Archives for: February 2005

    27-02-05

      18:02:30, by S p r k .   , 115 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de frisse zomerse lentesalade

    Eigenlijk zou gisteren iemand bij me komen eten, maar dat ging uiteindelijk niet door. Daardoor had ik gisterenavond de hele tijd een soort honger. Maar uiteindelijk ben ik na middernacht nog iets gaan eten.

    Daardoor had ik vanochtend niet zo'n zin in ontbijt. Niet dat ik iets in huis had, overigens. Maar goed, inmiddels heb ik dus weer buitengewoon veel honger. Maar dat komt goed uit, want ik ga zo alle ingredienten halen voor een Frisse Zomerse Lentesalade! Niet dat ik uberhaupt nog weet wat er ook alweer allemaal in ging, maar toch

    En ik was Vrijdag dus bij de kapper en ik weet nu eindelijk hoe ik mijn Hitlerjugend-Kapsel tot perfectie kan fohnen. Godzijdank!

      14:23:03, by S p r k .   , 230 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het complex #2

    Na mijn avonturen in het Apple Center en de Bijenkorf zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat was niet helemaal goed afgecommuniceerd. Dus toen heb ik maar niks gegeten. Dat heeft er uiteindelijk helaas wel voor gezorgd dat ik naar het Betty Asfalt Complex moest met een lichte trek.

    Er zou nog iemand anders meegaan gisterenavond, maar die zat ineens in Barcelona, in de zon. Ik wil ook zon. Maar ik heb geen zon. Wel kou. En 'n gure wind. En alweer een slag in mijn wiel. Maar ik ga het ook niet meer laten repareren. Mijn fiets zoekt het maar uit. Dan neem ik wel gewoon niemand meer achterop. Dat zal hem leren.

    De show in het Betty Asfalt Complex was weer leuk, in het was ook supergezellig om erna nog iets te drinken. Ik had alleen wel nogal honger gekregen. Want er zou eigenlijk iemand bij me komen eten, maar dat ging ineens niet door, dus toen heb ik maar niks gegeten. Maarja, dat gaat je na een paar uren toch opbreken, ik snap nu hoe die kinderen in Afrika zich allemaal moeten voelen. Maarja, die zitten in de zon, in een mooie omgeving. Ik zit hier in de kou, met 'n gure wind en een slag in mijn wiel. En ik heb alleen maar uitzicht op een soort brug waarop vannacht een auto-ongeluk is gebeurd.

    26-02-05

      19:23:32, by S p r k .   , 612 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de mislukte retournering

    Ik was vanochtend echt in een grafstemming. Ten eerste wegens het gezeik met mijn iPod(s), maar ook omdat ik gisterenavond weer in Aalsmeer ben geweest. En als ik zo door mijn ouderlijk huis loop, komen er allemaal hele fijne herinneringen naar boven van Sinterklaasfeestjes, ontbijt op bed tijdens moederdag, stiekum plaatjes luisteren op de kamer van mijn broer, en zelfs nog mijn eerste stapjes op het internet in de kleine computerkamer.

    Maar er zijn ook een boel nare herinneringen, die veel prominenter aanwezig zijn. Het is echt bijzonder kut om je moeder te zien gaan van een levendige gezellige warme vrouw, naar een bijna-in-staat-van-ontbinding-zijnde kankerpatient die in haar laatste week je hand vastpakt en ,,Het duurt niet lang meer, jongen." zegt. En ik kan op zo'n moment wel tegen mijn vader zeggen dat dat de reden is waarom ik hem niet zo vaak opzoek, maar dat vind ik eigenlijk hypocriet. Hij is er tenslotte full-time bij geweest, terwijl ik al niet meer thuis woonde.

    Maar goed, als ik dan daarna weer thuis ben spookt dat de hele nacht door mijn hoofd, en vanochtend eigenlijk ook nog. En toen moest ik dus nog naar het Apple Center bij Centraal Station, in de hoop dat ze niet moeilijk zouden doen over het feit dat ik mijn tweede iPod terug kwam brengen.

    Nou, ze deden moeilijk. Een vies jongetje dat al veel te lang niet naar de kapper was geweest, vertelde me dat ik dan zelf 10% van het aanschafbedrag zou moeten betalen. Voor inpakkosten ofzo. Wat een bullshit. Hij bood ook aan om hem te repareren. Maar iets dat nog geen week oud is zou gewoon niet gerepareerd hoeven worden, dus ik ging met geen van beide akkoord.

