Archives for: July 2009

    29-07-09

      23:59:09, by S p r k .   , 238 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #8

    Het is inmiddels een jaar geleden dat ik mijn vader voor het laatst gezien heb, dus ik dacht, laat ik hem weer eens bellen. Ik bedoel, ik ga er altijd wel vanuit dat mijn broer het me wel laat weten als er iets met hem is, maar die zit in China. Dus het was tijd om polshoogte te nemen.

    We hebben eventjes gepraat over koetjes en kalfjes, en dus vroeg ik hem ook ,,En hoe gaat het daar? Leeft iedereen nog? Tante Nel enzo?". Dat was toch wel een beetje een faux-pas, want mijn vader antwoordde met ,,Nel is anderhalve maand geleden overleden." Ai. Toch ook wel sneu voor hem, want dat was volgens mij z'n beste vriendin die hij toch één of meerdere keren per week zag. Hij is inmiddels 82, en sinds m'n moeder is overleden zijn er langzamerhand allemaal vrienden en kennissen van hem overleden, voornamelijk uit ouderdom. Dat lijkt me niet erg gezellig. ,,Maar ik voel me nog prima, alsof ik 81 ben! Of 65." Dat lijkt me nogal een verschil.

    Hoe dan ook, binnenkort is hij jarig, en dat gaat hij zaterdag de 15e vieren. Dus dan zien we elkaar weer. En ik geloof dat dit keer m'n broer ook komt (die was er twee jaar geleden helaas niet bij). Gezellig.

    Oh en ik ben met Karoenja naar Kentucky Fried Chicken geweest. Dat zit toch dichterbij dan ik aanvankelijk dacht en... Het is niet goed afgelopen.

      00:30:14, by S p r k .   , 734 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #7

    (op de zesde dag rustte hij en ging hij eten in een Turks restaurant)

    Vandaag was ik in de Efteling, een wereld vol wonderen, samen met Paula, Jakko en Richard. In de trein was het meteen al gezellig en we reden rond een uur of 11 Den Bosch binnen. De andere meiden waren goed voorbereid op de hoge horecaprijzen in de Efteling en hadden alles meegenomen: cassis, bolletjes, krentenbollen, rookkaas, gewone kaas, ossenworst, noem maar op. Ik had alleen twee flesjes water in m'n tas, m'n zomersjaal en voor de zekerheid een fleesswieter.

    De rit van Den Bosch naar de Efteling is dus óf 400 strippen óf een dagkaart á ? 3,-. Het leek ons toch verstandiger om de dagkaart te nemen. Bij binnenkomst bleek dat Droomvlucht 'under construction' was, dat was al een domper. En we hadden bij de ingang ook een dode duif in het gras zien liggen.

    Toen ik nog heel jong was zei m'n moeder: ,,Ook al kost het 25 gulden, we gáán naar de Efteling!" Heden ten dage ben je dus zo'n 28 euro (!) voor een kaartje kwijt. Christus te paard. We zijn in de Fata Morgana gegaan, prima, en in de bobbaan, ook prima. Wat me dus wel steeds meer opvalt is dat, in tegenstelling tot vroeger, het wachten in de rij sneller voorbij gaat, maar dat, ook in tegenstelling tot vroeger, de attracties véél korter lijken te duren. En dan ga je je op een gegeven moment afvragen of het voor een 28-jarige jongeman nog wel de moeite is om een half uur te wachten op een ritje in het donker van anderhalve minuut, waarbij je ook nog eens flink duizelig wordt.

    De écht grote cultuurschok kwam pas toen bleek dat bij mijn lievelingsattractie, Carnaval Festival, aan vrijwel ELK decor een Loekie de Leeuw was toegevoegd! Hoe bedoel je, verkrachtte jeugdherinneringen? Ik zag het in de wachtrij al aankomen, want die wachthal hangt tegenwoordig dus vol met schilderijen van Loekie. ,,Als zometeen in ieder decor een Loekie is neergezet snijd ik dus ter plekke m'n polsen door en dat het bloed over die kindjes naast ons heen spuit!" zei ik. Uiteindelijk heb ik het iets subtieler aangepakt: ik heb naar iedere Loekie (en die hoereneend die erbij hoort) pontificaal m'n middelvinger opgestoken en luid geapplaudisseerd bij ieder Loekie-vrij decor. Teringloekie.

    Aan het sprookjesbos was Assepoester vers toegevoegd. En het meisje met de zwavelstokjes had ik ook nog niet gezien. Allebei best mooi, ware het niet dat ik steeds tóch weer achter een zwaar gecoiffeerde bejaarde stond. Richard was heel verbaasd over een soort dauw of mist dat halverwege het Sprookjesbos boven de grond zweefde, ik denk zelf dat het chemisch afval was.

    We konden ook nog in de PandaDroom, maar toen dat werd voorgesteld zei ik ,,Ik steek liever een vers geslepen kleurpotlood in mijn plasbuis." Ik was even vergeten dat er ook kinderen om me heen liepen, maar ach, die horen op die leeftijd toch al een beetje van dat soort vormen van zelfkastijding op de hoogte te zijn.

