Archives for: December 2003

    31-12-03

      14:54:00, by S p r k .   , 16 words  
    Categories: Categorie-loos

    ...ik loop graag achter de feiten aan...

    Wat hebben sommige mensen toch een Raar Kapsel.En sommige mensen zijn gewoon een Miserable Failure.

    30-12-03

      08:11:00, by S p r k .   , 250 words  
    Categories: Categorie-loos

    Weet je... Soms verloopt een dag best leuk, maar gemiddeld. Ik heb film gekeken bij Fruitdruifje (Mona Lisa Smile) en pannenkoeken gegeten... Toen Matthijs H., aantrekkelijke, lief ogende, goede muzieksmaak hebbende doch vegetarische en linkse huisgenoot van Fruitdruifje binnenkwam en ,,Wat ruikt het hier lekker!" riep, kon ik me niet inhouden en antwoordde ik ,,Dat zijn pannenkoeken. Met HAM." Na thuiskomst nog een beetje gechat en Family Guy gekeken... En toen gebeurde er ineens iets waardoor de hele dag (nouja, dag) veranderde. Om 5:45 werd ik ineens gewekt door het geluid van mijn mobiele telefoon... Het was een SMSje van iemand die zéker al 3 jaar niet meer bij me thuis was geweest. Maar hij was nu in de buurt. Ik was eigenlijk heel moe, maar ineens herinnerde ik me weer hoe goed hij kon zoenen dus SMSte ik hem terug dat ik inderdaad nog wakker was... En het was écht heel fijn. Niet zo'n glijer die alleen maar z'n kwakkie kwijt wil en dan meteen weer weg wil, maar iemand die eigenlijk vooral heel veel wil zoenen en ook nog heel lang tegen je aan blijft liggen. En dat zorgt dan tóch weer voor een beetje licht in donkere tijden.En zodra het goed gaat met jezelf gaat het ook goed met anderen! Zie Obbie's comment op mijn kerst-entry, en zie hieronder ook haar fabulous nieuwe foto. In een tijd vol met vergane glorie is Obbie toch wel de glamorous rots in de branding. De diva van de nacht.

    27-12-03

      18:53:00, by S p r k .   , 292 words  
    Categories: Categorie-loos

    Zoals moeder overste in The Sound Of Music ooit zei; ,,When God closes a door, somewhere he opens a window."In mijn geval zat er ineens een gat in mijn muur, en klopte mijn nieuwe buurman op mijn deur om zich voor te stellen en verontschuldigen. Het was een iets kleinere donkere jongen, rond de 26, van het type 'ik ben hetero maar als ik alleen en aangeschoten ben moet je het nog maar eens vragen'. Helemaal mijn type. En hij had ook nog een KLM trui aan. ,,Kassa!" dacht ik instinctief.Ik legde hem wat dingetjes uit over het wel en wee van het gebouw, terwijl ik me ineens realiseerde hoe beschamend ik er eigenlijk bij zat. In een joggingbroek/trainingsbroek (weet niet precies hoe dat tegenwoordig heet) met een t-shirt dat écht veel te klein was maar gewoon heel lekker aanvoelde, mijn coiffure danig in de war en mijn blote voeten exposed. Om maar niet te spreken over de rommel in mijn huis. Maar hij zei meteen dat hij vond dat ik het gezellig had ingericht enzo. Kleurrijk was geloof ik het woord dat hij gebruikte.Toen zag hij m'n vrijwel ongebruikte cross-trainer staan en vertelde hij dat 'ie ook regelmatig sportte. Zonder géne greep ik naar mijn buik en vertelde ik hem dat het bij mij niet zoveel effect had gehad als bij hem. Toen glimlachte hij, schudde hij nog een keer mijn hand en nodigde me uit om iets te komen drinken als 'ie wat meer gesettled was. Ik ben benieuwd. Misschien moet ik een leuk kaartje met een foto van een besneeuwd bos onder z'n deur door schuiven, met ,,Welkom in uw nieuwe huis. Uw buurman, meneer van den Wildenberg. Als er iets is, bel me gerust. 6618735."

      03:50:00, by S p r k .   , 247 words  
    Categories: Categorie-loos

    ...en omdat je toch íets moet als je geen chocola in huis hebt, bij deze een paar greatest hits van redenen die door de MPAA (is amerikaanse instantie die aangeeft of films voor 'alle leeftijden' of '12 jaar en ouder' enzo zijn) bedacht zijn:Twister PG-13 for intense depiction of very bad weather. (dat kunnen wij bezorgde ouders natuurlijk niet hebben, dat onze kinderen zien hoe slecht het weer eigenlijk kan zijn!)Contact PG for some intense action, mild language and a scene of sensuality. (er is actie, en het is intens, in tegenstelling tot kalme en serene actie)Queen of the Damned R for vampire violence. (in tegenstelling tot?)Blue Crush PG-13 for sexual content, teen partying, language and a fight. (want tieners die feesten gaan naar de hel met alle ongedoopte baby's)Spider-Man PG-13 for stylized violence and action. (niet zomaar geweld en actie, nee, het is stylized! Ouders, hoedt u voor stylized geweld en actie!)Spirited Away PG for some scary moments. (Enge momenten! Jawel!)Pink Flamingos NC-17 for a wide range of perversions in explicit detail. (deze film ga ik binnenkort proberen te huren, denk ik)Cats & Dogs PG for animal action and humor. (Ja, we hebben liever niet dat dieren iets doen. En aan humor hebben we al helemáál geen behoefte)Swingers R for language throughout. (M.a.w. er wordt eigenlijk tijdens de hele film gesproken. Dat kunnen we natuurlijk niet hebben!)

