Archives for: August 2017

    06-08-17

      20:43:00, by S p r k .   , 767 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het kookvoornemen

    Ik ben zó boos!

    Eerst even een disclaimer: hier volgen 'first world problems' en ik weet dat er mensen leven zonder schoon drinkwater. Maar wat míj is overkomen is óók niet leuk.

    Het viel me op dat ik de laatste tijd eigenlijk alleen nog maar eten liet bezorgen. Ik kook bijna nooit meer, tenzij er iemand op bezoek is. Zo heb ik een paar weken geleden nog 'authentic Dutch pancakes' gemaakt om indruk te maken op een Canadees. Maar ik ben dus voornamelijk eten aan het bestellen ipv aan het koken. Lekker makkelijk ook: er zijn een miljard apps tegenwoordig, en dan hoef je niet meer naar de supermarkt en dingen te tillen en te snijden en te bakken. Of dat je denkt 'heb ik nu wel de juiste courgette uitgekozen?' of dat je 350gr kipfilet nodig hebt, maar ze hebben alleen verpakkingen van 250gr en je wil zéker niet minder dan 350gr maar 500gr vind je ook weer overdreven. Of je hebt álle ingrediënten gekocht, óók dat kleine cupje zure room waar het hele gerecht mee valt of staat, maar je bent bij het inpakken die zure room vergeten mee te nemen want het was superdruk bij de Albert Heijn, en eenmaal thuisgekomen sta je voor de moeilijke beslissing: ga ik helemaal er op uit om alsnog zure room te kopen, of laat ik het weg en verziek ik eigenlijk het hele gerecht? Als je eten bestelt hoef je eigenlijk alleen nog maar de deur open te doen. Kost alleen een hoop geld.

    Dus besloot ik mijn leven te beteren, want elke dag eten laten bezorgen vond ik toch een beetje te decadent worden. Het is eigenlijk belachelijk dat ik voor gemiddeld 13 euro per maaltijd eten bestel, als ik ook voor, zeg, de helft, zelf kan koken. En waarom heb ik anders überhaupt nog een keuken? Ik moest tóch nog allemaal lege flessen inleveren bij de Albert Heijn, dus kon ik net zo goed meteen boodschappen doen. Ik ging door m'n keukenkastjes om te kijken welke basisproducten ik allemaal nog in huis had, selecteerde het gerecht waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum eigenlijk al vorige maand was (maarja, het was zo'n Knorr Wereldgerechtenpakje, dus alleen maar droge ingrediënten die volgens mij nog echt niet oneetbaar waren geworden) en liep naar de Albert Heijn. Ik bedenk me net dat ik de flessenbon AKA de hele reden waarom ik überhaupt naar de Albert Heijn was gegaan, nog in ben vergeten te leveren ook!

    Zodra ik weer thuis was ging ik meteen kip marineren, champions snijden, paprika snijden, ui snijden, podcast op m'n iPhone erbij, prima. Ik gaf mezelf al een mentaal schouderklopje omdat ik zo huishoudelijk verantwoord bezig was en besloot dat ik dit zéker vaker moest doen.

    Toen kwam het moment dat er 500ml water bij moest, een zakje kruiden en een zakje rijst. Dat moest aan de kook gebracht worden en daarna in 20 minuten op een zacht vuurtje droogkoken met het deksel op de pan. Nou heb ik droogkoken altijd al een moeilijk, foutgevoelig concept gevonden. Rijst denkt vaak dat ze heel wat is, daar kan ik gewoon niet zo goed tegen. Laat jezelf gewoon afgieten, denk ik dan. Maar goed.

    Oh ik vergeet nog te vermelden dat tijdens het roerbakken (dus toen de rijst gewoon nog rustig in haar zakje zat) het brandalarm ook al was afgegaan! Maar dat vond ik eigenlijk wel prettig, want ik twijfelde al dagen of zij nog wel paraat was, die batterijen gaan immers ook niet eeuwig mee.

