Archives for: October 2009

    27-10-09

      22:36:17, by S p r k .   , 1376 words  
    Categories: Categorie-loos

    IJsvrij (deel 1)

    Ik heb dus meteen in het vliegtuig op weg naar huis een heel artikel over IJsland geschreven, maar dat staat in het nieuwe nummer van Gay&Night, dus dat moet je daar maar lezen. En da's natuurlijk allemaal wat algemener (hoewel het woord 'fleesswieter' er wel in voorkomt).

    Het inpakken ging prima, eigenlijk ging alles prima. Eén persoon was te laat op Schiphol, maar ik zal verder geen namen noemen. Sterker nog; ik zal een bepaalde naam überhaupt niet noemen want het is tegenwoordig kennelijk helemaal hot om vochtige ogen te krijgen zodra er iets over je gepubliceerd wordt wat je niet aanstaat (maar waar je 5 minuten eerder nog wel zelf hardop over gelachen hebt).

    IJsland is dus helemaal manisch. Mensen die me wat beter kennen weten dat ik nooit zo nodig persoonlijk allerlei bezienswaardigheden hoef te bezienswaardigen. Maar daar ben ik in dit geval toch behoorlijk op teruggekomen - je MOET naar IJsland. And here's why.

    Toen we aankwamen zijn we niet naar ons hotel gegaan, maar reden we eerst naar de Blue Lagoon. Dat is gelukkig niet een soort Efteling-attractie gebaseerd op die film waarin Brooke Shields voor het eerst ongesteld wordt, maar een soort buitenbad. Het is eigenlijk een bijverschijnsel van de manier waarop in IJsland een hoop energie en verwarming wordt opgewekt; met warm water dat ze daar gewoon in de grond hebben zitten. Ik weet het, wij hebben dus overal glasvezel in de grond, zij hebben warm water.

    De busrit naar de Blue Lagoon toe is eigenlijk al indrukwekkend. Het is een onregelmatig landschap van lava en mos. Ja, en dan dus onregelmatig - ik kan er niet veel spannenders van maken, maar het was toch al heel wat. In de Blue Lagoon zelf heb je dus allemaal gedeelde kleedhokjes en het duurde even voordat ik stiekem toch een privé hokje had gevonden. Toen was ik helemaal klaar om het warme (maar wel een beetje naar zwavel stinkende) water in te gaan, maar had ik mijn bril nog op. Dus ben ik helemaal terug naar binnen gegaan om mijn bril in een kluisje te doen. Een paar minuten later liep ik dus half blind rond, was ik iedereen kwijt en wist ik ook niet zo goed wat de bedoeling was.

    Ik ben maar gewoon naar buiten gelopen (-2 he, jongens) en het warme water in gegaan. Overal waar ik groepjes mensen in het water zag ben ik opvallend dichtbij gezwommen om te kijken of ik eindelijk mijn 'posse' had gevonden. Dat heeft best een tijdje geduurd en ik denk dat best veel toeristen hebben gedacht dat ik één of andere contactgestoorde was.

    Uiteindelijk heb ik mijn posse dan toch gevonden en hebben we allemaal een soort kek op ons gezicht gesmeerd bij wijze van masker. We kwamen ook nog een Nederlands meisje in het water tegen. Ze heette Maartje en werkte 9 maanden (!) als schoonheidsspecialiste op een cruiseschip waarmee ze de hele wereld had gezien. Hoe tof! Ze had haar camera wél het water mee in genomen, en heeft een foto van ons gemaakt. Ik heb haar mijn eenvoudigste e-mailadres gegeven, en ze zei dat ze de foto's in november zou doormailen, als ze mijn e-mailadres dan nog wist. Maartje, ik reken op je! Ik heb overigens goede hoop, want ik weet zelf heus nog wel dat ze Maartje heette dus weet zij vast ook nog wel dat ik Martijn heet.

    Toen we klaar waren met zwemmen en ook weer aangekleed dacht ik 'shit ik had dus een plastic tas in mijn handbagage moeten doen voor mijn natte zwemspullen'. Niet dus! Er hingen gewoon overal van die rollen doorzichtige plastic zakjes (die ze ook bij de kassa's in de Albert Heijn hebben) om je zwemspullen in te doen! Handig en efficiënt! Ik had eigenlijk ook niet anders verwacht van de IJslandse bevolking.

