Archives for: March 2012

    27-03-12

      20:31:00, by S p r k .   , 1524 words  
    Categories: Categorie-loos

    Ik had een soort weekendliefde

    Allereerst heb ik ineens helemaal door wat mijn niche is: de Mediterrane, ets jongere medemens (ik reken hier ook even Itali mee, op basis van in het verleden behaalde resultaten). Verder vind ik het dus prettig om op diverse online datingsites in de gaten te houden welke jongens binnenkort onze prachtige stad gaan bezoeken. Vooral omdat het daten van toeristen voorkomt dat je die mensen daarna nog wekenlang tegen hoeft te komen tijdens het uitgaan, en het verkleint ook de kans dat ze onverhoopt ook met je vrienden/kennissen rondscharrelen. Bovendien krijgen dingen als 'bindingsangst' niet eens de gelegenheid om aan bod te komen, want er is een heel duidelijke periode waarin je elkaar kunt zien, en daarna niet meer, dus maak je er het beste van. Die opzet is me in het verleden eigenlijk wel goed bevallen. Maar dat het in de praktijk toch allemaal niet zo pragmatisch in z'n werk gaat bleek dit weekend.

    Er kwam een in Ierland wonende Zuid-Amerikaan naar Amsterdam, we hadden al een paar dagen gechat over muziekjes, en vrijdag ging ik na mijn werk iets met hem drinken in De Jaaren. Ik had maar anderhalf uur de tijd, want er was die avond ook nog het afscheidsetentje van Ben, die terug ging naar Tel Aviv. De Zuid-Amerikaan had dus Engels geleerd in Ierland, met als gevolg dat hij Engels sprak met een Iers accent. Dan kun je mij eigenlijk al wegdragen. Of hoe zeg je zoiets? Ik rekende het goed, in ieder geval.

    Ik had wel al met de Zuid-Amerikaan afgesproken dat we elkaar na het etentje wellicht nog zouden zien. Hij ging de stad in met een vriendin uit Chicago die dat weekend ook in Amsterdam was, ik fietste met het nummer Hounds of Love van Kate Bush op m'n iPhone naar de Warmoesstraat, voor eerdergenoemd etentje.

    In het restaurant was zo goed als geen internet, dus toen het toetje besteld was liep ik even naar buiten om te kijken of ik nog nieuwe berichten had. Toen had de Zuid-Amerikaan dus net 3 minuten geleden gestuurd 'can you come get me, I need a hug'. Een half uurtje later pikte ik hem op bij zijn Christelijke (!) hostel, en ging hij achterop terwijl ik naar mijn huis fietste. Tijdens de fietstocht gaf ik hem ook nog een korte toeristische tour, waar ik duidelijk niet zo'n ster in was, want ik heb hem wijsgemaakt dat Willem-Alexander en Mxima in de Westerkerk zijn getrouwd. 'Wow, how do you know all this?' vroeg hij verwonderd, dus ik denk niet dat deze foutieve informatieverstrekking veel kwaad heeft gedaan.

    Eenmaal thuisgekomen vond hij m'n apartement leuk maar zei hij niets over het uitzicht, wat ik vrij opmerkelijk vond. Hij wilde een glaasje water, dus dat schonk ik voor hem in terwijl hij toekeek. 'Heel goed, altijd opletten wanneer je met vreemde mannen mee gaat en ze drinken voor je inschenken, want voor je het weet stoppen ze er verdovende middelen in' beaamde ik, waarop hij de rest van zijn glas leeg schonk in de gootsteen. Ik zette een muziekje op.

    Na wat nummers van Emiliana Torrini wilde hij graag Nederlandstalige muziek horen. Aangezien ik hem niet wilde afschrikken met TROS-fhige herrie, die berhaupt niet echt aanwezig is in mijn collectie, zette ik de cd van Eefje de Visser op. Tijdens het nummer Naast Me, dat ik altijd al het zoetste nummer van het album vond, begonnen we te zoenen. Die nacht luisterden we naar Corinne Bailey Rae, muziek die hij had opgezet en die ik al sinds 2006 onomstotelijk associeer met liefde en zoetsappige romantiek.

    De volgende ochtend vroeg ik angstig of ik hem heel erg had wakkergehouden met mijn gesnurk, maar het was hem niet opgevallen. Ik weet niet precies hoe dat kan, maar vermoed dat hij in een soort comateuze toestand naast me heeft liggen slapen. Hoe dan ook, eindelijk een logee waar ik mee uit de voeten kon!

    Ik merkte dat ik het ook helemaal niet vervelend vond dat hij er nog was, en dat ik totaal niet de behoefte had om hem zo snel mogelijk de deur uit te werken. Daarom bleven we nog een paar uur in bed muziekjes luisteren, knuffelen en praten over zijn ouders, of je in Rio de Janeiro nu wel of niet standaard aangerand en beroofd wordt (hij dacht van niet) en ik vertelde hem over de keer dat ik verkleed als Mayday naar de McDonald's bed gegaan. We bedachten dat de mensen in zijn Christelijke Hostel misschien wel heel bezorgd waren dat hij die nacht niet in het hostel had geslapen. Of misschien had iemand wel gezien dat ik hem oppikte op mijn fiets met Gay.nl-sticker, en waren ze nu heel hard voor hem aan het bidden.