    Door al het geweld had ik dus niet meer zo'n behoefte om in de Python te gaan, dus toen die andere meiden daar in gingen heb ik even op de tassen gelet en een vieze kaassoufflé gegeten. Toen viel me ook op dat alle parkmedewerkers hun voor- én achternaam op hun naambordje hebben staan. ,,Is dat nou nodig?" vroeg ik aan een aardig meisje dat aan het bezemen was alsof haar leven ervan af hing. ,,Ja, nouja, dat willen ze graag bij de Efteling." antwoordde ze. ,,Ik ga straks als ik thuis ben dus iedereen op Hyves opzoeken, dat begrijp je!" zei ik. Nou en dat schijnen dus wel meer mensen te doen.

    Tenslotte wilde ik nog heel graag een poppenkastpop kopen, maar ik had Paula aan het begin van de dag geïnstrueerd om me géén prullaria te laten kopen. En Richard wilde eerst ook een pop maar toen weer niet, en met één pop is het een beetje moeilijk rollenspellen doen in de trein. Maar ik heb wel bij iedere gelegenheid even stilgestaan bij het feit dat ik tóch een pop had moeten kopen. (,,Dit verhaal had ik heel mooi visueel kunnen ondersteunen met het gebruik van een poppenkastpop" enzo).

    En nu ben ik weer thuis. Ook fijn :)

    Oh en dit liedje heb ik de hele dag uit volle borst gezongen.

    [youtube]vfjSN9tWp4Y[/youtube]

    27-07-09

      15:12:09, by S p r k .   , 553 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #5

    Zondag ging ik, tussen al het vhs-geweld door, nog even buurten bij ex-collega Simone en haar twee hyperactieve kinderen, Rosa en Eva. Je weet wel, die twee die altijd in hun nakie over het balkon rennen. Ex-collega Ingrid was er ook. Die heeft vroeger weleens een paar anekdotes ingeleid met de opmerking ,,Ik heb dus ooit een keer een documentaire gemaakt..." om vervolgens héél gedetailleerd over een bepaald onderwerp te vertellen. We besloten de op sterven na dood zijnde plantjes op het balkon te gaan redden. Ik heb dus een stuk of 8 keer in de keuken een gieter van 10 liter gevuld met water, om op het einde van de avond te horen dat er ook gewoon een waterkraan op het balkon was. Bij een plant die er wel héél erg aan toe was, begon Ingrid te vertellen. ,,Oh, da's een hele mooie plant, bla bla bla bla gedetailleerde informatie..." die ik onderbrak door te zeggen ,,Heb je zeker een keer een documentaire over gemaakt!?" waarop zij weer antwoordde ,,Hou toch je kop." Helemaal vanuit d'r tenen. Heerlijk.

    Tegelijkertijd probeer ik tijdens mijn bezoekjes de 3-jarige tweeling spelenderwijs ook wat normen en waarden bij te brengen. Tijdens het waterverven, waarbij ik een práchtig schilderij heb gemaakt van een bloem, een wortel en van die hippe half-broccoli/half-asperge groente die nu zo gewild zijn, moest de punt van een potlood geslepen worden. ,,En dan doen we het slijpsel als we klaar zijn meteen netjes in de prullenbak, anders krijgt mama een tumor!" zei ik. ,,Tumor..." herhaalde één van de meisjes. Het zijn net sponzen op die leeftijd. Later was er eentje met een poedelnaakte Barbie door het huis aan het rennen en zei ik ,,Later als we groot zijn doen we dus alleen onze kleren uit als iemand ons eerst mee uit eten heeft genomen!"

    Tijdens het eten kreeg ik best zin in een softijsje, dus stelde ik voor om even ijsjes voor mij en de kinders te gaan halen bij Kentucky Fried Chicken. Dat zagen de meiden wel zitten, waarop Eva terstond naast mijn bord ging staan om te kijken of ik al klaar was met eten. En of ik niet een beetje sneller kon eten. Toen ik uiteindelijk opstond zei ik ,,Maar dames, jullie moeten wel een beetje lief zijn voor mama en Inge. Want als ik hoor dat jullie er een zooitje van hebben gemaakt dan eet Martijn alle ijsjes dus mooi zelf op. En jullie kunnen zien dat het makkelijk past!"

    Ik schrok mij dus een spreekwoordelijk hoedje toen ik bij de Kentucky Fried Chicken aan kwam en er een groot papier met het woord 'DEFECT' op de ijsmachine hing. Als ik nu niet met ijsjes zou terugkeren zou ik twee hysterische koters over me heen krijgen. Gelukkig was er een klein stukje verderop een fijne Turk die broodjes donor verkocht enzo, en daar hadden ze Cornetto's en Magnums. Ook goed.

