Archives for: December 2010

    25-12-10

      16:01:42, by S p r k .   , 24 words  
    Categories: Categorie-loos

    Merry Xmas!

    Gesprek via WhatsApp:

    Ik: "Vrolijke kerst! :)"
    Hij: "Wie is dit?"
    Ik: "Martijn!"
    Hij: "Welke Martijn?"
    Ik: "De leukste die je kent!"
    Hij: "Martijn Teunissen?"

    06-12-10

      03:51:00, by S p r k .   , 874 words  
    Categories: Frustraties

    Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n igen avonturen tussen!

    Vrijdagnacht was echt een hel. Op de verdieping boven mij wonen studenten en jonge expats en dat soort dingen. In het hele gebouw staan de mensen van de 7e verdieping toch een beetje bekend als uitschot, maar ik geef die meiden altijd het voordeel van de twijfel.

    Ik woon dus rechter onder hun gemeenschappelijke keukens, dus als er een feestje in die gemeenschappelijke keukens is, zit ik er precies onder. Zo ook afgelopen vrijdagavond. Er werd dus de hele avond keiharde muziek gedraaid (nog kutmuziek ook), en keihard geschreeuwlachen la Patty Brard. Echt niet normaal.

    Nu ben ik een billijke meid, en ik dacht bij mezelf "Ach, het is vrijdagavond, die meiden hebben een feestje, ik hoef morgen toch niet vroeg op, laat ze." Maar toen werd het 3 uur. En 4 uur. En 5 uur.

    Dus besloot ik toch maar de politie te bellen. "Bent u zelf al bij ze langsgeweest om te klagen?" vroeg de man aan de telefoon. "Nee, ik denk niet dat ze me erg serieus zouden nemen en ik weet ook niet 100% zeker waar ik aan moet bellen." antwoordde ik. "Nou, als u al niet weet waar u aan moet bellen, dan weten wij het toch ook niet? Maar goed, we komen eraan." en toen werd er opgehangen.

    Het was natuurlijk inmiddels 5 uur 's ochtends geweest, dus het duurde even voordat het tot me door drong, maar 10 minuten later heb ik ze toch maar even teruggebeld. Ik kreeg iemand anders aan de lijn, en vertelde over mijn melding van 10 minuten eerder. "Maar uw collega heeft me helemaal niet naar m'n adres gevraagd. Dan voel je je toch niet echt serieus genomen als mens maar vooral als belastingbetaler." Toen bleken het dus inventieve meiden te zijn, daar bij de politie, want ik stond al in hun systeem! Niet vanwege zedendelicten ofzo, maar omdat ik al eens eerder telefonisch contact met ze gehad, toen er een zwerver in de hal van mijn flat lag te slapen (HALLO, ik betaal ruim 750 euro per maand om hier te mogen slapen, en zo'n zwerver gaat gewoon met z'n matrasje in de hal liggen?). Dus aan de hand van nummerherkenning wisten ze precies wie ik was.

    Om kwart voor 5 was de politie er. Ze hebben eerst nog even bij mij aangebeld, daarna 10 minuten bij de bovenburen op de deur staan kloppen, maar uiteindelijk was het dan toch stil. Godzijdank. Ik vond mezelf eerst nog zo'n zure norse klagende buurman, maar later bedacht ik me dat het niet normaal was om in een flatgebouw tot 6 uur 's nachts keihard door te feesten. Dus dat.