    Die avond gingen we eten in Panorama, een restaurant bekend om z'n fenomenale uitzicht over de stad. Ik was zelf meer onder de indruk van de uitzicht over mijn lamsvlees, dat echt supermals was en dat zich heel gewillig in een goddelijke bearnaisesaus liet dopen. Ik heb ook een nieuwe lievelingswijn ontdekt: Rosemount GTR 2008. Ik heb geen idee hoe je eraan kunt komen (ik weet wel dat het Australisch is en dat ze bepaalde Rosemount wijnen gewoon bij de AH verkopen). Hoe dan ook; die witte wijn was fantastisch en ik wil het weer drinken. Ook als het 30 euro per fles blijkt te zijn. Inmiddels heb ik dus contact gehad met die vinyard (hoe heet dat in het Nederlands?) en die wijn is in Nederland niet te krijgen. Stom.

    De volgende dag gingen we natuurlijk eerst ontbijten. En ontbijten in een Hilton hotel is altijd iets om naar uit te kijken. Allemaal lekkere broodjes en belegjes en het ligt er voor het oprapen, en er staat zelfs een vrouwtje die een eitje voor je kan bakken enzo. Ze hadden er ook manische pannenkoekjes (een beetje Amerikaans) met hysterische caramelsaus. Ik heb er een heleboel van gegeten. Bepaalde mensen besloten wat muffins te... Nou, niet te jatten, want of je nu tijdens het ontbijt 5 muffins opeet, of ze in een servetje doet en meeneemt voor later, dat maakt natuurlijk ook niks uit. Hoe dan ook; ik nam ook muffins mee, en kaneelbroodjes. We hadden namelijk een lange dag voor de boeg.

    De Golden Circle Tour neemt je mee langs een aantal indrukwekkende plekken in IJsland. We gingen eerst naar een power plant. Eerst reden we dus nog door de binnenstad van Reykjavik, waar het gewoon droog was. Maar binnen een kwartier reden we door een gebied waar een dik pak sneeuw lag, zomaar ineens. Toen we bij de power plant aankwamen heb ik dus een sneeuwbal gegooid naar een bepaalde collega wiens naam we niet zullen noemen. Er kwam ook iemand naar me toe die op de Carribische Eilanden woont. Hij had nog NOOIT sneeuw gezien en vroeg of ik wat foto's van hem wilde maken. Dat deed ik natuurlijk snel. Ik kan me nog van 10 jaar geleden herinneren dat bepaalde Australische collega's van One.Tel geen sneeuw kenden en die waren ook heel erg onder de indruk. En ook best wel koukleumerig.

    Toen we binnen kwamen werd er een presentatie over de power plant gegeven. Ik dacht eerst nog 'shit, waarom is dit nou weer in het IJslands?' maar de man die de presentatie hield sprak dus Engels met een heel sterk IJslands accent. De power plant was verder prima, maar na een tijdje gingen we toch weer weg, zonder verder overigens manisch door de sneeuw te hebben gerend, waar ik wel een beetje op gehoopt had.

    Daarna reden we door een dorpje terwijl onze tour guide eerst in het Engels en dan in het Scandinavisch (écht Scandinavisch: soms een beetje Deens, soms een beetje Zweeds en soms een beetje Noors) vertelde waar we allemaal langs reden. Daan en ik hadden onwijs veel plezier met het vertalen van het Scandinavische verhaal, dat volgens ons ging over het besmette meisje Hester. Ze werd de hele tijd aangerand door haar acht ooms én had een kind van John Lennon. Volgens de legende stond ze dagelijks op een bepaald tijdstip langs de autoweg te wachten, hopende dat iemand haar mee zou nemen en zou redden, maar er kwam nooit iemand. Hester bleek uiteindelijk overigens 'paard' te betekenen, wisten wij veel.

    En ineens kreeg onze touringcar dus pech. Ik dacht eerst heel even dat het erbij hoorde, als een soort spannend onverwachts moment, maar helaas, er lag dus echt een plas olie naast de weg en we reden mooi niet verder. Ik weet dat mensen in dit soort situaties bij lage temperaturen vaak overgaan tot kannibalisme, dus om de ergste honger te stillen besloot ik alvast de muffins op te eten die ik uit het Hilton had meegesmokkeld. Na een uurtje te wachten konden we gelukkig weer verder, zonder dat we onze medepassagiers hebben hoeven 'aanbreken'.

    Er is nog veel meer, maar dit staat al 4 dagen klaar om 'gepost' te worden, dus ik zet het maar gewoon online, en dan schrijf ik later nog wel over de geisers, de waterval, het idee om een cursus IJslands te gaan geven in Nederland en mijn oneerbare verzoek aan een Hilton's eierenbakkertje.

    25-10-09

      14:36:00, by S p r k .   , 703 words  
    Categories: Categorie-loos

    See You In The Magazines!