    Tot slot hebben de meiden nog fonetisch meegezongen (en weer door de kamer gerend) met de nummers Dancing Queen en Gimme Gimme Gimme van Abba, en toen was de avond weer voorbij. Nouja, toen heb ik dus nog allemaal videobanden omgezet naar dvd en viel ik uiteindelijk in slaap met een loopje waarbij Janet steeds zei ,,It's not TV, it's HBO!"

    [youtube]jjk_D5AD1_A[/youtube]

    25-07-09

      23:51:00, by S p r k .   , 901 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #4

    Zaterdag gingen we weer met een boot van Tjandra varen. Da's altijd gezellig en dit jaar dus ook. Vorig jaar was niet iedereen geheel tevreden over de muziek, dus was ik dit jaar een kwartier (!) vroeger opgestaan om in iTunes een gezellig jaren '70 disco cdtje samen te stellen. En je weet hoe het is met oude muziek; het is niet allemaal even luid, dus ik had in iTunes de 'sound check' optie aangevinkt. De cd, die me dus 15 kostbare minuten slaap én een ALDI CDR heeft gekost, heeft welgeteld twee (!) nummers opgestaan.

    Eerst werd hij halverwege het eerste nummer (Supernature van Cerrone) uitgezet omdat Anna, de moeder van Tjandra, het geen gezellig liedje vond. Een uurtje later probeerde ik het opnieuw. Met een ferme armbeweging trok ik de USB-stick met beach house van Rondelé uit de autoradio die op de boot gelast was, en zette mijn cd weer aan, dit keer beginnende bij het tweede nummer. Het mocht niet baten: de muziek kon (waarschijnlijk door het gebruik van de 'sound check' functie bij het branden) niet zo hard als de beach house van Rondelé en hij werd weer uitgezet. ,,Gooi die cd maar overboord!" zei ik geëmotioneerd, en besloot me verder toe te leggen op emotie-eten.

    Dat was trouwens ook niet zo moeilijk, want de catering aan boord was geweldig. Lekkere wijntjes, Dubbel Frisss minder zoet (dat is dus écht minder zoet!), heerlijke salsa (en bijbehorende tortillachips om alles lekker van je af te dippen), Turks brood, aïoli (of 'God in een potje', zo werd het in de volksmond ook wel genoemd) en hummus. Hoogtepunt waren toch wel de heerlijke gehaktballetjes, geen flauw idee wat er precies allemaal in zat maar ze waren fantástisch. Ik ben nog naar Robin, de maker van de ballen, gelopen en heb sensueel in z'n oor gefluisterd ,,Dit zijn de lekkerste ballen die ik ooit in m'n mond heb gehad!" waarop hij met een kort ,,En ook minder harig!" het moment toch een klein beetje verpestte. Maar dat mocht de pret niet drukken, ik heb een goed half uur naast de (nog warme!) pan met ballen gezeten. Iedere keer als iemand het deksel eraf haalde riep ik 'OVERMACHT!' en dan reeg ik weer twee ballen op m'n kranige cocktailprikkertje.

    Er was ook entertainment aan boord; de schipper die...

    Wacht, ik leid het verhaal even goed in: toen we aan boord kwamen, kregen we eerst een stewardess-achtige...

    Oh, er was dus ook een steward aan boord, Joghem (misschien moet daar nog ergens een C in, weet ik niet zeker). En die is altijd heel vals (wel grappig hoor!). Maar die middag wist ik hem éindelijk de mond te snoeren met de opmerking ,,Het draait vandaag éven niet om jou en je karretje!"

    Hoe dan ook, we kregen aan het begin van de middag dus een stewardess-achtige instructie. Dat we moesten zorgen dat onze vingers niet tussen de boot en 'willekeurig object waar de boot tegenaan vaarde' zou komen (,,Je kunt je vingers er wel áfscheuren maar je kunt ze er minder makkelijk áánscheuren!"). De belangrijkste boodschap van de instructie was echter: pas op voor bruggen. Dus zorg dat je op tijd bukt als we bijna onder een brug door varen, let op of andere mensen zich ook bewust zijn van het feit dat er bijna een brug aan zit te komen, etc. Ik heb die instructie, vind ik, enorm goed opgevolgd door iedere keer als er een brug aan kwam heel hard ,,BRUG!" te roepen en vol overgave voorover te buigen. Ik heb zelfs nog een keer heel doelloos ,,SLUIS!" geroepen.

    Hoe dan ook... Qua entertainment vond de schipper het dus een vermakelijk idee om bij een klein bruggetje snel hup de brug op te klimmen, om aan de andere kant van de brug weer op de boot te springen. Wat er volgens mij echter niet helemaal bij hoorde, was dat er onwijs veel bloed uit z'n neus gutste toen hij weer aan boord was. En ik las later ook dat hij een gekneusde neus en gebroken ribben had. Ik weet niet of dat er helemaal bij hoorde.

