Archives for: August 2018

    08-08-18

      17:09:00, by S p r k .   , 722 words  
    Categories: Frustraties

    Sprk en het wattenstaafje

    Het kwam maandagochtend allemaal héél dichtbij, mensen!

    Iedereen die weleens mijn datingprofiel op bijvoorbeeld Tinder heeft gezien -en dat zijn er inmiddels nogal wat- is op de hoogte van één van mijn grootste angsten. Natuurlijk wordt dat lijstje eerst aangevoerd door ‘überhaupt doodgaan’, ‘eenzaam eindigen’, ‘een catheter moeten, al dan niet in een medische situatie’ en ‘dat mijn vliegtuig neerstort’. Maar niet veel lager staat: ‘dat ik uitglijd terwijl ik mijn oren schoonmaak met wattenstaafjes, en dat het wattenstaafje dan mijn hersenen in geramd wordt’.

    Vroeger maakte ik mijn oren élke dag schoon met wattenstaafjes, totdat letterlijk iedereen zei ‘nee, dat moet je niet doen, dat is heel slecht voor je oren, wattenstaafjes zijn moord!’ dus nu heb ik met mezelf afgesproken dat ik het nog maar één keer per week mag.

    Zo ook maandagochtend, en toen ik links het wattenstaafje verwijderde, zat er helemaal geen watje meer op het staafje! Ik zag mezelf al ergens opgebaard liggen, terwijl mensen droevig mompelden ‘ik heb hiervan geleerd dat ik moet oppassen met wattenstaafjes want Martijn is doodgegaan aan een watje in zijn oor dat helemaal is gaan etteren en ontsteken’ en dat iemand anders dan zegt ‘wat onsmakelijk Roel, we moeten zo nog een plakje cake eten bij de koffietafel!’ en, om heel eerlijk te zijn, joke’s on them, want áls er bij mijn uitvaart budget is voor plakjes van wat-dan-ook wil ik plakjes ossenworst ipv cake. Maar ik dwaal af.

    Omdat ik soms een vrij levendige fantasie heb zag ik mezelf óók permanente gehoorschade oplopen als ik met een pincet het watje uit mijn oor zou proberen te pulken. Dus belde ik de doktersassistente.

    Ik: ’Er is iets heel ergs gebeurd: ik ging met een wattenstaafje mijn oren schoonmaken en een van die watjes heeft losgelaten en dat zit nu nog in m’n oor, en ik ben helemaal alleen, en ik weet niet zo goed wat ik moet doen, en ik merk dat ik een beetje in paniek raak.’
    Zij: ‘Nou, goed dat u gebeld heeft, mag ik u als eerste vragen om rustig te blijven, het komt allemaal goed.’
    Ik: ‘Ja? Oké.’
    Zij: ‘Bent u in de gelegenheid om langs te komen in de praktijk? Dan gaan we er voor u naar kijken.’
    Ik: ‘Ja, ik kleed me even aan en kom dan meteen langs.’

    En zo geschiedde. Ik mocht backstage in de ruimte waar de doktersassistenten zitten, en toen keek ze met een apparaatje in mijn oor. ‘Ik zie niets zitten hoor, meneer?!’ zei ze. ‘Kut’ dacht ik. Want ik wist eigenlijk ook niet meer 100% zeker of er überhaupt wel een watje aan het wattenstaafje zat? Dat is niet iets waar je als mens op let, zéker niet in de ‘vroege’ ochtend. Of misschien was het er wel spontaan uitgevallen toen ik op de fiets zat? Of was het misschien toch mijn rechteroor?

    ‘Misschien in mijn rechteroor?’ probeerde ik. Ze keek. Niets. Toen waren we allebei even stil en lieten we deze impasse rustig op ons inwerken. Ineens kreeg de doktersassistente het vuur terug in haar ogen. ‘We gaan je oren uitspuiten!’ opperde ze. Aangezien dat een medische ingreep is waarbij je geen catheter hoeft, vond ik het prima. Ik zat er nu toch.

    ‘Als het pijn doet, of als u duizelig wordt, moet u het zeggen, goed?’ zei ze, terwijl ze met een Kärcher hogedrukspuit van de Gamma mijn gehoorgang zandstraalde. Eerst vond ik het een gek idee, dat duizelig worden, maar in je oren zitten natuurlijk ook je waterpasmeiden die zorgen dat je niet de hele tijd omvalt, dus eigenlijk vond ik het wel een terechte opmerking van haar.

    Ze liet me zien wat er uit mijn oor was gekomen. Geen watje. Andere oor. Weer geen watje. Wel wat duizeligheid, overigens. De doktersassistente stelde nog voor om een van de artsen uit de praktijk naar m’n oren te laten kijken, maar inmiddels schaamde ik me een beetje. Bovendien wilde ik geen tweede ‘kauwgomgate’ in mijn medisch dossier hebben, dus sloeg ik haar aanbod vriendelijk af.

    Het ontbrekende watje is nooit meer teruggevonden. Misschien zit het er nog, verstopt. En dan gaat het over een paar weken heel heftig ontsteken en dan moet mijn oor geamputeerd en moet ik voortaan door het leven als een soort Van Gogh. En dan zullen we nog weleens zien we het laatst lacht!