    Weet je, in deze economische malaise is het belangrijk om je inkomen ook daadwerkelijk in te laten komen. Dus toen Pieter gisterenavond bij me thuis was om een lauw-warme salade te maken en tankjes te spelen op de Wii, begonnen we al snel te praten over onze carrière in de entertainment industrie.

    We hebben al een heel script (incl. choreografie) klaarliggen voor onze eigen musicalfilm 'Hoge School Muzikaaltje', met original songs als 'Riding My Bike', 'Handrbeid' en Pieter's emotionele solo-nummer, maarja, om een musical op te nemen heb je wel een cameraman, regisseur en locaties nodig. We kennen wel een regisseur maar die is druk bezig met een kinderprogramma, dus moesten we iets anders verzinnen.

    Toen Pieter zei ,,Oh my god, let's record a hit album!" zei ik natuurlijk meteen 'ja' en voor het maken van een popalbum heb je tegenwoordig geen enkele technische kennis of talenten nodig. Dat kwam dus goed uit!

    Pieter begon eerst met een emotionele versie van I've Never Been To Me van Charlene. Echt met heel veel emoties en tranen in zijn ogen, zoals hij altijd gevoelige ballads zingt. Daarna hebben we onze eerste hitsingle The Boy Is Mine opgenomen, een cover van Brandy en Monica. Aangezien Pieter momenteel bezig is met rijlessen zou hij de zang van Monica doen. Ik ben nogal een gevaar in het verkeer dus ik nam de vocalen van Brandy voor mijn rekening. En alles in één take he, want we willen wel echt gaan voor een pure sound.

    Na het toevoegen van wat effecten (lees: zware auto-tune) konden we meteen live de acappella versie van onze hitsingle terughoren. Zo snel gaat dat anno 2009! We konden alleen maar gillen van het lachen, ik had onwijze kramp in mijn buik en Pieter lag op een gegeven moment alleen nog maar op de grond van mijn badkamer te gillen ,,Zet af! Zet aaaaaaaf!"

    Daarna hebben we nog veel meer tophits opgenomen, zoals When The Rain Begins To Fall van Jermaine Jackson & Pia Zadora (Ik was Jermaine want ik ben fan van Janet Jackson, en Pieter was Pia omdat hij een collega heeft die Pia heet), Don't Let Go (Love) van En Vogue, The Greatest Love Of All van Whitney Houston en Damaged van Danity Kane.

    Later kwamen ook nog C-B-A-S en DJ Co-T langs voor wat special guest appearances. Zij zongen eerst hun duet When You Believe van Whitney en Mariah om er even in te komen, later zongen we met z'n vieren een emotionele versie van Viva Forever van de Spice Girls. Natuurlijk vinden we het belangrijk om ons gigantische succes in de entertainment industrie ook aan te wenden voor mensen die het minder goed getroffen hebben, dus hebben we meteen de benifietsingle We Are The World opgenomen.

    Het resultaat mag er zijn. Op het eerste fragment van 30 seconden van The Boy Is Mine is meteen overweldigend positief gereageerd:

    Carmen F.: haha, Kanye zou trots op je zijn!

    Peter K.: BRIL-JANT! :P

    Tjandra B.: Oh wat cool... ik weet precies wie jij bent

    Tim M.: Beste. Ooit.

    Maurits de B.: Tranen in mijn ogen

    Emil D.: MTV music award-materiaal

    Kenne P.: Ik bloed werkelijk uit m'n oren, jongens.

    Richard M.: Ik krijg een spontane ovulatie-stoornis: is dat normaal?

    Louisa V.: vet grappig..

    sMarjan D.: GE-WEL-DIG!!!

    Sterker nog: ik wilde meteen een tweede fragment online zetten, maar Pieter is meteen een slimme zakenmeisje en adviseerde ,,Laten we deze buzz nog even volhouden! Nooit te snel pieken! Kijk maar naar Shola Ama, dat is ook nooit meer goedgekomen." en daar heeft hij natuurlijk gelijk in.

    We hebben ook al genoeg ideeën voor ons tweede album (terwijl ons eerste nog uit moet komen!). We denken aan jaren '90-knallers als Lasciati Tentare van ICT en aan Coco Jambo van Mr. President. Voor de Remastered Collector's Edition Re-release versie van ons debuutalbum heb ik ook al een bonus track opgenomen, Paparazzi van Lady Gaga (maar dan met meer emotie gezongen, het origineel is zo kil!).

    We hebben besloten om de band See You In The Magazines! te noemen, naar een legendarische quote van ons grote voorbeeld TammIE Brown (koop nu haar EP Popcorn op iTunes, maar pas nádat je ONS album hebt gekocht natuurlijk!).