Archives for: November 2003

    29-11-03

      23:31:00, by S p r k .   , 2109 words  
    Categories: Categorie-loos

    Zoals Obbie al voorspeld had, is de week echt razendsnel voorbij gevlogen.

    Op Woensdag ben ik met mijn broer wat inkopen gaan doen voor Zaterdag, voor mensen die na de plechtigeid nog met mijn vader mee naar huis willen. Donderdag ben ik expres even niet naar Aalsmeer geweest. In plaats daarvan heb ik in het begin van de middag wat gewinkeld met Stefan en zelfs nog wat gedronken in het tentje waar ik altijd kwam toen ik nog op de Keizersgracht kwam. Daar was ook het meisje dat me ooit geholpen had en waarover ik tegen mijn linkse vegetarische collega Jasper nog vertelde dat ik haar eigenlijk wel leuk vond. En ze wist nog wie ik was. ,,Je zat dáár, je was erg grappig maar wel een beetje lastig!" Nouja, heb er nog een gratis stuk lemon cheesecake aan overgehouden. Ik reken het goed.

    Daarna liet ik Stefan weer achter, liep ik nog wat rond in de stad en ging uiteindelijk naar Centraal Station om Obbie te ontmoeten. Ze kwam met de trein uit Lelystad, dus er liepen wat collega's bij me, die me allemaal gecondoleerd hebben. Best wel weer fijn. Daarna ben ik met Obbie en Brammetje wat gaan drinken in het literair café van de Bijenkorf. Het was echt heel fijn om even totaal niet met overleden mensen en uitvaarten en verwerkingsprocessen bezig te zijn maar gewoon in een damesjas gehesen te worden waar ik vervolgens onmiddelijk weer uit moest van een verbitterde Bijenkorf medewerkster.

    Daarna liepen we op een andere afdeling langs een niet zo heel smaakvol geklede pop, en Brammetje zei daar iets over. Er kwam meteen een meisje met een knotje naar ons toe ge... nou, eigenlijk gerend, ze liep héél snel en begon metéén te vertellen dat hun etaleurs geen smaak hadden enzo. En dat ze het walgelijk vond. Obbie voelde zich duidelijk bedreigd als Fag Hag en hield mijn arm stevig beet. Ik ging nog in gesprek met het meisje-met-knotje, maar daar was Obbie duidelijk niet van gediend; ze sleepte me mee naar de tafel waar de afgeprijsde Barbies stonden. Daarna ook nog uit eten geweest met Brammetje en z'n man bij een Indiaas restaurant. Ook leuk.

    Vrijdag was de condoléance. Ik denk dat ik pas heel laat doorhad wat een condoléance precies was; 3 kwartier lang staan en handjes geven terwijl mensen soms niet weten wat ze moeten zeggen, zich soms verspreken en 'gefeliciteerd' zeggen (en vervolgens heel erg schrikken) en mensen die hele verhalen kwijt wilden. In dat laatste had ik overigens niet zo'n trek. Eigenlijk hoor je op volgorde van leeftijd te staan, maar dan zou ik dus pas ná het zoontje van de vriendin van mijn broer staan (dus mijn vader -> mijn broer -> zijn aanhang en dan pas ik), en ik weet niet, dat vond ik niet zo correct. Dus ben ik tussen mijn vader en mijn broer in gaan staan. Daardoor dachten wel veel mensen dat ik mijn broer was, maar goed. Ik heb ze één voor één gecorrigeerd.

    Ik ben niet heel lang in het kamertje geweest waar mijn moeder opgebaard lag. Ze leek totaal niet op zichzelf. Veel slanker, bleker en véél lichter opgemaakt. Mijn moeder was altijd wat zwaarder opgemaakt, met fellere kleuren. Het was ergens wel raar dat ze dat nu ineens niet was. Niet dat ze er als een halve showgirl bij moest liggen, maar het was niet bijster realistisch. Er lagen wel heel veel kleurrijke boeketten. Best mooi. Ik zal verder niets zeggen over het grote bruine kruis dat in het uitvaartcentrum aan de muur hing, of het complete gebrek aan gevoel voor stijl, sfeer en warmte waarmee het zaaltje ingericht was.

    Na de condoléance zijn mijn vader, broer, zijn vriendin, haar zoontje en de vrienden van mijn ouders die de uitvaart begeleiden, uit eten gegaan. Er is een Argentijns grill restaurant waar mijn moeder érg graag kwam, toen ze het nog kon, dus leek het me wel wat om daarheen te gaan. Toevallig was de verwarming daar kapot, dus we hebben in de kou gegeten.

    Vanochtend was ik al heel vroeg in Aalsmeer. Ik heb nooit ontbijt enzo in huis, dus bij mijn vader thuis heb ik snel nog 2 boterhammetjes gegeten. Daarna hebben we samen met een oom en tante nog eens vastgesteld wanneer mijn moeder precies ziek geworden moest zijn, en bleek dat mijn moeder héél lang wist dat ze een knobbeltje in haar borst had, maar gewoon niet ermee naar de dokter wilde. En iedere keer dat ze wél naar een dokter ging, omdat ze zich niet goed voelde, werd er simpelweg gezegd ,,U bent te dik, u wordt ouder, het is heel normaal dat u zich minder goed voelt."

    Na een tijdje stonden er 2 grote zwarte wagens voor de deur. In de eerste lag de kist en een heleboel bloemen, in de tweede gingen mijn vader, mijn broer, zijn vriendin, haar zoontje en ik zitten. En daar reden we, op weg naar het pittoreske en toch een beetje schilderachtige (NOT) Westgaarde in Amsterdam. Goed, het is winter, maar ze kunnen de boel best iets beter onderhouden. Als het in Velsen kan, kan het in Amsterdam ook.

    We moesten in een kamertje nog best wel een tijdje wachten, en toen werd wederom op pijnlijke wijze duidelijk dat 'het uitvaart wezen' ook gewoon industrie is. De crematie voor ons was uitgelopen dus we konden de zaal nog niet in. Toen het eenmaal zover was, namen een aantal mensen die die ochtend van ver waren gekomen nog afscheid van mijn moeder. Daarna ging de kist voorgoed dicht en kwamen de rest van de mensen binnen. Fruitdruifje kwam naast mij zitten. Ik hoefde eigenlijk nog helemaal niet te huilen, tot ik de kaart las die van Cruesli en hem was, met een songtekst van Brigitte Kaandorp erin.

    ,,Lieve Martijn,
    Als het koud is in je ziel
    Als je moeder is begraven
    Als je bang bent voor de nacht
    Met een brok in je keel
    En een knoop in je maag
    Als het koud is in je ziel
    En je weet niet wat te doen
    Kom dan bij mij.
    Richard & Bram"

    Ik kreeg onmiddelijk spijt dat ik mijn zakdoekjes in mijn jaszak had laten zitten. Vervolgens werd iedereen welkom geheten door meneer Hensen, die mijn moeder járen geleden ontmoette toen mijn moeder nog haar eigen circus had, en tijdens een reunie in 2000 opnieuw ontmoette, waar mijn moeder hem vroeg om haar uitvaart te begeleiden. Na een gedicht dat werd voorgelezen door mevrouw Hensen, vertelde haar echtgenoot over het leven van mijn moeder. Dat ze een telg was uit de bekende circus familie Althoff, dat ze met haar eerste man haar eigen circus had, hoe en waarom het huwelijk stuk liep en hoe ze uiteindelijk mijn vader ontmoette. Ik kende dat verhaal vroeger eigenlijk niet, maar ze heeft het me 2 jaar geleden verteld toen we uit eten waren in Amsterdam.

    Uit de toespraak werd nogmaals duidelijk hoe bijzonder mijn moeder was. En hoe gelukkig ze was met mijn vader. Ik heb uiteraard tijdens de hele plechtigheid gehuild en gesnotterd, maar er waren gelukkig geen hysterische taferelen bij. Mijn oom hield ook een mooie toespraak, wat ik eigenlijk niet van hem verwacht had. Daarna heeft mijn broer samen met zijn vriendin nog hemels geld verbrand, een Chinese gewoonte dat bedoeld is om te zorgen dat de overledene het goed zal hebben in het hiernamaals. Toen bedankte hij iedereen voor hun steun en aanwezigheid.

    De muziek tijdens de plechtigheid was door mijn moeder zelf uitgezocht. Zo kwam het dat het eerste nummer meteen een vrij opgewekt circus nummer was. Ik glimlachte. Het paste veel beter bij mijn moeder dan iets als 'Time To Say Goodbye' or 'Waarheen Leidt De Weg'.

    Achter het volgende nummer zit een verhaal. Mijn moeder moest tijdens haar ziekte regelmatig gescanned worden. Dan moest ze ergens op gaan liggen en werd ze stukje bij beetje in een heel klein apparaat geschoven dat heel veel herrie maakte. Daar werd ze altijd nogal panisch van, dus vroeg ze me een keer om een bepaald nummer op een CDtje te branden zodat ze die kon luisteren in het apparaat. Ik besloot om "Mama" van de Spice Girls daar ook op te zetten. Niet omdat ik het een geweldig nummer vond, maar de tekst is wel ok en ik dacht dat ze er wel steun aan zou hebben.

    Diezelfde dag nog heeft ze me, volkomen ontroerd gebeld. Ze vond het nummer blijkbaar erg mooi. Zelfs mijn vader was onder de indruk. Dus zo kwam het dat er tijdens de plechtigheid ineens een nummer van de Spice Girls werd gedraaid. Dat komt vast niet vaak voor. En eigenlijk had ik het me niet beter kunnen wensen.

    Na dit nummer legde meneer Hensen nogmaals de nadruk op hoe betrokken mijn moeder was geweest bij het circus, als artiest, en hoe ze genoten had van haar bezoeken aan het circus. Zelfs een maand voor haar dood heeft ze nog, begeleid door een fysiotherapeut, een circus bezocht. Hij vertelde ook dat artiesten eigenlijk leven voor applaus, en dat er geen beter afscheid zou kunnen zijn, dan mijn moeder nog 1 laatste applaus te geven. En dat kreeg ze. Iedereen ging staan en klapte voor wat wel een eeuwigheid leek te duren. Daarnaast was het ook een moment van fysieke ontlading.

    Het laatste nummer was "The Power Of Love" van Jennifer Rush. Ik was erbij toen ze die CD kocht, heb zelfs een keer de songtekst uit moeten schrijven. Toch heb ik vandaag voor het eerst pas goed naar de tekst geluisterd. En zo kreeg een jaren 80 ballad ineens heel veel betekenis. Ik bedoel, ik zag ineens in hoeveel mijn moeder van mijn vader gehouden heeft. En hoewel mijn vader en ik voorheen nooit een hele sterke emotionele band hebben gehad (eerder een praktische vader-zoon relatie), hield ik tijdens dit nummer zijn hand vast. Mijn vader keek me met tranen in zijn ogen aan en knikte.