      01:26:00, by S p r k .   , 936 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nu de kerstdagen weer voorbij zijn, kan ik u, de trouwe lezer van mijn journal, officieel mededelen dat mijn winterdepressie is begonnen.

    Het is koud. Het is donker. Ik mis mijn mama. Mijn nesteldrang is erger dan ooit en mijn verwarming maakt veel herrie.

    Volgens mij heb ik 363 dagen nodig om van de afgelopen kerstdagen bij te komen. Ik heb me de afgelopen dagen serieus voorgenomen om volgend jaar met kerst 3 dagen onafgebroken in bed door te brengen.

    Woensdag, de dag voor kerst, zou ik Fruitdruifje gaan meehelpen met boodschappen voor zijn kerstdiner op 2e kerstdag. Uiteindelijk ben ik bijna de hele dag bezig geweest met werk, met als onderbreking dat ik rond 3 uur even ontbijt ben gaan halen en 2 gehuurde DVDs terug ben gaan brengen.

    Die avond werd kerst gevierd in het huis van mijn ouders. Nouja, van mijn vader. Mijn moeder was Duits, dus daar vieren ze kerst op de avond voor 1e kerstdag; heilig abend ofzo. Mijn broer en ik vonden dat vroeger allang best; dan kregen we onze cadeautjes dus een avond eerder.

    Dit was de allereerste kerst zonder mijn moeder. En dat was best te merken. We hebben serieus met z'n allen geprobeerd om er het beste van te maken, maar het heeft niet geweldig geholpen. Mijn vader is gewoon te nuchter en droog om een kerstboom neer te zetten, dus er was helemaal geen kerstversiering in huis. Verder is mijn vader een schat van een man maar koelkasttechnisch niet zo heel verantwoord, dus alle ingrediënten voor mijn eigengemaakte whiskey saus waren in 2002 al over hun uiterste houdbaarheidsdatum.

    Zonder stokbrood, zonder mijn eigengemaakte whiskey saus, zonder cadeaus zonder traditionele kerstruzie en vooral zonder mijn moeder, hebben we met z'n allen gegeten. Daarna hebben we de eerste show van Marc-Marie Huijbrechts gekeken. Op zich een leuk idee, ware het niet dat de leidraad in zijn show toch wel de dood van zijn moeder is. Dus werd de show afgesloten met een brief van Marc-Marie, geschreven aan zijn overleden moeder, het lied Waar is de zon en een hele pijnlijke maar duidelijk merkbare stilte in onze woonkamer. Het was heel duidelijk dat iedereen mijn moeder miste, maar niemand zei het. Wat dat doen we nooit bij ons thuis.

    Needless to say dat ik héél erg slecht geslapen heb die nacht. Zoals gewoonlijk weer gedroomd over mijn moeder. En da's heel apart... Voordat mijn moeder overleed droomde ik altijd dat ik terug ging in de tijd om te zorgen dat ze op tijd naar de dokter ging, dat de dokter haar dit keer ook op tijd door zou sturen naar het ziekenhuis en dat mijn moeder dus helemaal geen kanker zou krijgen en nog lang en gelukkig zou leven.

    Nu niet meer. Sinds mijn moeder dood is droom ik nog wel over haar, maar dat gaat heel anders. Ik had gehoopt dat ik in mijn dromen nog bij haar kon zijn en alle suffe dingen met haar kon doen waarvan ik nu spijt heb dat we ze niet meer hebben kunnen doen. Maar nee, het valt vies tegen. Want zelfs in mijn dromen weet ik donders goed dat mijn moeder er niet meer is. Dus zodra ze weer mijn huis binnenstapt met een tas vol boodschappen, schoonmaakmiddelen en onbruikbare prullaria, kijk ik haar aan alsof ik wil zeggen ,,Wat doe je hier? Je bent dood. Heb je dat dan niet door?" Het lijkt alsof ik in die dromen mezelf er steeds aan herinner dat het toch niet echt is, dat mijn moeder er gewoon niet meer is en dat mijn dromen over haar dus allemaal nep zijn. Dat is heel frustrerend. Dat is dus precies 0% ontsnapping aan mijn echte leven. Terwijl dromen juist daarvoor dienen, dacht ik.

