Archives for: February 2012

    27-02-12

      15:20:00, by S p r k .   , 1478 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Duelleren, maar helaas niet tot de dood'

    Gisterenavond was het Nationaal Songfestival op televisie. Helaas heeft iemand bij de publieke omroep bedacht dat Jan Smit en het Songfestival wel een goede match zijn, dus nadat hij zichzelf vorig jaar tijdens het Songfestival belachelijk mocht maken als commentator, mocht hij gisterenavond ook het Nationaal Songfestival presenteren. Inclusief stropdas met piano-thema. Ik moet schoorvoetend toegeven dat hij het beter deed dan zijn ex Yolante van Cabausneijder die het vorig jaar presenteerde, maar niet véél beter!

    Wegzetten
    Het format was dit jaar spiksplinternieuw, en het decor ook! Nee hoor, het format leek eigenlijk verdacht veel op de finale en halve finale van The Voice of Holland, en het decor was hetzelfde decor als The Winner Is. Niet zo vreemd, want de TROS had dit jaar John de Mol in de arm genomen om het Nationaal Songfestival te organiseren. 'Mooi!' moet John gedacht hebben. 'Dan kan ik al die half-vergeten kandidaten van The Voice ook nog ergens wegzetten'. Voor de vorm werden ook nog twee andere inzendingen toegevoegd: de woest aantrekkelijke Tim Douwsma, en Alain Clark. Oh nee, een soort Euroshopper-versie van Alain Clark. Met een liedje dat door Alain Clark geschreven was, dat dan weer wel. Zes inzendingen dus. Karig. Ter illustratie: in Zweden, waar ze het Songfestival toch nét een tikje professioneler aanpakken, zijn er 32 inzendingen. Twee-en-dertig. Meer dan vijf keer zoveel.

    Volgens het nieuwe format zouden twee inzendingen steeds tegen elkaar duelleren. Niet tot de dood, helaas, hoewel dat het allemaal wel wat spannender zou maken. Tim Douwsma moest tegen Pearl Jozefzoon, Joan Franka moest tegen Raffaëla Paton en Kim de Boer moest tegen Alain Clark Ivan Peroti. Zien jullie de trend? Steeds een blank iemand tegen een gekleurd iemand! Hoe zijn ze daar nou bijgekomen? Oh ja, Ruth Jacott heeft een week geleden bij Life & Cooking Life 4 You onder toeziend oog van een notaris een soort trekking verricht. Een blanke notaris, denk ik dan.

    Tweeten
    Tim Douwsma mocht de spits afbijten met zijn nummer Undercover Lover. Hoewel de titel verwachtingen creeërt van een stiekeme bi-curious ervaring ergens in de bosjes, ging het liedje meer over zó verliefd zijn dat je zelfs niet meer kunt Tweeten. Oftewel 'ik ben zo verliefd dat ik mijn gedachten niet meer in 140 tekens of minder kan verwoorden'. Zijn performance was aardig, maar misschien had Tim zich wat meer kunnen focussen op een echt pakkend liedje. In plaats daarvan stemde hij zijn act vooral af op het wegduwen van teksten die op de achtergrond geprojecteerd werden. Saillant detail: achtergronddanser Boris was de avond ervoor nog straalbezopen gespot in de ARC EVE, dus die zal wel met een klein katertje hebben staan dansen daar.

    Pearl Jozefzoon had ergens in een oude la een Bedazzler gevonden ('pons, trek omhoog, opzij!'), want haar jurk was echt prachtig versierd. Haar nummer We Can Overcome was prima, misschien een tikje middelmatig. En toen kwam de vuurregen. 'Koud vuur bestaat niet!' zei mijn moeder vroeger altijd als ik op Oudjaarsavond in mijn nylonjas met een sterretje in mijn hand stond te zwaaien. Gelukkig bleef Pearl ongedeerd. Helaas kon Tim Douwsma niet tegen die vuurregen en de Bedazzelde jurk van Pearl Jozefzoon op, en hij kreeg niet eens ? 2.500,- aangeboden zoals dat normaal gesproken in het decor van The Winner Is wél gebeurt! Tim nam het allemaal goed op, knipoogde nog even naar Jan Smit (zagen jullie dat ook?!? WAT BETEKENDE DAT?) en dat was dat.