    Vandaag ben ik op de verjaardag van Charlotte geweest. Eigenlijk zouden Pieter en ik met de tram gaan, want het was tenslotte helemaal in Oost, maar het weer viel mee dus besloten we toch maar door de smeltende sneeuwlaag te gaan fietsen. Eenmaal aangekomen in het 'caffe' waar Charlotte haar verjaardag vierde, deed ik gezellig tegen de dame die in de bediening werkte, zoals ik dat wel vaker doe. De dame in de bediening deed ng gezelliger terug. En ik dacht dus altijd dat ik dat hl erg leuk zou vinden, maar het backfirede eigenlijk een beetje. Weer een illusie armer. Op de terugweg fietsten Pieter en ik enthousiast de weg op, tot we na 3 meter bij een stukje kwamen zonder asfalt, maar met bakstenen. Pieter zei nog "Vriendin, pas op!" en gleed toen keihard van z'n fiets af. Ik dacht instinctief "Doe voorzichtig Martijn, zorg dat je de pick-up die de zus van Charlotte je vandaag heeft teruggegeven niet laat vallen, en ga dan kijken hoe het met Pieter is!" maar toen gleed ik zelf ook keihard van m'n fiets af. Gelukkig heb ik dit keer niet, zoals PRECIES 5 jaar geleden (zoek maar op!) 2 vingers gebroken, maar de schrik zat er bij ons allebei goed in. Uiteindelijk hebben we grote stukken gelopen of heel rustig gefietst. Serieus, als dit nog 4 maanden gaat duren dan... Nouja, dan helemaal niks, want 'winter' moet je maar gewoon doorstaan, maar toch!

    Daarna was ik in de Trut. Er waren heliumballonnen, dus ik had automatisch een leuke avond. Er was ook een jongen die ik een paar maanden geleden op een verjaardagsfeestje heb ontmoet. Hij ging in het Engels tegen me praten. "Hoi, ik ben Martijn, we kennen elkaar al, we hebben elkaar een paar maanden geleden op een verjaardag ontmoet, maar dat weet je misschien niet meer. Maar ik spreek dus gewoon Nederlands." zei ik. "No, I only know a couple of Dutch words." antwoordde hij. Niet waar, want die meid had op eerdergenoemde verjaardag zo'n 2 uur lang in vloeiend Nederlands over zichzelf gepraat. Ik kreeg er toen bijna geen woord over m'n igen avonturen tussen! Bovendien sprak ze nu Engels met een Nederlands accent.

    Ik dacht dus dat hij misschien in een psychose zat, en besloot hem een tijdje te negeren. Even later kwam hij wr tegen me aan lullen, in het Engels, dit keer iets over hoe je helium uit een ballon kunt zuigen zonder dat je hem open hoeft te knopen ofzo. Ik zei "Of je praat Nederlands tegen me, of je praat gewoon net tegen me." en toen draaide ze zich om en ging ze tegen iemand anders aanlullen. In het Engels.

    Seriously.

    01-12-10

      08:00:01, by S p r k .   , 894 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajkull - op transport naar Boedapest DEEL 3

    (deel 1 vind je hierrrrr en deel twee natuurlijk hierrrr)

    Midden in de nacht werd er nog op m'n deur geklopt door een collega die een nog vl kwadere dronk had. Ik zal geen namen noemen, want zijn oudere vriend heeft liever niet dat hij zich helemaal het jankanker drinkt, maar dat had 'ie dus wel gedaan. "Martijn, we hebben allemaal kankerpizza's besteld en iedereen wil dat je komt!" riep hij. Ik lag gewoon te slapen, dus dat zei ik ook. "Martijn, godverdekanker, je moet je kankerbek houden en kom gewoon mee die kankerpizza's eten, godverredomme!" riep hij. Ik zei dat ik gewoon weer ging slapen. "Godverredomme, godverredomme..." mompelde hij nog terwijl ik de deur dicht deed.

    De volgende ochtend zat ik dus netjes om kwart over 9 aan het ontbijt! Het is alleen niet zo gezellig om te ontbijten als je a) in je eentje bent en b) mensen de tafels naast je alvast met Glassex aan het schoonmaken zijn. Ik ben daarna gewoon maar weer teruggegaan naar bed. Rond kwart voor twee werd ik wakker gebeld. Laurens kwam me ophalen om samen naar de stad te gaan om wat sjasliek te eten op het authentieke kerstmarktje. Ja, ik had best wel lang geslapen ja, maar een fles wijn, twee Palinka's en ng meer wijn, en dat alleen maar gecompenseerd met n colaatje, dat gaat je gewoon niet in de koude kleren zitten! En ik word ook ouder.

