Archives for: December 2009

    24-12-09

      03:10:28, by S p r k .   , 475 words  
    Categories: Categorie-loos

    Blij, dankbaar en warmhartig, het kerstgevoel zit er GOED in

    Omg kerstvakantie!

    Vier jaar geleden rond deze tijd (nouja, ik rond het af, het was begin december) was het absurd glad op de weg en ben ik van m'n fiets gelazerd. Resultaat: 2 gebroken vingers (lees dit en dit als je er toen nog niet bij was). Daar zat ik dan, op de grond, naast m'n fiets, zó duizelig dat ik amper rechtop kon zitten.

    Toen waren er dus 2 mensen die me geholpen hebben. Een onbekende man die ik me niet meer zo goed kan herinneren, maar die 112 voor me heeft gebeld zodat er een ambulance kwam, en een vrouw met een hond die regelde dat ik bij een nabijgelegen accountantskantoor even op een bankje kon liggen en wat water kreeg.

    Heel fijn, want terwijl ik daar dus superduizelig naast mijn fiets op de grond zat, dacht ik de hele tijd ,,Ja Martijn, daar zit je dan, helemaal op de wereld, geen moeder meer, geen vriendje, geen goede buur... Wie gaat je nu helpen?" En toen was ik dus zó blij dat die onbekende man en die vrouw-met-hond me hielpen. Althans, het idee dat in dat soort eenzame crisistijden er mensen op straat zijn die je gewoon even bijstaan in moeilijke tijden, dat vond ik ergens best hartverwarmend (en ook lief van vriendin Simone dat ze me later die dag heeft opgehaald uit het ziekenhuis).

    Hoe dan ook: die man kan ik me niet meer herinneren en die vrouw-met-hond heb ik dus NOOIT meer gezien. Ik heb een jaar geleden nog wel op straat een vrouw-met-hond aangesproken, maar dat bleek heel iemand anders te zijn.

    Maar vanochtend pakte ik mijn fiets, en ineens zag ik een vrouw lopen, met bijbehorende hond ernaast. Ik kee, nam haar signalement in me op, ik keek nog eens goed, en ja hoor, het was gewoon díe mevrouw! Eindelijk, na 4 jaar!

    Ik heb haar aangesproken en gevraagd of zij het was, en inderdaad, ze wist het nog. Sterker nog, ze moest er iedere keer aan denken als ze langs die plek liep, zei ze. Nou, ik moet er dus ook iedere keer aan denken als ik piano probeer te spelen met m'n verminkte vingers :P

    Hoe dan ook, in het kader van de aankomende kerstdagen en ook omdat ik onlangs weer mijn Oprah dvd boxset van stal heb gehaald, was ik erg blij en dankbaar dat ik die vrouw-met-hond na 4 jaar eindelijk heb kunnen bedanken voor het feit dat ze me toen met raad en daad heeft bijgestaan. En dat ze daarmee dus een klein beetje mijn hele idee van de samenleving en de mensen die daar samen in leven heeft verbeterd.

    Daarom zal ik, uit respect en warmhartigheid, verder níet opschrijven hoe ze uit zichzelf begon te vertellen dat ze vroeger verpleegkundige was en tegenwoordig weer als HIV (Her-Intredende Vrouw) aan de slag is gegaan in een ziekenhuis.

    23-12-09

      01:46:09, by S p r k .   , 105 words  
    Categories: Categorie-loos

    muizen

    ok dus ik kwam een keer thuis uit m'n werk
    en toen lag er een dode muis in de gang
    want die had het gif gegeten dat ik rond had gestrooid
    waar had ik dat ook alweer gekocht?
    nouja hoe dan ook
    ik moest die muis dus opruimen
    dus ik hem met een bord in een pan geschoven
    en ondertussen keihard gillen
    dat er helemaal een buurvrouw kwam kijken of het wel goed ging
    dus liet ik haar de dode muis zien
    zij ook gillen
    en toen hebben we samen de muis over de balustrade gegooid

    het is bijna een haiku maar dan totaal niet