    Na 2 keer overleg gepleegd te hebben met zijn manager, mocht ik mijn geld terug hebben, maar dan niet het volledige aankoopbedrag. De iPod van 20gb was namelijk vlak nadat ik hem gekocht had, 20 euro goedkoper geworden. Dus die 20 euro zou ik dan niet terug krijgen. Pardon?

    De vieze homosuele manager, die vanmiddag beter thuis in z'n sling had kunnen blijven hangen, deed ook ontzettend moeilijk. Hij bood aan om me nog een nieuwe iPod mee te geven. Anders zou hij Maandag bellen met 'de directie' om te kijken of hij me alsnog het volledige aankoopbedrag kon teruggeven.

    Aangezien ik stiekum best graag een iPod WIL, heb ik besloten om het nog een kans te geven. Dus ik ben nu wederom aan het opladen en synchroniseren. Als het nu weer niet goed is, ga ik er Maandag mee terug en dan houd ik een jaren-60 sit-in totdat ze me mijn volledige aankoopbedrag hebben teruggegeven.

    Om weer even op orde te komen hebben Brammetje en ik een Hotdog gehaald bij de HEMA. Terwijl we in de rij stonden zag ik een foto van een jongen met een soort kussen om z'n hoofd heen, en ik riep ,,Oh, dat is die jongen die zich heeft laten neuken door <naam van een vriend van mij>." Brammetje begon te grinniken en voordat ik het wist zaten 2 kindjes te huilen. Kut. Die had ik dan weer niet gezien. Ik mompelde nog iets anders en daarna gingen we snel weer naar buiten.

    In de Bijenkorf heeft Brammetje vervolgens een half uur lang allemaal kleding voor me uitgezocht terwijl ik het ging passen en tegelijkertijd mezelf in het pashokje probeerde te verhangen. Uiteindelijk heeft het avontuur toch nog een blauw overhemd, 3 paar roze sokken en een fijne roze swieter opgeleverd, en ik voel me nu een stuk beter. Vooral ook omdat ik tijdens het omkleden ook nog zicht had op 3 hele fijne lesbische jongetjes die een-voor-een dezelfde Ralph Lauren polo gingen passen.

      01:08:50, by S p r k .   , 184 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het klote-product

    Goed, ga maar massaal reageren dat jij er nooit een probleem mee hebt gehad, maar mijn iPod gaat terug. Het is uit.

    Het leek in eerste instantie fantastisch. Gewoon altijd het liedje bij je hebben dat je wil horen, en ook nog Julia Roberts als persoonlijke voorleeshoer in je zak. Maar m'n iPod ging steeds zomaar op pauze. Steeds hetzelfde verhaal; ik startte een liedje (of skipte naar een volgend liedje), zette hem op 'hold' (zodat de knoppen niet meer werken, zeg maar), schoof de iPod in m'n (jas)zak, en een paar seconden later stond 'ie op pauze. En toen dat tot 3 keer toe tijdens hetzelfde liedje gebeurde, was ik in staat om het apparaat, of de rest van de wereld, iets aan te doen.

    Dus ging ik terug naar het Apple Center bij Centraal Station en kreeg ik een nieuwe iPod mee. Maar het mocht niet baten; ik heb weer hetzelfde probleem.

    Voor 329 euro verwacht ik iets dat gewoon superperfect werkt. En dat is dit niet. Bagger.

    Ben benieuwd of ze moeilijk doen als ze horen dat ik mijn geld terug wil.

    24-02-05

      18:25:01, by S p r k .   , 448 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de onterechte sneeuw

    Vandaag kwam een collega, die overigens net jarig was geweest, maar dat heeft hier verder niets mee te maken, aan mijn bureau. Hij wilde de man spreken die tegenover me zat.

    Hij: Is hij aan het bellen?
    Ik: Nog niet. Maar hij heeft wel een nummer gedraaid.
    Hij: Dus het kan eigenlijk nog alle kanten op.
    Ik: Precies. Misschien houdt het geen stand.
    Hij: Ben je weer rechtshandig?

    Hij bedoelde daarmee dat mijn muis weer aan de rechterkant van mijn laptop lag. Ik denk dat hij hem recentelijk nog aan de linkerkant heeft zien liggen. Maar zo recentelijk kan dat niet geweest zijn, want hij ligt de hele week al aan de rechterkant en vorige week was ik maar 1 dag op kantoor. En volgens mij lag hij toen ook rechts.