    's Avonds ben ik verder gegaan met het digitaliseren van mijn VHS-collectie. Ik heb dus belachelijk veel videobanden uit de tijd dat ik nog fan was actief van Janet Jackson, en daar zitten nog best leuke beelden tussen, dus wil ik die op dvd opnemen. Dat is dus, in drie woorden, niet te doen. Ten eerste heb ik belachelijk veel, ten tweede zijn de meeste banden zo'n 15 jaar oud (en daarmee bedoel ik eigenlijk dat de béélden 15 jaar oud zijn maar dat de banden waar ze op staan nóg ouder zijn, want ik had als tiener natuurlijk geen centjes om steeds gloednieuwe videobanden te kopen). En ten derde heb ik vrijwel alles minimaal 4 keer. In verschillende kwaliteitsniveau's. Vroeger wist ik nog lekker uit m'n hoofd op welke band wat stond, maar dat is allang niet meer zo. Dus het is één groot avontuur, waarbij ik steeds nét klaar ben met alle videoclips en reclame-onderbrekingen uit een tv-special knippen, om er vervolgens bij de volgende videoband achter te komen dat ik het desmogelijkerwijs tóch ergens in iets betere kwaliteit heb. Ook een leuke manier om je vakantie mee in te vullen. In een trein door Oost-Europa was me dat nooit gelukt, is trouwens ook een heel gesjouw met al die videobanden.

    24-07-09

      23:21:03, by S p r k .   , 488 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #3

    Ik kan het heel kort houden: sinds de kleinere Fisten-koffietafels niet meer in karton, maar plastic verpakt worden, is het dus bijna onmogelijk om er eentje ongedeerd en ongeschonden mee naar huis te krijgen. Dus de tafel van eergisteren ging weer terug, want er was een hoek beschadigd. Nu heb ik een nieuwe, maar die is eigenlijk ook al niet meer helemaal piekgaaf. Stom.

    En weet je, dan loop je dus door de Swedish Food Market, en dan zie je een tube Zalmcréme liggen. Dan vraag ik me dus af: moet je vis wel in een tube stoppen? En hoe smaakt dat dan? Is dat wel te doen? Eigenlijk heb ik me dat al eerder afgevraagd, maar ik voel me dan toch bezwaard om zo'n Ikea-medewerker erbij te halen om overleg te plegen. Ik kon natuurlijk ook gewoon blijven wachten tot iemand argeloos een tube zou gaan afrekenen bij de kassa, iemand die eruit zag alsof 'ie wist waar hij aan begon, zodat ik kon vragen ,,Is het wat, zalm uit een tube?" Maar daar gaat een hoop tijd in zitten. En ik moest m'n Dubbla Chokladeflarn Kakor nog afrekenen.

    En toen kreeg ik een vrij geniale ingeving: zo'n tube kost dus ? 1,65. Voor het luttele bedrag van ? 1,65 weet je voor altijd of zalm uit een tube onwijs goor is, of juist superlekker.

    Oh wat ik trouwens ook niet snap: een hot dog is bij de Ikea ? 0,90. En frisdrank is ? 0,75. Dat is al vrij goedkoop. Maar voor het luttele bedrag van slechts 1 euro heb je dus een beker frisdrank (zo vaak bijvullen als je wil, ik heb het een keer getest, 8 keer nagevuld zonder dat iemand er iets van zei!) én een hotdog. Met tegenwoordig ook nog optionele plakjes augurk of gebakken uitjes. Waar dóen ze dat toch van? En het wordt dus nóg gekker: voor slechts 3 euro heb je dus 2 frisdrank en vier (!!) hotdogs! NOUJA! Ik snap gewoon niet hoe dat kan. En kijk van hotdogs weet je dat het gewoon kalkoenseperatorvlees is ofzo, maar toch! En met saus ook nog! Het is geen culinair hoogstandje, maar het is toch goed te doen na een uitputtende tocht door die hele kolere-Ikea heen. En het is een fijn toetje voor na je softijsje van 50 cent. Ja, dat moet in die volgorde. Hoe dan ook: dat die meiden van Ikea decennia geleden niet al failliet zijn gegaan is mij een groot raadsel.

    Zalm uit een tube is trouwens wel te doen. Ik zou het mensen niet aanbieden als ze op visite kwamen, maar op die avonden dat je niets anders in huis hebt en je je laatste magnetronmaaltijd op kantoor hebt laten staan, kun je best een fijne knäckebrödje ermee onderspuiten.

    Dus.

    Oh en toen we dus aan onze tweede hotdag stonden te knagen, werd omgeroepen 'Attentie, Lente en Fiene willen worden opgehaald uit Småland'. Dat doe je je kind toch niet áán? LENTE!

    23-07-09

      23:59:54, by S p r k .   , 969 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #2

    Vandaag ben ik opgestaan met de wekker, da's toch minder. Ik ging met Evert mee naar de persvoorstelling van een film die hij voor Gay&Night gaat recenseren, Country Teacher. Het is een... Ik denk een Tsjechische film, want er werd een paar keer over Praag gesproken. Ik dacht eerst dat het Pools was.