    Jan Smit kijkt en passent even naar de poes van Raffaëlla

    Nutrisse Ultra Color 2.6
    Volgende duel. Joan Franka en Raffaëla 'een tikje labiel' Paton kwamen op en Jan Smit moet zich heel even op een Halloweenfeestje gewaand hebben. Joan Franka was namelijk verkleed als Pocahontas en Raffaëla als hoer Rihanna. Tijdens het nummer You And Me van Joan Franka kwamen de leden van Treble, die in 2006 voor ons het Songfestival hebben verziekt, ook nog even meedoen. Nee hoor, het waren een stel andere inwisselbare amambanda-meiden met trommels. Ondertussen stond Joan Franka te zingen met een 'ik weet zelf ook niet precies wat ik hier doe' blik in haar ogen. Als ik Back To The Future 3 overigens moet geloven lagen Indianen juist altijd overhoop met cowboys, dus wat mij betreft paste de Indianen-outfit niet zo goed bij een countryliedje. Maarja, wie ben ik? Wie ben ik?

    Toen kwam Raffaëla's introductiefilmpje, waarin ze nog gewoon bruin haar had! Ik stel me dus voor dat Raffaëla om 19:15 uur in een kleedkamer met een pakje Nutrisse Ultra Color 2.6 van Garnier haar haar rood staat te verven terwijl een productiemedewerker roept 'Je moet wel opschieten want je moet je vieze meiden pakje nog aan!'. Raffaëla's act was leuk, de coupletten van haar liedje Chocolatte ook, maar het refrein klonk alsof het geschreven was door dat kind waar ze zwanger van was toen ze in de finale van Idols 3 zat. Raffaëla ging helaas niet door, wat inhield dat we dat belachelijke countrynummer later in de uitzending nóg een keer zouden moeten aanhoren.

    Borrelen
    Volgende duel. Kim de Boer had een 'We are the world, we are the children'-achtig liedje incl. windmachine. Oh, ik sla een heel stuk over, want toen ze opkwam (in een best wel mooie jurk) vertelde Kim meteen aan Jan Smit dat ze nerveus was en dat 'het aardig aan het borrelen was'! Ik zat dus stiekem te hopen dat haar optreden zou ontaarden in een kopie van die hilarische scène uit de film Bridesmaids, maar Kim hield het gelukkig droog. Ik denk dat haar darmen op een gegeven moment toch wat op begonnen te spelen, want halverwege het nummer stond ze zomaar ineens op van de piano en liep ze wat rond. Terwijl er overigens nog wel piano te horen was. Ze zijn zó knap met techniek tegenwoordig! De oplettende kijker zag bij de backing vocals nog Ingrid Simons staan, moeder van Eva Simons en ex van Gordon (ja ja!) en ex-lid van Ebonique, de groep die in 2001 nét niet het Nationaal Songfestival won waardoor we die stomme Michelle op haar blote voeten naar Kopenhagen moesten sturen.

    Dames en heren: Ingrid Simons

    Alain Clark Ivan Peroti had nog een vaag verhaal over vaders en zonen, dat iets weg had van Céline Dion's belachelijke 'this song is for all the parents, and all the children in the world' introductie. Alle gekheid op een stokje, jammer dat Alain Clark daar niet gewoon zelf stond. Het nummer was wat saaiig. Halverwege kreeg ik nog even een opleving toen ik ineens zag dat sommige van de "foto's" op de achtergrondprojectie bewogen, net als in Harry Potter, maar dat redde het optreden helaas niet. Afrojack 'wist het allemaal niet zo goed', maar vond het nummer van Alain Clark Ivan wel 'supergruwelijk'. Leuk grapje van de regisseur: Carlo Boszhard had het over 'een kitschig nummer' en BOEM we zien een close-up van Sieneke in het publiek.

    Vibrerend op de bank
    De jury was überhaupt een bonte verzameling mensen. Wat deed Afrojack daar? Hij zei herhaaldelijk dat hij niets van het Songfestival wist. Natuurlijk is het moeilijk om een jury samen te stellen vol met Songfestival-experts op het niveau van geroyeerde Cornald Maas, maar kom op! Zet er dan op z'n minst een artiest neer die al eens eerder heeft meegedaan. Niet een of andere producent met Asperger die nu even hot is en over Paris Hilton heen gaat. Carlo Boszhard was opvallend eloquent met zijn commentaar, zó eloquent dat je bijna dat gekke matje/knotje achter op zijn hoofd kon negeren. Iedere keer als Jeroen Nieuwenhuize iets zei met zijn diepe, diepe stem begonnen de twaalf hitsige homo's waarmee ik het Songfestival keek licht te kreunen. We zaten letterlijk met z'n allen te vibreren op de bank. Zijn vriendin Kayla mag zich gelukkig prijzen. Ali B had het de hele tijd over 'DE Songfestival' dus die heb ik verder niet serieus genomen. Wel grappig dat hij op het einde, toen hij ineens 10 punten over 3 acts moest verdelen, álle 10 de punten aan één act gaf. Ik denk dat hij bang was om een rekenfout te maken. Tenslotte: wat deed Kim Holland in die jury en waarom had ze groen haar?