    Ik: Nou, ik schrijf met links, maar ik 'muis' met rechts.
    Hij: Dan ben je dus eigenlijk linkshandig.
    Ik: Nou, van oorsprong 'muis' ik niet met links.
    Hij: Maar je schrijft wel met links.
    Ik: Ja, en soms muis ik ook met links. Da's goed voor de te voorkomen armblessures.
    Hij: Oja.
    Ik: En voor de variatie...
    Hij: Uiteraard.
    Ik: ...die broodnodig schijnt te zijn.
    Iemand anders: Hey, mijn telefoon is uitgevallen!
    Ik: Bij mij ook, naast me ook, bij Sacha ook.
    Weer iemand anders: Zal ik even naar mijn afdeling lopen om te kijken of daar ook alles uit is gevallen?
    Ik: Dat lijkt me een goed idee.
    Iemand anders: Wat is daar dan de toegevoegde waarde van?
    Ik: Nou, gedeelde smart is halve smart?
    Iemand anders: Da's weer een argumentatie van lik m'n vestje.
    Ik: Nou, A) Je hebt geen vestje aan
    Iemand anders: (lacht)
    Ik: en B)...
    Iemand anders: Ja, hou maar weer op...

    En het sneeuwt buiten. Vorig jaar rond deze tijd schreef ik het al op mijn LiveJournal;

    Feb. 25th, 2004 09:53 am
    Global warming. De ijskappen smelten. Het wordt langzaam maar zeker warmer op aarde.

    Nou, ik geloof er geen kut meer van! Want als dat waar zou zijn, DAN ZOU HET NU EIND FEBRUARI NAMELIJK NIET SNEEUWEN.

    Vorig jaar was ik duidelijk nog verbaasd, nu ben ik blijkbaar gewend aan het feit dat het in Februari nog steeds niet aan het opklaren is. Terwijl ik me echt hele fijne dagen in Februari kan herinneren, bijvoorbeeld in 1998. Maar goed, dat doet er nu niet toe.

    Ik moet zo de kou weer in om mijn iPod terug te brengen of om te ruilen. Hij gaat te pas en te onpas op pauze, en ik heb van alles geprobeerd maar het mag helaas niet baten. En ik moet dit echt doen voordat ik het apparaat (of de wereld) iets aandoe. Ben benieuwd of ze moeilijk doen.

    23-02-05

      18:24:13, by S p r k .   , 497 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pizza-overload

    Gisteren ben ik na m'n werk dus een iPod gaan kopen. Erg erg fijn. Alleen jammer dat sommige nieuwe speeltjes eerst een hele tijd moeten opladen voordat je er fijn mee kunt spelen. Zoals mijn kruimeldief en m'n mobiele telefoon. Zoooo zonde. Dan ligt het maar in je kamer terwijl jij niet kunt wachten om de digitale tiptoetsen te beroeren. Maar goed.

    Ik heb in de namiddag m'n huis enigszins opgeruimd. Nee hoor, ik vond het echt SUPERnetjes, netter dan het ooit geweest was, behalve toen ik NET de sleutel had en er nog niks in stond. Maar goed, ik had verder geen ramen gelapt, ik had niet gedweild, mijn throw-pillows lagen niet op maar naast het bed en m'n computermobel was niet opgeruimd. Maar voor mijn doen was het helemaal in orde.

    Toen werd ik gebeld; de eerste gasten die zouden arriveren, zaten vast in de lift. Alsof ik dan heel erg Mission: Impossible-achtig de bovenste liftdeur open ga breken en mezelf met een touw naar beneden ga laten zakken, om iedereen via het luikje in de bovenkant van de lift te bevrijden. Not very likely.

    Uiteindelijk is alles nog goedgekomen en voor ik het goed en wel door had zat mijn huis vol met kornuiten. Poesje wordt altijd heel erg verlegen in groepen, dus die liet zich in het begin niet zien. Uiteindelijk heeft ze kattensoepjes uit-de-hand gegeten, wat ze bij mij nooit doet. Het is zo'n goedkope push-over.

    In de Albert Heijn kochten we 7 diepvriespizza's die elk 5 minuten in mijn combi-magnetron nodig hadden om op te warmen (standje: magnetron/oven 220°). Blijkbaar is dat een heel nieuw fenomeen en heeft niemand ter wereld ooit een pizza bereid in minder dan 20 minuten, want iedereen was verbaasd dat de pizza's steeds zo snel klaar waren.

    Uiteindelijk was het tijd om door de vrieskou naar het Leidseplein te fietsen, om naar de Sneak Preview te gaan. De film was Life Aquatic, een soort parodie (of in ieder geval geinspireerd door) Jacques Cousteau (die man met die rode muts waarvan RTL-4 vroeger altijd op Zondag documentaires van uitzond). Het was echt een hele hele rare film. Wel grappig en vermakelijk enzo, maar echt heel erg raar. Raar.

