Archives for: April 2010

    30-04-10

      17:43:17, by S p r k .   , 324 words  
    Categories: Categorie-loos

    Op bezoek bij Annasola, part deux

    Ik weet niet of het gebruikelijk is en of het überhaupt al bestaat, maar Annasola moet denk ik in een soort Farmville-praatgroep. We hebben gisteren via allerlei ingewikkelde rekenmethodes moeten berekenen hoe lang het nog duurde voordat bepaalde gewassen volledig gegroeid waren, en of ze daarmee nog net wel of juist net niet op tijd nog een gouden medaille kon halen. Ondertussen zat ik al twee uur met mijn jas aan klaar om naar het beloofde winkelcentrum te gaan!

    Nee hoor, ik zat ook maar een beetje te Facebooken en ik moest überhaupt nog douchen in mijn badkamer. Oh ja, had ik dat al gezegd? Ik heb hier dus m'n eigen badkamer incl. ligbad en toilet. Ik had dus een piepklein maar schilderachtig zomerhuisje verwacht, maar nee hoor? Het balkon alleen al is 1,5 keer zo groot als mijn volledige appartement in Amsterdam. En ik heb hier dus uitzicht op zee (thuis alleen op de Kostverlorenvaart!) en m'n eigen badkamer (ongeveer 4 keer zo groot als mijn badkamer thuis). Het is hier, op de zoete klanken van Anita Baker en Annie Lennox na, heerlijk rustig, met alleen Annasola die af en toe roept ,,Ik heb een graansilo gecollect! Da's niet alleen een fallussymbool, maar het is ook 2.000 coins waard! Dat wilde ik maar even zeggen!"

    Gisteren hebben we het grootste deel van de dag onze respectievelijke Farmville boerderijtjes bijgewerkt (nouja, ik heb een klein beetje geschreven, gewerkt en gesurft, ik heb natuurlijk geen virtuele boerderij, hallo), en 's avonds zijn we naar het winkelcentrum gegaan waar ik een aardige polo, overhemd en badhanddoek op de kop heb getikt, allemaal passende binnen het thema 'roze'. Ik ga vanavond nog even terug om te kijken of ik een bijpassende hoodie kan scoren. Morgen is het alweer tijd om naar Nederland te vliegen, maar gelukkig wel pas 's avonds. Dus ik kan overdag nog even het zwembad uitproberen, ik hoop dat het pikeygehalte aan de lage kant zal zijn...

    29-04-10

      13:52:28, by S p r k .   , 809 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ergens in een afvalbak op Schiphol ligt nu dus voldoende materiaal om een mini-Douglas mee te openen.

    Toen Annasola (de moeder van Obbie) me uitnodigde om een paar dagen naar het huisje in Marbella te komen, zei ik natuurlijk geen nee.

    Aangezien ik dinsdag pas in de namiddag hoefde te vliegen, besloot ik van de vrije ochtend gebruik te maken om eindelijk weer eens naar de GGD te gaan voor een routinecontrole. Ik was inmiddels al bijna twee jaar niet meer geweest dus het werd wel weer eens tijd. Gelukkig was er niets aan de hand en dankzij het afsprakensysteem (ipv inloopuur) stond ik drie kwartier later alweer buiten.

    Toen had ik dus een paar uur over en heb ik Project Catwalk nog even afgekeken, mijn tas verder ingepakt en in het algemeen erg rustig aan gedaan. Uiteindelijk heb ik me dus denk ik een beetje vergist in de tijd én deden tram en trein er veel langer over dan verwacht, dus toen ik aankwam bij de incheckbalie op Schiphol was ik een klein beetje in paniek.

    Na wat heen en weer gebel met de gate, werd besloten dat ik nog wel mee mocht, maar dat ik geen bagage meer in kon checken. Ik mocht wel m'n handbagage én de tas die ik wilde inchecken meenemen aan boord, maar dan moest ik dus wel m'n vloeistoffen weggooien. Althans, ale vloeistoffen die in een verpakking va meer dan 100ml zaten. Terwijl ik naar de gate liep (toch een goede 20 minuten lopen) nam ik alvast afscheid van m'n Pumpkin Pie Paradise shampoo. Bij de douane heb ik m'n toilettas geopend en met pijn in m'n hart en ook wel een klein traantje wat producten weggegooid. Ergens in een afvalbak op Schiphol ligt nu dus voldoende materiaal om een mini-Douglas mee te openen.

    Gelukkig zag het vrouwtje bij de lopende band dat ik overstuur was, dus nadat ze me had gevraagd om mijn riem uit te doen, en ik haar had verteld over m'n vloeistoffen (ik wilde toch meteen even m'n verhaal kwijt!) zei ze ,,Jeetje, wat een kutwijf bij de balie! Nu moet je alles weggooien! Wat zonde zeg! Wat een stom wijf!" Eigenlijk was het meisje bij de balie een heel lief en vooral mooi meisje, maar ik kreeg zóveel morele steun van het vrouwtje bij de lopende band dat ik haar niet wilde tegenspreken.

    Eenmaal aangekomen bij de gate, zuchtend en zwetend en geestelijk helemaal kapotgemaakt door de vloeistoffenregeling, kon ik vrij snel het vliegtuig in en had ik ook nog eens de hele stoelenrij voor mezelf (terwijl de rest van het vliegtuig zo goed als vol zat). Er zaten we allemaal jankende peuters om me heen, maar ik heb m'n oordopjes ingedaan en de finale van RuPaul's Drag Race op mijn laptop gekeken. Dikke prima.