    Halverwege het nummer begonnen mensen in een rij langs de kist te lopen om hun allerlaatste afscheid te nemen. En toen de zaal bijna helemaal leeg was, en alleen mijn vader, mijn broer, zijn vriendin, haar zoontje en Fruitdruifje over waren liepen we naar de kist en namen zelf voor de allerlaatste keer afscheid. Terwijl we elkaar vasthielden zakte de kist weg.

    Daarna liepen we weg door een lange gang, en werden we door een heleboel mensen gecondoleerd. Ik heb erg veel gehad aan een advies dat Marc-Marie Huijbrechts een week eerder nog tijdens zijn voorstellingen gegeven heeft; Afspraken in vreugde en verdriet: maak ze niet! Ik constateerde dat dit heel duidelijk een verdriet-moment was, en zei tegen mezelf ,,Even geen afspraken maken!" En zo heb ik weten te voorkomen dat ik in de komende tijd allemaal familie moet gaan zien die ik normaal gesproken toch nooit zou spreken.

    Ik wist zowaar van een groot aantal mensen nog de namen te herinneren. Toen Nannet(te?), de ex-vriendin van een vriend van mijn broer langsliep, die helemaal in tranen was, heb ik haar omhelsd en nog even gecheckt of het haar sinds onze laatste ontmoeting nog was gelukt om met haar ogen open te niezen. Ik heb haar op het hart gedrukt dat het helemaal niet raar was, dat ze zich gewoon moest laten gaan. ,,Ik kon het op een gegeven moment, maar nu niet meer eigenlijk." snikte ze. ,,Ja schat, het is niet zoals met fietsen. Je moet het wel bijhouden, anders verleer je het snel."

    Toen alle handen geschud waren heb ik afscheid genomen van de rest van de familie en heb ik me bij de 9 vrienden gevoegd die speciaal voor mij gekomen waren. We reden naar een fantastisch taartrestaurant in de pijp, waar we met z'n allen (incl. Wendy van Dijk!) heeeerlijke taart hebben gegeten. Na nog even kort in de stad rondgelopen te hebben ben ik rond een uur of 5 thuisgekomen en gaan slapen.

    Richard, Bram, Tjandra, Gera, Simone, Ingrid, Jos, Louisa en Mira; ontzettend bedankt dat jullie er waren, bedankt voor jullie steun in de afgelopen week (en de lange periode daarvoor eigenlijk al). Jullie hebben er met z'n allen voor gezorgd dat vandaag veel minder naar was dan hij had kunnen zijn. Ik sta bij jullie in het (stoep)krijt.

    Vandaag was een hele moeilijke dag. Maar wel een ontzéttend mooie dag.

    ,,Het komt soms voor dat we zo'n vreselijke klap krijgen dat het leven nauwelijks nog de moeite waard lijkt. En juist dan is het of iets ons te hulp schiet zodat we met frisse moed opnieuw kunnen beginnen." - Circus Company. Edward Saego, in: 'Circusmeisje' van Nell Stroud.

    26-11-03

      03:24:00, by S p r k .   , 725 words  
    Categories: Categorie-loos

    Current events

    Het eerste dat vanochtend door mijn hoofd schoot toen ik wakker werd was ,,Mijn moeder is dood. Mijn moeder is dood. Mijn moeder is dood." Vanochtend lijkt overigens alweer héél lang geleden.

    De bedoeling was om even wakker te worden, m'n e-mail te checken en dan te douchen, kort de stad in te gaan om vervolgens niet later dan half 2 in Aalsmeer aan te komen. Dat is totaal niet gelukt. De telefoon ging sowieso heel vaak. Nou is dat aan de ene kant héél fijn; iemand denkt dus aan me, leeft met me mee. Niet iedereen weet wat ze moeten zeggen, maar dat begrijp ik ook wel. Ik zou het zelf ook niet weten in een soortgelijke situatie. Nadeel van mondelinge gesprekken is dat ik er emotioneel van word en eigenlijk meteen weer moet huilen. Als ik niet aan de telefoon ben of op MSN (of via e-mail) met mensen erover praat is dat veel minder. Jammer, want iedere keer als ik een beetje klaar was met huilen en het zowaar een paar minuten droog had gehouden, ging de telefoon weer. Maar goed, da's nauwelijks een probleem te noemen. Eerder een luxeprobleem ofzo. Liever dit dan dat niemand belt.

    Kalm, rustig, en met 3 broodjes als ontbijt op zak, arriveerde ik om kwart voor 5 in Aalsmeer. Mijn vader was helemaal alleen (broer was nét weg) en het bed waar mijn moeder 2 jaar in had gelegen, was al weg. Er stond nu een donkerblauwe tweezitsbank. Heel ongebruikelijk ben ik niet zoals altijd in de rode electrisch verstelbare stoel gaan zitten, maar ben ik meteen op de bank gaan zitten die de leegte die het bed van mijn moeder had achtergelaten opvulde.

    Ik nam wat logistieke dingetjes door met mijn vader. Nu hebben wij eigenlijk nooit een diepgaand gesprek over gevoelens en emoties, dus ik had me er al op voorbereid dat het er dit keer ook niet in zou zitten. En inderdaad. Maar dat was ergens ook wel ok. Ik had kaas en yoghurt voor hem meegenomen, en 2 koken & stomen maaltijden. Dan heeft 'ie in ieder geval iets in huis waar hij kooktechnisch gezien niet zoveel verkeerds mee kan doen. Maar goed, ik keek TV, mijn vader las de krant. En dat was prima.

    Als ik het goed begrijp, overigens, mag ik Donderdag zelf een nummer uitkiezen van de CD die ik 2 jaar geleden voor mijn moeder heb gemaakt. Ik woonde in Oost met Maartje en de 2 konijntjes, toen het nieuws kwam dat mijn moeder eigenlijk niet meer te genezen was. Ik heb toen een CD gemaakt met soms best wel afgezaagde nummers (Mama van de Spice Girls en Together Again van Janet Jackson), maar ook wel hele mooie nummers (I've Seen It All van Björk en So It Shall Be van KD Lang).

    Een nummer dat ik altijd heb geassocieerd met mijn moeder, is 1,000 Oceans van Tori Amos. Het was het nummer dat ik het meeste luisterde als ik even niet meer wist hoe ik moest omgaan met de wetenschap dat ik over enige tijd geen moeder meer zou hebben. Later zat ik nietsvermoedend een onbekende Amerikaanse B-film te kijken (Here On Earth) waarin stiekum tóch weer een meisje leukemie kreeg, net na het vinden van de liefde van haar leven. En ergens tijdens die film, toen alles zeg maar op z'n emotioneelst was, kwam 1,000 Oceans ook weer. Ik wist niet hoe snel ik een zakdoek propje in mijn neus moest schuiven.Verder gaat alles wel. Het huis was heel erg stil enzo, en ik denk dat het nog wat beter tot me door moet dringen dat ik mijn moeder echt nooit meer zal spreken. Maar soms lijkt het wel alsof ik voel dat ze in de buurt is. Klinkt heel spacy, vind ik zelf ook, maar zo lijkt het wel. Ik vraag me af of ze erg over de zeik is van de rommel in mijn huis. Daarentegen is ze waarschijnlijk erg te spreken over de nieuwe generatie Swiffer die ik heb gekocht.

    Ik hoop deze week nog even ergens in de stad iets leuks te kunnen doen. Ergens iets eten ofzo. Even niet met de current events bezig zijn. En als ik vooraf iedereen een contract in tweevoud kan laten ondertekenen dat we het ook écht niet over current events gaan hebben, dan komt het vast allemaal goed.

    25-11-03

      11:40:00, by S p r k .   , 86 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik heb 2 jaar geleden een CD voor mijn moeder gemaakt met allemaal liedjes erop die ik zelf mooi vond, en ik hoorde net van mijn broer dat ze heeft aangegeven dat 1 van die nummers tijdens de plechtigheid gedraaid wordt. Ik ben benieuwd.Ik heb best redelijk geslapen nog. Was vanmorgen wel even raar dat ik mezelf eraan moest herinneren dat mijn moeder dood is, maar verder gaat het wel. Ik ga zo maar eens douchen en even de stad in om een (kaaskamer) ontbijtje te regelen.