    1e kerstdag moest ik om 8:30 opstaan om op tijd de trein naar Tilburg te hebben, waar Fruitdruifje en ik kerst zouden vieren met zijn ouders, opa & oma en oom & tante. Ik had dus slecht geslapen en was bekaf. Ben tijdens de vertoning van Finding Nemo dan ook meerdere keren in slaap gevallen. En iedere keer dat Fruitdruifje routineus, en zoals ik dat vroeger ook weleens deed, een minder aardige opmerking plaatste tegen zijn moeder, was ik jaloers. Uiteindelijk was het wel gezellig, voor zover ik het Brabantse dialect kon verstaan, en hebben we lekker gegeten. Maar ik was om half 10 wel blij om weer in de trein richting Amsterdam te zitten.

    Aan de vooravond van mijn winterdepressie besloot ik na thuiskomst uit Tilburg minimaal 2 afleveringen van Sex & The City te kijken. Dat werkte enigszins, en ik viel op zich redelijk op tijd in slaap. Toch werd ik vanochtend rond het middaguur totaal niet uitgeslapen of uitgerust wakker. Ik was niet vooruit te branden en kwam uiteindelijk pas rond half 4 bij Fruitdruifje in de Bijlmer aan.

    Daar was het eerst nog heel even spannend omdat we dachten dat we onszelf hadden buitengesloten toen we het vuilnis gingen wegbrengen. Maar gelukkig schoot Matthijs H., aantrekkelijke, lief ogende, goede muzieksmaak hebbende doch vegetarische en linkse huisgenoot van Fruitdruifje ons snel te hulp. Het eten was uiteindelijk heel erg lekker, hoewel ik niet zo'n fan ben van wild (we hadden o.a. wildsoep en hertenbiefstuk). De hoogtepunten van de avond waren toch wel AH's Chocoladeverwentaart en het toetje van Cruesli. Maar dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat beide vol zaten met chocola :)

    En nu ben ik weer thuis. Eigenlijk heb ik vanaf Waterlooplein naar huis gelopen omdat tram 14 de hele tijd maar niet kwam. Maar ik had muziek van Army Of Lovers bij me. Die zijn heel erg underrated. Net als ik, eigenlijk.

    23-12-03

      00:51:00, by S p r k .   , 278 words  
    Categories: Categorie-loos

    Heb op mijn laatste werkdag van het jaar buiten bij de McDrive in Lelystad nog een hele fijne warme troostrijke kerstfoto gemaakt met collega Simone D.

    Ziehier het resultaat;

    Het derde deel uit de Lord Of The Rings trilogie was - op z'n zachtst gezegd - langdradig en teleurstellend. Sorry, ik snap écht niet dat de helft van de westerse wereld zich iedere avond op deze films en bijbehorende boeken masturbeert. Echt niet.

    Daarnaast heb ik de film mogen aanschouwen terwijl er een meisje met een negatief IQ naast me zat. Zij heeft de hele film tijdens iedere scene een korte uitleg aan haar date gegeven. En ze voorzag haar mede-ubliek ook van commentaar. ,,Wat een mongool!" en ,,Wat een stom wijf!" en ,,Wat een sukkel, dat hij nu gaat klappen."

    Nou gingen inderdaad een half uur voor het einde al mensen klappen. Omdat ze dachten dat hij eindelijk afgelopen was. Maar nee, dan ging er weer iemand op een boot of iemand trouwen met een VROUW terwijl hij duidelijk verliefd was op Frodo, of er ging weer iemand die Viggo heet een liedje zingen enzo.

    Hoe dan ook. Dat is 7 euro 50 (en de kosten van die eerste 2 films) en 15 uur van mijn leven die ik nooit meer terug krijg. Ik bedacht mezelf later nog dat ik het misschien allemaal niet snapte, maar er valt niet zoveel te snappen. Er wordt eigenlijk alleen maar gevochten, onderbroken door een pretentieus geschreven 'plot'. Als je echt een intellectuele snob over films wil zijn, ga dan fijn Mulholland Drive kijken.

    Heb wel Robbedoesje ontmoet, die in het echt veel meer elan heeft dan op zijn foto's. Goed woord ook overigens, elan.

    19-12-03

      11:51:00, by S p r k .   , 7 words  
    Categories: Categorie-loos

    Het thema van vandaag is: Jehova-erotische lectuur

      10:26:00, by S p r k .   , 44 words  
    Categories: Categorie-loos

    Vandaag is de laatste dag dat Obbie en ik in dezelfde ruimte zitten. Door de heilige maagd van onze organisatie is besloten dat haar team moet verhuizen. Ons voornemen is dan ook om vandaag extra van elkaars aanwezigheid te genieten. Met volle teugen enzo.

