Archives for: November 2010

    30-11-10

      09:26:26, by S p r k .   , 1174 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 2

    (deel 1 vind je hierrrrr)

    Zaterdagochtend aan het ontbijt vertelde ik het verhaal van de (letterlijk) goedkope hoer, en toen bood de helft van m'n collega's me aan om ? 21,- te lenen. Nou ja zeg! Na het ontbijt ben ik gaan douchen en heb ik m'n hermetische ondergoed aangetrokken, want ik had uit m'n raam gezien dat overal sneeuw lag! Daarna was ik klaar om te gaan shoppen, zodat ik eens goed kon kijken of de wanten en mutsen in Boedapest net zo voordelig waren als de hoeren.

    Toen we de metro weer wilden pakken bleek helaas dat we dit keer niet meer konden zwartrijden en waren we zowaar een beetje verbaasd dat er bij de ingang gecontroleerd werd. Het duurde eeuwen voordat we allemaal een kaartje hadden, iedereen zijn kaartje had gestempeld en daarna z'n kaartje had laten controleren door iemand die ons nota bene het kaartje had zien kopen en afstempelen. Interessant systeem. Omdat Carmen last had van lekkende gympies bezochten we samen een aantal schoenenzaken, maar in tegenstelling tot maaltijden en hoeren blijken schoenen in Boedapest dus zwáár overpriced te zijn! Bijna twee keer zo duur als in Nederland, zelfs! Ook het Millionaire parfum van Paco Rabanne, dat op Schiphol slechts ? 35,- kostte, was hier omgerekend gewoon bijna 60 euro, voor dezelfde verpakking! Belachelijk! Gelukkig kon ik bij Souvenir Aero Souvenir wel handschoenen kopen voor het luttele bedrag van 8 euro.

    Daarna voegden we ons weer snel bij de rest om ergens een drankje te gaan doen. Daar stonk het echter zó erg naar chloor dat we besloten om een ander tentje op te gaan zoeken. Reinier gooide bij vertrek nog een glas om en meldde dat netjes ("I broke a glass.") maar de uitbater zei alleen nog "Thank you bye bye" dus zijn we maar weggegaan. Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in Nonloso, onze favoriete hangout in Boedapest, waar ze heerlijke warme choco schenken en het wachtwoord van het wi-fi netwerk heel overzichtelijk 'non-loso' is. Iedereen was wel een beetje slaperig, dus besloten we na een paar uur terug te gaan naar het hotel voor een discodutje.

    Toen het tijd was om naar het restaurant te gaan, gingen we weer naar het metrostation. Daar duurde het wéér kenkerlang om voor iedereen kaartjes te kopen, af te stempelen en te laten controleren. Zó lang zelfs, dat Vincent, Carmen en ik al in een metro waren gestapt terwijl de anderen nog op het perron werden opgehouden. Ik besloot de metrodeuren even open te houden voor de anderen, zoals ik mensen dat in Amsterdam ook weleens heb zien doen. Toen gingen er echter zúlke harde sirenes loeien en ging de controle-meneer heel boos naar me wijzen en gillen, dat Carmen uit de metro sprong en ik de deur dicht liet gaan. Daar zaten we dan, Vincent en ik, moederziel alleen, terwijl we langzaam wegreden van onze op het perron achtergebleven achterban. Ik drukte nog even dramatisch m'n hand tegen het raam, en verloor ze toen uit het zicht.

    Vincent raakte duidelijk in paniek, en ik eigenlijk ook een beetje. De toch al chagrijnige plaatselijke bevolking van Budapest was blijkbaar not amused dat we bijna hun voor-oorlogse metrodeuren hadden gesloopt, én we waren ineens semi-verdwaald in een vreemde stad. We zijn de eerstvolgende halte meteen maar weer uitgestapt, want Vincent ging uiteindelijk zó door het lint dat ik bij mezelf dacht "Ik ga met jou zo de stad niet in!" Gelukkig kwam al snel de volgende metro aanrijden, waar alle andere meiden in zaten. Carmen vertelde nog dat ze bijna was neergestoken door de metrobewaker. Ook niet leuk!