    Maar goed. Toen weer door de vrieskou naar huis gefietst, en nog heel even met mijn iPod gespeeld. Er staat nu 13Gb aan muziek op. Dat kwam geloof ik neer op bijna 6 dagen non-stop muziek, ware het niet dat de batterij het maar zo'n 12 uur uit schijnt te houden.

    Ik heb bij iTunes ook meteen een audiobook aangeschaft. Dus vannacht in bed en vanochtend in de trein heeft mevrouw Julia Robert me ongeveer een derde van het boek The Nanny Diaries voorgelezen. Best leuk nog! Misschien hebben ze ook wel The Secret History van Donna Tartt. Als die nou ook nog wordt voorgelezen door Oprah Winfrey ofzo, dan kunnen we daar misschien best een keer € 16 tegenaan gooien. Maar dat doen we natuurlijk pas als Julia Roberts helemaal klaar is met voorlezen.

    22-02-05

      16:17:57, by S p r k .   , 391 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het toeval

    Ik weet het niet meer. Bestaat toeval nou wel of niet?

    Jaren geleden hoorde mijn moeder steeds een liedje op Love Radio, maar wist niet hoe het heette, laat staan dat ze het op CD kon vinden. Later, in het Napster tijdperk, heb ik een beetje gezocht en had ik al vrij snel het goede nummer te pakken, en heb ik mijn moeder blij kunnen maken met een CDtje.

    Toen het vorig jaar een weekend echt heel erg slecht met me ging vond ik op moederdag op een nieuwsgroep ineens een videoclip van dat liedje. En bestanden die je op nieuwsgroepen vindt, zijn nadat ze erop geplaatst zijn, meestal maar een paar dagen beschikbaar.

    Soms zijn er jongens die ik in een periode van 2 weken echt OVERAL tegenkom. In de supermarkt, in de tram, maar ook op hele andere plaatsen die niet in de buurt van die supermarkt of die tram liggen. Raar.

    En nu is er de kwestie met de iPod. Ik was vorige week van plan om een iPod te kopen, maar ik werd ziek en ik vergat het een beetje. Gisteren, nadat ik zowaar met de iPod van Maartje had gespeeld, wilde ik er meteen weer eentje. Maar toen ik gisterenavond net op tijd de winkel binnenstapte hadden ze niet de U2 iPod die ik wilde. Dus moest ik alweer uitwijken naar een ander model. Toen moest ik me legitimeren als ik met mijn creditcard wilde betalen. En ik heb niet standaard mijn paspoort bij me, dus dat ging niet door.

    Vanochtend ging ik dus op zoek naar mijn paspoort, maar dat was echt nergens te bekennen. Helemaal op het einde van mijn zoektocht vond ik hem ergens waar ik al 3 keer goed gekeken had (en dat was natuurlijk helemaal op het einde van mijn zoektocht, want als je iets eenmaal gevonden hebt, hoef je natuurlijk niet meer door te zoeken, maar goed).

    Toen kwam ik vanochtend bij de winkel aan om hem te kopen, maar het was 9:45 en de winkel gaat pas om 10 uur open. Maar ik moest om 10:03 mijn trein halen, dus dat ging ook weer niet door. Moeten al deze 'toevalligheden' me inspireren om toch maar geen iPod te kopen? En waarom niet? Kan ik mijn centjes beter bewaren, of kan ik beter zo'n ding van Creative kopen? Of wat?

    ---

    Update: Ik heb er een.

    21-02-05

      19:03:11, by S p r k .   , 583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het complex

    En ja hoor; ik was Woensdag en Donderdag behoorlijk ziek. Vrijdag ging het al ietsje beter gelukkig, maar ik ben Zaterdag pas weer echt even hoestend de deur uit geweest.

    Paul Haenen speelt wekelijks (?) een nieuwe voorstelling in het Betty Asfalt Complex, en ik mocht met de Tiener mee op de gastenlijst. Je ziet altijd wel gebouwen staan overal enzo, maar ik was weer ontzettend verbaasd dat achter een deur ergens op de Singel een heel knus theatertje zit. Ik had Paul Haenen nog nooit live gezien, en ik vond hem echt erg leuk. Het is sowieso fantastisch dat je als man, als mens, als cabaretier, als artiest gewoon een heel theater kunt bouwen of kopen, waar je vervolgens lekker iedere week in kunt spelen. Ik denk dat ik aanstaande Zaterdag weer ga.