    18-12-03

      19:22:00, by S p r k .   , 217 words  
    Categories: Categorie-loos

    Weer heel raar gedroomd vannacht.Er was brand in mijn gebouw, en ik hoorde een stem zeggen dat ik mijn huis moest verlaten en naar buiten moest gaan. Dus ik stapte serieus uit mijn bed, al slaapwandelend, trok mijn jas aan, pakte een spindel DVD+R schijfjes op en liep ermee naar de gang. Tegelijkertijd begon ik wakker te worden, en eenmaal aangekomen bij de voordeur dacht ik ,,Nouja, ik hoor helemaal geen alarm of sirenes, en er zijn geen mensen zichzelf over de balustrade aan het gooien enzo!"Dus ben ik weer naar binnen gegaan en merkte toen eigenlijk pas goed dat ik 25 lege DVD+R schijfjes in mijn hand had. Wat belachelijk dat ik dát pakte om te 'redden' van een eventuele brand. Mijn Shiseido spulletjes, het fotomapje dat mijn moeder jaren geleden voor me gemaakt heeft en mijn PC toren heb ik dus gewoon laten staan om af te fikken. Handig.Maar ik had wél dorst! En er stond nog lichte cola op de grond bij mijn tafeltje, dus heb ik dat gedronken. En dát vond mijn maag niet fijn.Dus vanochtend werd ik wakker met pijn in mijn buik en heb ik maar een extra dagje thuiswerken ingeplanned. Met kamillethee enzo.Ik ben best beangsitgend raar, bedenk ik me nu.

    16-12-03

      23:58:00, by S p r k .   , 607 words  
    Categories: Categorie-loos

    Maar weer eens een update.

    Obbie zou Zondag bij me langskomen, dus stond dit weekend in het teken van opruimen. Eindelijk weer eens in mijn slaapkamer gezogen, zelfs onder mijn bed. Ik snap nog steeds niet hoe het komt maar ik heb echt altijd stofHOPEN overal.

    Uiteindelijk 4 vuilniszakken met troep weggegooid en besloten dat een aantal dingen die ik nog op VHS had, maar waar ik ook inmiddels de DVD van heb aangeschaft, de deur wel uit konden. Zondag was Obbie er dan eindelijk. Ik heb gepassioneerd voor haar gekookt, Moulin Rouge laten zien (want die kende ze nog niet - nouja!) en we hebben zelfs een aflevering van Jem gekeken. Fantastisch.

    Vanavond ben ik naar de Sneak Preview in de City in Amsterdam geweest. Op www.sneakpoint.nl stond in principe dat "Calendar Girls" zou komen; een film over vrouwen op leeftijd die naakt gaan poseren voor het goede doel. Ik vond het intro van de film erg raar; iets over bewijsmateriaal en kettingzagen.

    Ik vermoedde ineens dat ik per ongeluk bij Scary Movie 3 was beland; goede reden om de zaal te verlaten. Maar de slechte humorloze grappen bleven uit en maakten plaats voor met bloed ondergespatte hula-girls en gillende meisjes. Best wel koel. Uiteindelijk bleek het een remake van the Texas Chainsaw Massacre te zijn. Ik heb mijn keel helemaal rauw geschreeuwd van de schrikeffecten.

    Het voordeel van werken in een Marketing team is dat je regelmatig contact hebt met drukkers, DTPers, mailinghuizen en externe callcenters. Die houden natuurlijk allemaal erg veel van me (tenminste, als ik centjes bij ze uitgeef of in ieder geval zakelijk contact met ze heb) en dat laten ze blijken met de kerst.

    Nou, nee, niet waar. Eén bedrijf liet dat al blijken op mijn verjaardag. Ik werd ineens gebeld door een bedrijf, ik weet niet meer precies wat het was, een advocatenkantoor of een wijninkoperij of zoiets, maar die wilden m'n thuisadres en verjaardag weten. Ik zeg; altijd doen. En inderdaad; netjes op mijn verjaardag kreeg ik een kistje witte en rode wijn cadeau. Op zich niet nodig, want ik drink uitsluitend rosé, maar de 2 flessen deden het bijzonder goed tijdens de 1e uitzending van Idols.

    Hoe dan ook, deze week zijn de flessen wijn wederom niet aan te slepen. Mijn favoriete externe callcenter (nouja, leuke contactpersoon en leuke jongen bij de receptie die mij met haar moet doorverbinden - Sjoerd) stuurde voor de zekerheid een kistje met witte wijn, rode wijn én rosé! Zo mag ik het graag zien. Verder kreeg ik van dezelfde drukker als die van de verjaardagswijn ook nog een flesje rood (natuurlijk meteen geruild tegen een flesje rosé van iemand anders). Mijn baas heeft natuurlijk ook weer een kerstpakket voor me, en de contactpersoon van mijn vaste en trouwe mailinghuis zou deze week ook nog eventjes iets komen brengen. Ik ben benieuwd.

    ,,Nou, ik vind eigenlijk dat al die geschenken moeten worden verzameld en dan verloot onder de collega's met een lichamelijke handicap of mensen die nog in het ziekenfonds zitten!" werd op de werkvloer geroepen. Nou, ik vind dat niet. Geloof me, van sommige van mijn contactpersonen (en ik noem écht geen namen) is een flesje wijn wel het minste wat ze kunnen doen na alle werkstress die ze me dit jaar bezorgd hebben. Sterker nog; pas als ze een kamer in het Amstel hotel zouden boeken met daarin Paul Groot (je weet wel, van Kopspijkers en voorheen GTST) geheel tot mijn beschikking, zouden ze nog nét niet alle onzin gecompenseerd hebben. Maar ik dwaal af.

    Tijd om eens iets te gaan koken. Pannenkoeken, denk ik maar. Dat telt heus wel.