    Eenmaal aangekomen in restaurant Karpatia moest ik wel even wennen aan de ambiance. Het was zo'n soort restaurant waarbij Kate Winslet zichzelf de hele tijd in d'r hand zou prikken met een vork, ken je dat? Er was ook een zigeunerbandje met een pianist (die niet op een piano speelde maar een xylofoon achtig iets dat leek op een piano, wie het weet mag het zeggen), een cellist en twee violisten die de hele tijd met elkaar om de eer streden. Ze speelden pareltjes als Phantom Of The Opera en Theme of André Rieu! Op een gegeven moment zat ik gewoon van een wijntje te genieten, toen Vincent me aanstootte en mompelde "Martijn, niet meteen kijken... ALLEMAAL ASIANS!" en toen kwam er dus een grote groep Japanners binnen die in hun eigen private dining room werden weggemoffeld.

    Mijn collega's probeerden me in de loop van de avond aan te praten dat ik een kwade dronk had. Ik kan me daar totaal niet in vinden, en dan moeten ze me bovendien maar niet de hele tijd zo aanmoedigen om te gaan drinken. Bovendien kwamen de obers je ook de hele tijd van achter bijschenken. Er zat aan een tafeltje tegenover ons een vrouw wel de hele tijd naar me te kijken, met een soort naar kipleren jasje. Ik heb haar zoveel mogelijk genegeerd. Toen het zigeunerbandje Tulpen Uit Amsterdam kwamen spelen bij onze tafel, heb ik natuurlijk wel even enthousiast meegezongen. Als enige. Vincent zong ondertussen alleen maar zachtjes "If y'all don't like me, blow me" maar die hadden het zigeunerbandje denk ik niet in hun repertoire.

    Verder vond iedereen dat ze zó vies gegeten hadden, dat we geen toetje meer mochten bestellen. Kijk, dáár krijg ik dus wél een kwade dronk van! Iedereen besloot meteen smack over het restaurant te gaan praten op Twitter, maar ik vond écht dat ik prima had gegeten. Daarnaast had ik ook de hele tijd leuk oogcontact met de Russisch ogende jongen die één tafeltje achter de zure dame met het kipleren jasje zat.

    Daarna gingen we naar een bar, ik weet écht niet meer hoe die heette, maar boven hadden ze banken waar je languit op kon liggen als je net een hele fles rosé en twee Palinka's achter je kiezen had, dus dat deed ik dan ook maar. We hebben daar nog heel lang met z'n allen Patty Brard imitaties gedaan, die kennelijk bij de vaste klanten beneden goed aansloegen, want ze kwamen één voor één bij ons boven kijken of we de tent niet aan het afbreken waren.

    We zijn die avond geëindigd in AlterEgo, een ondergrondse club waar de drag show aan het begin wel leuk was, maar verder vond ik er niet zoveel aan. Bovendien had ik dus een fles wijn in m'n eentje op, twee Palinka's en dan óók nog wijn in de AlterEgo, dus ik vond het wel weer tijd om terug te gaan naar het hotel. Iedereen wilde blijven dus heb ik in m'n eentje een taxi gepakt. "Expo hotel, 4.000 ok?" zei ik tegen de chauffeur. "Ok." zei de chauffeur. Zó doe je dus zaken in Boedapest! En voor de prijs van 2/3 hoer zat ik even later goed en wel op mijn hotelkamer.

    Morgen het állerlaatste stuk, toen er midden in de nacht ineens iemand bij me aanklopte, en waarbij we geen genoeg geld hadden voor de taxi, maar dit pas ontdekten toen we al in de taxi zaten! OMG!