    Nou, héél erg in het kort, het gaat dus om een leraar die naar het Tsjechische (of Poolse, weet ik veel) platteland trekt. Een vrouw die verder niet heel knap is maar wel de enige single vrouw in een bepaalde leeftijdscategorie vindt hem wel leuk, en ze gaan met elkaar om en hij geeft haar tienerzoon (die vaak een beetje lijkt op Dominic, een jongen die ik ken) wiskunde bijles. Op een gegeven moment zijn ze op een dorpsfeestje (dat is altijd in films die zich op het platteland afspelen) en wordt die tienerzoon heel erg dronken, te dronken om nog helemaal naar z'n eigen huis te varen, dus neemt die leraar hem mee naar huis. Uiteindelijk wordt die leraar midden in de nacht wakker en besluit hij die tienerjongen een klein beetje af te trekken, je kent het wel. Nou en dan is het even heel dramatisch en komt er nog een imker bij kijken en gaat er een bejaarde dood, en dan is alles weer goed. Prima film. Meteen de soundtrack downloaden op iTunes.

    Daarna ben ik gaan lunchen bij Singel 404 met Rondelé. Zo kom je er nooit, zo kom je er vrijwel iedere week. We zaten boven, en daar zaten dus bijna alleen maar homo's. We zaten naast 2 homo's waarvan de één aan de ander ging uitleggen welk type mobiele telefoon hij het beste aan z'n ouders kon vragen voor zijn verjaardag. Verderop zaten 3 homo's die, nouja, iets met mode deden ofzo. En aan een andere tafel zaten drie jongens die heel duidelijk niet homo waren. En ik dacht, wat heb ik de hele tijd raar oogcontact met die jongens, net zoals ik bij één van de finalefeestjes van Holland's Next Top Model de hele tijd raar oogcontact had met Renate Verbaan, maar ze keken dus naar de menukaart die achter me aan de muur hing. Het is maar goed dat ik niet mijn vingertop heb natgemaakt en speels over mijn tepel heb gewreven!

    Verder heb ik eigenlijk niets gedaan. Ook wel fijn. Wel voelde ik me heel frivool en kleurrijk met mijn nieuwe roze boxer en mijn fleurige blauwgeblokte zomeroverhemd. Oh ja, ik heb nog geprobeerd om een bi-curious jongen van nét 20 m'n huis in te krijgen, maar dat is niet helemaal gelukt. Oh en ik heb heel veel foto's gevonden en op m'n facebook gezet, ga maar fijn een kijkje nemen.

    Weet je wat ze altijd zeggen over te hard muziek luisteren op je walkman/discman/iPod/iPhone/etc.? Dat blijkt dus waar te zijn. Ik heb jarenlang genoten van KEIharde muziek in m'n oren (had voorheen zelfs speciale software om de volumebegrenzer van m'n vorige iPod te halen). En sinds een paar weken heb ik áltijd een hoge pieptoon in m'n oor. Altijd. Nu ook.

    ...

    Nu ook.

    ...nu niet? Oh, wel, maar ik werd even afgeleid door een tram die langsreed, de ramen staan open.

    Het valt dus minder op als er allerlei andere geluiden zijn, maar het is er altijd. Ik vertelde dat vanochtend aan Evert en die zei heel meelevend en lief ,,Er is dus een jongen die ook de hele tijd een pieptoon in zijn oor had, en die heeft zelfmoord gepleegd."

    Hoe dan ook, ik heb direct actie ondernomen en de volume begrenzer op mijn iPhone ingesteld op ongeveer 70% van het maximale volume. Het is nu natuurlijk te laat, maar dan wordt het hopelijk niet erger dan dit. En om te voorkomen dat ik die volumebegrenzer niet gewoon weer op 100% zet (ik ken mezelf immers), heeft Evert een pin-code ingevoerd die ik niet weet. Dus ik kán nu helemaal niet meer de volumebegrenzing op mijn iPhone uitzetten.

    Nadeel is wel dat ik nu een beetje het gevoel heb alsof ik naar compleet gecastreerde muziek luister als ik op de fiets zit. Je hoort wel meer nuances enzo, maar je wéét gewoon dat het harder kan. Ik hoor nu ook de hele tijd verkeersgeluiden er doorheen. En wie wil dát nou?