    13-12-03

      15:14:00, by S p r k .   , 499 words  
    Categories: Categorie-loos

    Van Obbie's Journal:Het valt me trouwens op dat er in Lelystad weinig homosexuele mannen wonen. Dit leidt tot dramatische taferelen wanneer er dan eindelijk toch een leuke homo vrij rondhuppelt in Batavia stad. Als hag is het nogal vermoeiend. Ik laat Sprk maar zoveel mogelijk vrij. Bezitterigheid kan een averechts gevolg hebben.Ja, dat is ook zo. We zijn van de week met Jeroen W. (meevallende collega 2003) gaan lunchen in Batavia Stad in Lelystad. Da's een heel mooi fort dat ze heel overdréven netjes hebben gerestaureerd uit de 15e eeuw en het ziet er zo goed als nieuw uit.Nouja, het is ook gewoon nieuw, want Lelystad bestaat natuurlijk nog maar 5 jaar en zoals je je kunt voorstellen hebben ze daar geen enkel cultureel erfgoed.Ik weet niet of je weleens in Warner Brothers Movie World bent geweest, maar dat idee, zeg maar. Saai, kaal, nietszeggend en regenachtig. Het zit vol met zgn. 'outlet' winkels (mooi begrip ook, 'outlet') waar verder niemand komt en waar het een desmogelijkerwijs nóg grotere zooi is dan in de normale versie van die winkels, die natuurlijk gewoon allemaal in Amsterdam zijn.Wat me wel opviel is dat er inderdaad een duidelijk tekort aan homosuelen is, want zodra ik in Batavia Stad een winkel binnenloop moet ik de wannabe fag hags echt van me af slaan. Soms nog wel heel pijnlijk ook. Maarja, sommige vrouwen snappen pas wat je bedoelt als daar fysiek geweld bij komt kijken. Het is hoe God ze geschapen heeft. Kan ik ook niks aan doen.In de InWear/Matinique winkel begon een vrouw op middelbare leeftijd (nee hoor, ze was véél ouder) meteen aan mijn jas te plukken omdat daar wat pluisjes van mijn shawl op zaten. Verder is ze de héle winkel met me doorgelopen. Ik moest haar echt even wegduwen toen ik het pashokje in ging. Obbie laat zich daardoor uiteraard niet tegenhouden en ging gewoon mee naar binnen om alles te bekijken. Alles.In de Free Record Shop-achtige outlet winkel stond er een Pools meisje achter de kassa die het tegen mij de hele tijd over 'Goestin Tiemberlakky' had. Ze bedoelde daarmee dat ik de Justin Timberlake kalender maar moest kopen voor 6 euro, maar toen ik erachter kwam dat er niet 1 topless foto van hem op voorkomt heb ik daar uiteraard van af moeten zien.In het Italiaanse restaurant dat schijnbaar gerund wordt door de zoveelste voetballer die ik niet ken (als er een bekende Nederlander is die ik niet ken is het vaak een voetballer óf politicus) waren wederom allerlei vrouwen die me wilden. Als homo om mee te winkelen. God knows dat sommigen het nodig hadden. Maar ik ben trouw aan mijn Obbie. Met mijn homosuele charmes (waar homosuelen zélf overigens totaal niet gevoelig voor zijn, helaas) heb ik wel een soort pijnboompitten-TROG weten te krijgen. Dus die middag werd alles dat ik at vergezeld van een handje pijnboompitten. En ik ben er zéér gelukkig van geworden.

