Archives for: August 2002

    03-08-02

      13:17:00, by S p r k .   , 437 words  
    Categories: Categorie-loos

    Moeder natuur

    Ik heb het al eerder geschreven, en ik zal het weer schrijven; de zomer is niet mijn seizoen. Okay, het is allemaal heel zwoel en zo, en alles oogt een stuk gelukkiger dan tijdens de winter, maar de temperaturen zijn soms niet te harden. Nu heb ik gelukkig een broek met afritsbare pijpen, dat zorgt tenminste nog voor wat verkoeling. Tenminste, als ik mijn grote zwarte duitse staalwerker schoenen niet aan heb; anders ziet zo'n korte broek er natuurlijk niet uit. Maar goed, probeer op een Maandagochtend in verschrikkelijke hitte, wanneer je eigenlijk al te laat bent voor een afspraak bij de notaris, die pijpjes maar eens aan je broek te ritsen. Zeker in een straat waar geen bankjes en zo staan. Dat moet dus staand of lopend. En da's minder fijn, kan ik jullie verzekeren. Ik klapte een paar keer half tegen voorbijgangers aan, en toen ik mijn pijpjes eindelijk weer aangeritst had, kreeg ik een bescheiden applausje van een paar oude van dagen die het hele spektakel hadden mogen aanschouwen (ze liepen nogal langzaam met hun blauwe looprekjes dus hadden alles van het begin tot het einde meegekregen).

    Eenmaal bij de notaris aangekomen was er gelukkig airconditioning en een gezellige Libelle-stijl receptioniste om me te verwelkomen. En al snel kwam de vervangende makelaar van de verkoper binnenlopen; een zelfstandige viva-vrouw met een mobieltje en een rugzak. Inderdaad, van het type 'ik leid mijn eigen leven'. Daarna volgde de verkoper, die tijdens de fietstocht zijn moeder op de fiets was kwijtgeraakt. Ik reageerde geschokt, maar kalmeerde alweer een beetje toen bleek dat zijn moeder niet achterop, maar op haar eigen fiets gezeten had. In allerijl werd even op de voicemail thuis ingesproken om mams te laten weten dat zoonlief inmiddels bij de makelaar was aangekomen. Daarna konden we bij de notaris naar binnen. In haar hokje dan. Uiteraard werd aan de notaris zelf ook uitvoerig verteld over de kwijtgeraakte moeder, en het verhaal werd nog eens herhaald toen de assistent van de notaris zich bij ons voegde.

    De notaris kon denk ik redelijk goed aan me zien dat ik een groentje was op huizengebied, want ze legde puntsgewijs alles heel netjes aan me uit. Er stond nog een klein dingetje in het voorlopig koopcontract waar niemand me ooit iets over had verteld; namelijk dat je 10% van de prijs al moet aanbetalen of een bankgarantie moet afgeven. Ik dacht ,,Meid, het zal wel" en ondertekende met bibberende vingers het contract. En hoewel het een beetje voelde alsof ik mijn ziel aan de duivel verkocht, was ik na het verlaten van het gebouw toch wel een beetje trots.