kantoortje. Het was eigenlijk niet eens oninteressant, misschien wat traag, maar dat veranderde allemaal toen de kunstenaar het volgende gedicht ging voordragen:

    Het klonk echt een beetje alsof-ie een beroerte had, maar geen van beide helften van z’n gezicht hing scheef, ik heb er nog extra op gelet. Twee van mijn collega’s konden het niet goed aan, schoten in de lach, zo erg dat ze moesten huilen. Ze moesten zich terugtrekken in het kantoortje terwijl ik bij de deuropening bleef staan, en ik ze nog steeds af en toe kon horen snikken. Dit zou normaal gesproken een typische gelegenheid zijn om zelf ook in de lach te schieten, maar ik had nog een cocktailprikker van een eerder borrelhapje in m’n broekzak, en daarmee prikte ik mezelf af en toe subtiel maar doeltreffend in m’n hand. Als ik nu nog tranen in m’n ogen kreeg, waren die in ieder geval niet van het lachen.

    Na de lezing namen we nog een wijntje en vooral nog wat parmezaanse kaas, en toen was het weer tijd om mijn collega’s en de andere bezoekers van de borrel achter te laten. Een klein beetje onverrichter zake, overigens, want ik had helemaal geen gesprekje gehad met Andrea, de aantrekkelijke Italiaanse meneer. Ik heb hem natuurlijk wel even gezien: het leek er een beetje op alsof hij een koortslip had, maar daar had ik me, in zijn geval, totaal niet door laten tegenhouden.

    14-04-16

      11:00:00, by S p r k .   , 9 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Cow Gum

    Het wordt ook nog eens multimediaal hier allemaal! Filmpje!

    13-04-16

      12:40:00, by S p r k .   , 669 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kiosk

    Naast mijn huis is nu al een paar maanden een kiosk gevestigd. Die is er echt al járen geleden neergezet, schriftelijk aangekondigd door de gemeente, alles, maar het duurde even voordat duidelijk was waar die kiosk voor gebruikt zou worden. Ik heb maandenlang gespeculeerd over wat er precies in die kiosk zou komen. Het was in ieder geval niet iets voor kleine kinderen, want door de ongeblindeerde ramen had ik wel al gezien dat er een toilet was ingebouwd, waarvan de deurklink ongeveer op tiethoogte was gemonteerd. Met die summiere informatie heb ik een aantal fijne maar ook zeer rendabele opties bedacht, waar iedereen iets aan heeft:

    • Filet american speciaalzaak

    • McKiosk met alleen quarter pounders, nuggets, friet en shakes

    • Knus winkeltje met moeilijk te vinden laserdiscs van Paula Abdul en Gloria Estefan

    • Winkeltje waar je producten kunt kopen die je áltijd nodig hebt in je gerecht, maar helaas ook vaak bent vergeten mee te nemen uit de supermarkt, zoals geraspte kaas, zure room, creme fraiche en een toetje

    • Mini ijscuypje

    • Gewoon Pimm’s

    • Drag-benodigdheden-winkeltje voor als je vrienden over de vloer hebt en iedereen in een gekke bui is

    • Mini Keurslager met alleen maar filet americain, tartaar, rosbief, gehakt, die lekkere eiersalade die de Keurslager op de Rozengracht vroeger had en grillworst met kaas & jalapeños en ze kunnen het ook voor je op een broodje doen als je het écht allemaal niet meer aankan

    • Winkeltje waar ze precies dat ene schroefje hebben (of een klein potje muurverf in precies de juiste kleur, voor allerhande touch-ups) dat je nodig hebt

    • Ikea afhaalpunt waar je via de website bestelde Ikeaproducten kunt afhalen

    • Een lekker bakkertje maar niet van die conceptuele bioroggehaverglutenvrijespelt bullshit

    • Een klein mexicaans afhaalrestaurantje met heel lekkere verse guacamole en salsa waar gewoon koriander in zit en op de muur een poster met ‘Hou je niet van koriander? GET OFF MY LAWN!’

    • Krispy Kreme donuts met een ‘speedy boarding’ rij voor mensen die in een straal van 100m rondom de Krispy Kreme kiosk wonen want het is dan de enige Krispy Kreme vestiging in Nederland dus het zal er dus wel druk zijn maar hallo ík woon ernaast en het was immers míjn idee dus jij bent na mij aan de beurt ok?

    • Winkeltje waar ze ineens alle poppen van Jem & the Holograms uit de jaren 80 hebben tegen heel betaalbare prijzen en als je er 10 hebt gekocht dan lever je je spaarkaart in en krijg je zelf ook oorbellen met holografische capaciteiten en die werken dan ook echt

    • Friska

    • Concept store waar je gewoon zonder recept temazepam kunt kopen zodat je lekker het weekend door kunt soezen

    • Nederlandse dependance van Hamitbahon, mijn favoriete restaurant in Tel Aviv

    • Puppyverhuur, waar je dus een puppy kunt huren om mee te wandelen en meteen allemaal aanspraak krijgt van leuke jongens uit de buurt (mogen ook volwassen honden zijn maar wel aaibaar, cute en niet naar hond stinkend)