      15:14:00, by S p r k .   , 650 words  
    Categories: Categorie-loos

    Deze week ben ik weer 2 dagen op kantoor geweest. Net lang genoeg om kennis te maken met Tamara, het nieuwe schattige meisje dat bij ons in dienst is. Obbie liep direct weer over van jaloezie en dat stimuleerde mij uiteraard om zowel in het busje naar het station als in de trein zelf een gesprek met haar aan te knopen.Vrijdag was het tijd voor het bedrijfs-kerst-feest in het Mercure hotel in Lelystad. Cruesli was mijn '+1' dus die ging mee in de trein naar Lelystad. Op het station in Amsterdam kwamen we meteen al wat sailors tegen, die Cruesli móest fotograferen.In de trein hebben we geweldig genoten met Jolanda, een meisje die niet zo goed was in oogmake-up maar wél haar vriendje ging bezoeken in Dronten. Fantastisch.Aangekomen op het feest was het vooral erg warm en was ik verbaasd over hoe goed sommige collega's eruit zagen. Obbie maakte zich duidelijk nerveus; die moest 'Would You Like To Swing On A Star' gaan zingen samen met de ingehuurde act van vanavond, Big John Russel. Het is aan de expressie in Obbie's decoleté duidelijk te zien dat ze zich mentaal aan het voorbereiden is, displayed alhier:Na een toespraak van meneer de baas besloten Obbie, Cruesli en ik ons even terug te trekken op Obbie's hotelkamer om wat cosmetische veranderingen te ondergaan. Het resultaat mag er wezen, displayed alhieronder:Het feest was best wel erg leuk. Ik heb wel meerdere keren een collega tot orde moeten roepen i.v.m. ongewenste intimiteiten, maar na een korte geldtransactie heeft alles zich uiteindelijk vanzelf opgelost. Aan tafel was het ook gezellig om in het gezelschap te verkeren van Bouke en de vriend van Obbie. Die laatste had ik niet meer gezien sinds mijn lovely avond in Rosa's Cantina.Ineens zag ik Tamara. ,,Da's raar!" dacht ik. ,,Tamara neemt een vriendin mee naar het kerstfeest!" Bleek het tóch weer een lesbische pot te zijn! Samen met die vriendin! Het is zo'n gedoe; je ziet een leuke jongen en het is eigenlijk een lesbische pot. Je ziet een leuk meisje/ potentiele backup fag hag en het is een lesbische pot. Wat moet er van deze wereld toch worden? Uiteindelijk bleek Tamara toch nog wel gezellig te zijn en bovendien schijnt ze zichzelf niet de hele dag te uiten door middel van klei- en houtbewerking. Da's wel weer een opluchting.Tijd voor een cosmetische touch-up, dus Obbie, Cruesli en ik begaven ons naar het damestoilet (waar anders?) om het een en ander te re-applyen. Al snel kwamen L. & M., de Olsen twins binnen. Met M. ga ik later nog eens een kind veroorzaken, heb ik besloten. Ze zag er dan ook geweldig uit met haar zwart/witte ensemble en haar Sugababes-kapsel. Als er óóit een Kodak-moment zou zijn op dit feest, was dit het wel.Obbie's optreden met Big John Russel was fenomenaal. Obbie heeft sowieso een goede stem, dat wisten we allang, behalve zijzelf natuurlijk. 1 liedje werden er 2 en 2 liedjes werden er 3. De vrouw van de baas was duidelijk onder de indruk en wees Obbie na afloop nog op haar verborgen talent.Daarna was het toch écht weer tijd om, na gedanst te hebben op In Your Eyes, Crazy In Love en - uiteraard - The Last Dance, naar huis te rijden met collega Onno. Nadat we Cruesli uit de achterbak hebben gehesen en in de stad hebben afgezet zijn we via de Dam naar mijn huis gereden. En zo'n ritje door de binnenstad in een auto die geen taxi is, is altijd spannend. Maar ik heb Onno herhaaldelijk geadviseerd om vooral het hoofd koel te houden. Werd hij trouwens best zenuwachtig van.Grote afwezige op het feest, maar tóch een foto waard, is natuurlijk Wendy van Dijk. Zij showt op deze foto een fantastische shawl van Bruuns Bazaar terwijl zij alvast het draaiboek voor haar stiekume wedding in Las Vegas doorneemt.

    09-12-03

      13:11:00, by S p r k .   , 116 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nouja... Ik heb geslapen... Het gaat allemaal wel weer. Uiteraard gedroomd over mijn moeder; dit keer was ze mijn vrieskast aan het volstoppen met bevroren kipfilet en ijs met blokjes caramel erin. Weet ook niet precies waarom. Ze reageerde totaal niet toen ik vroeg wat ze precies in mijn keuken deed, moedigde me aan om vooral dingen uit mijn koelkast op te eten voordat ze over de datum waren en ging weer weg.En nu heb ik mijn in mijn rechter schouder, waar ik gisteren dus op gevallen ben, best wel pijn. Het is allemaal wat stijf geworden, erger dan na mijn hepatitis B inenting. Misschien kan ik de wegenwacht wel aanklagen voor emotionele schade ofzo.

      05:36:00, by S p r k .   , 144 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nervous breakdown alert...

    Mailtje aan kantoor;

    Hoewel ik me de afgelopen 2 weken vrij goed heb gehouden zijn ze ontzéttend snel voorbij gegaan.Ik weet niet precies waarom en heb ook mijn vraagtekens bij de timing, maar uitgerekend vannacht lijk ik me ineens (eindelijk) écht te realiseren wat er nu eigenlijk precies is gebeurd, 2 weken geleden, wat daar de gevolgen van zijn en wat ik daarvan vind. Ik zal niet in detail treden, maar ik heb een zware nacht achter de rug.En over anderhalf uur gaat mijn wekker alweer, omdat ik dan op moet staan om naar kantoor te gaan. Dat gaat me écht niet lukken. Dus ik ben bang dat ik nog een dagje extra nodig heb.Ik hoop dat jullie het begrijpen, ik had het zelf ook liever anders gezien maar bepaalde dingen heb ik blijkbaar niet zo goed onder controle.

    Tot Woensdag.

    Martijn.

    08-12-03

      23:38:00, by S p r k .   , 99 words  
    Categories: Categorie-loos

    Mijn excuses aan de persoon wie deze tekst bekend voor gaat komen, want het was helaas geen tekst van mezelf... Maar daarom niet minder goed.Ik wil mezelf héél erg graag hélemaal geven.En dan realiseer ik mezelf ook wel dat er dan dus iemand moet zijn die mij helemaal wil hebben.Ik zal eerlijk zijn:Waar ik dan bang voor ben, is zegmaar dat ik mezelf hélemaal geef......En dat niemand dat dan wil hebben......En dat ik dat dan zelf weer op moet gaan pakken......En dat er dan stukjes af zijn of kapot.