    Bleh. Ik vind 'je lichaam' maar een moeilijk ding. Tandenpoetsen en stoken, anders krijg je gaatjes en trekt je tandvlees zich terug. Oh trouwens niet meteen je tanden poetsen als je bijvoorbeeld net een appel hebt gegeten, anders gaat je glazuur eraan. En niet te hard stoken want voor je het weet heb je een vulling eruit gestookt. Niet teveel alcohol want anders gaat je lever stuk en krijg je hoofdpijn. Niet teveel zout anders kun je duizelig worden. Niet te lang in brandend magnesium kijken anders gaan je ogen stuk. Niet te vaak je haar blonderen want dat vindt je haar niet leuk. Voldoende bewegen anders slibben je aderen helemaal dicht. Niet te vaak/lang in de zon, anders krijg je huidkanker. Niet teveel rauw vlees (osseworst! filet americain!) want anders krijg je wormen. Niet teveel helium, anders krijg je een zuurstoftekort. Niet teveel masturberen anders krijg je prostaatkanker. Niet te weinig masturberen, anders krijg je prostaatkanker. En nu mogen we óók al geen muziek meer op z'n allerhardst luisteren.

    Ik was trouwens nog helemaal niet klaar met het lijstje, maar volgens mij snap je het idee inmiddels wel.

    Ik ga morgen heel overzichtelijk naar de Ikea om mijn Fisten-koffietafel om te ruilen, deze is licht beschadigd en dat kan natuurlijk niet. Misschien koop ik ook wel mijn eigen doos haverkoekjes met een laag Belgische chocola ertussen, ik weet even niet meer hoe ze in het Zweeds heten, het zijn in ieder geval niet de oude, vertrouwde Pepparkakor.

      01:10:40, by S p r k .   , 1113 words  
    Categories: Categorie-loos

    Martijn's Vakantie Report #1

    Om met de woorden van de legendarische Tori Amos te spreken: ,,Some of you know this, some of you don't." Ik ben niet zo'n onwijze vakantiegangert. Heel vroeger toen ik nog een klein Martijntje was gingen we ieder jaar een paar weken naar een camping in Zeeland, waar mijn vader aan zweefvliegen deed. Ik geloof dat we één keer naar Spanje zijn gegaan, op camping Las Dunas, waar ik een zeer traumatische ervaring heb gehad met een soort kinder-raceauto's en bijna mijn broer vermoord heb.

    In mijn tienerjaren was ik heel erg (héél erg) fanatiek fan van Janet Jackson, dus als ik naar het buitenland ging was het voor haar. Dortmund, Gent, New York, New Jersey en Londen voor concerten, Glasgow voor de opname van een videoclip, Monaco voor een award show; dat waren mijn vakanties. Ze draaiden om Janet en als ik hier en daar nog een klein stukje cultuur op deed was dat prima, maar niet noodzakelijk.

    De laatste 9 jaar zijn m'n vakanties iets anders, op zich. Nouja, in 2001 nog een keer een paar weken door Oostenrijk, Zwitserland, Frankrijk en Engeland voor Janet, in februari 2002 zelfs twee weken naar Hawaii voor 2 concerten... Maar op Hawaii had ik weinig behoefte om allerlei authentieke dingen te zien. Ten eerste was het er fantastisch weer en in Nederland niet, er waren allemaal winkels die we in Nederland niet hebben én er draaiden allemaal films die in Nederland nog niet draaiden, in bioscopen waar ze als snack een soort vloeibare kaas met stukjes japapeño peper serveerden. En ons hotel had een zwembad. Een beetje vergelijkbaar met masturberen terwijl iemand chocoladesoesjes in je mond stopt, denk ik.

    Toen ben ik heel lang niet meer op vakantie geweest, tot ik de Francois Ozon-film Swimming Pool zag en opperde om met een stel vrienden een huisje (met zwembad) te huren in Zuid-Frankrijk. Ook helemaal dikke prima en niet te actief. En vorig jaar was ik dan een weekje op het práchtige eiland Kreta waar het pas minder leuk werd toen de zon zich een paar dagen niet liet zien.

    Dit jaar wilde ik eigenlijk weer zo'n soort vakantie. Lekker aan het zwembad liggen met een fijn boek, een koel drankje en verder eigenlijk niets. Misschien hier en daar de plaatselijke cuisine proeven en kijken hoe duur daar de Sandwich Spread is, maar verder niet. In eerste instantie zou ik met drie vrienden op vakantie gaan, maar naarmate het 'boekmoment' dichterbij kwam met mijn behoefte aan een relax-vakantie groter en werd ook steeds duidelijk dat zij juist meer een 'doe-vakantie' wilden. Dat ging natuurlijk niet werken, dus nu heb ik twee weken vrij zonder dat ik daadwerkelijk ergens héén ga.

    Dag 1

    Nadat ik gisteren tot een uur of half 9 op kantoor heb gezeten om alles zo goed mogelijk achter te laten, kon m'n vakantie dan eindelijk beginnen. Vanochtend werd ik niet wakker door een wekker, maar door de zon. Da's alvast prima. Op m'n telefoon stond een smsje van Anna, dat ze de hele dag beschikbaar was, als ik naar de IKEA en de Makro wilde. De IKEA is altijd leuk, ik was sowieso toe aan een nieuwe Fisten-koffietafel of een Büttsäx-geurkaars, en voor de Makro kun je me überhaupt altijd wakker maken.