    Hoe het is afgelopen hebben we allemaal kunnen zien en online kunnen lezen. Pearl Jozefzoon wist het nummer ook een tweede keer zonder brandwonden te zingen, maar wist de jury en het publiek thuis helaas niet te overtuigen. Joan Franka trad nogmaals op met haar inwisselbare Amambanda-meiden, dit keer met extra veel close-ups van haar belachelijke verentooi. En Alain Clark Ivan Peroti vroeg nog een keer aan het publiek Take Me As I Am maar dat wilde het publiek en de jury dus niet. En daarmee won Joan Franka het Nationaal Songfestival, mocht ze nóg een keer optreden met haar Amambanda-meiden en gaat ze op 24 mei in de tweede halve finale van het Eurovisie Songfestival in Bakoe proberen een plekje in de finale te bemachtigen. Nu is het maar hopen dat die belachelijke verentooi niet door de douane komt.

    20-02-12

      19:08:00, by S p r k .   , 1124 words  
    Categories: Frustraties

    Dingen die me hinderen op de fiets

    In het kader van Lijstjes will never die!!! (ik mag er van mijn weblog software niet naartoe linken, maar Google het maar eens, op Google) heb ik zelf ook een lijstje (en een paar sub-lijstjes) gemaakt m.b.t. mijn ervaringen als fietser in een dorp (Aalsmeer) maar ook in de grote boze stad (Amsterdam).

    Dingen die me hinderen op de fiets

    • vrouwen die telefoneren op de fiets, want die kunnen namelijk vervolgens niet meer in een rechte lijn fietsen of snelheid maken (dat hele 'vrouwen kunnen makkelijk twee dingen tegelijk' is volgens mij ooit alleen maar bedacht om vrouwen aan te sporen om het hele huis te stofzuigen TERWIJL er een quiche in de oven staat voor als hun man thuiskomt en dat ze dus niet in de tussentijd Oprah gaan zitten kijken op de bank met een sprits erbij)
    • vrouwen die smssen (!!) op de fiets (zie boven, maar dan een MILJOEN keer erger)
    • van die stoplichten die aftellen, maar dan INEENS op groen springen terwijl het daar volgens de teller nog helemaal geen tijd voor was, of die ineens stil blijven staan bij 10 en dan pas even later weer doorgaan met aftellen m.a.w. 'stop de onbetrouwbare aftellende stoplichten' en ik vind dat we daar collectief wel wat belastinggeld voor terug mogen krijgen
    • mensen die bij van die aftellende stoplichten wachten tot ze op GROEN gaan. Bitch je kan gewoon alvast aanstalten maken met nog 3 seconden te gaan, je komt toch niet zo snel op gang met je bakfiets
    • mensen die heel verrast doen als het stoplicht op groen gaat, alsof ze het écht niet aan hadden zien komen, en die dus even moeten 'herstellen' voordat ze weer kunnen doorfietsen
    • mensen die heel roff doen alsof ze door rood fietsen op plekken waar dat ook heel makkelijk kan, maar dan ineens spontaan afremmen zonder dat daar enige noodzaak voor is (wel rood licht, geen enkel ander verkeer) zodat je er helemaal omheen moet
    • mensen die je 3 meter voor een stoplicht dat op rood staat voor een druk kruispunt ineens heel hard en fietsbellend willen in halen. Bitch je staat over 3 meter toch weer naast me en dan ben je echt niet sneller weggefietst dan ik, dus wat moet je nou met je zwarte kratje voorop je stuur
    • ZWARTE KRATJES VOOROP JE STUUR, dat is zo fucking aso! Mensen hebben het wel altijd over bakfietsen enzo, maar daar heb je in het dagelijks leven volgens mij een stuk minder last van dan die hoerige fietsen met zwarte mandjes op hun fiets, waar je in een fietsenrek dus NOOIT meer je fiets naast kunt zetten
    • taxichauffeurs die denken dat ze alles zijn
    • mensen die spookrijden in de Spuistraat
    • mensen die op het fietspad lopen
    • mensen die zonder te kijken een fietspad op willen stappen om over te steken
    • 'het MKB' dat hun stoepje veegt maar dus wel al het gebroken glaswerk van de avond ervoor midden op het fietspad veegt. Nee hoor, is niet erg hoor, ik laat m'n band wel weer plakken voor een tientje!
    • mensen in een ligfiets. Dat schreeuwt 'ik heb niet genoeg liefde gekregen toen ik klein was en krijg het nu eigenlijk nog steeds niet'
    • dat je net helemaal tot stilstand bent gekomen bij een stoplicht en dat 'ie dán net op groen springt
    • mensen die bijvoorbeeld op de Rozengracht PRECIES op de grens van de autobaan en het fietspad fietsen. Van links kun je ze alleen inhalen met gevaar voor eigen leven en van rechts mag je ze officieel niet inhalen maar daar heb je sowieso ook helemaal niet genoeg ruimte voor
    • mensen die over de stoep fietsen waar het duidelijk niet mag, dat is nog tot daar aan toe, maar als ze dan gaan BELLEN omdat voetgangers aan de kant moeten, dan gaan ze echt een stapje te ver
    • langs geparkeerde auto's fietsen die dan gewoon zonder te kijken hun autodeur opengooien en dat je er dan nog nét omheen kunt fietsen
    • voetgangers die in een scherpe bocht zó dicht op de stoeprand gaan staan dat je er helemaal extra omheen moet om ze niet aan te rijden en dat ik denk 'jongens MOET je precies OP de stoeprand staan?'
    • de gemeente die tegels op een fietspad 'verkeerd om' leggen waardoor er een soort 'spoorvorming' ontstaat, waardoor je als fietser bijna tegen de vlakte gaat

