Archives for: November 2000

    17-11-00

      21:21:47, by S p r k .   , 862 words  
    Categories: Categorie-loos

    17-11-2000

    Nog nooit heb ik op een Donderdagavond zoveel meegemaakt als vorige week Donderdag. De pret begon toen ik met Romeo25 en JaReD|20 vanaf Amsterdam CS richting Leidseplein vetrok. In de tram begon Romeo vrijwel meteen onschuldige voorbijgangers aan te spreken. Mensen die zich van geen kwaad bewust waren. Ik vond het een schande ? ik zou zoiets nooit doen. Toen ik een Viva-lezeres in bescherming wilde nemen, opperde Romeo dat we anders maar naar het Leidseplein moesten gaan lopen. Mijn nieuwe schoenen zijn echter nog steeds niet ingelopen, en ik leg er dus liever geen grote afstanden op af. Toen ik dit aan Romeo vertelde, keek de Viva-lezeres, die ik even daarvoor nog zo liefdevol in bescherming had genomen, vol minachting naar mijn schoenen. Dit ging me te ver. Ik laat mijn designer schoenen niet afkraken door de eerste de beste zelfstandige vrouw die denkt dat ze alleen de Viva hoeft te lezen om al haar levenslessen en wijsheden tot zich te nemen. Ik kon het dan ook niet laten om haar even te laten weten wat haar plaats was, door zelf ook even een opmerking over haar schoeisel te maken. ,,Gelukkig hoef ik me niet te wenden tot schoenen die gemaakt zijn van dode reptielen." klonk het door lijn 1. En daarmee was de zaak gedaan.

    Het eten bij restaurant Raffle's was best wel okay. Vriendelijke service daar. Ik wilde nu eens af van mijn oude imago, ik wilde afrekenen met het verleden, en daarom liet ik mijn bril-met-zwart-montuur achter in het restaurant. Echter, een van de serveersters kwam hals over kop achter me aan rennen, zelfs tot aan buiten, om mijn bril achter me aan te brengen.

    In de tram op weg naar Amsterdam CS kwam ik een mevrouw tegen die duidelijk vroeg om wat tips over tijdschriften. In zo'n geval is er maar 1 tijdschrift dat ik echt aan kan raden; de Libelle. Ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het komt erop neer dat de mevrouw en ik een goed kwartier hebben gesproken over Libelle. Ze vond zichzelf een Margriet type, maar ik verzekerde haar dat ze nog veel te jong en hip was voor de Margriet. Toen ze eenmaal uit de tram was gestapt had ik haar bijna zover om een Libelle abonnement af te sluiten. Helaas had ik geen aanmeldkaartjes in mijn tas, anders had ik daar weer een mooie vulpen of broche aan over kunnen houden. Ik wenste haar nog succes en daarna begon ze snel naar de AKO te rennen om de meest recente Libelle editie aan te schaffen.

    De Wolkenkrabber was triest. Niet zo triest als Arnhem, dat geef ik toe, en het gezelschap was best leuk, maar desalniettemin denk ik niet dat ik ooit nog naar de Wolkenkrabber terug zal keren. Op de terugweg zou ik met FlAme-21 reizen, met meereiskorting, maar toen hij besloot om een station eerder uit te stappen, was ik ineens aangewezen op 2 meisjes waarbij ik de meereiskorting alsnog kon gebruiken. Ik weet niet precies hoe ze heetten, maar ik noemde ze Esther en Marije. Een versnelde versie van de versie "Green Card" speelde zich af; ik wilde natuurlijk zorgen dat de conducteur niet zou kunnen merken dat ik de twee meisjes niet kende en alleen maar gebruikte voor de meereiskorting. En daarom hadden we een hoop bij te praten. Mocht de conducteur vragen gaan stellen, dan waren we voorbereid. Binnen 5 minuten wisten we alles van elkaar. Waarom Esther en Marije geen vriend hadden, waarom ik nog steeds sentimentele gevoelens krijg wanneer ik bepaalde nummers van Des'ree hoor, en nog meer van dat soort dingen. Binnen die 5 minuten werden al ons onderdrukte kinderleed, fobieeen en sexuele frustraties uitvoerig besproken. Uiteindelijk was het allemaal voor niets, want er kwam geen conducteur en niemand heeft dus gecontroleerd of ik wel met het meereiskortingskaartje mocht reizen. Ze hadden ons sowieso niets kunnen maken, want we hadden ook al elkaars telefoonnummers in onze mobieltjes opgeslagen, grappige anekdotes in elkaars agenda's geschreven, en vreemde moedervlekken waaraan de een de ander zou kunnen identificeren uit ons hoofd geleerd. Esther, Marije en ik besloten om uit praktische redenen vaker samen te reizen.

    Op Zaterdag ging ik dan eindelijk naar de 'premiere' van "Dancer In The Dark", samen met Semetary19. De zaal was gevuld met Trut publiek (alto's en werkelozen), en iedereen zag er ontzettend stylish, hip en retro uit. Ik zal niet teveel over de film uitwijden (afgezien van het feit dat ik hem afgelopen Donderdag WEER heb gezien, en tevens a.s. Zaterdag en Woensdag waarschijnlijk weer ga). Maar ik heb gehuild. Ik heb echt ontzettend gehuild. Terwijl ik niet het type ben die huilt om films en zo. ALS ik al huil, is het meestal uit zelfmedelijden. Maar deze film was zo magisch (ik kreeg kippe(n)vel bij het eerste nummer), ik kon niet anders. Het was daarom ook een hele omslag om vanuit Paradiso (waar de fil draaide) meteen naar de iT te lopen om daar weer leuk, mal, spontaan en charmant te zijn. Op zulke momenten kan make-up wonderen verrichten.

    Goed, tot zover. Wie weet wat voor spannende avonturen ik dit weekend allemaal weer ga beleven. Jullie lezen het allemaal wel.

    Spark.