      03:25:00, by S p r k .   , 996 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toen ik vanmiddag in Aalsmeer was, zag mijn moeder er nóg slechter uit. Ze ademde erg snel en was totaal niet meer bij kennis. Ik liep naar buien en belde mijn broer en mijn voormalige hospita (de beste vriendin van mijn moeder); ze moesten vandaag maar langskomen. Ik belde mijn werk, nam de 2 dagen die ik deze week nog zou werken ook maar vrij en ging daarna weer naar binnen.De dokter had geregeld dat de morfine die mijn moeder nu automatisch toegediend kreeg, vervangen zou worden door morfine met slaapmiddel. Er was enige consternatie over wie de morfine cassette kon verwisselen. Uiteindelijk belde de wijkverpleegster een collega die dienst had en dit wel kon. Ze leek een paar minuten lang een gesprek te voeren, maar zei ineens ,,Maar jij zegt natuurlijk niets terug, want dit is je voicemail, dus ik ga nu ophangen." Lacherig zei ze daarna ,,Ik moet er nog steeds zó aan wennen, dat je tegen een bandje praat!" Juist ja.Ik ben uiteindelijk, gewapend met mijn natte spray swiffer die ik tijdens mijn overstap-wachttijd op busstation Amstelveen had gekocht, weer naar huis gegaan. Daar zat Fruitdruifje al op me te wachten. We hebben wat gegeten en eindelijk samen de aflevering van Sex & The City gekeken waarin de moeder van Miranda plotseling sterft aan een hartaanval. Toen we de hele serie aan het bekijken waren heb ik die aflevering opzettelijk overgeslagen, maar ik vond het er nu wel een goed moment voor. Daarna volgde The In-Laws. Omdat het nog maar half 10 was, hebben we Brucy Almighty maar gekeken. Ergens tijdens een stuk van de film dat ik pas nog had gekeken ben ik maar chocolademuffins gaan maken.Rond 11 uur ging de telefoon. Mijn huistelefoon. Niet zoveel mensen hebben dat nummer; mijn ouders, mijn broer, vriendin Louisa en Fruitdruifje zijn eigenlijk de enigen die me op dat nummer bellen. Het was al 11 uur, dus zoals dat al een jaar het geval is, bedacht ik voordat ik de telefoon opnam dat dit weleens 'het' telefoontje kon zijn. Het was mijn broer. ,,Ik kom je zo ophalen. Ma is net overleden. Ik weet niet of je dat goed vind?" ,,Of ik het goed vind dat ma is overleden?" ,,Ja, nee, of je wil dat ik je op kom halen." ,,Is goed."Ik voelde me opgelucht en verdrietig tegelijkertijd, en kon eigenlijk 5 minuten niets zeggen. Fruitdruifje eigenlijk ook niet. Bruce Almighty liep door. Zonder verder heel veel te zeggen maakten we ons op een gegeven moment klaar voor vertrek. Ik liet Fruitdruifje wat chocolademuffins in een zakje doen en al snel reden we naar Aalsmeer. Mijn broer was best rustig en al snel zaten we zoals gebruikelijk grapjes te maken. Voornamelijk over de wijkverpleegster.Binnengekomen bij mijn ouders omhelsde ik de vriendin van mijn broer en daarna ook mijn vader. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik dat ooit eerder heb gedaan. En dit was de 3e keer in mijn leven dat ik mijn vader heb zien huilen.Ik keek naar mijn moeder. Ze zag er véél slechter uit dan een paar uur eerder. Alle lichten bij haar bed waren nu ook aan, maar daar kan het niet aan gelegen hebben. Ze was lijkbleek (weten we ook meteen waar die uitdrukking vandaan komt) en eh... klein ofzo. De vriendin van mijn broer vertelde dat, toen zij was gearriveerd, mijn moeder nog warm was. Dan zal ze nu wel koud zijn, dacht ik. Maar ik had niet de behoefte om haar aan te raken. Het is natuurlijk wel mijn moeder, maar het blijft tegelijkertijd ook een beetje morbide allemaal. Bovendien was héél duidelijk te merken dat al het leven eruit was. Als er inderdaad zoiets is als een ziel, dan was die niet meer in d'r lichaam. Dat was ook wel te zien.Kennissen van mijn ouders, die toevallig ook uitvaarten doen (je moet van je hobby tenslotte je werk maken) waren meteen aan het regelen. ,,We kunnen de crematie het beste op zaterdag doen. Dan is er niet zoveel verkeer op de weg, en de meeste mensen zijn dan ook vrij." Ik verwachtte bijna dat hij nog iets zou zeggen als ,,En als we voor middernacht boeken krijgen we 20% korting!" maar dat bleef gelukkig achterwege.Ik besloot mijn ex-hospita, die vlakbij woont, en nog van niets wist, toch nog even wakker te maken. Het was tenslotte toch de beste vriendin van mijn moeder. Dat viel nog niet mee, ze nam de telefoon niet op en reageerde niet toen er werd aangebeld, maar na een tijdje wachten deed ze dan toch de deur open.Eenmaal weer terug bij mijn ouders thuis deelde ik nog wat chocolademuffins uit. Uiteindelijk stond iedereen op het punt om mijn moeder te wassen en aan te kleden zodat ze morgen opgebaard kon worden in het crematorium. Ik had niet zo'n behoefte om daar allemaal bij aanwezig te zijn en mijn broer ook niet. Dus bracht hij Fruitdruifje en mij weer naar Amsterdam.Ik heb inmiddels een dubbele bailey's achter mijn kiezen en ga zo slapen. Ik vraag me wel de hele tijd af of ze me nu ziet, of ze bij me is. Ik verwacht eigenlijk dat ze ieder moment met het licht gaat klooien ofzo. Tot die tijd zet ik nog maar een film op (Serving Sara) en ga ik ook maar proberen te slapen. Morgen gaat het leven tenslotte gewoon weer door. Met appelmuffins ofzo.Bedankt voor de SMSjes, mailtjes en reacties hier. Ik stel alle steun echt gigantisch op prijs.,,De grond, het gras, de wegen naar de horizon die trilt De tijd is hier de ruimte, de diepte is hier wild De onzin en de noodzaak, ze naderen de grens De liefde van één mens, was mij genoegEr is niets waar ik op wacht Morgen blijft het nacht Ik overdacht mijn zorgen en de wereld En alle keren dat ik wakker lag Ik besloot Wat een mooie dag Wat een mooie dag Voor de dood..."

    24-11-03

      23:26:00, by S p r k .   , 4 words  
    Categories: Categorie-loos

    Doris Tulp-Althoff18 oktober 1942 - 24 november 2003

    23-11-03

      18:56:00, by S p r k .   , 386 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toen ik op mijn mobiel zag dat mijn vader had gebeld, liep ik meteen naar mijn vaste telefoon om hem terug te bellen. Die lag er niet goed op. Ik luisterde de voicemail van mijn mobiel eerst nog even af. Daar stond mijn vader op, ietwat geirriteerd door de 2-minuten durende welkomstboodschap van mijn voicemail.Ik belde hem terug en hij nam rustig en kalm op. Donderdag wilde mijn moeder ineens geen pillen meer, vertelde hij, maar de godsdienstige mevrouw was 's nachts langsgekomen en had er toch nog het een en ander ingekregen. Inmiddels kreeg mijn moeder automatisch morfine toegediend door middel van een pompje, met een infuus denk ik. Ze was in ieder geval niet echt meer bij bewustzijn; mijn vader noemde het zelfs 'een comateuze toestand'. Mijn vader had de meeste mensen die nog op visite wilde komen ook afgebeld; mijn moeder was er zelf toch niet meer bij. Op de achtergrond hoorde ik mijn moeder nog kreunen.Ik was zelf vrij ziek; ik had expres een paar dagen vrij genomen om weer eens goed te kunnen slapen en niet op kantoor achter mijn PC te hoeven hangen, en na een hele dag geslapen te hebben kreeg ik onmiddelijk keelpijn en een snotneus. Ik belde mijn broer, wat ik wel vaker doe in dit soort gevallen. Kreeg helaas z'n voicemail. Enige tijd later, terwijl ik onder de douche stond, heeft hij teruggebeld en mijn voicemail ingesproken. Hij was zelf ook erg verkouden, en ging er dit weekend maar niet naartoe.Ik moest zelf nog wat films terugbrengen naar de videotheek. Op weg daarna begon ik meteen ontzettend te zweten, werd ik zelfs een beetje duizelig en ik kreeg het ontzettend warm. Dit soort actie kon ik blijkbaar niet aan. Bij thuiskomst heb ik mijn vader gebeld om te vragen of het een groot probleem was als ik Maandagmiddag langs zou komen. Het was niet erg; de godsdienstige vrouw en haar man waren er ook en die bleven nog wel even.Nou, prima. Ik zit hier thuis inmiddels weer aan de thee met honing, mijn zelfgemaakte vruchtensapjes (die dit kleine griepje dus niet wisten te voorkomen) en mijn krachtige vitamine pillen.Ik ga maar heel rustig vanuit bed nog een filmpje kijken ofzo, en niet te laat naar bed. Kijken hoe het morgen gaat.

    21-11-03

      20:55:00, by S p r k .   , 13 words  
    Categories: Categorie-loos

    Voor de volledigheid; de letterlijke woorden van Jos V. waren: religie zuigt.Heerlijk.

      20:36:00, by S p r k .   , 65 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gisteren met Obbie naar Marc-Marie Huijbrechts geweest. Omdat ik het binnen erg warm en benauwend vond, zijn we (zonder jas en sjaal) een tijdje buiten gaan staan tot de voorstelling begon. En dat kan ik dus niet. Dan wordik ziek.Dus nu heb ik keelpijn. Eens kijken of ik met mijn vitamine pillen en mijn nieuwe sapjes daar snel weer een eind aan kan maken.

      12:35:00, by S p r k .   , 15 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik denk dat één of andere hulpsint tóch nog stiekum een foto heeft gemaakt...

    20-11-03

      15:43:00, by S p r k .   , 50 words  
    Categories: Categorie-loos

    SCHORPIOEN:
    Zonder u af om in het reine te komen met de zaken die u verwarren of waarover u geen besluit kunt nemen. Eenmaal alleen kunt u uw batterij opladen en bent u beter opgewassen tegen problemen. Doe wat uw hart u ingeeft i.v.m. een familievete.

    Nou, inderdaad.

      15:10:00, by S p r k .   , 58 words  
    Categories: Categorie-loos

    Bisdom: cd van Frans Bauer bij uitvaarten kan nietHoewel ik dit natuurlijk een prima initiatief vind - hoe minder Frans Bauer hoe beter - moet een overledene (of zijn/haar nabestaanden) natuurlijk gewoon zelf kunnen bepalen welke muziek er gedraaid wordt. Zoals Jos V. me recentelijk ook al mailde (maar dan niet in deze exacte woorden); vertrouw die godsdienstigen niet!

      13:58:00, by S p r k .   , 209 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gisteren was er op kantoor een poppenkast, gedaan door de zeer verbitterde en toch niet zo heel erg getalenteerde Saskia Marz.Terwijl Saskia alweer haar kast aan het afbreken was, kwam Sinterklaas binnen! Ik zat het spektakel heel rustig in een hoekje te aanschouwen terwijl ik me af en toe ook nog verwonderde over hoe erg de tweeling van mijn voormalige chef alweer gegroeid waren. En ineens werd mijn naam geroepen. Ik werd door een Piet in mijn kraag gegrepen en werd luid protesterend naar de stoel van Sinterklaas gesleept. Ik moest zelfs op schoot!Gelukkig was Sinterklaas een beetje onder invloed van zijn gebruikelijke kalmeringsmiddelen. Sinds de laatste keer dat ik bij de Sint op schoot had gezeten heeft hij ongetwijfeld wat drugs en alcohol geconsumeerd, dus gelukkig kon hij zich niet zo goed herinneren wat ik vroeger voor 'kattenkwaad' heb uitgehaald.En Sinterklaas gaf me een nieuwe waterkoker. Zou natuurlijk ook een beetje stom zijn geweest als 'ie een oude waterkoker had gegeven. Die heb ik namelijk al. Zo'n wit ding van voor de oorlog met kalk op het verwarmingselement en een nog een klein hersenkwabje van toen Jackie Kennedy ineens weduwe werd.'s Avonds weer naar een voorstelling van Marc-Marie Huijbrechts. En vanavond weer. Met Obbie.

    19-11-03

      12:03:00, by S p r k .   , 144 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gisterenmiddag bij mijn moeder was weer enerverend. Stel je iemand voor die een hele intense akelige nachtmerrie heeft.Maar toch wel wakker is.Zo lag mijn moeder erbij. Kreunend en zuchtend terwijl de pijn duidelijk van haar bleke (en ook een beetje gele) gezicht af was te lezen.Ik had haar hand vast, aaide een beetje over haar arm, waar ze zowaar iets rustiger van leek te worden. Ineens deed ze haar ogen wijd open, kneep ze een beetje in mijn hand, keek ze me aan en zei ,,Het duurt niet lang meer, jongen..."Om een gegeven moment was het tijd om weer naar de stad te gaan voor een voorstelling van Marc-Marie Huijbrechts in de Kleine Komedie.Vanochtend op kantoor hangen er allemaal slingers. En loopt iedereen me de hele dag te feliciteren. Erg leuk, behalve die keer dat ik 31 geschat werd. NOUJA!