    29-11-10

      18:20:36, by S p r k .   , 764 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eyjashopjajökull - op transport naar Boedapest DEEL 1

    Dit weekend was ik met werk in Boedapest. Dat hield in dat we best wel vroeg op moesten staan, maar ik heb me kranig gehouden en was gewoon op tijd op Schiphol. De vlucht was prima en al snel zaten we in drie taxi's op weg naar het hotel. Tijdens de taxirit wist ik overigens niet goed of we naar ons hotel gebracht werden, of gedeporteerd werden. We weten nu in ieder geval wat er, na het grotendeels afbreken van de concentratiekampen in de tweede wereldoorlog, is gebeurd met de losse materialen en al het prikkeldraad.

    Ons hotel was naast het Boedapest equivalent van de RAI in Amsterdam, en verhoudingsgewijs ook ongeveer op eenzelfde afstand van het centrum verwijderd. Het was een hotel voor zakenlui, ik vind het eigenlijk ALTIJD een leuk uitje om in een hotel te slapen (behalve die keer toen ik 17 was en in Londen in een hotel zat waar je alleen op een andere verdieping kon douchen en op de grond moest gaan zitten om onder het water te kunnen).

    Het was alleen wel hinderlijk dat ze er de héle fucking tijd Gotan Project in de lobby draaiden, dat kan ik écht niet uitstaan. Maar er was gratis wi-fi, en dat is handig om alvast wat Hongaarse sletjes op te zoeken! Zo had ik al vrij snel iemand gevonden met de nickname 'Puppy', dus die stuurde ik de legendarische Filmpje!-quote "Als je puppi niet belt moet je mij ook niet bellen!" maar ik denk niet dat ze dat begreep. Zonde.

    We pakten na een tijdje de pittoreske metro de stad in, want we hadden afgesproken met een Hongaarse linkse gids. Eerst hebben we nog even een kleine kennismaking gehad met de Hongaarse cultuur door een plaatselijke McDonald's te bezoeken. Iedereen moest namelijk plassen, en we hadden een klein trekje en we zouden pas 4 uur later gaan eten. We hebben ook nog authentieke glühwein gedronken op een kerstmarktje, waarbij we goed hebben opgepast voor aanslagen.

    Vervolgens hebben we urenlang met een gids in de kou door Boedapest geslenterd, terwijl uit het verhaal van onze linkse gids vooral bleek dat de Hongaren een opportunistisch volk is dat waar nodig de geschiedenis gewoon herschrijft. Ik kan zijn standaard verhaaltje overigens heel goed na doen, maar ik ben ook vriendinnen met hem geworden op Facebook, dus misschien is het beter van niet.

    Na de rondleiding gingen we eten in Menza, een prima restaurant, waar we allemaal een Palinka voorgeschoteld gekregen. Dat is een klein drankje dat een beetje smaakt naar koelvloeistof ofzo, maar het effect is juist dat je er heel warme oren en wangen van krijgt. Ik vond het eten echt heel lekker (eendencarpaccio, bijvoorbeeld, en iemand aan tafel had ook nog knetterchocoladeslagroom). Er waren die avond een stuk of 14 mensen jarig, en iedere keer als ze weer een Hongaars verjaarsliedje speelden, of Happy Birthday van Stevie Wonder (die twee wisselden elkaar af) hebben we meegeklapt. Uiteindelijk bleek trouwens ook nog dat we ongeveer 15 euro pp kwijt waren voor een voor- én hoofdgerecht. Damn, dat is goedkoop! Later zijn we nog in de Amstel beland, een Amsterdams café in Boedapest. Moest ik zelf ook even over nadenken.

    Op de terugweg namen we weer allemaal taxi's omdat er metro's daar niet zo laat rijden, en hoewel onze gids had gezegd dat het ongeveer 4.000 hufter zou kosten, maar eenmaal aangekomen moesten we dus 7.500 hufter betalen! Echt absurd duur, terwijl we niet echt de indruk kregen dat we onwijs aan het omrijden waren.