    Wat ik wél heel leuk vind op de fiets

    • wind mee
    • mensen die meezingen op de fiets, of het nu zuiver is of niet
    • peuters/kleuters die in een fietszitje of bakfiets zitten, die andere peuters/kleuters tegenkomen en elkaar dan groeten zoals buschauffeurs dat ook weleens doen
    • mensen (vooral bejaarden) die gewoon gaan fietsen als je heel hard 'groen!' roept, zelfs als het geen 'groen!' is
    • dat je nooit de laatste tram hoeft te halen
    • dat je überhaupt geen rekening hoeft te houden met waar de dichtstbijzijnde tram- of bushalte is
    • fietsen met net opgepompte banden (want aan de ene kant fietst dat HEEL lekker en aan de andere kant is er die gierende adrenaline van 'zal mijn fietsband ontploffen of niet?' en ja dat heb ik weleens gehad ja)

    Verder vind ik het ook vervelend dat sommige mensen principieel nooit door rood fietsen. Ja, ik weet het, wetten enzo, maar er is ook nog zoiets als 'common sense' en nadenken, en als er geen ander verkeer is en 'door rood rijden' geen enkel gevaar met zich meebrengt, mag je van MIJ best door rood. Maar een goede vriend van me is zo iemand, dus vooruit. Maar wel vervelend als je dan samen fietst met zo iemand.

    Oh en nog even om mensen die willen reageren met 'omg je fietst zo aso, je hebt vast iedere dag een ongeluk! aso aso aso aso' voor te zijn:

    Ongelukken (of faux-pasjes) die ik heb gehad op de fiets

    • aangereden door een brommer toen ik niet goed keek maar ik was 13 ofzo, wel een hersenschudding
    • ik had niet door dat het heel glad was (begin december 2005) en toen gleed ik uit en brak ik 2 vingers
    • toen de hele Clerqstraat open lag ben ik op dag 1 maar over de stoep gaan fietsen maar toen ben ik zó hard tegen een meisje aangeknald dat uit haar voordeur stapte, dat ik het daarna niet meer aandurfde. Vreemd genoeg begon zij zich heel erg overdreven te verontschuldigen terwijl ik fout zat
    • ik heb een keer per ongeluk een kleuter geschopt toen ik op m'n fiets stapte


    Dat vind ik dus een heel mooie score voor een 31-jarige!

    Ik ben in m'n hoofd ook al jaren bezig met een lijstje 'dingen die me hinderen in de Albert Heijn' en heb hier en daar ook al wat dingen daaromtrent prijsgegeven, maar wie weet komt dat in de nabije toekomst ook nog wel ineens tevoorschijn hier.

