Archives for: September 2002

    27-09-02

      16:00:00, by S p r k .   , 558 words  
    Categories: Categorie-loos

    Modern Things

    Goed, nog steeds geen bloed gesignaleerd in het slipje van een van mijn vriendinnen. Of, zoals zij het zelf zegt ,,Ik ben letterlijk nog geen druppel verder." We zijn er allemaal heel lacherig onder, maar het heeft natuurlijk nogal een impact. Hoewel ik van mijn vrouwelijke collega's hoor dat je door stress ook 'te laat' kunt zijn. Ze weten er zelf kennelijk alles van. Ik heb dan ook mijn vermoedens over een van de chickies die in mijn buurt zit. Als je het mij vraagt staat er over een paar maandjes wel weer beschuit met muisjes op tafel. Dit keer wil ik peettante zijn.

    Vanavond reis ik weer af naar het pittoreske Aalsmeer om mijn computer in te pakken en gereed te maken voor vertrek naar het hoopvolle Amsterdam. Dan kan ik eindelijk weer eens chatboyen... Shaking the hand of bad habits again...

    Verder is er een jongen die bij mij in de buurt woont (west of bos en lommer ofzo)... Heb hem al een keer in de tram gezien toen Mango en ik 3 plaatsen van elkaar verwijderd zaten wegens drukte, en dus via mobiele telefoons met elkaar moesten communiceren. Dat vond hij kennelijk nogal grappig, want toen we hem spontaan en toevallig 's avonds tegenkwamen in Soho bleek dat hij er al over had verteld aan de jongen die met hem mee was.

    Hoe dan ook... Het is een beetje een alternatief-achtige jongen. Niet HEEL erg fotomodel achtig mooi, maar daar val ik sowieso niet op. Maar goed; ik ben die jongen deze week dus letterlijk al 4 keer tegengekomen. 2 keer buiten bij De Koperen Hoorn en 2 keer in de tram. We groeten elkaar nooit, we kijken elkaar amper aan, maar ik voel me verwant :P

    En dan is er nog een andere jongen, die werkt in een winkel waar ik weleens een broodje haal. Het is inmiddels geverifieerd dat hij homo is. hij is niet helemaal mijn type, maar desalniettemin erg leuk. Het maakt ook niet uit of ik door 1 van zijn collega's word geholpen met mijn broodjes met internationale kazen; hij vindt altijd een manier om zich ermee te bemoeien (op een leuke manier natuurlijk). Hij ving ooit een telefoongesprek tussen Mango en mij op, waarin ik vertelde dat ik naar de notaris ging voor mijn huis, en sindsdien vraagt hij iedere keer naar m'n huis enzo.

    Nu wordt de vis duur betaald; hij werkt niet bepaald in een goedkope winkel, en op een gegeven moment ben je ook een beetje uitgekeken op alle internationale kazen en snak je gewoon weer naar een lekker (goedkoop) broodje met dood dier. Dus ben ik een tijdje niet meer in zijn winkel geweest. Toen ik van de week echter besloot een broodje met huisgemaakte kip/broccoli salade te scoren, vroeg hij (terwijl hij overigens vol overgave met een andere klant bezig was) weer hoe het ging met mijn huis. Ik vertelde hem dat ik de dag ervoor laminaat had gelegd, en dat de verhuizing nu wel erg dichtbij kwam. Op zijn vraag of het laminaat mooi was geworden, kon ik uiteraard niet anders antwoorden dan ,,Weet je, kom maar een keertje kijken". Dat vond hij prima, en met een ,,Okay dan" verliet ik de winkel terwijl ik vrolijker dan anders terugliep naar kantoor.

    Men. Can't live with them, can't drug them so they cannot do anything but love you.

    26-09-02

      12:49:00, by S p r k .   , 54 words  
    Categories: Categorie-loos

    12:49

    Goed. De 'secret question' voor het hotmail wachtwoord van de collega die naast me zit is 'Waar ben ik nu weer?'

    Needless to say dat ze nu, 3 jaar na het aanmaken van haar hotmail adres, het antwoord niet meer weet.

    MIJN nieuwe secret question wordt denk ik 'hoe laat is het nu?'.

      10:51:00, by S p r k .   , 395 words  
    Categories: Categorie-loos

    Druppels, druppels...