    Eenmaal op m'n hotelkamer aangekomen wilde ik toch even kijken of er nog leuke Hongaarse sletjes online waren. Er liepen op straat dan helaas niet zo belachelijk veel lekkere jongens rond als bijvoorbeeld in Porto of Madrid, maar toch, sommige mensen waren prima. Er was dus één jongen die me wel leuk leek, en die wilde ook best naar m'n hotel komen. Maar na het uitwisselen van een paar berichten bleek ze een escort te zijn. Op zo'n moment komt toch die authentieke Nederlandse handelsgeest bovendrijven, en ik ben altijd benieuwd of mensen zichzelf niet compleet uit de markt prijzen, dus vroeg ik hem hoe duur hij was. "I do sex for money because I really need some. 6.000 HUF for one hour." Ik wist niet hoe snel ik 6.000 hufter om moest rekenen naar euro's. Dames en heren, die meid verkocht dus haar lichaam voor... ? 21,-! Daar kun je het zelf niet voor maken! Maar ik ben toch maar gaan slapen.

    Volgende keer meer over Budapest, waarin collega Carmen bijna werd neergestoken door een metrobewaker en er ineens ALLEMAAL ASIANS waren!

    25-11-10

      00:02:11, by S p r k .   , 343 words  
    Categories: Categorie-loos

    Oh, volgens mij is dit bij nader inzien een escort.

    Toen ik jonger was wilde ik er niets van weten, ik heb het zelfs openlijk afgekeurd, maar nu moet ik er zelf toch ook echt aan geloven: dertigers die seks hebben.

    Een 25-jarige jongen uit Zuid-Amerika sprak me op een datingsite aan, en hij vond me heel erg aantrekkelijk. Dat is niet zo vaak het geval daar, dus hij had sowieso m'n aandacht. Het bleek een toerist te zijn die de volgende ochtend alweer in het vliegtuig naar huis moest.

    Dus terwijl ik de nacht ervoor maar 3,5 uur had geslapen (want het was zo leuk in de Trut en ik kon daarna amper in slaap komen) en dus eigenlijk bekaf was, kwam hij 's avonds laat (ik had eerst nog een etentje met vrienden) bij me langs. Ik had ondertussen natuurlijk weer al m'n waardevolle spullen verstopt en zelfs een steakmes in m'n kledingkast gelegd. Het was tenslotte toch een Zuid-Amerikaan.

    Hij was knapper dan op z'n foto's, had een fijn gespierd (maar niet té gespierd) lijf en halflang zwart haar. Hij begon meteen te zoenen en binnen 2 minuten lagen we uitgekleed op bed. Dat was best aan de gehaaste kant. Op een gegeven moment ging zijn telefoon, die hij per sé wilde opnemen. Toen dacht ik al "Oh, volgens mij word ik nu overvallen." Maar nee. Toen ik weer even moest zoeken waar m'n condooms ook alweer waren, toverde hij er zó 15 uit zijn jaszak, waardoor ik dacht "Oh, volgens mij is dit bij nader inzien een escort." Maar nee.

    Toen zei hij "Ik heb iets meegenomen waar ik mee wil spelen!" en dacht ik weer "Oh, volgens mij word ik nu dan écht overvallen." Maar toen hij een Albert Heijn komkommer (!!) tevoorschijn toverde en vroeg of ik die bij hem in wilde brengen, kon ik gapend alleen nog maar uitbrengen "Cucumbers are for salads!". Dus toen heeft hij zich weer aangekleed en is hij naar huis gegaan.

    Als dit is hoe het er voortaan aan toe gaat, dan kijk ik liever een film met Meg Ryan of iemand van gelijke strekking.

    18-11-10

      20:51:09, by S p r k .   , 412 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dit is mijn droom, ik zie er FANTASTISCH uit!

    Ik heb zó raar gedroomd vannacht! Ik zat 's ochtends met mijn collega Vincent in de trein naar Amsterdam Centraal (wat gek is, want ik woon gewoon in Amsterdam). Toen we aan waren gekomen waren we ineens in Brussel, althans, zo zag het eruit. "Ik weet niet waar je het over hebt, ík ben gewoon in Amsterdam!" zei Vincent, en toen rende hij snel weg.