    18-11-03

      12:51:00, by S p r k .   , 1453 words  
    Categories: Categorie-loos

    SOA's en HIV

    Nee, geen stukje over Schriftelijke Overhoringen in het Algemeen of HerIntredende Vrouwen... Vorige week ben ik naar de GG & GD geweest op de Groenburgwal voor een checkup.Daar had ik eigenlijk diverse redenen voor. Ten eerste ben ik nu zo'n 7 jaar seksueel actief en had ik mezelf nog nooit laten testen op wat dan ook. Ten tweede wil ik voorkomen dat er met mij hetzelfde gebeurt als met mijn moeder; namelijk dat er te laat ontdekt wordt dat ik iets heb dat in een vroeger stadium nog heel goed te behandelen zou zijn geweest. En last but not least; er is iemand die nu al enige tijd anonieme reacties op mijn journal post, en daarin suggereert - nou nee, heel duidelijk zégt - dat ik chlamydia zou hebben.In eerste instantie heb ik daar vrij weinig mee gedaan... Er zijn wel meer mensen die m'n journal niet leuk vinden, mij niet leuk vinden of het leven in het algemeen niet leuk vinden, en zich proberen beter te voelen door een valse opmerking in een anoniem berichtje te plaatsen. Dit bleef echter aanhouden, ik kreeg op een gegeven moment zelfs helemaal voorlichting over de symptomen en gevolgen van chlamydia enzo.Dus ging ik naar de GG & GD. En het was er druk, terwijl je nog niet eens naar binnen kon. ,,Nou, daar komen alleen maar junks en hoeren!" vertelde Simone nog toen ik mijn plannen met haar besprak. Nou, eigenlijk viel het wel mee. Er stonden vooral veel hele normale mensen in de rij. Eén meisje (ongetwijfeld minderjarig) had zelfs haar moeder meegenomen. Ik heb heel rustig in mezelf nog wel even het Oud-Hollandsche spel 'spot de hoer' gespeeld, maar dat duurde eigenlijk niet erg lang.Op een gegeven moment fietste nog een jongen langs die me duidelijk herkende (en ik hem ook). ,,Wat zal hij wel niet denken?" dacht ik bij mezelf, maar later vond ik eigenlijk ook wel weer dat iedereen die seksueel actief is (zonder vaste partner) zichzelf 2 keer per jaar zou moeten testen. Eigenlijk. En dus was het helemaal niet beschamend dat ik daar stond te wachten.Uiteindelijk gingen we naar binnen en kregen we een nummertje. Ik moest toen eigenlijk al plassen, maar er werden ook urinemonsters afgenomen, dus het was beter van niet. Ja, of ik moest een bekertje gaan vragen bij het laboratorium, maar ik probeerde juist zo onopvallend mogelijk aanwezig te zijn.Na een tijdje wachten mocht ik naar kamer 1. Daar zat een gezellige mevrouw die helaas alle ramen open had gezet. Een soort koude poort naar de hel, dacht ik nog. Ik besloot alles niet anoniem te doen en heb dus gewoon m'n naam, geboortedatum en telefoonnummer opgegeven.Enige tijd later mocht ik naar kamer 2. Daar zat een gezellig Viva-lezend meisje die bloed ging afnemen. Ik heb ook meteen een extra buisje bloed gedoneerd voor één of ander anoniem europees HIV onderzoek waarmee ze in de toekomst deze ziekte gaan proberen te voorkomen. Tja, of ik nu één buisje bloed of 2 moet geven, dat maakt dan ook niet zo heel veel meer uit. Daarna moest ik nog wat vragen beantwoorden. Of ik seks met meisjes had. ,,Nee." zei ik. ,,Neuh..." zei het meisje. En of ik weleens betaalde seks heb gehad. ,,Helaas niet." zei ik. Het meisje glimlachte.Daarna moest ik érg lang wachten. Het spannendste gedeelte moest eigenlijk nog komen. Tegenover mij ging een best wel schuchtere maar leuke jongen zitten. We keken elkaar even aan (zoals Kate Winslet en Leonardo DiCaprio dat ook tegen toen de Titanic ten onder ging). Ik naar het laboratorium, waar ik werd opgehaald door een man - ongetwijfeld homo. ,,Jij bent nummer 157?" vroeg de man. ,,Nouja, gewoon Martijn mag ook hoor." antwoordde ik. ,,Ja, nee, dat stelt niet iedereen op prijs."Ik mocht mee naar boven. Daar werden nog meer vragen gesteld en ook verteld dat hoewel bij mij de kans klein was, het tóch mogelijk was dat ik eventueel seropositief zou zijn. Ik slikte even. Daarna werd er nog even reclame gemaakt voor de gratis Hepatitis B vaccinatie die je aldaar kon krijgen. Ik ben toch half Nederlands, dus dat heb ik uiteraard genomen.,,Goed, dan mag je nu gaan liggen met je broek open en je onderbroek een beetje naar beneden." Ik dacht er nog even aan om te vragen of hij me niet eerst fatsoenlijk mee uit eten zou vragen, maar eigenlijk was ik te nerveus. Vervolgens nam hij wat uitstrijkjes. Dat betekent eigenlijk dat ze wattenstaafjes steken op plaatsen waar NOOIT wattenstaafjes gestoken zouden moeten worden.,,Dan ga ik nu een uitstrijkje nemen uit je pisbuis... Nu een uit je anus... Nu nog een uit je anus... Nu een uit je keel.,,Toch niet met hetzelfde wattenstaafje?" vroeg ik, en de goede man glimlachte zowaar.Daarna werden nog wat dingen verteld, kreeg ik mijn niet eens pijnlijke eerste Hepatitis B prik en deed ik nog de suggestie om voortaan met Nijntje pleisters te werken ipv gewoon plakband met een watje eronder. ,,Ik zal het doorgeven." zei de man, en ik ging weer naar huis.---Een week lang was ik best wel paniekerig. Op zich had ik tussendoor wel kunnen bellen voor wat voorbarige uitslagen, maar ik wilde alles zeker weten. Ik had bovendien gehoord dat als ik antibiotica zou krijgen, ik ook ee week niet mocht drinken, en met mijn verjaardag in het vooruitzicht leek me dat niet zo'n goed idee.Gelukkig was het maar een week. Járen geleden, toen ik 16 was heeft een goede vriend (nouja, eigenlijk een jongen waar ik toen verliefd op was) ook een HIV test gedaan en toen moest hij 2 weken wachten. In die twee weken ging hij ineens allerlei vragen stellen zoals ,,Als ik doodga, kom je dan wel op mijn begrafenis?"Dat heb ik op zich allemaal niet gehad, maar desalniettemin was het best eng. Wat als ik wel iets zou hebben? Ik had in principe wel voorzichtig gedaan, maar in 7 jaar tijd is het een paar keer stiekum toch minder veilig gebeurd. Uiteraard ging het in die week ook steeds slechter met mijn moeder. In de bus naar huis na mijn bezoek van Donderdag dacht ik nog eens serieus na. Als ik wel seropositief zou zijn, wilde ik dan eigenlijk wel behandeld worden? Wilde ik wel zo langzaam aftakelen? Gebeurt dat eigenlijk nog wel, of zijn er inmiddels redelijk goede medicijnen die ervoor zorgen dat je niets van je ziekte merkt? Ik wist het allemaal niet.---Vanochtend mocht ik dan eindelijk terug naar de GG & GD voor mijn uitslag. En dit keer hoefde ik niet eens te wachten. Terwijl ik ernaartoe liep kwam ik de leuke jongen uit de wachtkamer ook weer tegen. Ook hij moest doorlopen naar kamer 12 om daar te wachten op zijn uitslag.Hoewel ik dacht dat het onderzoek zélf vrij intensief was, geestelijk dan (ik was vrij nerveus), was dat niets vergeleken met die 5 minuten in de wachtruimte bij kamer 12. Ik was bloednerveus. Ik had sowieso met voorbedachte rade al een CD meegenomen met muziek waarvan ik dacht dat het me zou steunen als ik te horen zou krijgen dat ik seropositief was. Alsof dát op zo'n moment echt zou helpen... Maar goed.Ik was al snel aan de beurt. Ik liep het kamertje binnen, gaf de man (alweer een homo) een hand en vertelde hem mijn geboortedatum. ,,Ik heb goed nieuws voor je; je hebt geen HIV." vertelde hij meteen. Dat vond ik wel goed, dat 'ie dat meteen zei. Daarna zijn we alle andere dingen doorgelopen. Geen gonorroe, geen syfilis, geen Hepatitis B (ik kon dus gewoon blijven vaccineren), geen herpes en vooral geen chlamydia. Ik vroeg nog een keer of ik écht geen chlamydia had, die bastard op m'n journal leek namelijk vrij zeker van zijn zaak, maar toen werd nogmaals bevestigd dat ik niets had.Ik checkte nog even hoe het halen van mijn 2e Hepatitis B prik in z'n werk zou gaan, en liep daarna opgelucht het kamertje uit. Ik liep nog even terug naar de wachtkamer om de leuke jongen succes te wensen en ging daarna naar buiten. Bij de deur kwam ik nóg een vage bekende tegen die ook al z'n uitslag ging halen, en ik zag nog meer bekende gezichten van de week ervoor. Toch ook wel weer prettig, op zich.Ik ging er vanuit dat Fruitdruifje wel voor de klas zou staan, dus belde ik Obbie op kantoor om haar het goede nieuws te vertellen - ik had haar een week eerder ook al over mijn test verteld. Ik ging nog even langs de V&D in de Kalverstraat en wilde daar eigenlijk aan iedereen vertellen dat ik niks had. Raar en pointless, maar ok. Tot over een half jaar.

    17-11-03

      20:11:00, by S p r k .   , 0 words  
    Categories: Categorie-loos

    I Loves Me Kitty

      02:15:00, by S p r k .   , 20 words  
    Categories: Categorie-loos

    God ik hoop dat er nog een slechte tienerfilm is die ik nog niet ken. Iets met Kirsten Dunst ofzo.

      00:35:00, by S p r k .   , 386 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik heb nog helemaal niets over vrijdagavond geschreven!

    Hoewel ik er vroeger zo'n beetje woonde was ik al heel lang niet meer in SoHo geweest. Rond half 12 had ik afgesproken met Sebast1aan, die iets te laat was, maar ik mag niet klagen. We namen al snel plaats in een hoekje van de Soho bij de open haard (als vanouds!) waar ook 1XO, Bart en Boris zaten. Even tussen neus en lippen door; de volgende avond in Getto vond ik een boekje met een foto van Boris achterop, waar hij vrijdag nog even iets over heeft gezegd, ik doe hem maar even posten hier.

    Het was al snel middernacht, en Fruitdruifje kwam aan met een dubbele Bailey's met 2 sterretjes erin. Helaas ging het glas kapot toen de sterretjes aan het branden waren, maar dat mocht de pret niet drukken. Werd later nog door een onbekende jongen gefeliciteerd. Een soort wild-felicitatie. Wel grappig. Later op de avond was ik dronken genoeg om JoRTh nog even gedag te zeggen, daar had ik die middag mee gechat.