    Ik was erg opgelucht toen ik er gisterenavond achter kwam dat de liften in mijn gebouw op dat moment gefixed werden. Zeker nadat een groepje Amsterdammers vanaf 10 meter hoogte neer waren gestort, waardoor een aantal zwaar gewond waren geraakt enzo... Ik bedoel, er horen een soort veren op de grond te zitten waardoor een neerstortende lift niet zo hard neerkomt, maar ik heb die veren gisterenavond met levende ogen mogen aanschouwen, en geloof me - het stelt niet veel voor.Hoe dan ook, die liften gaan me in ieder geval een stuk minder uit mijn slaap houden voortaan.Gisterenavond is een vriendin van me, die momenteel een onwijze Sexual Revolution doormaakt, Crush komen kijken. Ten eerste; waarom moeten woest aantrekkelijke mannen altijd sterven in films? Ze hebben toch niks verkeerds gedaan? Integendeel. Ten tweede; ze heeft recentelijk wat minder veilige sex gehad, en nu is ze bang dat ze zwanger is. Ik refereerde natuurlijk direct aan de bekende songtekst van Tori Amos ,,Boy you best pray that I bleed real soon" (uit "Silent all these years") en toen vertelde ze dat ze morgen ongesteld zou moeten worden. Als er niks gebeurt neem ik uit solidariteit samen met haar een zwangerschapstest. Ik heb niets tegen abortus ofzo, integendeel, maar ik denk dat het emotioneel nogal een rollercoaster is. Dus heb ik haar geadviseerd om een eventueel kind gewoon samen op te voeden met haar homo-vriendjes. Dan komt alles goed.Ik was echt heel erg alleen nadat ze wegging. Ik heb ongeveer een uur melodramatisch uit het raam gestaard en naar een show van Brigitte Kaandorp geluisterd die ze schreef toen ze zelf onwijs depressief was. Dat werkte op ich wel redelijk. Heb er nog even nagedacht om iemand uit Duitsland te bellen, die ik alleen ken van MSN... Maar helaas - ik had z'n nummer niet in mijn GSM staan. Ik kon uiteraard even naar Aalsmeer bellen en mijn hospita laten kijken of zijn nummer nog op mijn nummermelder stond. Dan kon ik hem bellen. Maar ze was jarig en ik had de hele dag nog niet gebeld om haar te feliciteren, dus ik vond het een beetje cru om haar alleen te bellen omdat ik iets van haar nodig had.Vanavond wordt het denk ik een filmpje, Minority Report, samen met een andere vriendin van me. Laten we hopen dat zij niet ook zwanger is.

    24-09-02

      21:55:00, by S p r k .   , 360 words  
    Categories: Categorie-loos

    m'n echte journal begint...

    Goed, dus dit is m'n eerste invoer. Ik ben eigenlijk nooit zo goed geweest in het beginnen aan dingen en zo... Hoe dan ook... Ben op dit moment naar een hele koele versie van Play Dead aan het luisteren - ook al is het een publieksopname.

    Het nummer dat ik echt heel graag wil horen is Wise Up van Aimee Mann (uit Magnolia, van de scene waarin alle personages redelijk f*cked zijn, en dan om de beurt het nummer meezingen - magisch). Best een depressievig nummer dat niet zo goed bij m'n huidige bui past, maar ach, nummers hoeven niet altijd aan te sluiten bij je state of mind, toch?

    Het is onwijs koud hier in Aalsmeer - ik kan niet wachten tot vanavond, als ik weer in m'n eigen appartementje in Amsterdam ben, de verwarming zo hoog kan zetten als ik wil, en lekker onder een dekentje naar slechte TV programma's kan kijken :) En daarna natuurlijk lekker tukken op de matras die op de grond ligt :)

    Nog even wachten tot mijn DVD speler en videorecorder klaar zijn met het maken van een kopie van 2 DVD's (Crush met Andie McDowell en Romeo and Juliet met Leonardo DiCaprio) zodat ik de band mee kan nemen naar m'n huisje in Amsterdam om ze op mijn TV/video alles-in-1 setje (waarvan het beeldscherm hetzelfde formaat heeft als een postzegel) te kijken. Ik heb een paar maanden geleden de eerste 20 minuten van Crush in de bioscoop gezien, en ik werd nogal opgewonden van de jonge meneer die erin speelde (weet alleen niet meer hoe hij heet - memo to me: zoek het uit) en daarna zijn mijn vriendinnen en ik naar een andere film gesneaked (Lilo & Stitch, om precies te zijn. Best leuk, maar totaal niet opwindend natuurlijk). En ik heb Romeo & Juliet een paar jaar geleden al gezien, en toen vond ik de dialogen echt walgelijk. Nu ik wat meer bekend ben met de stijl van Baz Luhrman (heb Moulin Rouge inmiddels al 400 keer gezien) denk ik dat ik R&J veel leuker ga vinden. Maar niet vanavond. Vanavond ga ik alleen nog wat muziek luisteren en lekker slapen :)