    Dus ik liep met m'n fiets aan m'n hand, want die had ik ook bij me, door het centrum van Brussel (wat opvallend veel leek op een kermis, ik weet namelijk helemaal niet hoe Brussel er uitziet). Toen ik op Maps keek op m'n iPhone gaf mijn telefoon wel aan dat ik in het centrum van Amsterdam was. Woah! Twilight Zone!!!

    Ik dacht dat ik misschien in een psychose zat en in het echt juist wél door het centrum van Amsterdam liep, en dat ik de hele tijd bijna werd aangereden door trams enzo. Maar toen besloot ik dat iemand me dan heus wel even naar de veilige stoep zou leiden, al was het alleen al om mijn portemonnee te rollen.

    Naast het station was een soort Ahoy-achtige concertzaal en Lady Gaga stond daarvoor interviews te geven. Ik liep met mijn fiets achter haar langs om te kijken of naast de concertzaal misschien wel gewoon Amsterdam lag, maar dat was niet zo. Toen moest ik nog een keer achter haar langs, met mijn fiets, van een trapje af, wat natuurlijk een onwijs kabaal maakte.

    Ik liep maar weer terug naar het station en dacht "Ik koop maar gewoon een treinkaartje terug naar Amsterdam, kijken wat er dan gebeurt." en bij het loket bleek dat ik ook gewoon met mijn vers opgeladen OV-chipkaart kon reizen (en dat de vrouw achter het loket héél trots was dat dat kon). Ik vroeg van welk spoor de trein vertrok, en de vrouw zei dat ik helemaal om moest lopen.

    Toen ik helemaal om wilde lopen kwam ik Loesje tegen, die er héél goed uitzag in een lange zwarte jas met daaronder een vrolijke bloemetjesjurk en grote ronde oorbellen in haar oren, met de zon in d'r haar enzo. Maar Loesje zei juist tegen mij "Oh, je ziet er wel aardig uit!" en toen zei ik "Loesje, dit is mijn droom, ik zie er FANTASTISCH uit!" en toen zei Loesje "Oh." en liep ze weer door.

    En toen snurkte ik mezelf wakker. Denk je dat die droom iets betekent?

    17-11-10

      18:17:31, by S p r k .   , 849 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik had misschien beter niet dat grapje kunnen maken over dat alle dieren dood moeten en dat we alle natuur moeten asfalteren.

    Ik werd een paar maanden geleden op een avond aangesproken op een site...

    Oh, eerst even een korte inleiding: ik zit tegenwoordig op een nichesite voor 'bears' en mannen die daar op vallen. Dus je hebt 'bears' (behaarde mannen), 'cubs' (wat jongere behaarde jongens), 'chubs' (dikke mannen) en 'chasers' (mannen die op dikke mannen vallen). Want 'je moet je kansen spreiden om je benen te spreiden' zoals een vriendin van me onlangs zei. Ik vind die site héél handig, maar het is wat lastig want het aanbod in Nederland is nogal beperkt (een bekende Nederlandse komiek zit er wel op, gewoon met een foto van z'n tanoekoe!). Maar ik doe m'n best om die nichesite zoveel mogelijk uit te buiten en om daarbij vooral de toeristenmarkt aan te boren. Want die meiden zijn na een week of twee weer lekker het land uit zodat je ze niet de hele tijd tegen hoeft te komen tijdens uitgaan. Niet dat ik zo vaak uitga, maar toch. Het is een ingewikkeld systeem, maar je moet íets!