    Na de voorstelling hebben we in het Betty Asfalt Complex nog wat gedronken en uiteindelijk ben ik weer naar huis gegaan om in mijn knusse bedje te kruipen. Dat klinkt heel makkelijk en rustgevend, maar dat was het niet. Als in een hele low-budget actiefilm brak de as van de trappers van mijn fiets namelijk af. Op een heel druk en eng kruispunt. Dus toen lag mijn trapper op de grond, midden op het kruispunt, en het was best eng om die nog weer terug te pakken. Maar ik heb altijd geleerd; als je je afgehakte vingertopje niet meeneemt naar het ziekenhuis, kunnen ze hem er ook niet opnieuw aannaaien.

    Zondag was ook een relaxed dagje, want daar is het weekend tenslotte voor. Ik heb overdag nog even rondgebeld of ik een fietsenwinkel kon vinden die op Zondag open is en fietsen verkoopt, want ik was helemaal klaar met mijn huidige fiets die nog geen jaar oud is en bijkans al 10 keer kapot is gegaan. Helaas kun je blijkbaar op Zondag geen fiets kopen in de stad (althans, niet volgens de Gouden Gids), dus heb ik mezelf kunnen bedwingen en nu staat mijn fiets ter reparatie bij een man waarvan ik alleen maar hoop dat hij zich in godsnaam niet zal voortplanten.

    's Avonds kwam Victor weer Alias kijken en hebben we een voedzame maaltijd gegeten. Daarna zijn we naar de trut gegaan en daar waren echt allemaal leuke mensen. Eentje was keihard aan de Haarlemmer Olie, die hij van zijn moeder toegediend had gekregen om van zijn verkoudheid (en ook wel z'n homoseksualiteit) af te komen. Een andere jongen, Joooooooost, was helemaal nieuw en blijkt bovendien in een soort activiteitenmuseum te werken (mja, je moet het vaag omschrijven he). Dus ik ben bang dat we Zaterdag overdag met z'n allen naar dat activiteitenmuseum moeten zodat Joooooooost alles fijn kan demonstreren enzo. Terwijl wij ondertussen vragen stellen als eh... ,,Heel interessant, wat je nu doet met electriciteit, maar ben je zelf een kattenmens of meer een hamstermens?"

    Ik weet nu ook zeker dat ik een iPod wil, want ik heb net heel even met de iPod van ex-huisgenote Maartje gespeeld, en het was te gek. Eigenlijk wil ik de U2 iPod, maar daar staan ook nog vieze handtekeningen van de bandleden op, en dat spreekt toch alweer een stuk minder aan. De U2 iPod is echter wel zwart met rood en zou derhalve erg prettig bij mijn mobiele telefoon passen. En die handtekeningen van Bono en The Edge en al die andere piemels zijn er met de betere vijl ook wel weer af te verwijderen. Zo zie je maar weer, soms sta je echt voor een T-splitsing in je leven!

    16-02-05

      00:49:48, by S p r k .   , 616 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de anderen

    Zondag was ik duizelig en vandaag ben ik misselijk. Vanochtend in de trein zat schuin tegenover mij een anorexia-achtig meisje met kort rood haar een saucijzenbroodje weg te werken. Die ze ongetwijfeld daarna weer uitgekotst heeft op het toilet. Je kunt altijd een beetje zien dat je met een meisje met een eetstoornis te maken hebt, door de manier waarop ze d'r voedsel vasthoudt (als iets zonder waarde, op enige afstand) en de hapjes die ze neemt (kleiner dan die van een eekhoorn). Terwijl ik het juist fijn gevonden zou hebben als ze een beetje door zou eten; ik werd er alleen maar nog misselijker van.

    Ik weet niet wat het inhoudt; misschien heb ik wel een enorm zeldzaam griepvirus opgelopen en zullen weldra de fruitmanden zich op gaan stapelen. Per post.

    Wat ik sowieso op het postkantoor in de fucking Bos en Lommer kan gaan afhalen, is een pakketje van iemand waar ik tot medio Oktober vrij intensief mee om ging. De persoon in kwestie is zelfs op de crematie van mijn moeder geweest, en daar heb ik heus geen figuranten voor uitgenodigd.

    Maar een e-maildiscussie liep uit de hand, er was een paar weken radiostilte, en daarna werd alles via e-mail maar halfjes uitgepraat. In zo'n situatie is het belangrijk om elkaar gewoon weer in het echt te zien, zodat je van elkaar veel beter ziet hoe alles bedoeld is, etc. Maar initiatieven van mijn kant om met z'n 2en iets te gaan eten of om een drankje te doen liepen uit op niets, en ik besloot om het allemaal maar te laten rusten. En na een tijdje heb ik op mijn weblog ook de link naar de persoon in kwestie verwijderd.

    Ik hoop dat 'het versturen van wat handel' als een reinigende ervaring is geweest voor de persoon in kwestie. Ben benieuwd of ik nog een dode duif tegenkom als ik het pakketje Vrijdag ga afhalen.