    21-09-02

      12:03:00, by S p r k .   , 1295 words  
    Categories: Categorie-loos

    Huisje, vloertje, kleedje

    Goed, eerst even een hle korte update over mijn huis. De koop is rond. The deal is done. Bij het ondertekenen van het daadwerkelijke contract heb ik op een notariskantoor in Zuid meteen ook de liefde van mijn leven ontmoet. Hij was maar 2 minuten in dezelfde ruimte als ik (getuige tijdens het ondertekenen), maar het was lang genoeg om een emotionele inwendige rollercoaster te berijden om vervolgens weer met een genereuze handdruk afscheid te nemen. Ja, Dennis-van-het-notatiskantoor-in-Zuid was me er eentje. Nu nog een reden vinden om weer gebruik te moeten maken van de diensten van diezelfde notaris. Mijn lieftallige collega's zitten te denken aan een samenlevingscontract, waarbij Dennis dan meteen kan aanschuiven als mede-contractant. Want als je het eenmaal allemaal op papier hebt staan komt alles goed, vinden ze. En dat ben ik roerend met ze eens. Verder zal ik jullie niet lastigvallen met verhalen over een reisje naar een bouwmarkt in Zaandam waar ik samen met Mango op zo'n grote lading-kar een kleine Broadway-show heb gegeven, met open ogen heb gekeken wat een hoop boutjes, moertjes en dingetjes er eigenlijk bestaan (en waarvoor? Waarvoor?) om tenslotte zonder zaagjes voor de decoupeerzaag, zonder (rol)gordijnen en zonder keuken weer naar huis te rijden. Vervolgens ben ik een weekje gaan verven, heb ik zo'n beetje iedere emotionele state-of-mind doorgemaakt terwijl ik trapte in blootliggende spijkers en verfdeksels en besloot ik om mijn badkamer toch maar niet opnieuw te betegelen ,,want dat is zo'n gedoe joh". Zodra mijn laminaat uit-geacclimatiseerd is, kunnen 2/3 van Charlie's Devils het onder mijn supervisie gaan leggen. En misschien dat ik dan mogelijkerwijs nog voor de jaarwisseling mijn spullen kan gaan overhevelen. Wegens gebrek aan keuken maar niet aan magnetron, ben ik me momenteel suf aan het Koken & Stomen en kan ik niet anders zeggen dan dat ik vind dat Albert Heijn stampvol zit met goede ideen. Met hun nieuwe handscan kassa apparaat foefje maken ze het bovendien wel hl erg makkelijk proletarisch winkelen, en dat zorgt natuurlijk ook weer voor een stukje klantenbinding. Afgezien daarvan is Albert Heijn natuurlijk d homo-cruise-supermarkt bij uitstek. Niet dat ik aan homo-cruisen doe. Op een dag waarop iedereen trots op een gracht of boot stond te heupwiegen, besloot ik tenslotte om eens lekker uit te slapen. Na een gezellig ontbijtje met de nieuwste Libelle naast mijn bord, heb ik gedoucht en me klaargemaakt voor vertrek naar het winkelcentrum van het protserige Amstelveen. Maar winkelen gaat mij klaarblijkelijk helemaal niet meer zo makkelijk af als voorheen. Ik kon echt totaal niet meer goed identificeren wat nu precies de heren- en wat nu precies de damesafdeling was... En dan heb ik het alleen nog over de Bijenkorf. Ik heb op een gegeven moment maar een vrouw een pashokje ingesleurd om even te vragen of ik nu eindelijk op de herenafdeling beland was. Niet dus. Ik heb al mijn verzamelde kleding weer terug moeten hangen en naar de herenafdeling moeten lopen om allemaal nieuwe dingen uit te zoeken. Daarna ging ik door naar de Douglas. Ik had nog een cadeaubon over van mijn vorige verjaardag, nog helemaal authentiek in guldens enzo. En al snel kwam ik een mevrouw tegen die vroeger altijd in de kantine op school werkte. We raakten aan de praat en voor ik het wist had ik 10 verschillende producten in mijn mandje erbij. Goed, ik ben best marketing-gevoelig, maar dan moet er wel iets tegenover staan. Dus sleepte de ex-kantine jufvrouw en nu dus Douglas medewerkster met mjn mandje. We probeerden samen werkelijk *alles* uit, inclusief een of andere citrus body spray (,,Ja, ik heb altijd last van opvliegers en dit verkoelt zo lekker!") en allemaal body lotions, parfums en vochtregulerende