    Ik werd op een avond dus aangesproken op die site, door een 'chaser'*, die een paar daagjes in Amsterdam was. Ik dacht 'waarom niet' en hij zat ook nog vlakbij, dus ging ik bij hem langs en het was erg leuk. De dag erna vroeg hij of ik mee ging lunchen, dus hebben we broodjes bij de V&D gehaald en buiten opgesmikkeld. Daar kwamen we er ook achter dat we veel overlap hebben qua muzieksmaak, dus dat is wel weer erg leuk. We konden het goed met elkaar vinden, en het is ook weleens fijn om het idee te hebben dat je echt een beetje versierd wordt door iemand. Later die week hebben we elkaar veel muziekjes laten horen. De dingen die hij me liet horen stonden me geenzins tegen, dat viel me alweer reuze mee. Ik geloof niet dat ik verliefd op hem ben, maar het idee dat je dus toch wel iemand tegen kunt komen die jou ook leuk vindt en waarbij je niet helemaal onzeker hoeft te zijn over de dingen waar je normaal gesproken standaard altijd onzeker over bent, is wel erg fijn.

    * ik heb er even expres niet bijgezet hoe hij heet of waar hij precies vandaan komt en wat hij precies doet, dan weet je dat

    Hij is heel erg links, kennelijk, dus ik had misschien beter niet dat grapje kunnen maken over dat alle dieren dood moeten en dat we alle natuur moeten asfalteren :S Daarnaast is hij ook nog eens vegetariër. Dat is ook meteen een goede reden om niet met iemand samen te willen wonen vind ik; óf ze dwingen je de hele tijd om zonder vlees te koken, óf ze zijn lang niet zo vegetarisch als je denkt en voor je het weet is je theeworst-voorraad op! Hij vond het fijn dat we allebei totaal geen koffie drinken, maar hij is verslaafd aan melk. Toen ik zei dat ik vroeger bijna over m'n nek ging als m'n vader melk had gemorst op tafel en ik dat moest opvegen, zei hij "Oh, dan kunnen we denk ik niet trouwen". We pestten elkaar een beetje, maar niet zoals de Chileen waarmee ik jaren geleden heb gedate en ik elkaar pestten. Als de Chileen en ik bij elkaar waren gebleven, weet ik zeker dat we elkaar op een gegeven moment van de fiets zouden proberen te duwen.

    Nadat hij terug is gegaan naar z'n eigen land hebben we wat 'gesmst' via WhatsApp, maar onlangs was 'ie weer in Nederland. Ik heb hem twee keer gezien, maar er is verder niets gebeurd. M'n libido is überhaupt aan de lage kant tegenwoordig (misschien komt het door de medicijnen die ik slik om migraine te voorkomen, misschien door het feit dat de spanning minder is omdat het niet meer onontgonnen gebied is, of misschien ook wel omdat ik gewoon heel oud aan het worden ben) dus ik had weinig trek in horizontale avonturen, zal ik maar zeggen. Er was een heel gedoe met welke film we zouden zien en of we eerst zouden gaan eten of pas erna, waardoor we ik denk drie keer de hele stad door zijn gefietst. Maar goed, het regende niet (hard).

    Uiteindelijk hebben we bij Levant gegeten, dat Turkse restaurant waar ik ook een keer mijn verjaardag gevierd heb (dat was toen trouwens ook al een surprise party!). Daarna hebben we bij mij thuis een film gekeken waarbij hij halverwege in slaap is gevallen. Toen de film eenmaal was afgelopen waren we allebei erg moe en ben ik naar bed gegaan en hij naar 'huis' (nouja, de kennis waar hij logeerde).

    Op die zaterdag hebben we elkaar ook nog gezien en dat was heel erg leuk. We hebben geluncht en we zijn naar Centraal Station gegaan om een ticket voor hem te kopen (hij was op doorreis naar Brussel). Oh en we hebben ook nog de állerbeste chocoladetaart EVER gegeten. Je komt wel gelijk 3 kilo aan, maar ach, het is weer wintertijd dus je kunt het allemaal verbergen onder truien en andere kledinglaagjes!