    Tot mijn grote verbazing kwamen Obbie, Robbinson en ex-collega Sophane ook nog langs. Uiteindelijk zijn we naar de Hot Spot gegaan, waar we vooral hebben geoefend hoe je elegant van een trap moet lopen. Prettig.

    Fruitdruifje en ik zijn later nog doorgegaan naar de YouII, maar dat was niet zo leuk. Het leek wel alsof alle lesbische potten die er voorheen altijd kwamen elkaar hadden opgebeld. ,,Anja, we moeten ónze bar terugnemen van die vieze homo's!" Ik zie het nut er niet zo van in; volgens mij kun je jezelf thuis ook prima uiten d.m.v. klei of houtbewerking, maar to each his own.

    Kom net overigens terug uit de Trut, waar ik zo'n 3 kwartier geweest ben. Niet zo heel bijzonder, ben wel ex-collega Raymond B. tegengekomen en heb even met Pieter gesproken. Pieter is zeg maar een soort linkse filosoferende vegetariër die de hele tijd mensen naar Vrankrijk probeert te lozen (als in; het kraakpand).

    Het schijnt trouwens dat mijn journal nog enigszins leeft onder de krakers. Nouja, 1 kraker. Hoi, bij deze.

    Hopelijk is het niet de persoon die soms zonder vermelding van naam een smakeloos berichtje achterlaat. Maar ook voor dát soort mensen ben ik blij dat hun leven iets meer betekenis krijgt door mijn journal :P

    16-11-03

      03:16:00, by S p r k .   , 178 words  
    Categories: Categorie-loos

    Vandaag was ik jarig (15 november dus). Ik wilde er eigenlijk niet zo heel veel aan doen, dus gingen Richard en ik met z'n tweeën uit eten. Dacht ik! Want eenmaal aangekomen in restaurant Getto in de Warmoesstraat, bleek dat er nog een heleboel kornuiten aanwezig waren! Ik heb nog niet alle foto's binnen, maar op onderstaande foto kun je alvast zien hoe aangenaam verrast ik was toen ik binnenliep!Mijn eerste cadeau stond direct op me te wachten; een gezichtsbruiner! Hét cadeau bij uitstek voor iedere homo! Ik denk ook dat we beste maatjes zullen worden!Ingrid G. en Simone H. hadden een wel heel leuk cadeau... Nouja, zie hieronder maar...Helaas waren niet ál mijn vriendjes en vriendinnetjes present, maar van sommige mensen waren de contactgegevens niet bekend bij de organisatoren. En sommige mensen lagen waarschijnlijk nog te slapen - ik noem geen namen. En sommige mensen waren in Rotterdam of moesten spelen in het zuiden des lands. Ik noem maar wat.Jongens, bedankt voor de leuke verrassing! ...enne... meer foto's komen als ik ze heb...

    13-11-03

      23:18:00, by S p r k .   , 300 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik ben vanavond weer bij mijn moeder geweest. Ze zag er nog slechter uit dan Maandag. Ik moest tussendoor naar de kapper en was eigenlijk blij dat ik even weg kon. Da's eigenlijk best wel erg. Kun je nagaan hoe het voor mijn vader moet zijn. Die is er de hele dag.Vrijwel niets doet me nog aan mijn moeder van 'vroeger' denken. Mijn moeder, die toch een ontzettend sterke vrouw was, is veranderd in een zielig hoopje dat pijnlijk ligt te wachten tot ze doodgaat. Ze weet dat ik van haar hou, maar ze ziet ook dat ik het niet makkelijk vind om bij haar in de buurt te zijn. Ik weiger me later mijn moeder te herinneren als het zielige hoopje dat ze nu is. Maar hoe vaker ik haar zie, hoe sterker het beeld wordt van haar ingevallen gezicht, die pijnlijke maar wazige blik in haar ogen, haar gammele lichaam en haar dunno rommelige haar. En hoe vager het beeld wordt van de vrouw die 4 jaar geleden zei ,,Ze halen gewoon mijn linker borst weg, en dan komt alles weer goed."Terwijl mijn vader naar zijn enige 'uitje' in de week is, blijft er een vrouw bij mijn moeder. Een zwaar religieuze vrouw die mijn moeder de afgelopen maanden heeft gesproken over god en jesus enzo. Hoewel het haar gelukt is om de angst voor de dood zelf bij mijn moeder weg te nemen, heb ik toch iedere keer de neiging om haar een klap in haar gezicht te geven als ik haar zie. Als een schaapje haalt ze informatie uit een boek dat méér dan verouderd is, terwijl haar man een hersenbloeding heeft gekregen en ze mijn moeder voor haar ogen heeft zien atakelen. Kijk om je heen, zou ik zeggen. Geloof je het zelf?

      15:16:00, by S p r k .   , 177 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik ben Dinsdagavond in een soort kalmeringsactie weer eens onder de zonnebank geweest. Gewapend met mijn Australian gold (zo heet dat toch?) flesje met tekening van een koala en de geur van kauwgom liep ik over de Wiegbrug terwijl de gure wind door mijn haren blies.,,Zo, ik heb je al een tijd niet gezien!" zei het zonnebank meisje. ,,Nee, behalve die keer dat ik naar je zwaaide bij de tramhalte en je me negeerde." dacht ik bij mezelf. Eenmaal in het juiste hokje smeerde ik mijn gezicht in met Australian Gold, zette ik de nieuwe Kylie CD op en gooide ik 17 (!!) euro in het apparaat. De lampen gingen aan en ik waande me op een tropisch eiland met heel fel paars licht.De gezichtsbruiner voelde al een beetje ongeproportioneerd aan en toen ik thuisgekomen in de spiegel keek werd mijn vermoeden bevestigd; de linkerhelft (voor de kijkers rechts) van mijn gezicht was danig bruiner geworden dan de rechterhelft!Mensen die weten hoe ik dit weer enigszins elegant kan oplossen kunnen een Note (voorzien van naam!) maken.

      15:11:00, by S p r k .   , 0 words  
    Categories: Categorie-loos

      11:50:00, by S p r k .   , 51 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik vermoed overigens dat Obbie een oogje op mij heeft. Ze blijft te pas en te onpas allerlei foto's van me maken. Sinds ik niet meer op de Amsterdamse grachten werk, ben ik eigenlijk gelukkig dat ik eigenlijk verlost ben van al die wildfotografie. Het valt me dan ook erg zwaar.

      11:48:00, by S p r k .   , 196 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toen ik enige tijd geleden met Tjandra ging winkelen bij de Ruche d'abeille zijn we ook nog even langsgeweest bij een platenzaak waar een vriend van mij (E.) werkt. Daar kwamen we ook een minder valide collega tegen, die zo snel als zijn krukken hem dragen konden achter ons aan liep.Het bleek dat de niet nader te noemen maar toch minder valide collega een vaste klant van de winkel is. Hierdoor kregen Obbie en ik het vermoeden dat de collega wellicht een oogje zou hebben op E., wat op zich een logische conclusie is.Ik liet vanochtend tijdens de stille treinrit weten dat ik erover dacht om vanavond ook even naar de winkel te gaan vanavond.Obbie besloot daarnet om dit mede te delen aan de minder valide collega. In de vorm van een koppel-actie. Tussen de minder valide collega en mij.Valser kan eigenlijk niet.E. was daarentegen wel geamuseerd en was duidelijk benieuwd hoe ik wraak zou nemen. Daar kom ik nog op terug. Zijn eigen suggestie was om Obbie en de minder valide collega op de sluiten in een heel klein kamertje. Maar nee, zo vals ben ik nu ook weer niet.

      10:32:00, by S p r k .   , 322 words  
    Categories: Categorie-loos

    Obbie en ik groeien uit elkaar. Vanochtend duwde ze me bij binnenkomst in de trein een roddelblad in de handen. Aandachtig begon ik te lezen over de tweeling van Maxima en werd ik gefascineerd door de unieke kleding die Teun Kuilboer droeg tijdens de premiere van Kill Bill.Na een half uur intens en sereen leesplezier zei Obbie ineens, onaangekondigd en ongenuanceerd ,,Ik ben blij dat je eindelijk eens je kop houdt 's ochtends."Nou ja zeg!Ik had de indruk gekregen dat we juist altijd gezellige geanimeerde gesprekken hadden waar we allebei met volle teugen van genoten.Nou, blijkbaar niet.Misschien dat Obbie enigszins humeurig is omdat ze sinds 2 dagen zich weer in de wondere wereld van de WW heeft gestort (en ik heb het niet over de uitkering). Daar zou ik in ieder geval flink geagiteerd van worden.Als deze nieuwe trend zich voortzet zal ik mijn behoefte aan gezelschap tijdens woon/werk-verkeer nog eens in overweging moeten nemen. Ik zit net zo lief uit het raam te staren terwijl muziek van Herbert, Lamb of Halou uit mijn oordopjes schalt.Het wordt allemaal minder, dat is duidelijk.Jeepers Creepers 2 is overigens een film die niet helemaal waarmaakt wat hij belooft. In het eerste half uur wordt de indruk gewekt dat een van de leerlingen in een schoolbus gevoelens van homosuele aard heeft. Je ziet dat de gespierde donkerharige jock waar hij duidelijk een oogje op heeft, hier nogal moeilijk mee uit de voeten kan. Maar er wordt echter flink gesuggereerd dat ergens verderop in de film we heus nog wel een homo-erotische scene kunnen verwachten.Maar helaas, de jock in kwestie krijgt tijdens een niet zo wilde achtervolgscene een soort scherpe ninja-ster gemaakt van bot (mja, ik vond het ook een beetje ingewikkeld) in zijn hoofd en valt vervolgens op de grond in een veld. Tot zover de jock, tot zover de kans op een homo erotisch moment.Hollywood zuigt.

    10-11-03

      16:43:00, by S p r k .   , 320 words  
    Categories: Categorie-loos

    Vandaag is absoluut niet gelopen zoals ik had gedacht. Ik was er vanochtend al vroeg op uit om in de Albert Heijn op de dam fruit in te slaan. Dan kon ik tenminste een voorraadje sap aanmaken om de hele week mee te nemen naar mijn werk.Eenmaal op de dam aangekomen ging mijn telefoon. Het was mijn vader. Sinds de bloedtransfusie gaat het erg slecht met mijn moeder, en mijn vader vond het nu zó slecht gaan dat hij mijn broer en mij liet langskomen. Mijn broer was al op weg om me vanaf thuis af te halen.Ik nam meteen weer de tram naar huis, maar heb van de rit eigenlijk weinig meegekregen. Zou dit dan de dag zijn dat mijn moeder dood gaat? Zou dat betekenen dat ik óf 1 dag voor of 2 dagen na mijn verjaardag, mijn moeder moest begraven?Ik dacht er nog wel aan om even mijn chef te bellen en hem te vertellen wat er aan de hand was. Blijkbaar had ik het met hem nog nooit over mijn moeder gehad. Raar. Maar hij had alle begrip.Mijn broer was eigenlijk heel kalm en terwijl we best nog wat grapjes maakten reden we naar Aalsmeer. Eenmaal aangekomen was het best druk. Mijn vader zat stilletjes op de bank. Er zat een verpleegster aan tafel en iemand anders was bezig met mijn moeder. Ze zag eruit als een lijk. Echt zo'n gezicht wat je weleens in films ziet bij mensen die eigenlijk al een paar dagen dood zijn maar dan in een of andere berghut door een stel tieners in een kast wordt aangetroffen.Maar ze was niet dood. De verpleegster vertelde dat ze wat was 'weggezakt' maar wel weer was bijgekomen, en dat dit steeds vaker zou gebeuren. Wel werd duidelijk dat binnen nu en 2 weken mijn moeder er eigenlijk niet meer zal zijn. De dokter kwam later en bevestigde dat.We zullen zien.