    Dus wij weer met de metro. Ik wilde 2 enkeltjes ( 320 hufter) afrekenen met een briefje van 10.000, en de dame achter het loket zei gewoon "No." Dat was het. Daar sta je dan met je briefje van 10.000 hufter! uiteindelijk hebben Laurens en ik l ons kleingeld bij elkaar gegooid en hadden we nt genoeg hufter voor twee enkeltjes. We hebben nog even wat geshopt en dus inderdaad sjasliek gegeten op het authentieke kerstmarktje, maar ivm een woedende sneeuwstorm kwamen we uiteindelijk toch weer terecht bij onze vaste hangout Nonloso. Het sneeuwde echt z hard dat je bijna zou denken dat we op Nova Zembla zaten. Niet te doen, en mijn schoenen lekten dus onwijs door. In Nonloso hebben we als opwarmertje een stuk of 4 Palinka's gedronken voordat de anderen ook binnen kwamen druppelen. We hebben er urenlang gezeten. Eenmaal aangekomen in restaurant Dio rook het behoorlijk naar toilet. Ze draaiden er de hele Greatest Hits cd van Vaya Coo Dios, daar zat ook niemand op te wachten. Het eten was lekker maar de porties waren erg klein, ik had denk ik nog wel 14 hoofdgerechten op gekund. Er stond ook nog 'crispy sucking pig shank' op het menu, maar dat heb ik maar niet besteld.

    Omdat we een hl vroege vlucht terug hadden, gingen we dit keer niet uit maar rechtstreeks terug naar het hotel. Toen we met doorweekte schoenen in de taxi zaten bleek dat we helemaal niet genoeg hufter bij ons hadden. Dit hebben Kristiaan en ik opgelost door l onze hufters aan Daan te geven en bij aankomst bij het hotel zo snel mogelijk uit de taxi te stappen. Ik vond het zielig voor Daan, die nu met de taxichauffeur moest onderhandelen of hem moest zuigen ofzo, weet ik veel, dus ben ik naar de hotelreceptie gelopen om te vragen of ik op de n of andere manier de ontbrekende 2.000 hufter kon pinnen. Dat was wel mogelijk, maar het duurde allemaal z belachelijk lang dat inmiddels de anderen allang waren aangekomen en Daan de 2.000 hufter bij hen heeft kunnen bietsen.

    Ik ging meteen m'n koffer inpakken en slapen, we moesten er tenslotte 4 uur later weer uit. Je slaapt dan toch een beetje onrustig. De volgende ochtend waren mijn schoenen dus ng niet droog en toen had ik dus veel te laat het geweldige idee dat ik mijn schoenen die nacht ook wel even op de verwarming had kunnen zetten. Meh.

    Op weg naar het vliegveld reden we z'n vreemde route door woonwijken, dat het ons niets had verbaasd als we uiteindelijk op een onbekend industrieterrein waren aangekomen en naar huis hadden moeten bellen voor losgeld. Dan had mijn leven compleet afgehangen van mijn vader z'n AOW - geen prettige gedachte. Gelukkig kwam alles nog goed en op het vliegveld liep zelfs nog een meid met een fout kapsel en een rauwe G-star rond. Oh en ik ben grondig (grondig!) gestripsearched bij de douane. Ik moest zelfs helemaal gaan zitten. Niets zegt 'bon voyage' zoals een zweterige Hongaar met een snor die je kietelt en betast. De vlucht was prima en leek heel kort doordat ik eigenlijk meteen in slaap viel. Op Schiphol moesten we nog wel een poos wachten op onze bagage, maar ach, als dat alles is...

    Hier in Amsterdam is het koud en was het wel even wennen om weer gekleurde mensen te zien zitten in de trein. Dat was in Boedapest wel anders! Al met al was het een leuk reisje. Althans, het was een deprimerende stad met deprimerende mensen, maar de gebouwen waren mooi, ik heb ontzttend gelachen met mijn collega's n heerlijk gegeten n zelfs nog handschoenen en een betaalbare hoodie gekocht. Dikke prima dus! En natuurlijk geweldig dat we dit soort uitjes met kantoor kunnen doen, want bij andere bedrijven gaan ze bij wijze van bedrijfsuitje gewoon met een vlot de rivier de Berkel op, waarbij de helft van de medewerkers vervolgens omkomt!