      17:17:00, by S p r k .   , 340 words  
    Categories: Categorie-loos

    waarom ik géén lid ben van de ANWB

    Goed. Ik sta in tram 13 met een tas boodschappen van de Albert Heijn op de Dam en swingende muziek van Holly Valance op mijn discman. So far so good.Nu valt het me op dat, wanneer het buiten koud is, tramchauffeurs vaak vinden dat het in hun tram dan vooral wárm moet zijn. Zo'n 30 graden (en nee, ik overdrijf niet). Dus ieder normaal mens, lekker ingepakt met een winterjas en een trui en een sjaal, krijgt het daar warm van. Sommige mensen zelfs zó warm dat ze er een beetje zweterig van worden. Dus besluit ik niet helemaal mee te rijden tot de Willem de Zwijgerlaan, maar al bij de Bilderdijkstraat uit te stappen.Opgelucht en met mijn vingers swingend op de maat van de muziek rijd ik verder. Eenmaal aangekomen bij de Bilderdijkstraat stap ik - geheel swingend - uit. Ik zing nog nét niet mee, zeg maar. Ik wil de straat oversteken en denk ,,Hey, een auto van de wegenwacht! En wat zit er een grote afstand tussen die auto en de auto die achter hem staat!" maar tegelijkertijd zit ik midden in een refrein en móet ik dus wel doorlopen.Daardoor merk ik dus niet dat tússen die auto van de wegenwacht en de auto erachter een TOUW gespannen is. Dus ik ga met boodschappen en al érg onflatteus (maar wél op de maat van de muziek) op mijn bek. En aangezien de tasjes van de Albert Heijn niet gebouwd zijn op zo'n blamage, scheurt het tasje overdreven uit en vliegen ál mijn boodschappen door de lucht. Ik weet een fles lichte cola nog nét te redden voor hij door een auto overreden wordt. Een meisje schiet me te hulp, en ik stamel iets van ,,Dit zijn de dingen in je leven waar je niet op voorbereid bent.", maar ze is duidelijk niet Nederlands. Heb ik weer.Mijn boodschappen heb ik allemaal weer op kunnen pakken en mee naar huis genomen... Mijn eigenwaarde ligt daar nog ergens, voor een bloemenzaak in de Bilderdijkstraat.

    05-12-03

      18:09:00, by S p r k .   , 262 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik zal de situatie schetsen. Ik loop, geheel onbevangen, door de Albert Heijn op de Dam. En ineens zie ik hem. De jongen waar ik 2 jaar geleden regelmatig mee in de bus zat. Nouja, niet met hem samen, maar wel in dezelfde bus. De jongen die altijd bij die rare nieuwbouwhuizen vlak voor het VU ziekenhuis instapte. De jongen die weleens tegenover me heeft gezeten op zo'n 4-zitsbank en af en toe naar me glimlachte.Ik raakte - uiteraard - van slag en ontregeld. Ik had nog steeds niet besloten of deze jongen nu wel of niet homo was, dus hij moest bestudeerd worden. En ja hoor, hij hield zijn blauwe AH-mandje op dezelfde manier vast als ik. Dat was alvast duidelijk.Uiteindelijk was ik hem kwijt en besloot ik maar naar de kassa te lopen. Toen ik EINDELIJK aan de beurt was, merkte ik op dat ik geen kipfilet had gepakt, dus legde ik alles weer in mijn mandje en rende ik naar de kip-afdeling. Eenmaal weer aangekomen bij een andere kassa, zag ik hem weer. Hij glimlachte naar de kassiére. Ik dacht nog ,,Intervention! Intervention!" maar ja, wat moet je doen als de liefde van je leven bij kassa 13 (!!) staat en jij bij kassa 7?Daarbij had ik ook nog het geluk dat bij kassa 7 ineens de bedrijfsleider besloot z'n wekelijkse kassa-uurtje door te brengen, en die wist dus bijvoorbeeld niet alle codes van de groenten uit zijn hoofd enzo. Dus de jongeman van mijn dromen en ik zouden nóóit tegelijk klaar zijn met afrekenen! En inderdaad... Ineens was hij weg...

    04-12-03

      12:09:00, by S p r k .   , 130 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik heb de hele week nog niets gedaan in huis. Sterker nog; de vaatwasser kan ik beter een tweede keer aanzetten want de schone vaat staat er alweer zó lang in dat het vast spontaan weer vies is geworden. Om maar niet te spreken over de verf die ik maanden (!!) geleden heb gekocht; wit met een heeeel licht roze tintje erin. Staat nog steeds in mijn keuken op de grond terwijl de verfbakjes in mijn douche staan. Hele logische plaatsen, uiteraard.Maar ik heb daarnet, op advies van Cruesli, mijn matras omgedraaid. Horizontaal én verticaal. En het is echt een geschenk uit de hemel. Ik heb nog nóóit zó llekker Rozengeur & Wodka Lime vanuit bed gekeken.Als deze aflevering is ga ik ontbijt... eh... lunch scoren. Echt waar!