    Dus dat hebben we gedaan. In de IKEA heb ik dus inderdaad een nieuwe koffietafel gekocht, een geurkaars en wat lampjes enzo. Anna ging helemaal all-out aan de Zweedse koekjes, we hebben een authentieke Zweedse frambozenkwarktaart gekocht én ze hadden een soort haverkoekjes met Belgische chocola ertussen. verder snap ik nog steeds niet waar ze het van doen: 4 hotdogs en 2 frisdrank voor 3 euro! Die Zweden zijn helemaal gék geworden. Ik zag mijn kans schoon en kocht een kleine braadslee voor in de oven, klein genoeg om wél te kunnen ronddraaien ivm het grillen van groenten enzo.

    Ik ben ook nog aangesproken door een bejaarde man, die ik een vieze geurkaars heb laten ruiken en die zei dat hij me ergens van kende. ,,Misschien van TV!" grapte ik, het is immers al járen geleden dat ik op de eerste rij zat in het publiek van Rad van Fortuin, waar zijn die videobanden eigenlijk gebleven. Anna zei later ,,Ik zei maar niks tegen hem, misschien was het wel een oude date van je." Eh, nee, we kunnen later altijd nog op de Anna Nicole Smith toer.

    De Makro was manisch. We gingen eerst naar de bovenverdieping, waar ik nieuwe boxers heb gekocht, nieuwe sokken, gekleurde bloesjes die niet zwart zijn (!), korte broeken, alles. Verder heb ik allerlei walgelijke glimmende schoenen gepast, Anna ook schoenen laten passen (waaronder zilveren muiltjes die prima in het 'Run too fast, fly too high'-segment passen) en ik heb me nog door twee jongetjes tegelijk laten voorlichten over iets met computers wat ik allang wist. Daar zijn die types voor.

    Beneden heb ik bijvoorbeeld heel voordelig 6 tubes tandpasta gekocht, zodat ik altijd de straat op kan met in mijn achterhoofd het veilige idee dat ik in ieder geval genoeg tandpasta op voorraad heb. Idem dito met die silliconen scheerolie. Ik doe ongeveer 3/4 jaar met 1 flesje, ik heb er drie gekocht, dus voorlopig zit ik goed. Ik scheer me ook maar 1 of maximaal twee keer per week, vaker kan mijn tere huidje niet aan. Ik heb ook een Vapona muggenstekker gekocht, die as we speak mijn hele huis voorziet van een krachtige maar nostalgische citroengeur.

    Op de food-afdeling heb ik een fles Melody gekocht, da's een soort Bailey's met vanillesmaak. Hysterisch. Oh en een tonijnsteak, en drie (!) diepvrieszakken met diepgevroren groenten. Broccoliroosjes, gegrilde rode en gele paprika, en PEULTJES! Ik heb me weten in te houden en heb dit keer géén gigagrote Osseworsten gekocht. Het viel niet mee.

    Vanavond heb ik onder het genot van wat afleveringen van Ally McBeal (in seizoen 4 zitten er dus ineens een stuk of 4, 5 kerstafleveringen achter elkaar, wat ís dat?) mijn diepvriesgroenten gegrild (prima!) en m'n tonijnsteak gebakken (prima!). En Obbie, die mijn poes heeft geadopteerd, vroeg of ze in augustus Poekie een weekje bij me kon droppen. Dat lijkt me helemaal prima, lekker knuffelen in bed. Ze is tegenwoordig een soort opgerolde slaapzak met pootjes, dus ze heeft wat meer 'body' gekregen. Of als lekker kussentje voor in je nek!

    Dus dag 1 van mijn vakantie is vooralsnog goed verlopen. Ik heb wel al zó'n groot deel van mijn vakantiebudget uitgegeven dat ik eigenlijk niet eens meer een spontane last-minute naar Mallorca zou kunnen betalen, maar ach, ik heb weer nieuwe slipjes. Morgen een persvoorstelling van een film, lunch met Rondelé en... Oh, geen idee nog eigenlijk. Spannend, om de wereld zo aan je voeten te hebben liggen! :P

    02-07-09

      18:09:34, by S p r k .   , 13 words  
    Categories: Categorie-loos

    Blind item #10

    Wie zei ,,Maar... Als je zegt 'pissig', bedoel je dan 'mad photogenic?'."

      17:43:25, by S p r k .   , 835 words  
    Categories: Categorie-loos

    One man's "5 minuutjes lopen" is another man's "Kruistocht in Spijkerbroek".

    Zo ben je nooit in Utrecht (en waarom ook eigenlijk wél?) en zo kom je er twee keer in de week.