    Dan was er nog het ophaal-incident, op weg naar de sneak preview vanavond. Picture it; ik rijd in een auto met iemand die net een week z'n rijbewijs heeft en duidelijk nog niet zo heel comfortabel en geroutineerd rijdt. Logisch; zou ik ook niet doen op dat moment (de vraag is of ik uberhaupt ooit comfortabel en geroutineerd zou rijden, maar dat terzijde). Vervolgens belt een vriend van me, of we hem ergens op kunnen pikken. Ik vraag of we langs die locatie komen, en dat blijkt niet het geval te zijn. En ik weet dat dat niet het moment is om te vragen om een detour, ook al is de persoon in kwestie net als wij aan de late kant. Dus ik zeg ,,Nee, komen we niet langs." en de ander zegt ,,Oh dan kom ik niet. Dag."

    Even later krijg ik een SMSje met 'up yours...'.

    En bij wijze van kleine umlaut op dit alles, was de film echt heel erg slecht. Met een in-staat-van-ontbinding-zijnde Clint Eastwood, die Hilary Wank gaat leren boxen, terwijl Morgan Freeman ons van commentaar voorziet, voor zover zijn levervlekken dat toelaten. En er was een of andere dushi die de hele tijd gebeld werd op haar GSM, de zaal verliet, af en toe (pratend) naar binnen keek of de film misschien intussen al afgelopen was, en dan weer door belde. En dat dan iedere 10 minuten.

    Ik ben blij dat ik thuis ben. Ik ben minder blij dat mijn keel schraal is, dat de klieren in mijn hals opgezet zijn en dat ik koorts lijk te krijgen. Ik weet zeker dat mijn overleden Oma me aan het straffen is, omdat ik geen braaf heteroseksueeltje ben en omdat ik vroeger bij haar thuis altijd wilde dansen op muziek van de Dolly Dots.

    11-02-05

      23:35:03, by S p r k .   , 523 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de onwerkelijkheid

    De Trut was weer erg leuk. Helaas geen Britney sletjes op schoot en geen Kinki kappers met bobbel, maar desalniettemin een geslaagde avond.

    Maandag kwam Victor zijn Once and Again boxset brengen, en 's avonds heb ik met de Friese Rietwipper Cube 2: Hypercube gekeken. Hoe raar. Hij nam overigens geen worst mee dit keer. Jammer.

    Dinsdag ben ik na mijn werk eerst gaan eten bij Flame thuis, helemaal aan het einde van een metrolijn. Na 14 keer overstappen en een wandeling langs allerlei partytenten kwam ik eindelijk joggend aan (hij zei ,,Volg die joggende vrouw."). Daar waren Henkwe, Cacique, Sebastiaan en Sophie, een collegette van Flame. Na fijne burrito's met Cacique op schoot zijn we naar de Sneak preview gegaan. In de bioscoop werkt trouwens een hele vervelende naive American die naar de hel gaat, maar dat terzijde.

    Daarna zijn we nog even kort in de Soho wat gaan drinken, met Cruesli er ook nog bij. Toen ik even gedag ging zeggen tegen iemand die z'n hele vuist in z'n mond kon stoppen, werd ik enthousiast aangesproken door een jongen die m'n weblog had gelezen enzo. Grappig. 'De anderen' vonden dan helaas wel weer dat hij niet echt een hele stevige hand gaf, maar geloof me - dat is het laaaaatste waar je op moet letten.

    Woensdag lag ik met migraine op bed. Ik heb dat zo'n 2 keer per jaar, weet niet precies hoe het komt. Het begon ineens rond '91 ofzo, en het is nooit meer helemaal weggegaan (maar gelukkig wel een stuk minder).

    De volgende ochtend kon ik met een hoofdpijn-residu en een slag in m'n achterwiel door de regen fietsen naar CS, in een soort race tegen de klok. Gelukkig heb ik nog wel net de trein gehaald. 's Avonds kwam Victor bij me eten en Alias kijken. Dus toen ik uit mijn werk kwam heb ik mijn huis opgeruimd, de kattenbak verschoond en mezelf nog even een beetje opgefluft. En toen gebeurde iets heel naars; mijn fohn ging kapot.