    • Mini auto-tune karaokebar, waar íedereen kan zingen want het is met auto-tune, en ze hebben alle liedjes die je leuk vindt van Medina en het Zweedse Songfestival en Jem en precies 0 van die standaard Idols/The Voice liedjes die iedereen altijd in die programma’s en karaokebars zingt

    • Filet americain speciaalzaak

    En wat is erin gekomen? Een juicebar, ironisch genoeg. Een fucking juicebar! En dan niet eens eentje waarvan je denkt ‘oh ik haal hier even een sapje, kan ik mooi opdrinken terwijl ik naar kantoor loop, wat gezond, verantwoord en betaalbaar eigenlijk!’. Nee, een juicebar met allemaal conceptuele sapjes met wheatgrass en chiazaad en het kost allemaal 8 euro. Er is ook letterlijk nóóit iemand te vinden. Nooit. Iedere keer als ik erlangs loop krijg ik de behoefte om op het raam te tuffen, maar ik weet me nog net in te houden.

    Het is dus wachten tot die nare juicebar over de kop gaat, en dan hopen dat iemand bij de gemeente (en natuurlijk ook een investeerder met geld maar zonder businessplan) dit leest. Dan zou de wereld er ineens een flink stuk mooier uitzien.

    12-04-16

      15:37:00, by S p r k .   , 607 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de schoonmaaksters

    Ik heb in mijn vriendenkring wat mensen die niet onverdienstelijk schrijven voor diverse media. Af en toe komen er wat oproepjes voorbij voor interviewkandidaten voor artikelen met allerlei verschillende insteken. Nienke B. was laatst op zoek naar schoonmakers die, al dan niet anoniem, uit de school wilden klappen over hun gekke klanten. Maar ik heb juist wel wat anekdotes over mijn gekke schoonmaaksters: bij thuiskomst hele slaapkamer opnieuw ingericht, hele koelkast leeggegeten, ik vond een tijdje terug een kookwekker in een schoen naast m'n bed, alles.

    Ik had eerst een Poolse meid. Over haar ben ik tot nu toe het meest tevreden, als ik thuiskwam kreeg je bíjna het gevoel dat ze echt tot bloedens toe had staan schrobben. Op haar was verder niets aan te merken, behalve een abnormaal grote voorliefde voor microvezeldoekjes. Daar raakte ze maar niet over uitgepraat.

    Daarna had ik een andere meid. Zij had de gewoonte om m’n eten op te eten. Eerst merkte ik dat ze een pak koekjes had aangebroken. Dat merkte ik overigens pas een week later, want ze had het pak op heel slinkse wijze verstopt in mijn kast, dus ik kwam er pas achter toen de rest van het pak al helemaal zacht was geworden. Toen had ik ein-de-lijk weer eens een keer besloten te zondigen en een zak chipito’s voor mezelf gekocht, maar het was tegelijkertijd een test om te zien hoe lang ik die zak kon laten liggen. Op een dag kwam ik thuis en lag er een briefje ‘hello I eat you cheetos ok!’. Nee, níet ok! De keer erna besloot ik maar twee zakken chipito’s te halen; eentje verstopte ik en de ander legde ik naast het geld. Die afleidingsmanouvre werkte niet, want die keer had ze twee pistoletjes afgebakken in mijn oven! Toen ik op een gegeven moment heel onrustig op kantoor zat omdat ik een gourmetschotel in de vriezer had, waarvan ik niet zeker wist of deze er na het bezoek van mijn schoonmaakster nog wel zou zijn, heb ik haar de deur gewezen.

    Toen kreeg ik mijn huidige schoonmaakster. Een lieve meid die het goed bedoelt. Maar bij thuiskomst na haar eerste keer (de zogenaamde ‘nulbeurt’) bleek dat ze samen met haar man mijn hele slaapkamer opnieuw had ingericht! Het was nog een hoop werk om m’n bed (en alle spullen eronder) weer terug te zetten op de oude plaats. Andere incidenten gaan wel iets verder dan ‘ze heeft verdomme wéér allemaal lepels in het vork- en messenbakje gezet’: ik had een nieuwe computer gekocht waar nog iets mis mee was, maar die kon ik niet meer terugsturen naar de webwinkel want m’n schoonmaakster had de doos al weggegooid. Ook een bakplaat voor m’n combimagnetron was zomaar ineens verdwenen. ‘Oh staat je computer al een hele dag een videobestand te renderen? Ja sorry maar ik heb tóch even de stekker eruit getrokken want ik moest stofzuigen weet je!’. En laatst was ik dus inderdaad m’n kookwekker kwijt. Die zat ineens achterin een schoen die naast m’n bed stond. De laatste keer dat ze er was lag er een briefje dat ze niet meer ging strijken tot ik een nieuw strijkijzer had gekocht, want deze werd niet heet genoeg. Oh en ze gaat ook weleens zomaar 6 weken op vakantie. Vind ik ook niet kunnen. Haar man stuurt me weleens foto’s van hun geile zoon, weet niet precies wat zijn einddoel daarmee is.

    RECTIFICATIE: Sinds het schrijven van dit stuk heb ik de bakplaat van mijn combimagnetron teruggevonden. Zij verbleef in het gootsteenkastje, onder een soort elektrisch voetenbad. Ik heb het daar zelf niet neergezet. Maar het is gelukkig dus niet weg.