    16-11-10

      18:20:11, by S p r k .   , 1000 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ontelbaar veel leuker dan in m'n eentje in mijn slipje tv-series kijken met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche

    En nu ben ik dan eindelijk 30 jaar oud. Zaterdag was er een hele leuke surprise party bij mij thuis, met m'n hele appartementje vol met vrienden, heliumballonnen, oliebollen, sushi en oliebollensushi. Ik las trouwens dat de wereldwijde voorraad helium op begint te raken, dus gelukkig waren we er nog op tijd bij! Het feestje heeft in ieder geval het grote leed van het aanbreken van de herfst van mijn leven enigszins verzacht, en ik vond het erg fijn dat (bijna) iedereen er was.

    Zondag heb ik uitgeslapen, wat opgeruimd en vooral heel lang gewerkt aan een artikel over de nieuwe François Ozon film Potiche, voor in het blad. De volgende dag, op mijn échte verjaardag, was er deadline van het blad; de drukste dag van de maand. Er moest nog een heleboel gedaan worden én Traiteur Chef in de Raamsteeg, met de állerlekkerste chocoladetaart van de HELE WERELD, was helaas gesloten dus heb ik mijn collega's maar getrakteerd op taart van de Albert Heijn. Uiteindelijk heb ik tot half 8 's avonds op kantoor gezeten om de laatste pagina's van het blad af te krijgen.

    Daarna heb ik nog wat berichten uitgewisseld met L., een jongen die ik ken omdat hij mijn weblog altijd leest. Of nouja, 'las', toen ik er nog echt regelmatig iets schreef. In mijn belevenis heb ik nu nog twee vaste lezers over; L. en de zus van Charlotte. Ik heb L. nog nooit ontmoet, en toen hij hoorde dat ik op de avond van mijn verjaardag niets spannenders gepland had dan series kijken in mijn slipje met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche, stelde hij voor om een biertje te gaan drinken.

    Nu zou je toch verwachten dat je als oudere medemens in de nazomer van zijn leven dan niet meteen allerlei panische gedachten zou krijgen, maar helaas. Na een eerste, herkenbare 'ik lus heel geen bier'-gedachte, schoten er meteen allemaal moeilijke dingen door mijn hoofd:
    - wat als hij me in het echt helemaal niet zo gezellig vindt als op mijn weblog?
    - wat als ik hem in het echt helemaal niet zo gezellig vind als in z'n Facebook berichten?
    - wat als ik hem juist gezelliger vind?
    - is afspreken met iemand via internet, al heeft 'ie gewoon een vriendje, niet toch een beetje date-achtig, en dus eng?
    - ik vind dit helemaal geen leuke trui

    Toen ik op onbeholpen wijze bedankte voor zijn aanbod was hij zowaar een beetje beledigd. Ik ben blij dat Facebook geen chatlogjes opslaat, want ik was écht heel onbeholpen. Dus heb ik overleg gepleegd met mijn achterban - in dit geval Coty, die tegenwoordig écht iedereen 'zij' en 'haar' noemt. Coty raadde me aan: "Je moet gewoon met haar afspreken, misschien is ze wel hartstikke gezellig en houd je er een leuke vriendin aan over!"

    Ondertussen had ik nog niets gegeten en begon ik toch behoorlijke trek te krijgen, dus ik stelde voor om dan maar samen iets te gaan eten. "Maar lijkt het dan juist niet nog veel erger op een date?" vroeg L. "Neuh, voor mij is eten absoluut geen date. Bij de jongen waarmee ik een paar maanden geleden heb gedate heb ik in de eerste week in totaal 3 poffertjes in zijn bijzijn gegeten, en dat was toen hij de andere kant op keek." Dus daar gingen we, op naar Wagamama. Ik was precies op tijd of één minuut te laat, hij stond al te wachten voor de deur. Hij was langer dan ik had gedacht en hij zou zó het kleine broertje van sMarjan kunnen zijn, een vriendin van me. En Coty had gelijk: ze wás hartstikke gezellig.