    09-11-03

      02:56:00, by S p r k .   , 870 words  
    Categories: Categorie-loos

    Met alle recente releases leek het me tijd om de lezers van dit journal weer een klein beetje muzikaal op te voeden... Voor zover dat nodig is, uiteraard.Het album waar ik nog steeds he-le-maal weg van ben is Bodily Functions van Herbert. Goed, ik luister eigenlijk alleen de eerste 4 nummers, maar dat betekent eigenlijk alleen maar dat ik me op een later tijdstrip nog door de rest van het album kan laten verrassen. Perfect voor een luie zondagmiddag in huis terwijl je de nieuwe Libelle leest. Als je die tenminste hebt ontvangen.Maar ook Goodbye Swingtime, dit keer gemaakt onder de naam The Matthew Hertbert Big Band is héél erg prettig. De naam zegt het al; het is erg orkesterig, maar verre van oubollig en saai. Het is allemaal flink gemoderniseerd en de geluidjes vliegen je spreekwoordelijk om de oren.Body Language is eigenlijk nog niet uit, maar zoek en gij zult vinden. Dit album zal het ongetwijfeld weer goed doen (de eerste single "Slow" is volgende week bijvoorbeeld nummer 1 in Engeland). Ik heb hem nog niet erg vaak kunnen luisteren, maar nummertjes als Secret (Take You Home) en Still Standing zijn best prettig. Helaas is die laatste oorspronkelijk niet van Kylie zelf, maar van Alexis Strum. Maar die moet hem zelf nog uitbrengen. Verwarrend allemaal. Reden genoeg om mevrouw Strum eens nader te onderzoeken, maar helaas heeft ze nog niets uit. Kom ik nog op terug.Remixed & Revisited is de nieuwe EP van Madonna nadat haar meest recente album American Life het niet zo héél erg goed heeft gedaan. Op R&R vind je naast mixen ook nog het live optreden van "Like A Virgin" dat Madonna onlangs bij de MTV Video Music Awards samen met Xtina Aguilera en nieuw billenmaatje Britney Spears ten gehore bracht. Er staat ook een nummertje op dat nét niet toegevoegd werd aan "Bedtime Stories" uit 1994. Het is ook vrij duidelijk waarom. Dit is overigens geen aanrader; ik vind dat Madonna haar beste tijd heeft gehad en dat alleen een wonder (of héle goede, minder minimalistische producer) haar nog kan redden. Maar goed, liever dat ze nog wat albums maakt dan zich 100% op de filmwereld gaat storten.Het nieuwe album van voormalig model Sophie Ellis-B. is best leuk, maar niet fantastisch. Hoogtepunten zijn The Walls Keep Saying Your Name en Making Music. Helaas heeft Universal Records ons Nederlanders flínk genaaid; wij krijgen 3 (!!) liedjes minder dan de Engelsen. Dus naast Making Music zul je bijvoorbeeld ook Sophie's cover van Physical (jawel, van Olivia Newton-J.) niet op het album aantreffen als je hem in een Nederlandse winkel haalt. Amazon.co.uk en play.com verzenden gelukkig ook internationaal en zijn bovendien scherp geprijsd. Ik waarschuw je wel; na een nummertje of 4 ben je Sophie d'r stem en hinderlijke accent wel weer beu.Luisteren naar muziek waar je veel oudere broer/zus of tamelijk jonge vader/moeder ook naar luisterde? Dat kan toch niet? Jawél, Deborah Harry is al die jaren goed geconserveerd gebleven, ondanks alle niet nader te noemen substanties die door d'r keeltje en aderen zijn gegleden. Het nieuwe album is een mix tussen de oude sound die we al van Blondie kenden (althans, sommigen van ons), en de nieuwe electro stroom. Errug leuk, vooral de single Good Boys.Tori Amos is er alweer een tijdje. Nu ze weg is bij het platenlabel waar ze is begonnen (Atlantic), maar daar waarschijnlijk nog een kleine contractuele verplichting had (zie ook Janet Jackson en d'r broer), komt er een 'Greatest Hits'-achtige situatie op de markt. Is natuurlijk niet heel erg waar; Tori Amos is een fenomeen op zich maar echte hits heeft ze, afgezien van Crucify en Cornflake Girl niet echt gescoord. Nu staan die allebei uiteraard op deze verzamelaar, samen met Professional Widow die in verkrachtte versie nog regelmatig in diverse clubs te horen is. Tori heeft voor de gelegenheid 2 b-kantjes opnieuw ingespeeld met band en de andere tracks geremastered. Het schijnt allemaal bijzonder fris te klinken - ik heb het zelf nog niet gehoord. Je kunt dit album kaal kopen, maar er is ook een special edition met DVD, waarop nog wat live nummertjes staan enzo. Waaronder Pretty Good Year, waarvan ik zelf nog nooit een officiële-live-opname-met-band heb gehoord. Dus ik ben benieuwd.Tenzij ik je recentelijk een CD'tje in de handen heb gedrukt, heb je waarschijnlijk nog nooit van Halou gehoord. Ze zijn echt ontzéttend onbekend maar maken hele prettige triphop. In afwachting van hun nieuwe album Wholeness is er nu alvast de Wholeness EP met 3 nummers die ook op het nieuwe album zullen verschijnen en ook een mix van hun fan-tas-ti-sche nummer Wiser. Het is geweldig.Lamb, met über-chick Andy, heeft ook weer een nieuw album gemaakt. Héél erg de moeite waard, vooral nummers Stronger en Clouds Clear. Hiervan moet je dus net weer wél de Nederlandse versie hebben, dan krijg je wat extra mixen enzo.Holly Valance, hier afgebeeld als goedkope hoer, heeft geheel tegen alle verwachting in, best een prettig album gemaakt! Het album is best poppy en commercieel maar er is héél goed gekeken naar acts zoals Goldfrapp en Fischerspooner. Zou toch zonde zijn als het album zou floppen.

    08-11-03

      20:18:00, by S p r k .   , 97 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik haal net, samen met mijn nieuwe Björk DVD (Minuscule) de nieuwste Libelle uit mijn brievenbus.Ja, dát gaat zomaar niet!Ik heb het vorige nummer nog niet eens nagezonden gekregen en het nieuwe nummer ligt al in de bus! Ik ga toch ook niet midden in een film een half uur doorspoelen zomaar ineens? Je raakt toch ook niet op je 11e in een coma waar je pas op je 25ste weer uitkomt? Anne-Wil is een vervolgverhaal hoor!Nu ben ik nóg bozer. Ik denk dat er nog een mailtje moet gaan komen.

    06-11-03

      16:57:00, by S p r k .   , 5 words  
    Categories: Categorie-loos

    Oh, ik was het zelf.

      16:49:00, by S p r k .   , 267 words  
    Categories: Categorie-loos

    Het moet niet gekker worden! Ik heb zojuist een fantastisch nieuw vleesje ontdekt terwijl ik bij de Keurslager een broodje ging halen. ,,Wilt u soms een plakje Brabantse Metworst?",,Een Brabantse wat met worst?",,Nee, gewoon Metworst. Uit Brabant!"Je moet een gegeven keurslager niet in de bek kijken, dus ik mompelde ,,Doe maar." en kreeg zomaar een plakje vlees in mijn handen geduwd. En het was eigenlijk best lekker! Heel zacht en smeuiig en tóch die klassieke byte die we van Brabantse producten kennen!Ik heb eigenlijk direct een stukje aangeschaft. ,,Misschien kan dit ook wel door de sapcentrifuge!" dacht ikbij mezelf.Eenmaal thuisgekomen kon ik mezelf natuurlijk niet inhouden en sneed ik de vacuüm verpakking zó aan gort. Helaas kwam ik pas bij het tweede plakje erachter dat er stiekum nog een plastic velletje over de worst heen zat. We zien over een dag of 3 wel weer hoe schadelijk het allemaal is.Hoe dan ook; om de metworstconsumptie te beperken en om niet iedere keer mijn hele mond vol met Brabantse weelde te hebben, besloot ik ieder plakje nog eens door de helft te snijden. Dan heb je na het snijden meteen een plakje, en als dat plakje op is heb je, zonder er iets voor te hoeven doen zomaar nóg een plakje klaarliggen!Ik mag dan over een dag of 9 weer een jaartje ouder worden; mijn jeugdige creativiteit en vindingrijkheid heb ik nog niet verloren!Het valt me alleen wel op dat mijn 2e bonusplakje iedere keer al WEG is wanneer ik hem wil pakken. Zou ik dan toch muizen hebben?

    05-11-03

      14:42:00, by S p r k .   , 197 words  
    Categories: Categorie-loos

    Karin C. (van Libelle/Sanoma) loopt nog steeds de kantjes er vanaf! Na het debacle waarbij mijn enige levenslijn - het tijdschrift Libelle - zomaar ineens niet bezorgd werd, heeft zij besloten niet zelf een Libelle te pakken, te wikkelen in een Marlojeijn Bastin dekbed voor de troost, en naar mij op te sturen. Nee, Karin C. heeft daar mensen voor. En die noemt ze Service Team Back Office. Maar da's eigenlijk gewoon ene Ronnie van de S.En Ronnie van de S. heeft natuurlijk niet zo'n hoge clearance als Karin C., dus die mag me niet zomaar een dekbedovertrek of Jan Jans en de Kinderen buttplug als pleister op de wond sturen. Nee, die stuurt gewoon nummer 44 na, waarschijnlijk in een hele lelijke bruine envelop, en denkt dat de zaak daarmee afgedaan is.Nou, Karin C. en Ronnie van de S. krijgen duidelijk geen kerstkaart dit jaar. Eens kijken of de marketing-acquiantance van mijn eigen marketing collega nog iets voor me kan betekenen. Ik wil gewoon een schadevergoeding en slachtofferhulp!Als ze ook bij Libelle Marketing niets voor me kunnen betekenen ben ik echt geneigd om dan maar de consumentenbond, Kassa, Radar en Amnesty International in te schakelen.