      14:21:00, by S p r k .   , 274 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Ik moet terugkeren naar de Sien of de crime'

    Ik dacht, als én Willem Stam én Hans van Lissum én de zus van Charlotte Bouman trouw m'n weblog lezen, dan moet ik er toch maar weer eens regelmatig iets nieuws op gaan zetten. Want ik ben die people pleaser.

    Vandaag wil ik het graag hebben over het weer. Want ik zie mensen links en rechts op Facebook en Hyves (nee hoor, hahaha, natuurlijk niet op Hyves... Hahaha... Hyves) posten dat ze het zulk prachtig weer is.

    Tegen die mensen wil ik zeggen: ABRE LOS OJOS, THE SADDEST GIRL TO EVER HOLD A MARTINI!

    Dit is namelijk nog steeds schijtweer, maar omdat er niet overal vieze sneeuw ligt en mensen niet meer met harde tepels rondlopen ivm de lage temperaturen denken mensen ineens dat het 'mooi weer' is. Maar het is natuurlijk helemaal geen mooi weer.

    En dan zeggen mensen wel 'jamaarja je kunt ook waarderen dat er geen sneeuw meer ligt en zachte tepels en dat de zon schijnt' maar dat vind ik onzin. De kwikthermometer is half leeg, niet half vol.

    Dit lijkt een beetje op wanneer je echt héél slechte seks hebt gehad waar je spijt van hebt, en daarna heb je middelmatige seks die eigenlijk ook niet echt voor herhaling vatbaar is, maar dan denk je 'DIT WAS FANTASTISCH EN IK GA IETS BIJ HEM THUIS LATEN LIGGEN ZODAT IK NOG EEN KEER TERUG MOET KEREN NAAR DE SIEN OF DE CRIME!' maar dan is je judgement gewoon gecloud omdat de keer ervoor zo slecht was.

    Dat wilde ik even kwijt. Later meer, over dingen die me ergeren als ik op de fiets zit. En dat is me een lijst!

    18-02-12

      18:50:00, by S p r k .   , 383 words  
    Categories: Categorie-loos

    'Dat is mijn bed-chocola!'

    Laatst waren Evert en Coty bij me op bezoek. Evert legde zijn jas op m'n bed, en zag daar een halve reep Ritter Sport Butter Biscuit liggen.

    Ik was dus altijd tegen Ritter Sport, want ik vind niet dat een chocoladeproduct met 'sport' geassocieerd mag worden, maar toen kocht ik een keer per ongeluk Ritter Sport Butter Biscuit omdat het in de bonus was, en sindsdien zie ik iedere Albert Heijn die géén Ritter Sport Butter Biscuit verkoopt als inferieur.

    Maar goed, Evert zag in bed dus die halve reep Ritter Sport Butter Biscuit van-een-omfiets-Albert-Heijn liggen, en wilde hem zomaar op eten. 'Neeeee! Dat is mijn bed-chocola!' gilde ik paniekerig. En ik moest eerder deze week een beetje grinniken omdat Willem bij me op bezoek was, ik de afstandsbediening van mijn tv uit bed wilde pakken en zag dat er een onaangebroken pak choco Jodekoeken naast m'n kussen lag, voor calamiteiten. Die had ik de avond ervoor mee naar bed genomen, maar ik had niet meer de energie om hem daadwerkelijk open te maken.

    Oh terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik de rest van die halve reep Ritter Sport Butter Biscuit onder mijn kussen had verstopt om te voorkomen dat Evert er nog meer van zou eten, en ik heb dus nog een snackje als ik vanavond naar bed ga!

    Kort samengevat: ik heb al heel veel dingen gegeten in bed. IJsjes. Snoepjes. Chipjes. Koekjes. Maaltijden. Broodjes. Maar ook wel gewoon toastjes met kaas. En als ik later een vriendje krijg die mij op onze anniversary wil verrassen met 'gourmet in bed' denk ik dat we nog heel lang samen zullen zijn.

    Wat ik er dus minder prima aan vind, is dat ik ook weleens dingen eet terwijl ik slaap. Dan heb ik heel lekkere aarbei/witte chocolamuffins gemaakt, en die liggen helemaal in de keuken dichtgeknoopt in boterhamzakjes. Maar dan word ik 's ochtends wakker en dan vind ik ineens 1 of 2 lege muffinpapiertjes naast mijn kussen. Zonder dat ik me kan herinneren dat ik die muffins heb opgegeten. Dat vind ik dus kwalijk. Als je per se muffins moet eten terwijl je toch al aan de obese-e kant bent, doe het dan op z'n minst op momenten dat je bij bewustzijn bent! Op een gegeven moment durf je gewoon zelf geen muffins meer te maken...