    Het was wel een beetje raar om te horen dat 'ie mijn hele weblog inmiddels heeft gelezen. Ook alle nare, ongenuanceerde en/of pretentieuze logjes die ik meer dan tien jaar geleden schreef. Ik ben de laatste tijd uit nostalgie wat willekeurige logjes aan het teruglezen, en ik vind het net het dagboek van Anne Frank, maar dan een flink stuk deprimerender. Ik heb hier en daar bepaalde logjes zelfs op non-actief gesteld, omdat ze gewoon écht niet konden. Ik denk er zelfs over om heel George Lucas-achtig bepaalde logjes te herschrijven en te voorzien van nieuwe CGI special effects.

    Eigenlijk was het wel leuk dat hij z'n research had gedaan, want hij wist allemaal weetjes over me, en ik heb hem hier en daar wat outtakes en deleted scenes verteld (dus dingen die wel gedeeltelijk op mijn weblog stonden, maar waar de meer interessante details van ontbraken). Oh en hij wist niet hoe je Edamame hoort te eten, en dat is bij mij altijd een ijsbreker. Hoe dan ook; goed dat ik tóch gegaan ben, het was in ieder geval ontelbaar veel leuker dan in m'n eentje in mijn slipje tv-series kijken met een zak Dorito's en een bakje crème fraiche op mijn verjaardag.

    Alsof dat nog niet genoeg was, lag er bij thuiskomst een verjaardagskaart mét ? 50,- van mijn vader in mijn brievenbus. Ik heb hem al máánden niet gesproken. Op 14 augustus herinnerde ik me 's avonds laat dat mijn vader op 13 augustus jarig was, en toen vond ik dat ik niet meer op 15 augustus kon bellen om hem te feliciteren. Dus heb ik hem maar helemaal niet meer gebeld. Nooit meer. Nouja, wel toen ik in emotionele staat door de winkelstraat van Aalsmeer liep om een nieuwe bril te kopen, maar toen was hij denk ik niet thuis. Hoe dan ook; nu heb ik hem wel gebeld en heb ik bovenstaande zowaar aan hem uitgelegd, en hij moest erom lachen en vond het leuk dat ik belde. En het ging 'akelig goed' met hem. Dat waren zijn exacte woorden. 'Akelig goed'. Misschien dat mijn vader en mijn broer en schoonzus elkaar kunnen zien met kerst dit jaar. Ik weet wel waar ík zou willen eten met kerst (all you can bbq boven de A2!) maar je kunt dat soort dingen beter in overleg plannen.

    03-11-10

      15:38:10, by S p r k .   , 222 words  
    Categories: Categorie-loos

    Werkspot

    Mijn baas is helemaal lyrisch over www.werkspot.nl, 'de marktplaats voor klussen'. Zo was er een kraantje kapot waardoor ons koffiezetapparaat op kantoor het niet meer deed. M'n baas plaatste een opdracht op Werkspot.nl en binnen de kortste keren stond er een monteur voor ? 50,- dat kraantje te fixen.

    Ik zie hier meteen een gouden business in! Ik kan natuurlijk al als een malle laminaat leggen, met het juiste t-shirt aan heb ik een bouwvakkersdecolleté van heb-ik-jou-daar, en ik heb er geen moeite mee om op mijn knieën te werken.

    Volgens mij kan ik ook héél makkelijk doorstromen naar de wat grotere klussen, want hoe moeilijk kan dat nou zijn, een nieuwe meterkast aanleggen? Of een dragende muur verwijderen? Heb ik, als mens, op onbewuste momenten niet genoeg stukjes Eigen Huis & Tuin meegekregen om allerhande klusjes in en rondom het huis uit te kunnen voeren?

    Ik weet ook meteen hoe ik kan zorgen dat ik overtuigend overkom naar de klant toe: ik heb een sidekick nodig die minder kan dan ik, en nergens iets van snapt. Een soort Manon Thomas/Myrna Goossen, die me regelmatig dingen kan vragen als ,,Wat heb je nu bijvoorbeeld in je hand?" en tegen 'onze' klant kan zeggen ,,Wat doet Martijn dat vakkundig, hè?". Eens vragen of Maurits er iets in ziet.