      13:06:00, by S p r k .   , 9 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gehoord op de werkvloer: ,,Hoge koeien vangen veel wind."

      03:14:00, by S p r k .   , 84 words  
    Categories: Categorie-loos

    In navolging van de nieuwe MSN nickname van Miryam (Ik vind Ayan Hirsi Ali HEEL ERG STOM.) ben ik toch maar even gaan uitzoeken wie die Hirsi Ali precies is. Hirsi Ali vindt dat de Onderwijsinspectie meer wettelijke bevoegdheden moet krijgen om op te treden tegen islamitische scholen (aldus Nu.nl)....vind ik eigenlijk wel goed.Zal ik mijn nickname verandere in Ik vind Hirsi Ali BEST WEL KOEL.? Alleen om Miryam te jennen? Heeft eigenlijk geen nut, ik heb haar toch al geblocked.

      03:05:00, by S p r k .   , 58 words  
    Categories: Categorie-loos

    Van Nu.nl;,,Grote brand bij keukenzaak in HoofddorpUitgegeven: 4 november 2003 21:32 HOOFDDORP - Aan de Kruisweg in Hoofddorp woedt dinsdagavond een grote uitslaande brand. Het vuur brak uit in een vestiging van Brugman Keukens. Volgens een woordvoerder van de politie is niemand gewond geraakt. "...dus eigenlijk zijn de nog te plaatsen achterwandjes van mijn keuken nét op tijd opgehaald!

      00:58:00, by S p r k .   , 354 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik moet borrels op kantoor echt gaan ontwijken. Ik sta ten eerste tóch altijd heel stigmatiserend alle hapjes te consumeren. Tja, als na járen afwezigheid zich ineens weer een oud-Hollandsche lekkernij presenteert (ham met augurk erin gerold) vind ik tóch dat er sprake is van overmacht. En rosé komt bij mij soms gewoon heel hard aan.

    De vrouw van de baas begon te spreken over het kerstfeest. En dat ze daar dit jaar een leuk Indonesisch buffet bij wil gaan gebruiken. Niet erg traditioneel, als je het mij vraagt! Bovendien ben ik, zoals sommigen weten, tegen alles dat Aziatisch is, dus ik vond het nodig om met een heel andere suggestie te komen. ,,Jij en je man gaan als Maria en... Hoe heet die man van haar ook alweer? En ik en A. en M. (2 andere homo's) gaan als de 3 wijze nichten. Die brengen dan geen mirre maar Shiseido en Lancome."

    Waarop zij antwoordt ,,Nou, ik had wél al bedacht dat jij als kerstman zou kunnen gaan!" Ik trok hierop een wenkbrauw op en zei ,,M., als je bij me op schoot wil moet je het gewoon zeggen hoor!"

    Verder waren bepaalde mensen die hier regelmatig reacties posten en recentelijk een eigen journal hebben genomen weer flink dronken. Zodra een vrouw niet meer moeilijk doet wanneer je haar borsten in het gesprek probeert te betrekken, weet je dat er een grens overschreden is. Daarnaast heeft ze een arme jongen van IT (wiens identiteit ik op MSN inmiddels heb overgenomen - want dat is véél leuker!) helemaal belaagd met haar seksuele avances. Ik deed uiteraard wél mee.

    Al met al was ik pas na 7 uur thuis. Toen heb ik mijn mail gecheckt, even gebeld om wat afspraken voor deze week te bevestigen en om Will & Grace op Net5 op te nemen. Eigenlijk ben ik daarna in slaap gevallen en nu net weer wakker geworden. Heel praktisch allemaal, ik zit dusin een fantastisch ritme. Eens kijken of ik vannacht wederom maar 2,5 uur ga slapen.

    En mensen die Notes op mijn journal plaatsen zonder hun naam erbij, gaan naar de hel.

    04-11-03

      15:35:00, by S p r k .   , 153 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik heb nu alweer een mailtje van Libelle.,,Geachte heer/mevrouw,Uw e-mail is ontvangen. Wij doen ons best uw e-mail zo snel mogelijk op de juiste plaats terecht te laten komen.Wat doen we met uw e-mail?Alle e-mail wordt gelezen:* Reacties, opmerkingen en vragen over de inhoud van Libelle worden doorgestuurd naar de redactie. Na ca. 4 weken ontvangt u een reactie.* Vragen over abonnementen/bestellingen/bezorging worden doorgestuurd aan de abonnementenservice van Sanoma, tel 023-5566500 of www.abonnee.nu/libelle* Persberichten worden doorgestuurd aan de redactie van Libelle. Over het wel of niet plaatsen van een persbericht is geen correspondentie mogelijk.Wij vertrouwen u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.Met vriendelijke groet,Informatiecentrum Libelle"4 WEKEN????Als ik 4 weken lang geen Libelle zou krijgen zou ik allang met een scheermesje op mijn pols door mijn wijk heen rennen!En wat bedoelen ze precies met persberichten? Zijn dat vrouwen die hun bevalling aankondigen?

      15:33:00, by S p r k .   , 140 words  
    Categories: Categorie-loos

    Daarnet hebben Obbie en ik iemand uitgelachen die riep ,,Die mappen heb ik in de kast gelegen!" Haar reactie: ,,Tja, we zijn niet allemaal perfect." Dat noem ik nog eens een sterk analytisch denkvermogen! IEDEREEN luistert met ons mee. We zijn de enige vorm van entertainment die ze kennen. Obbie fluisterde net in de gang ,,Als we nog een heel klein beetje ons best doen denk ik dat we [medewerker X] wel over the edge kunnen krijgen. De vraag is alleen, doen we het zelf, of schakelen we een derde partij in? Als we nog een keer [medewerker X] naam noemen dan vliegt zo jou of mij aan. Zullen we het ff testen?" Nee, Obbie. Het maakt niet uit hoe fabulous je nagels zijn en hoeveel Shiseido je in je kast hebt staan; je moet de Shiseido-loze mensen respecteren. Not.

      15:02:00, by S p r k .   , 95 words  
    Categories: Categorie-loos

    God, volgens mij ga ik echt danig verkouden worden, tenzij ik m'n dosis Vitamine C 1500Mg en Aechina Force opschroef...

    Daarnet zei ik overigens tegen een collega ,,Wat hebben we toch een hoop gehandicapten in dienst tegenwoordig!" terwijl ik keek naar de zoveelste medewerker die zich met behulp van krukken door het pand voortbeweegt. Mijn collega antwoordde: ,,Die jongen heeft echt een heel ernstig brommerongeluk gehad en heeft zich in de afgelopen 6 weken vanaf de poort van de dood weer een weg gebaand richting het licht!"

    En toen ging ze verder met haar Happy Meal.

      13:46:00, by S p r k .   , 234 words  
    Categories: Categorie-loos

    Reactie van Libelle

    ,,Beste Marijn,Hartelijk dank voor je email. Wat een teleurstelling dat je de Libelle niet ontvangt. Maar voor de afhandeling van je klacht hebben wij je adresgegevens nodig.Wil je s.v.p. je postadres mailen, dan kunnen wij je klacht doorsturen naar de afdeling bezorging van Sanoma Uitgevers en dan kan de Libelle alsnog worden nagezonden!Met vriendelijke groeten,Libelle informatiecentrumKarin C."Nou, Karin, je loopt de kantjes er van af! Een Libelle nasturen kan iedereen natuurlijk wel! Ik had juist gehoopt op een soort Libelle reis en kredietbrief waarmee ik naar slachtofferhulp kan ofzo. Of op z'n minst een warm Marjoleijn Bastin dekbed om de barre tijden mee door te komen. Of een Libelle speldje. Het maakt allemaal niet uit.Met alleen het aanbod om een Libelle na te sturen maak je het jezelf wel erg makkelijk, Karin! Zo ga je niet met je trouwe klanten om, Karin! Foei, Karin!Ik heb me echter danig kunnen inhouden in mijn schriftelijke reactie.,,Karin,Mijn adres luidt;Martijn XXXXXXXXX XXXXXXXXXX XXXXXXX XX AmsterdamMijn Libelle pas ligt thuis veilig opgeborgen achter slot en grendel, dus daar kan ik helaas het nummer niet van doorgeven.Ik verwacht uiteraard wel wat emotionele compensatie voor de immateriele schade. Een leuk dekbed of kookboek ofzo?Martijn. Gelukkig is de zus van een collega van mij werkzaam bij Libelle dus wie weet dat zij nog iets voor mij kan betekenen.

    03-11-03

      23:58:00, by S p r k .   , 1018 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik heb al het hele weekend een soort naar onbestemd gevoel. Dat heeft op zich niet zo héél veel te maken met het feit dat mijn maag érg moet wennen aan al het fruit dat 'ie niet kent. Maar waarmee dan wel?Op een gegeven moment ben ik alles na gaan lopen. Alle essentiële dingen die het leven draaglijk maken. Had ik wel de juiste muziek geluisterd? Had ik wel chocolade gegeten? Was ik wel onaardig genoeg geweest tegen zwervende bedelaars op straat? Had ik wel genoeg Lib....

    En INEENS had ik het! Mijn Libelle van deze week was nog niet gekomen! Die ligt meestal Vrijdag a Zaterdag in de brievenbus. En nu is het Maandag en er ligt nog helemaal NIETS in de brievenbus (ja, folders van zo'n beetje iedere pizzeria en shoarmatent in Amsterdam, ondanks mijn fashionable NEE/NEE sticker).

    Dus besloot ik deze brief naar de Libelle te schrijven;

    ,,Beste Libelle (maar dát horen jullie wel vaker!),

    Het begon allemaal in 1997. Ik was een jong onontgonnen jongetje van nét 17. Ik woonde nog bij mijn ouders en ik had geen flauw idee 'hoe' en al helemaal niet 'waarom'. Toen zag ik een show van Brigitte Kaandorp op televisie. En Vliegwerk repte over bevallen, moederschap, klamboes en Brazilië. Maar vooral over de Libelle. Het blad werd nogal hoog aanbevolen. Als ik de Libelle maar zou lezen, zou alles goedkomen!

    Maar toen ik de eerstvolgende Maandag op school kwam, en deze geweldige ontdekking aan mijn klasgenootjes voorlegde, lachten ze me uit. ,,De Libelle? Da's voor vrouwen op middelbare leeftijd!" riepen ze allemaal in koor. Ik archiveerde mijn interesse in het blad bij mijn andere grote geheimen en sprak er niet meer over. In mijn plaatselijke tijdschriftenwinkel kon ik uiteraard geen Libelle aanschaffen; ik kon tenslotte herkend worden. Vervolgens zou heel mijn hometown (Aalsmeer) erachter komen, en zou ik misschien wel verbannen worden. Naar Kudelstaart ofzo!