    Toen we eindelijk uit bed klommen bleek dat de accu van zijn telefoon volledig leeg was getrokken omdat de Chicagoaanse vriendin hem die avond en nacht had bestookt met allemaal berichtjes, Skype-pogingen en op het laatst zelfs dure roamingtelefoontjes. Hij belde zijn vriendin via Skype, en daarna legde ik hem bijzonder gedetailleerd uit hoe hij met de tram naar Museumplein kon komen, waar zijn vriendin op hem zou wachten. 'We kunnen hier heel omslachtig over doen, maar je komt vannacht gewoon weer hier slapen toch?' vroeg ik. Hij glimlachte en knikte.

    Ik ging fluitend douchen en daarna lunchen met Coty. Op weg naar de Westermarkt (waar Willem-Alexander en Mxima dus net met elkaar getrouwd zijn), werd ik tijdens het inhalen van een fietser nog bijna aangereden door twee kampers op een scooter. 'Hey vuile klootzak, kan je niet uit je doppen kijken, hufter!' schreewden ze me allebei toe. Ik glimlachte en fietste door. Coty maakte later die middag nog een opmerking dat hij het echt niet trok als ik 'zo ziekelijk vrolijk' ben, maar ik wuifde zijn commentaar weg want wat was het prachtig weer en oh kijk wat een leuk t-shirt! Wat wonen we toch eigenlijk in een prachtige stad.

    Nadat ik met zure Coty naar The Hunger Games was geweest ging ik naar de Albert Heijn om ontbijt te halen voor de volgende ochtend. Daarna fietste ik naar huis om iets te eten en een tukje te doen. Net toen ik een aflevering van Felicity wilde starten en een heel klein beetje begon te vermoeden dat hij misschien niet meer zou komen, kreeg ik een bericht van hem. De batterij van z'n telefoon was bijna leeg, en hij stelde zowaar voor om zelf de tram naar mijn huis te pakken! Eenmaal aangekomen bleef dat zijn Chicagoaanse vriendin zijn hand en arm had volgekalkt met het tramnummer, de richting van de tram en de halte waar hij eruit moest. Overzichtelijk.

    Ik dacht nog even dat het misschien ongemakkelijk zou zijn en dat we misschien weer even opnieuw aan elkaar moesten 'wennen', maar zodra hij zijn tas had neergelegd en zijn jas had uitgedaan kwam hij neer me toe, deed hij z'n armen om me heen en zoende hij me.

    De volgende ochtend maakte ik croissantjes voor hem en luisterden we het nieuwe album van Rufus Wainwright. Hij zei dat ik vooral een keer naar Dublin moest komen, ik zei dat hij altijd welkom was in Amsterdam en dat hij bij me kon slapen. We namen heel lang afscheid en met de laatste noten Rufus' nummer Candles op de achtergrond, die trouwens op een doedelzak werden gespeeld waarop hij zei 'this is kind of Irish, too!', gaven we elkaar een laatste zoen en omhelzing, en liep hij de deur uit.

    En daar ging het dus een beetje mis. Want tijdens het afscheid moest ik bijna een beetje huilen, en dat zag hij. Hij had geglimlacht en gezegd dat ik niet moest huilen, waarop ik natuurlijk antwoordde met 'eh waar heb je het over, natuurlijk hoef ik niet te huilen, hahaha hahaha!'. Sindsdien moet ik dus de hele tijd aan hem denken en slaap ik op het kussen waar hij twee nachten op heeft geslapen. En natuurlijk heb ik al gekeken hoe duur een retourtje Amsterdam-Dublin zou zijn, en zo heb ik ontdekt dat het echt maar 40 euro kost als hij vanuit Dublin naar Eindhoven zou vliegen. Daar kun je het zelf niet voor maken!

    Kijk, als hij gewoon in Amsterdam zou wonen, dan zou ik tenminste de gelegenheid hebben om hem wat vaker te zien om geleidelijk aan te ontdekken of er misschien meer in zit dan elkaar de hele avond romantisch en glimlachend aan liggen kijken. Het laatste wat je wil is zo'n situatie waarbij je naar het buitenland gaat en eenmaal aangekomen ontdekt dat hij inmiddels een vriendje heeft ofzo, en ik leef ineens met terugwerkende kracht mee met een vriend van me, die dat dus letterlijk is overkomen.

    Aangemoedigd door Coty, Louis, Floor, Pieter en Georges besloot ik het er maar met hem over te hebben. Lekker persoonlijk, op Facebook Messenger. De samenvatting: hij vindt me leuk en hij wil binnenkort naar Amsterdam komen om te kijken of er meer in zit. Ondanks alle praktische bezwaren. Heftig.