    Vorige week donderdag zou ik met Martijn van OUTTV naar Antwerpen afreizen om de openingsreceptie van Antwerp Pride bij te wonen. En midden in de spits naar België rijden, dat wil niemand, dus heb ik ruim op tijd vanuit Amsterdam een treintje gepakt. Met het adres van OUTTV veilig in mijn telefoon opgeslagen én het nieuwe Imogen Heap album op mijn iPhone begon ik 'zelfvertrouwelijk' aan mijn reis. ,,Hoe laat verwacht je me op Utrecht Centraal?" had ik gevraagd, licht hintend dat het misschien fijn zou zijn als ik eventueel opgehaald kon worden op het station, want Utrecht is nogal onontgonnen terrein voor me. ,,Als je uitstapt loop je die lange winkelstraat uit, richting de Bijenkorf, en dan een brug over en dan ben je er al." had Martijn gezegd. Dus nou ja, je kunt in het leven ook weer niet verwachten dat iedereen altijd álles voor je doet, het was al heel vriendelijk aangeboden dat ik mee mocht rijden naar Antwerpen, dus zou ik gewoon naar het kantoor van OUTTV lopen. ,,Het is ongeveer 5 minuutjes lopen." had Martijn gezegd. Nou, one man's "5 minuutjes lopen" is another man's "Kruistocht in Spijkerbroek".

    Want Hoog Catherijne, ik weet niet wat voor drugs de architect die dát heeft bedacht gebruikte, maar het slaat dus nergens op. Je kan allerlei kanten op en het is nooit precies helemal duidelijk waar wat is. Ik wil gewoon een treinstation, en een winkelcentrum. Niet alles in één. I want the shiny people over here, and the happy people over there.

    Maar goed, ik was dus 'een lange winkelstraat' helemaal uit gelopen en ergens naar buiten gelopen. Maar mijn iPhone had een duidelijk 'iedere ho voor zich'-momentje en gaf niet aan waar ik me bevond, en dus ook niet of ik de goede kant op aan het lopen was. Ik belde Martijn om te zeggen waar ik was, en dat scheen verkeerd te zijn. Dus liep ik weer naar binnen, en in de centrale hal vroeg ik aan één of andere SAPHOER (nouja, een meisje die bij een kraampje vruchtensapjes stond te persen) waar de Bijenkorf was. ,,Dan moet je langs de DiDi en dan rechtdoor!" zei ze persend. Eh, nee, dat was dus helemaal verkeerd, kwam ik later achter toen ik buiten stond en dan dus níet naast de Bijenkorf.

    Ik klampte een vriendelijk ogende man op straat aan en vroeg ,,Kunt u me vertellen hoe ik naar de Bijenkorf kan komen, en dan vooral NIET via dat vieze stinkende Hoog Catherijne?" Nou dat kon hij wel, en toen was ik binnen no-time bij het kantoor van OUTTV. Maar inmiddels had ik dus wel door 40 minuten door Utrecht gezworven in de hitte. Ik was bijna toe aan een infuus.

    Toen ik op kantoor aankwam zei een collega van Martijn heel verbaasd ,,Maar IEDERE homo weet toch waar de Bijenkorf is?" maar vreemd genoeg zag hij er niet echt uit alsof hij het zelf ook wist, zal ik maar zeggen. Ik zei heel vriendelijk ,,Ik ben meer een HEMA-meisje." en toen stapten we in de auto. Ik had speciaal voor de gelegenheid ál mijn Dolly Dots cd's meegenomen plus het meeslepende debuutalbum van Vanessa.

    ...het mocht niet baten. Na anderhalf uur in de auto gezeten te hebben waren we nog niet eens in de buurt van Breda, laat staan Antwerpen. En de receptie zou binnen een uur beginnen. We besloten het op te geven en keerden om. Uiteindelijk hebben we maar sushi gegeten terwijl aan weerszijden van ons allemaal Miranda's zaten die zonder uitzondering állemaal dezelfde gerechten als wij gingen bestellen (groenten in een tempura kekje). En daarna heb ik nog een heel klein lief ijsje gegeten. Prima.

    Een paar dagen later was het tijd om naar Giga-PANN in Utrecht te gaan. Ik woon nu lang genoeg in Amsterdam om de stad eigenlijk niet meer te verlaten voor 'anything less than a royal dinner', maar ik vond het ook wel weer eens tijd om m'n horizon te verbreden en de mensen van de PANN-organisatie eens te ontmoeten.

    PANN was dus heel erg leuk. En ik mijn ex tegengekomen. Vroeger noemde ik hem altijd 'een soort van ex', maar hij werd een keer heel boos toen hij dat hoorde, dus nu houd ik het op 'mijn ex'. Het was erg leuk om hem weer eens te zien. Verder heb ik veel met een tweeling gehangen, en tegen beide twins heb ik om de beurt gezegd 'jij bent mijn lievelings!'. Dat weten die meiden toch niet van elkaar.

    Enige nadeel is dat er tijdens het Giga-PANN feest niemand aan m'n pik heeft gezeten, maar ach. Ik heb me nu helemaal voorgenomen om vaker naar dat soort uitwendige feesten te gaan, hoewel ik dan bij voorkeur wel alsnog gewoon buiten in de binnentuin op een bankje hang in plaats van wild te dansen op het volledige ouvre dan Michael Jackson. Dus.