cremes. Als ik nu, een aantal weken later, bekijk welke producten ik daadwerkelijk in gebruik heb genomen, valt het me op dat een schrikbarend groot percentage van potjes, flesjes en tubetjes stof staan te happen in mijn kast. Daarna reisde ik naar Amsterdam om mijn GSM-lader op te halen vanaf kantoor. Ik zal me verder niet uitlaten over de ravage die ik aantrof terwijl ik een brug over de Prinsengracht overstak, maar mijn god, het leek wel alsof er een bom ontplofd was. Alsof dat nog niet genoeg was, kwamen er een half uur later 2 brandweerauto's, een trauma helicopter en een dierenambulance langs. ,,Artis ontplofd ofzo" was de eerste gedachte die door mijn hoofd spookte. Maar nee, het staat er helaas allemaal nog. Inderdaad, Artis behoort niet tot het lijstje van mijn favoriete pretparken, maar eerder tot de ellenlange lijst van plaatsen waar ik opgebaard noch begraven wens te worden. En die lijst heeft sinds kort een nieuwe aanwinst; Warner Brothers Movie World in Bottrop-Kirchnogwat. Jawel; Duitsland! Er waren de ochtend van mijn bezoek sowieso wat opstartproblemen. Om 6 uur 's ochtends ging in mijn nieuwe huis (waar ik toen voor de 2e keer op een matras op de grond bivakkeerde) mijn wekker cq. mobiele telefoon. Hoe het me gelukt is om pas een uur (!!) later uit bed te gaan is me nog steeds een raadsel, maar daardoor was ik dus wel een half uur te laat. Dus ben ik snel gaan douchen in mijn veel-te-kleine douche, heb ik me aangekleed en ben ik naar de bushalte gerend om naar de afspreekplek te rijden. En toen was het tijd om samen met 3 dames van eind 20, begin 30 te vertrekken naar Warner Brothers Movie World. Nou, bespaar je de rit. Hoewel het allemaal vrij makkelijk te vinden is, is het park nogal klein en was de helft van de attracties gesloten bovendien. Om maar niet te spreken van al die Duitsers die er rondhingen. Zoals een goed pretpark betaamt, waren er gelukkig ook heliumballonnen aanwezig. Ht reddende element bij uitstek. Dit keer heb ik als een vampier mijn tanden gezet in de nek van Bert (ja, die van Ernie) en ben ik gaan zuigen. Hoewel dit weer een tweetal leuke bewaar-voicemailtjes heeft opgeleverd, moet ik zeggen dat de helium dit keer wat zwaarder aankwam dan normaal. Als je na het zuigen van 1 Bert & Ernie ballon meteen een kwartier op een bankje moet gaan zitten omdat de wereld ineens om je heen lijkt te draaien, is er iets toch niet helemaal goed. En laten we even in ons achterhoofd houden dat ik op een gemiddelde helium-avond (welke feitelijk maar eens per jaar voorkomt), toch een stuk of 30 ballonnen leegzuig. Maarja, in dit geval was het Duits gas, h. Niet te vertrouwen. Na ons bezoek aan WBMW brak in een pittoresk AC Restaurant een discussie los over de mogelijkheid om op te treden als zaaddonor voor alledrie de dames, en hoe we onze kindertjes dan op konden voeden. Het had allemaal flink wat weg van een commune, maar dan gezellig. Na een kort uitstapje naar het toilet, keerde ik dan ook terug naar de eettafel met de vraag ,,Zijn jullie er al uit wie zich door mij als eerste zal laten bezwangeren?" De andere restaurant bezoekers, voornamelijk SP-stemmers, keken verbaasd op van hun bord met Sat Singapore met friet, waarop een vrouw van middelbare leeftijd spontaan de jackpot won op een nabij gelegen gokautomaat. ,,Dat komt door mij." Riep ik haar toe. ,,Ik zit u de hele tijd goede vibes toe te dragen enzo. Dat is wel een ijsje waard, vind ik. Centjes genoeg. Maar de goede dame wilde er niets van weten. Verbazingwekkend genoeg was ze meer geinteresseerd in het hele zaaddonor-verhaal. Door ,,Write my office" te sissen, heb ik haar gelukkig toch af weten te poeieren. Mjn zaad zal slechts beschikbaar gesteld worden aan een zr select gezelschap (voor vrouwen dan, voor mannen is er een first come, first serve beleid) ik heb een nummertjesrol gejat bij de slagerij om de hoek, en wacht nu op bachelor nummer 1).