    Oh en van wie is toch dat gouden polsarmbandje dat ik ineens op de grond vond? Hij zegt dat het niet van hem is, maar 'misschien van n van die andere Brazilianen die je onlangs over de vloer had'. Juist ja.

    23-03-12

      16:45:00, by S p r k .   , 707 words  
    Categories: Categorie-loos

    Omg ik heb zelf mayonaise gemaakt!

    Wel in groepsverband, want dit is niet iets dat je zomaar in je eentje onderneemt.

    Erwin en Willem kwamen bij me eten en zouden een voorgerecht maken, ik zou het hoofdgerecht verzorgen. Mensen die wat vaker bij me over de vloer komen weten inmiddels dat ik standaard niets in huis heb behalve olijfolie, peper & zout en lesbische theesmaakjes. Erwin en Willem gingen er vanuit dat ik wel mayonaise in huis zou hebben, maar kwamen spreekwoordelijk van een koude kermis thuis.

    Toen was er lichte paniek. Ik had wel Congasaus maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Maar ik had toevallig nog wel eieren in de koelkast (hl toevallig hoor, dat komt ook bijna nooit voor), en olie heb je als mens gewoon altijd in huis, dus gingen we zelf mayonaise maken! Erwin had supersnel een recept gevonden op Smulweb.nl. Wel een beetje een dubieus recept, want er moest 'mosters' in.

    Het eerste probleem diende zich meteen aan: de eieren waren al 2 dagen 'over datum'. Op zo'n moment is Google toch je vriend, want ik wist wel dat er iets was met een ei in een glas water en dat hij dan wel of niet moet blijven drijven, maar wat ook alweer? Erwin zocht het snel op en toen bleken we 5 prima bruikbare eieren te hebben.

    Qua olie was er de keuze uit olijfolie (zoals in het recept), of zonnebloemolie waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum niet meer bekend was, maar die sowieso vr de kredietcrisis was aangeschaft. We raadpleegden twee reacties onder het recept.

    Zo schreef Andrea 'Mijn ervaring is dat bij gebruik van olijfolie de mayonaise bitter wordt, en daardoor dus absoluut niet lekker'. Maarja, Andrea, je zei het zelf al, dat is juw ervaring. Gebruiker 'dengroenen' was veel stelliger in zijn/haar reactie. Eerst even wat achtergrondinfo over 'dengroenen':

    'Ben AMATEUR KOK Ga meerdere keren per week gaan eten maar niet in de sterren restaurants maar in zeer goede kleine restaurants waar de prijzen betaalbaar zijn'.

    Je zou dus kunnen zeggen dat we hier met een soort amateur-pro te maken hebben, wiens advies je dus gerust ter harte kunt nemen. En wat zei 'dengroenen' over die mayonaiserecept? 'Ik denk dat u niet veel succes zult hebben met u mayonaise wie mag er nu mayonaise van olijfolie ??? zeker geen kinderen en ook geen normale mensen, mayonaise wordt van alle olieen gemaakt maar niet van olijfolie weggens de te sterke smaak, in vinaigrettes is dit allemaal ok daar deze smaak word dan verdoeseld door de grote hoeveelheid azijn.'

    Ik vond vooral haar tip dat 'zeker geen kinderen en ook geen normale mensen' olijfolie gebruiken om mayonaise van te maken erg doorslaggevend. Maarja, moesten we dan helemaal vertrouwen op de fles zonnebloemolie die ik nog had gekocht tijdens de glorieuze hoogtijdagen van de Koude Oorlog? We besloten om onze kansen te spreiden en dus half-om-half te doen.

    Ik had een keer in een reclame voor een staafmixer gezien dat iemand daar mayonaise mee aan het maken was, maar 'rvlonk' vroeg zich in een reactie ook nog af 'hoe maak je hem dikker het lijkt net water' (en misschien wilde hij/zij daarna ook nog vragen 'en waar vind ik de leestekens op mijn toetsenbord', maar was doen zijn/haar computer net uitgevallen). Ik besloot in ieder geval mijn mixer erbij te pakken, en bovendien het 'turbo' standje te gebruiken.

    Toen ik de mixer in het stopcontact deed was er nog even een schrikmomentje omdat de mixer nog aan stond. Ik was even bang om om het leven te komen zoals Jacques Herb in de prachtige film De Tranen Van Maria Machita met Ellen ten Damme, maar het is gelukkig goedgekomen. Met de mayonaise ook! Hij had wel een soort van 'deze zonnebloemolie heeft zijn beste tijd gehad'-bijsmaak, en we hebben er op het laatst nog wat extra peper, zout, mosterd en limoensap aan toegevoegd, maar al met al ben ik erg tevreden over dit experiment. Ik ga dit denk ik wel vaker proberen.

    Het was daarna ook nog een leuke avond, want ik heb ze het filmpje laten zien van de man die niet kan ophouden met lachen sinds zijn heupoperatie, en hoewel ik uiteindelijk niet heb gewonnen, was er toch een klein moment dat ik vr stond met Boggle, omdat ik het woord 'diarree' had gevonden en zij niet!