    En toen ontdekte ik dus dat ik voor dit apparaat, wat ik dagelijks gebruik, gewoon helemaal geen backup heb. Het is fohn, of geen fohn! En niets ertussenin! En het is op dit moment ook weer niet zo dat ik even naar de Blokker kan fietsen op even een nieuwe fohn te kopen. Wat is het fijn om op dat soort momenten te weten dat je op je vrienden kunt rekenen. Dus aan het begin van de avond, rond een uur of half 6, zat ik in de Arc een fohn van Cruesli te lenen. En een heerlijke Long Beach Ice Tea te drinken, voor het luttele bedrag van 5 euro. Daarna nog een, en toen kon ik niet meer zo goed fietsen.

    Maar dat moest wel! Want vanavond ging ik eten bij 'meneer BB' (Burt Bacharach). En ook Wie Is De Mol? kijken, maar daar heb ik uiteindelijk alleen het laatste stukje van gezien, Jim de Groot is stom, en die Lottie ook.

    Nu ben ik net weer thuis, met een kriebel in m'n keel, dus ik hoop dat ik niet weer verkouden word. Vitamine C 1500mg en veel bidden tot god. Zonder hoofdletter.

    06-02-05

      16:21:33, by S p r k .   , 811 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het leuke weekend

    Wie is de Mol? kijken met Robbedoesje was erg gezellig. We hebben daarna, onder het genot van een perenijsje ook nog een gezellige film gekeken, en Robbedoesje heeft ook nog een aflevering van Family Guy gekeken, terwijl ik moe maar voldaan in slaap viel.

    De volgende dag ben ik in de Staatsliedenbuurt een pickup gaan lenen. Want mijn pickup (met ingebouwde versterker) had echt KUTgeluid, en ik wilde die Roisin Murphy tracks op CD zetten. Helaas had de geleende pickup geen ingebouwde versterker, dus dat kon nooit goed zijn. Toen ben ik met m'n stomme kop voor 23 euro een nieuwe naald voor mijn eigen pickup gaan kopen. Uiteindelijk klonk het nog even slecht, en die naald kan ik hoogstwaarschijnlijk niet terugbrengen. Honestly; ik moet echt een soort verborgen talent in mezelf gaan ontdekken, anders word ik later alleen maar herinnerd als 'de jongen die totaal niet met geld om kon gaan'.

    Ik ben van tevoren ook nog gebeld door Raime, die vroeg of ik zin had om mee te gaan naar Ellen ten Damme, die in Pañama haar laatste Blondie concert gaf. En ik mocht mee als zijn +1 op de gastenlijst! Zegt een mensch daar 'nee' tegen? NEE!

    Sebastiaan kwam ook nog helemaal voor me koken, met frambozenvla toe, dus de avond was al goed begonnen. Toen dus Raime ophalen, die achterop mijn fiets mee zou gaan naar Pañama. Ergens bij CS moesten we onder een bruggetje door, waar ik nog nooit geweest was, en toen kwam er een hele scherpe bocht. Dat ging niet goed, en nu heb ik een onwijze slag in mijn achterwiel. Somebody shoot me. Dit is ZO niet het moment waarop me ik me allerlei fiets-reparaties kan veroorloven... En die fietsenmaker is sowieso niet op Maandag open, dus dan moet ik tot Vrijdag wachten. POEPZOOI.

    De show van Ellen was wel heel erg leuk. Ze was echt 10X beter dan ik verwacht had, en ik verbaasde me erover dat ik gewoon de helft van de nummers kende. Wel jammer dat ze Good Boys van het meest recente Blondie-album niet speelde, maarja... Katja Schuurman was er ook nog, met aanhang (die trouwens een fucking haarband in had - hoe fout is dat?).

    Na het feestje ben ik snel (nouja, zo snel als de slag in mijn wiel het toe liet) naar huis gefietst om een fles witte Martini, witte wijn (van het merk SOAve) en de oranje vagina op te halen.

    Ik heb meer dan een jaar geleden een keer van die langwerpige ballonnen gekocht, met een pompje erbij. En die vond ik Vrijdag weer, toen Robbedoesje er was, dus toen heb ik een hondje voor hem gevouwen met een oranje ballon. Later heb ik dat hondje omgevormd tot een vulva; met de grote schaamlippen, de kleine schaamlippen en met een clitoris. Nouja, eerst waren er 3 clitora (heb ik het zo goed vervoegd?) maar in een vlaag van creativiteit prikte ik 2 clitora lek, en toen was alles weer anatomisch verantwoord.