    Pas een jaar later, toen ik uit huis ging, en op kamers (nouja, kamer) ging wonen bij een hospita, kon ik me eindelijk uitleven; zij was geabonneerd op de Libelle. Op iedere zaterdagochtend (althans, zodra ik op Zaterdag wakker was - meestal rond 2 uur 's middags) heb ik trouw, onder het genot van een kopje thee en een gezonde boterham met kaas, 'mijn' Libelle gelezen. Ik lachte mee met Jan, Jans en de Kinderen, schoot van de ene emotie in de andere met Anne-Wil en ik identificeerde me met de vele ingezonden brieven.

    Maar uiteindelijk ging ik de grote boze wereld in. Ik verhuisde naar Amsterdam en vond dat ik flink wat te bewijzen had. Ik moest op eigen benen gaan staan. Geen liefdadigheid meer! Geen Libelle meer! Geen ondersteuning van buitenaf meer! Goed, mijn ouders kwamen netjes iedere week mijn was halen en brengen, maar verder was ik flink op weg.

    Na enige tijd en een half dozijn emotionele rollercoasters zag ik in de Albert Heijn een Libelle liggen. Op de grond! Ik was gebukt om mijn blauwe mandje netjes onder de lopende band te plaatsen. En daar lag 'ie. Nog helemaal in het plastic en dus smetteloos, gelukkig. Ik frommelde de Libelle onder een zak chips en een pak toiletpapier, in de hoop dat niemand het zou zien. Goed, in Amsterdam West is iedereen wat liberaler dan in Aalsmeer, maar je kunt nooit weten.

    Dit patroon herhaalde zich wekelijks. Hoewel ik af en toe tóch niet in de Albert Heijn mijn Libelle durfde aan te schaffen. Dus speciaal voor de gelegenheid trakteerde ik mezelf op een lange regenjas, een oubollige hoed en een mysterieuze zonnebril. Zo haalde ik bij iedere Ako, Bruna en sigarenwinkel in Amsterdam mijn Libelle. Het kostte wat moeite, maar dan had ik tenminste wél mijn troostrijke weekblad!

    Na enige tijd dacht ik de ideale oplossing gevonden te hebben; ik bestelde voortaan gewoon bij MaxFoodMarket. Die kwam, samen met allerlei andere gezellige boodschappen, voortaan op zaterdag de Libelle brengen. Goed, ik vroeg de bezorger wel steeds om hem helemaal op de bodem van de kratten te leggen, maar ik kreeg desalniettemin wekelijks zonder al teveel moeite mijn blad thuisbezorgd! Maar helaas; Max Food Market ging failliet. Daar zat ik dan, thuis, in de kou, niet eens achter geraniums, een kapotte verwarming, én geheel Libelle-loos! Tuurlijk, ik kon voortaan wel door concurrent Albert mijn boodschappen laten bezorgen, maar dat vond ik tóch een soort overlopen. Om maar niet te spreken over het feit dat je zo'n beetje 3 maanden van tevoren je zgn. 'bezorgmoment' in dient te plannen.

    Vreemd genoeg kwam ik er pas op mijn 22ste achter dat het ook anders kon. Dat ik zelf ook gewoon een abonnement kon nemen. Dan hoefde ik eigenlijk helemáál niets meer te doen. Goed, even in de ijzige kou naar beneden, naar de hal, om de Libelle uit de brievenbus te halen, maar als ik dan weer boven in mijn appartementje kwam was het dubbel zo behaaglijk!

    Dat is eigenlijk heel lang goed gegaan. Maar nét op het moment dat je er vanuit gaat dat die Libelle toch wel komt, dat je dus eigenlijk wel je leven eromheen kunt plannen, dat je geen extra chocolade meer gaat inslaan voor moeilijke tijden, juist dán slaat het noodlot toe!

    Afgelopen Zaterdag liep ik, bijna routineus (misschien is dát ook wel mijn fout geweest!) naar beneden, naar de koude hal met de bleke brievenbussen en opende ik de mijne. En in mijn brievenbus lag GEEN Libelle! En nu is het Maandag en er ligt nog helemaal NIETS in de brievenbus (ja, folders van zo'n beetje iedere pizzeria en shoarmatent in Amsterdam, ondanks mijn modieuze NEE/NEE sticker).

    U begrijpt, ik ben ten einde raad en durf morgen eigenlijk niet eens meer te kijken of mijn Libelle alsnog is gekomen. Ik heb overigens nog wél iets opgevangen over een poststaking in Engeland maar wist dat ondanks vele pogingen toch niet goed te koppelen aan de bezorging van mijn Libelle. Dus ik leef nu al enige dagen ontwricht, wederom Libelle-loos en tamelijk ontgoocheld.

    Beste Libelle, is er nog hoop?

    Martijn."

    ...eens kijken wat ze terugmailen!

    02-11-03

      22:51:00, by S p r k .   , 190 words  
    Categories: Categorie-loos

    Op zondagmiddag, kort na mijn ontwaken en het lezen van Obbie's vorige deprimerende stukje besloten Obbie maar even te bellen. Je moet van je part-time hag's toch bijhouden of ze het leven nog wel aankunnen enzo. Bovendien had ik zin om uit eten te gaan.Helaas, Obbie ging thuis koken. Maar of ik anders met Robinson uit eten wilde gaan? Nu ken ik de taktieken van Obbie; die probeert de 2 roze mannen in haar leven aan elkaar te koppelen. ,,Lekker handig en praktisch!" hoor ik haar denken.Nu is Robinson voor zijn leeftijd best goed geconserveerd en zou hij wegens ligging en inkomen alleen al een aanwinst zijn. Dat neemt niet weg dat Obbie toch een heel duidelijke schakel tussen ons 2 is.Hoe dan ook; ik ben alsnog uit eten geweest. Met de meisjes met wie ik ook naar Center Parcs geweest. Sans Miryam uiteraard. Wiens nickname op MSN momenteel 'Ik vind Ayan Hirschi Ali HEEL ERG STOM' luidt. Ik denk dat het toch maar tijd wordt om mijn MSN lijstje weer eens op te schonen. Wanneer mensen ongevraagd onduidelijke politieke statemens in kleutertaal maken wordt het tijd voor vernieuwing.

      15:44:00, by S p r k .   , 176 words  
    Categories: Categorie-loos

    De Braun Multipress is nog steeds fantastisch. Ik heb wel een aantal dingen geleerd.- bananen worden door het apparaat zwáár gediscrimineerd en komen rechtstreeks in het 'pulp' bakje terecht, en dus NIET in het sap bakje.

    - wortels maken sap zoet, maar hebben weinig smaak
    - aardbeien heben veel smaak, maar zijn vreemd genoeg niet zo heel erg zoet
    - een gepelde sinaasappel moet er met beleid in, anders wordt het een troep (ik ben in tijden niet meer zo keihard ondergespoten, zal ik maar zeggen)
    - de glitter en glamour van een sapcentrifuge vervaagt zonder receptenboek wel héél snel
    - frambozen zijn in de winter niet te koop
    - ananas die niet uit blik komt is eigenlijk best heel lekker
    - kiwi is minder lekker
    - de bananen die door je sapcentrifuge geweigerd worden kunnen ook 'los' gegeten worden

    Dat was het, eigenlijk. Ik ga straks misschien maar eens... nouja, ontbijten, douchen en de stad in, om zo'n receptenboek voor sapjes te scoren. Dat hebben ze vast wel bij de Ruche d'beille.

      01:02:00, by S p r k .   , 514 words  
    Categories: Categorie-loos

    Obbie wordt literair!

    Met dank aan mijn 'invite a friend'-code, waar absoluut wat public displays of affection tegenover staan, heeft Obbie nu haar eigen journal. En ik, als LiveJournal gebruiker van het eerste uur (nouja, sinds vorig jaar September) kan niet anders dan hier met enige trots een link ernaartoe plaatsen. Ik ben benieuwd wat voor fantastische literaire hoogstandjes Obbie allemaal voor ons in petto heeft.Maar wie is Obbie ook alweer?Obbie was born a poor black child in Apperkawalde-Binnenbosch waar ze in het plaatselijke kerkkoor de koorleidster regelmatig het bloed onder de nagels vandaan haalde. Maar al op jonge leeftijd was duidelijk dat ze, ondanks alle niet nader te noemen substanties die er al doorheen waren gegaan, over een gouden keeltje beschikte. Toen ze in haar tienerjaren bij haar tante in Surhuisterveen ging wonen kwam ze in het plaatstelijk buurthuis al snel in aanraking met een zanger. Hij zag in haar een partner om zijn solo-act mee op te leuken, en al snel gingen ze samen op toernee. Ze reden van buurthuis naar buurthuis en maakten daarnaast furore in de talrijke schilderachtige bejaardentehuizen die Nederland telt.Maar de zanger was hebberig, jaloers en handtastelijk. Daarnaast draaide hij graag muziek van Marianne Weber. Obbie rende regelmatig door hun woonwagen, gillend en wel. ,,Als je nog één keer een CD opzet van die overjarige lesbische pot, dan ga ik bij je weg!" riep ze dan hartstochelijk en met het elan van vrouwen als Judith Light, Lesley-Ann Warren, Meredith Baxter Birney en Joanna Kerns (de Woensdagavond diva's).Dus stond Obbie iedere Woensdagavond met haar zwerfkat en ingepakte weekendtas aan de deur om bij hem weg te gaan, maar iedere keer dreigde de zanger om haar Shiseido spullen te vernietigen, Ze had geen andere keus; ze móest wel blijven. Toen Obbie een gast-marathon-standing-room-only-optreden deed met de cliniclowns en alle patiëntjes aan haar voeten kreeg (letterlijk!), werd de zanger weer jaloers en brak hij haar Shiseido eyeliner.Hier trok Obbie de grens. Ze rende zo snel als haar benen haar dragen konden naar het dichtsbijzijnde "Blijf van mijn beautycase"-huis en regelde daar om ondergedoken te worden via het diva protection program.Maar bloed stroomt waar het niet gaan kan; Obbie stond regelmatig onder de douche te zingen, en voor ze het doorhad stond ze willens en wetens te zingen op het Semenbottom Jazz Festival in een recentelijk drooggelegde provincie. ,,Zangeres Obbie is terug en zingt haar k*t uit haar t**ten op het Semenbottom Jazz Festival!" en ,,Obbie duwt haar baarmoeder vocaal uit haar vagina tijdens Semenbottom Jazz" stonden de in grote zwarte letters op de voorpagina's van alle regionale bladen die de drooggelegde provincie rijk was.Aanbiedingen voor werk stroomden binnen. Iedereen wilde haar weer koppelen aan een zanger, om de magische tijden van weleer te herleven. Eén man deed haar een uniek aanbod; iets met centjes en computers, waar Obbie altijd al interesse in had gehad. En zo kwam het dat ze haar leven opnieuw begon. In de drooggelegde provincie. Een Shiseido eyeliner armer, maar een gedistingeerde kamerhomo rijker.Dames en heren, Obbie