    Ok dus mijn hapjespan was op een zacht vuurtje die rijst aan het droogkoken terwijl ik in de woonkamer iets voor mezelf was gaan doen, tot ik na 10 minuten ineens rook dat er iets aan het verbranden was. En mijn eerste reactie was helaas niet: laten we het nog niet verbrande eten er even overzichtelijk van af scheppen, dan kun je het verbrande korstje onderop gewoon weggooien, je leven weer bij elkaar rapen en verdergaan met de rest van je maaltijd. Nee, ik besloot om met mijn persoonlijke gepatenteerde roerbakmethode flink door te roeren om te zien hoe erg de schade was, waardoor ik allemaal kleine zwartverkoolde brokjes kutrijst door het hele gerecht had geroerd. Ik heb nog even geprobeerd de verbrande stukjes eten eruit te vissen, maar dat ging natuurlijk niet meer.

    Dus nu zit ik gewoon weer te wachten tot mijn UberEatsbezorger mijn bestelling van Salsashop komt bezorgen. En ik heb me voorgenomen om nooit meer te gaan koken. Behalve burrito's, want dat is mijn signature dish. En misschien authentic Dutch pancakes, als ik nog eens indruk wil maken op een toerist.

    03-08-17

      11:16:00, by S p r k .   , 442 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pride

    Natuurlijk ben ik dit jaar weer van de partij tijdens de prides in Amsterdam en Antwerpen. En na mijn bezoek aan Thessaloniki Pride eerder dit jaar, zal ik nóg trotser zijn dat we in die steden al jaren pride kunnen vieren zonder opstootjes of escalaties.

    Daar liep ik, midden in de grootste winkelstraat van Thessaloniki, bijna helemaal voorop de plaatselijke pride-optocht, toen de stoet ineens niet meer verder ging. Ik snapte eerst niet goed waarom we niet doorliepen. Toen zag ik het: enkele tientallen meters verderop werd de weg geblokkeerd. Eng uitziende jongens (type: capuchon, woedende blik in de ogen), hadden een aantal brede kliko’s op de weg gezet, en sloegen erop. Ze schreeuwden leuzen die ik niet kon verstaan, maar uit hun toon kon ik duidelijk opmaken: als de optocht dichterbij zou komen, zou het tot een confrontatie leiden.

    Natuurlijk ken ik de verhalen van pride-optochten in Oost-Europa die volledig uit de hand liepen. Het verhaal van Europarlementariër Sophie in ‘t Veld, die tien jaar geleden tijdens een pride-optocht in Moskou met een mes werd bedreigd, heeft me nooit losgelaten. Ik weet dat er pride-optochten zijn waarbij de deelnemers door politie of ME langs de hele route gescheiden moeten worden gehouden van protesteerders. Maar als je ineens zelf oog in oog staat met een groep protesteerders, komt het toch iets harder binnen.

    Mijn eerste instinct was: er naartoe lopen, foto’s maken. Dit verdient óók een plek in m’n reisartikel over deze stad. Maar al snel werd ik door een vrouwelijke toeschouwer tegengehouden. ‘Ga er alsjeblieft niet heen. Die mensen zijn gek. Ze willen júist een confrontatie’ zei ze op geëmotioneerde toon. Om eerlijk te zijn: naarmate het geschreeuw en getrommel luider werd, durfde ik ook niet zo goed meer. Sterker nog: ik was opgelucht dat ik m’n regenboogsokken die ochtend was vergeten aan te trekken. Ik kon nú een zijstraatje inlopen, dan hoefde ik helemaal niets mee te krijgen van het eventuele opstootje. Ik voelde me laf en schaamde me.

    Na tien minuten was de ME ter plekke, werden de protesteerders een zijstraat in gedreven en kon de optocht verder gaan. Ik bleef gespannen, maar bedacht ook: wat fijn dat we ons daar tijdens de aankomende prides in Amsterdam en Antwerpen geen zorgen over hoeven te maken. Natuurlijk is ook hier de strijd nog niet gestreden, maar wat zijn we bevoorrecht dat we hier niet zo snel bang hoeven te zijn dat we tijdens de pride een baksteen tegen ons hoofd krijgen, of er groepen mensen langs de kant staan die ons actief iets aan zullen doen zodra ze de kans krijgen. Dat is best iets om trots op te zijn.