    03-12-03

      04:43:00, by S p r k .   , 677 words  
    Categories: Categorie-loos

    Een weekje vrij kan een mens echt goed doen. Mijn dag/nacht ritme is wel helemaal naar de klote, dus dat wordt nog lachen als ik volgende week Dinsdag weer om half 8 moet opstaan.Hoewel alles nog een beetje surrealistisch is, gaat verder eigenlijk alles wel ok. Afgezien van een rekening van 900 euro verwarming die ik ineens kreeg. Of ik die even per ommegaande wil betalen...Alsof ik een soort hellevuur in mijn appartement heb gehad het afgelopen jaar. Moet ik maar eens uitzoeken enzo. Mijn buurvrouw (die ook in de VVE zit) vond het in ieder geval belachelijk en kon zelfs een ,,Je gaat die rekening NIET betalen." niet voor zich houden. Girl power!

    My LiveJournal Trick-or-Treat Haul
    lespark goes trick-or-treating, dressed up as Blanche from the Golden Girls.
    cruesli gives you 6 dark blue lime-flavoured gummies.
    fruitkoekje tricks you! You lose 4 pieces of candy!
    krijnonline tricks you! You lose 1 pieces of candy!
    lesfruits gives you 17 tan lime-flavoured gummy fruits.
    lunargirrl gives you 1 orange tropical-flavoured gummy bears.
    ninoq gives you 5 light green orange-flavoured gummies.
    obbie gives you 19 dark green watermelon-flavoured wafers.
    plotterpanik gives you 8 light green coconut-flavoured miniature candy bars.
    taxthestupid gives you 17 yellow watermelon-flavoured gummies.
    lespark ends up with 68 pieces of candy.

    Go trick-or-treating! Username:

    Another fun meme brought to you by rfreebern.

    Juist ja.Heb vanavond Kill Bill Vol. 1 gezien. Wel prettig! Muziekjes waren ook heel fijn, vooral de bijdrage van Nancy Sinatra. Nouja, dat nummer bestond natuurlijk allang. Maar toch...Daarna nog even de stad in geweest met Fruitdruifje, waar ook Bram en Cruesli bij aanwezig waren. Het Mix Café is helemaal vernieuwd, or so they say. Ik vond het er niet minder tacky op geworden. Cruesli en ik zijn nog even naar de Burger King geweest om van die kaasnuggets met groene peper stukjes te halen. Helaas, hadden ze niet meer. ,,NOOIT MEER." zei de man achter de balie. Dus hebben we maar een soort frans achtige bacon achtige cheeseburger dingetjes genomen, met gratis Coca Cola glas. Omdat ze bij de Burger King bekend staan om het structureel NIET correct uitleveren van je bestelling, draaide ik meerdere malen het grote advertentiebord waar mijn burger op afgebeeld stond, naar de jongen achter de balie. Op een gegeven moment viel dat ding dus op de grond. Ik gillen. Cruesli lachen.De bedrijfsleider kwam er al snel aan. Ik zei ,,Ja, sorry, dat was ik... Sla me maar in de boeien... Neem me maar mee naar achteren... Have your way with me." terwijl ik mijn armen recht voor me uit stak. Maar nee, het bord werd meegenomen naar achteren en verder niets. De 3 toeristen die erbij stonden te kijken zagen er wel duidelijk blijer uit. Ik reken het goed.Mijn frans achtig bacon achtig cheeseburger dingetje leek overigens totaal niet op de foto. Sterker nog; het brood was gewoon getoast casino wit! Nouja!Toen ik om 0:23 wegging om ruim op tijd te zijn voor mijn laatste tram bleek dat die al 9 minuten eerder was vertrokken. Vette pech. Dankzij mijn nieuwe rekening van 900+ euro die ik wel of niet moet voldoen, besloot ik maar geen taxi te nemen en dus naar huis te lopen. Ik doe altijd zo stoer met mijn ,,Vanuit de stad is het maar een half uurtje lopen naar mijn huis." en het regende niet, dus tja... Het kon geen kwaad. En ik had allemaal meiden bij me, dus uiteindelijk ben ik met Annie (Lennox), Holly (Valance), Kylie (Minogue), Allison (Goldfrapp), Nina (Persson van The Cardigans), Fréderique (Spigt) en zelfs Britney (Spears) naar huis gelopen. Best wel fijn allemaal, en ik ben niet eens aangerand en verkracht. En mijn meiden ook niet.Het is nu tamelijk koud in huis maar ik durf de verwarming niet meer aan te zetten. Dus ik kruip zometeen maar onder mijn altijd fijne dekbedje en zet mijn Rozengeur & Wodka Lime DVDtje maar weer eens op. Heb ik natuurlijk allemaal al eens gezien, maar het stemt mij rustig om naar de problemen van 4 vrouwen op middelbare leeftijd te kijken. Dan hoef ik niet zo erg aan de mijne te denken.