    Eenmaal geland in Malaga was het meteen heel erg lekker weer en zat Annasola al op me te wachten. We zijn naar een restaurant gereden waar ze? Voedselliefhebbers kunnen beter even gaan zitten voordat ze verder lezen? Waar ze dus camembert FRITUREN! Als ze in Spanje ossenworst zouden verkopen, zou dit restaurant het denk ik ook wel frituren. Ik werd er helemaal een beetje MANISCH van! En in het gebouwtje ernaast kun je je na je maaltijd meteen even laten dotteren, ook wel handig.

    Daarna zijn we naar een supermercado gegaan waar we een fantastische ¡Hola Kitty!-koektrommel op de kop hebben getikt. Ik heb ook meteen wat nieuwe cosmetica aangeschaft om het leed van eerder die dag te verzachten (ik wilde niet wéér Kelly van Shiseido Customer Care om een vriendinnendienst vragen, en een pallet Shiseido for Men op laten sturen).

    De volgende dag heb ik ontbeten met een verantwoord bakje muesli met yoghurt. Ik vond het wel echt héél lekkere yoghurt, en toen ging er natuurlijk meteen een alarmbelletje af. En ja hoor: Griekse yoghurt is dus 3 keer zo vet als gewone yoghurt. Vandaar dat het zo lekker smeuiig en slagromerig was! Na het ontbijt heeft Annasola me meegenomen naar een heel rustig strandtentje waar wel wat pikey's (= minder sociale Britse kampers) lagen maar waar het verder heerlijk rustig was.

    En er stond een heerlijk zeewindje, waardoor ik totaal niet heb gemerkt dat mijn niet-ingesmeerde rug compleet aan het verbranden was. Dus ik ben gigantisch verbrand, maar ach. Ze hadden bij het strandtentje trouwens fenomenale broodjes met olie en knoflook. Annasola zag daar volgens mij niet echt het culinaire hoogstandje van in, maar ik vond het een hele goede vondst. Na een lange, vermoeiende dag aan het strand zijn we nog even naar een Britse supermarket geweest, waar ze zowaar Yorkie repen (not for girls!) verkochten. Ik heb 's avonds een Yorkie reep op Annasola d'r bureautje gelegd, als brandstof voor de fysieke inspanningen die ze op haar boerderijtje ging leveren, en de volgende ochtend was de hele reep verdwenen. Ik ga vanavond stiekem iets anders op haar bureau neerleggen, kijken wat er dan gebeurt.

    28-04-10

      00:53:00, by S p r k .   , 451 words  
    Categories: Frustraties

    Een drugskartel met een onevenredig groot belang in de visstickhandel.

    Ik heb natuurlijk al eens eerder geschreven over de Albert Heijn op de Westermarkt. Helaas is de situatie er niet op vooruit gegaan. Je kunt er nu ineens tegenwoordig wel Danio Bosvruchten kopen (iemand leest kennelijk mee!), maar diepvrieskibbeling, ho maar.

    Ik heb overigens wel een keer de bedrijfsleider erop aangesproken dat ze geen Danio Bosvruchten in het assortiment hadden, en dat ik 'aardbeien' zo'n laffe smaak vond enzo. Maar zijn antwoord was dat dat allemaal vanuit het hoofdkantoor geregeld werd en dat het filiaal daar zelf niets over kan beslissen.

    Nu was ik maandag in diezelfde Albert Heijn, waar dus briefjes hingen dat de bakker ziek was en dat er daarom dus geen vers afgebakken brood was. M.a.w.; geen maisbrood, geen pain de boulogne (of misschien ís dat wel maisbrood, weet ik het), geen croissants, stokbrood, ciabatta, saucijzenbroodjes, noem maar op.

    En omdat dat hele assortiment niet aanwezig was, was er dus een soort stormloop geweest op het overige broodassortiment. Ik heb dus nét een saai witbrood uit iemands handen weten te grissen, bij wijze van spreken.

    Wat is dan nog de functie van de bedrijfsleider of filiaalmanager van de Albert Heijn op de Westermarkt? Hij mag geen beslissingen maken over het assortiment, één van z'n onderdanen zorgt dat de voorraden op peil blijven, een ander slepje maakt het rooster en weer iemand zorgt dat de kassa's geteld worden enzo.

    Dus waar moet 'ie dan op letten? a) dat het kassapark voldoende bemand is (en dat was, voor zover ik die ochtend kon zien, het geval) en b) dat er enige consistentie zit in de verschillende afdelingen die er in zijn niet al te grote filiaal zijn. Met andere woorden: dat het groente en fruit netjes 'gelost' wordt, dat de tijdschriften eens in de week door iemand ververst' worden, en dat er IN JEZUS' NAAM IEMAND BIJ DE BROODAFDELING AANWEZIG IS!

    Als 'de bakker' ziek is (er staat iedere dag een ander het brood af te bakken, dus het feit dat hier de illusie wordt gewekt dat maar één iemand op die afdeling zou kunnen werken is al verdacht), dan bel je toch iemand anders? Ik ben natuurlijk geen expert, maar het ziet er écht niet moeilijk uit. Je haalt wat 'rauw' brood uit de vriezer, je mietert het in de oven en klaar. Volgens mij is het snijden, in-de-zak-krijgen en zorgen dat het juiste prijsstickertje erop zit nog het allermoeilijkst. Maar niet héél moeilijk.

    En dus denk ik: witwaspraktijken! De Albert Heijn op de Westermarkt móet haast wel een soort façade zijn voor een soort drugskartel ofzo! Een drugskartel met een onevenredig groot belang in de visstickhandel. En waar dit soort vage briefjes op de defecte pinautomaat worden gehangen: