Archives for: July 2016

    20-07-16

      12:12:00, by S p r k .   , 1133 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het conflict

    Ik schreef eerder over een leuke, onschuldige date in Tel Aviv, en dat die jongen naar Amsterdam zou komen, toch? Nou, dat is dus nu. Hij had de reis overigens al geboekt voordat we elkaar ontmoet hebben, dus op zich had de reis niet zoveel met mij te maken, hij ging vooral Lissabon en Amsterdam ontdekken met zijn beste (hetero) vriend. Hoe dan ook, we hebben al die tijd contact gehouden via Whatsapp en ik keek er erg naar uit om hem weer te zien.

    Het begon al niet zo heel goed, toen hij in Lissabon was en zei dat hij niet zeker wist of we elkaar in Amsterdam zouden zien, want ze waren er maar drie dagen en ze hadden een vrij vol schema. Dat vond ik best wel jammer om te horen, want als ík een leuke date met een toerist heb gehad, en ik ben ineens pardoes in zijn stad, dan zou ik me echt wel inspannen om hem nog eens te zien. Maar ok. Ik zei ‘figure it out’ en toen hoorde ik een paar dagen niets.

    Op maandag was hij in Amsterdam. Nu moest ik die dag tot laat overwerken, dus ik had hem sowieso niet kunnen zien, maar ik vond het wel al een beetje jammer dat hij niet uit zichzelf een bericht had gestuurd met ‘hoi ik ben in Amsterdam’ of zo.

    OK, luister, ik ben nu 35 jaar oud en ik heb inmiddels wel wat ervaring met daten. Ik probeer mezelf geen illusies te maken op dat gebied: ik had heus niet gehoopt (of gewild) dat hij bij aankomst in Amsterdam in de regen voor m’n appartement was gaan wachten (het regende überhaupt al niet) en zodra hij me zag iets zou zeggen als ‘nu kunnen we eindelijk samen zijn, ik ga nooit meer weg uit Amsterdam, trouwens ik zeg dit in het Nederlands, goed he, ik heb in twee maanden tijd vloeiend Nederlands geleerd, ja ik vind het zelf ook knap maarja ik heb me gewoon even hard gemaakt en hup die taal geleerd, echt iedereen kan het, hoe dan ook, ik trek dus bij je in en ik ga wel bij het Joods Historisch Museum werken voor een bijbaantje ofzo want dat weet ik allemaal al en ik ga heel lekkere hummus voor je maken, dan weet je dat, leuke flamingoshorts trouwens’. Daar had ik echt niet op gehoopt en daar zat ik eerlijk gezegd ook niet op te wachten. Maar ik had wel íets meer verwacht dan ‘hoi ik ben in Amsterdam maar ik laat totaal niets van me horen en dit is dus helemaal geen bericht op zich want ik laat dus niets van me horen’.

    En wat me ook frustreerde: ik zag hem dus wél regelmatig op Grindr. Dat moet ‘ie natuurlijk zelf weten, we hebben geen relatie of zo, maar als je wel regelmatig je Grindr aan kunt zetten maar niet even een berichtje kunt sturen naar iemand waarmee je eerder een leuke date hebt gehad, en al die maanden fanatiek contact mee bent blijven houden, tja, dan vind je me blijkbaar niet zo leuk als je eerst deed voorkomen?

    Ik was gewoon best wel teleurgesteld (of, zoals m’n schoonzus zou zeggen: ‘terreurgesteld’). Ik had überhaupt niet superhoge verwachtingen, maar wel iets hoger dan 'als we in dezelfde stad zijn is het niet helemaal zeker of we elkaar wel gaan zien'. Dus ik besloot even te overleggen met mijn morele klankbord, in de vorm van een whatsappgroep waar vier goede vrienden in zitten. Want ik was eigenlijk klaar om hem dan maar gewoon te negeren áls ‘ie ooit nog van zich zou laten horen, en niet eens meer met hem af te spreken als ik in september weer op vakantie ga naar Tel Aviv.

    De voornaamste reden waarom ik besloot het ‘in de groep te gooien’, was omdat ik eigenlijk bevestigende reacties verwachtte als ‘ja maar Martijn, wat had je dan verwacht?’ of ‘ik had die jongen allang overal geblockt’ en ’heel goed, dit, graag of niet hoor!’ en ‘jongens ik heb op het toilet van mijn werk een Pokémon gevangen’ (er is altijd wel iemand die niet helemaal meegaat in het gesprek dat reeds gaande is).

    Maar het tegendeel bleek waar: ik kreeg naast begrip juist ook het advies om nu mijn gevoelens te uiten, in plaats van passief agressief niet meer met hem af te spreken in september. Ik besloot er nog even over na te denken, want het was wel goed advies maar het was ook heel verleidelijk om juist wel lekker passief agressief geen contact meer met hem te zoeken en ook niet meer te reageren als hij ooit zou besluiten om me wél weer een bericht te sturen.

    Een paar uur later, toen ik nog geen actie had ondernomen, kreeg ik een bericht van hem! Dat hij al eerder contact op wilde nemen, maar dat z’n beste (hetero) vriend en hij al in Portugal best wel ziek waren geworden, erover dachten om eerder terug naar huis te vliegen, en dat ze nu in het ziekenhuis waren. Ik zal verder hun medische dossier niet openbaren, maar het was best wel sneu allemaal en je gunt niemand een door ziekte verpeste vakantie.

    Uiteindelijk bleef z’n beste (hetero) vriend die avond op bed liggen kwijnen, terwijl ik hem helemaal bij de Gazastrook Wibautstraat ophaalde om samen iets te gaan eten. Hij glimlachte weer heel leuk en eigenlijk was alles meteen weer goed. Hij kroop achterop m’n fiets en zo reden we naar Waterlooplein om daar een restaurant te zoeken. Hij had nog nooit achterop een fiets gezeten, en hij vond het duidelijk heel spannend.

    Ineens wilde m’n fiets helemaal niet meer verder. We stapten af en zagen toen dat de trui die hij als kussentje gebruikte, met z’n mouw helemaal in m’n achterwiel verstrikt was geraakt. Hup m’n kettingkast eraf en die trui dus helemaal om m’n tandwiel heen. Op heel conflictvermijdende wijze besloten we eerst vast te stellen dat hier geen schuldige partij aangewezen kon worden: ik had tegen deze jongen, die het deed voorkomen alsof hij überhaupt nog nooit eerder in zijn leven een fiets had gezien, misschien even moeten zeggen dat hij op moest letten dat er niks tussen m’n wiel zou komen. En hij had er zelf iets beter op kunnen letten. Bovendien hadden we allebei schade, variërend van een opengebroken kettingkast en loszittend rond plaatje (ik ken al die technische termen niet) tot een aan flarden gescheurde mouw van een trui, maat S.

    We liepen verder naar Waterlooplein en ondertussen bestelde ik mijn lievelings mobiele fietsenmaker van https://www.flattire.nl/ om m’n fiets te repareren. We hebben gegeten, ondertussen werd mijn fiets gerepareerd, en het was gezellig. Dus eind goed, al goed. De verhoudingen tussen Israël en Nederland zijn weer hersteld.

    Dit was mijn spreekbeurt.

    01-07-16

      15:11:00, by S p r k .   , 564 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de L'Homo

    Ik klus sinds begin dit jaar wat bij voor OutTv (Gay What is vanaf september weer wekelijks op tv, heb jíj je videorecorder al geprogrammeerd?). Na een reportage over RuPaul’s Drag Race: Battle Of The Seasons begin april, werd ik deze week gevraagd om mee te werken aan een reportage over de lancering van het nieuwe nummer van de L’Homo.

    Eerst was ik natuurlijk weer onzeker, want ken ik al die BNners wel, en ben ik dan wel leuk? Maar uiteindelijk heb ik het toch maar gedaan en zo kwam het dat ik maandagmiddag *voor het eerst in mijn leven* naar de Nieuwe Meer fietste. Er kwam ons al snel een best wel knappe man tegemoet fietsen met een rustige blik in z’n ogen en een glimlach op z’n gezicht. Dus ik had hoge verwachtingen van wat er zich in de Nieuwe Meer allemaal in het drassige gras afspeelde. Uiteindelijk vond ik het als homo-ontmoetingsplaats wat tegenvallen, want waar ik allemaal seksende mannen had verwacht, zag ik alleen maar twee konijntjes die niet eens als konijnen tekeer gingen.

    Bij aankomst bleek dat het nog helemaal niet zeker was of we Linda de Mol, toch een beetje de Oprah Winfrey van de lage landen hè, wel voor de camera konden krijgen. Haar PR-dame (niet haar manager) zei vastberaden ’Nee, alle interviews die ze gaat doen… Die heeft ze al gedaan!’

    Ik probeerde ondertussen te ontfutselen wie dit jaar het covermodel was, en wist het uiteindelijk vrij zeker: het moest wel dj Tony Junior zijn. Mooi, daar wist ik alvast helemaal níets over. Al snel kwam het onthulmoment en bleken niet Tony Junior, maar Tim Hofman en Jan Versteegh de coverboys te zijn. Gelukkig maar. En toen Linda klaar was met haar praatje lukte het ook nog om haar aan te schieten en haar eventjes te spreken. Ik wist er zelfs een grapje in te verwerken over een liedje op haar cd Linda uit 1991, maar dat heeft de eindmontage niet gehaald. Ze gaf overigens een héél politiek correct antwoord toen ik haar vroeg of de L’Homo nu wordt gemaakt voor homo’s, of voor dezelfde rurale heterovrouwen die ook tijdens de Gay Pride aan de kant staan om aapjes te kijken.

    Ik sprak kort nog wat mensen voor de camera, en maakte slechts één kleine faux-pas. Maar als je Mari van de Ven ziet, denk je dan ‘make-up artist’ (het juiste antwoord!) of ’stylist’ (níet het juiste antwoord), of kijk je vooral heel gefascineerd naar z’n gezicht? Ik deed zelf een mix van de laatste twee. Oh, en ik ging ook nog op de foto met een spandoek, samen met collega Kampie.

    Het eindresultaat van de reportage is best gezellig, al praat ik op het einde echt véél te snel. Alsof ik ontzettend nodig naar de wc moest. Het was dan ook take 15.

    Verder heb ik deze week niet zo gek veel meegemaakt, behalve dat ik gisteren in de IKEA was met Annasola. Het was enig, ik twijfelde heel erg of ik zo'n kussentje voor in je nek moest kopen, weet je wel, voor in het vliegtuig? Toen ik hardop zei dat ik bang was om voor lul te staan (ik bedoelde tijdens het opblazen), zei een meisje (type WORMERVEER LAAT JE HOORRRUH!!) heel hard 'je staat pas écht voor lul als je na je vlucht onwijze pijn in je nek hebt!' en toen was ik om.