    16-02-12

      15:13:00, by S p r k .   , 638 words  
    Categories: Categorie-loos

    Als ik aan m'n oma terugdenk krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe

    Floor (het zusje van Louis) heeft altijd een heel gezellige sjaal om, en die blijkt ze dus helemaal zelf ambachtelijk te hebben gebreid. Dus gaan we binnenkort naar een wolwinkel om wol uit te zoeken. Want Floor gaat ook ambachtelijk een sjaal voor MIJ breien! Daar ben ik heel blij om, want ik had een keer een hele dure wollen sjaal gekocht bij Spoiled (echt héél duur, ik ben hem volgens mij nóg in termijnen aan het afbetalen aan Visa), maar in die tijd deed mijn vader nog de was en ging alles ook standaard in de droger, dus toen werd mijn mooie dure wollen sjaal een soort opengeknipte sok. Ik weet trouwens niet of Floor ook sokken breidt, maar die kun je ook gewoon bij de H&M kopen natuurlijk. Ik heb ook een beetje een trauma aan gebreide sokken.

    Vroeger had ik een soort oma. Niet één van mijn biologische oma's (dat lijkt een beetje 'duurzame vangst' maar je weet wel wat ik bedoel, toch?), maar een andere bejaarde vrouw waar je mee omgaat en die je dan maar oma noemt. Net zoals een vrouw van ongeveer de leeftijd van je moeder ook een 'tante' kan zijn.

    Ik weet trouwens niet zo goed waarom, maar als ik aan m'n echte oma van mijn vader's kant terugdenk, krijg ik altijd een heel sterke He-Man vibe. Misschien dat He-Man een keer op tv was toen ze bij ons op bezoek was. Het lijkt me in ieder geval sterk dat ze bijvoorbeeld rondliep met een zwaard tegen haar rug geklemd en de hele tijd 'BY THE POWER OF GRAYSKULL!' riep enzo. Maarja, op latere leeftijd doen mensen natuurlijk wel vaker gekke dingen, ik las ooit ergens dat Fanny Blankers-Koen zichzelf in haar laatste jaren alleen nog maar met haar eigen uitwerpselen insmeerde. Maar dat geheel terzijde.

    Ik weet nog wel dat ik een keer bij mijn oma van mijn vader's kant op bezoek was en zij had van die kookplaten en wij kookten thuis gewoon op gas, dus toen mijn échte Tante Rudy zei 'niet aankomen Martijn, dat is heel erg heet!' toen dacht ik bij mezelf 'dat zullen we nog weleens zien, Tante Rudy!' en toen had ik m'n hele hand verbrand. En toen mijn oma dood ging hebben we na afloop thuis als troost Seabert gekeken. Dit speelde zich allemaal af in 1985.

    In dit geval had 'Tante' Martha, een vriendin van mijn moeder (dus geen biologische tante, ik heb een keer voorgesteld om iets met tofu erin voor haar te koken en daar wilde ze absolúút niet aan), zelf ook een moeder, en die heette Oma van Dijk. Hoewel ik vermoed dat dat niet zo op haar geboorteakte stond, maar goed. Oma van Dijk breidde (bree?) ook heel veel. Truien, sjaals, dat soort dingen. Het was sowieso een heel actieve oma die ieder weekend wel in de trein zat om een vriendin in de provincie te bezoeken, dus ja dan heb je gewoon veel tijd om te breien denk ik.

    Toen vroeg ik haar 'Oma, breidt u ook weleens sokken?' en toen zei ze 'Nee, aan sokken breien heb ik een broertje dood!'. Toen dacht ik dus dat ze jaren geleden een keer een freaky brei-ongeluk had gehad waarbij haar broertje op zéér ongelukkige wijze in aanraking was gekomen met één van de vijf breinaalden die Oma van Dijk nodig had om sokken te breien. Zééer ongelukkige wijze? En dat dat een soort stilgezwegen familietrauma was. Ik durfde Tante Martha ook nooit zo goed naar dit voorval te vragen maar ik heb haar wel jarenlang heel meelevend aangekeken, tot ik erachter kwam dat het gewoon een soort gezegde is.

    Tante Martha is overigens de enige persoon die me ooit betrapt heeft tijdens het eh? Nouja iets waarbij dus een poster van een jonge George Michael in zwemkleding bij kwam kijken, zeg maar.