    Speciaal voor het feestje had ik een soort krakersbroek gemaakt; een oude afgedankte GAP-broek was bij m'n pijpen nogal uitgescheurd, en de 2 flapjes die toen zijn ontstaan heb ik met veiligheidsspelden weer aan elkaar vast gemaakt. Wel erg fris, maar wel erg kraker-achtig. Althans; precies zo kraker-achtig als ik me kon veroorloven

    Het feestje was tegenover de GGD, dus de weg kende ik wel. En het was echt geweldig. Ik haat dat soort feestjes eigenlijk altijd, wanneer ik niet iedereen ken en waar veel mensen elkaar vaak niet mogen, en iedereen een beetje om een bakje pinda's heen hangt. Maar dit was heel anders. Dit was supergezellig, iedereen was koel en interessant en leuk. Er is me ook voor het eerst in jaren weer eens cocaine aangeboden, maar ik heb het wederom niet gedaan. Ik merkte wel heel duidelijk dat bepaalde mensen het best naar vonden dat een aantal andere gasten een 'witte kerst' aan het houden waren. Tja, als je vroeger iedere week in de iT hebt rondgehangen zijn dat soort dingen niet meer zo waanzinnig ver-van-je-bed ofzo.

    Met veel te veel SOAve wijn op, fietste ik weer naar huis. En dat is echt het slechtste moment om nog even online te gaan en met mensen te chatten. Maar ik deed het lekker toch

    Vanavond zijn een aantal mensen van het feestje weer in de Trut, da's leuk. En de Tiener komt bij me eten, en het is nu half 5 geweest maar toch nog niet donker. De lente zit er weer aan te komen! Hoei! Ik ga nu even een Milchschnitte eten; da's een Duits product van Kinder Chocolade, niet in Nederland verkrijgbaar, maar SUPERlekker! Anna, de Dutise niet-lesbienne had er een paar voor me meegenomen. Ik zag het als payback voor die tijd dat de Duitsers 'ons' tulpenbollen hebben laten eten. Wat dat betreft ben ik met terugwerkende kracht toch van voor de oorlog.

    04-02-05

      20:10:05, by S p r k .   , 431 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de week

    Uiteindelijk ben ik Zondag nog naar de Trut geweest, om daar helemaal dronken te worden. 'k Heb een hele tijd een Britney sletje op schoot gehad, zitten genieten van eye candy in de vorm van een Kinki kapper met bobbel, en ik heb ook nog helemaal een jongen omhelsd waar ik anders nooit mee spreek. Een prima manier om de rottige vorige week af te sluiten.

    En deze week was erg leuk! Op mijn werk was de lucht weer redelijk geklaard, en ik heb het druk gehad, wat altijd prettig is. Dinsdag ben ik met 6 anderen naar de sneak geweest: Meet The Fockers. Leuk! De Friese Rietwipper was zelfs mee (terwijl die eigenlijk niet naar dat soort films kijkt) en er was ook nog een halve Spanjaard mee. Daarna nog iets gedronken in de Soho, waar het eye candy (met z'n psychotische collega) ook was, met allemaal door-wiet-geinspireerde kapseltips. Uhuh.

    Ik ben ook nog naar de IKEA geweest met Sebastiaan, om een nieuwe 'stip' te kopen voor in mijn badkamer. Ik had al een knalroze 'stip', maar die is een beetje verkeerd gewassen. Of niet zozeer verkeerd gewassen, maar verkeerd opgedroogd. En nu is hij stuk. En aangezien ik de meest beroerde shopper ooit ben, kwam ik niet met een stip thuis, maar met een nieuw dekbedovertrek. Die ik overigens weer moet gaan terugbrengen, want mijn geld is nu alweer op. Juist; mijn salaris is in week 1 op gegaan. Heel erg slecht.

    Ik heb deze week zomaar 2 keer 's avonds laat over een Amsterdamse gracht gefietst, dat is altijd goed. Beide keren met een nieuw jong poekie achterop. Ik heb om-de-dag vrienden gezien waar ik vroeger vrij veel mee omging, en dat was ook erg goed. Frappant dat je sommige mensen heel wat jaren om je heen blijft houden, ook al zie je ze niet altijd even regelmatig.

    Verder heb ik fijne nieuwe muziek gedownload; de CD "Nine Objects Of Desire" van Suzanne Vega. Die moet ik maar eens aan gaan schaffen, zodra mijn budget het toelaat. M'n keukenkastjes zijn nog steeds hetzelfde, dus als straf heb ik ergens deze week ook nog afgesproken met de lekkere Cubaan die rond mijn verjaardag via webcam voor me gestript heeft. ,,Dat zal me leren!" dacht ik, en dat klopte uiteindelijk ook...

    Vanavond komt Robbedoesje Wie is de Mol? kijken, morgen is de Fistfuck-workshop van Meg, Zondag ga ik naar de Trut zonder te drinken, want daar heb ik geen centjes voor. En misschien heb ik tussendoor nog wel zin in het restylen van een keukenkastje of twee. Maar ik denk het eigenlijk niet