Archives for: February 2006

    28-02-06

      19:11:34, by S p r k .   , 350 words  
    Categories: Manisch

    Nth Degree (Morning Wood)

    Ik heb een soort gerecht. Eigenlijk het ideale vegetarische gerecht, maar dan met kip en spekjes erbij. Eigenlijk kunnen opvallend veel vegetarische gerechten opvallend goed worden afgemaakt met kip en spekjes, maar dat terzijde. Ik maak daar standaard altijd teveel van, zoals ook vorige week, dus heb ik een portie ingevroren.

    Dat was mijn avondeten van gisterenavond. Een ontdooid en opgewarmd prakje. Voor de leuk had ik er wel wat extra peper doorheen gegooid, maar het smaakte alsnog naar niets. Niets! Ik zou het niet eens naar Afrika op durven sturen. Of d.m.v. een trechter aan een snurkende zwerver ('openbare ruimte bewoner') willen voeren. En zo ontstond het nieuwe goede voornemen; nooit meer met voorbedachte rade prakjes invriezen opdat ze later ontdooid en opgewarmd kunnen worden.

    's Avonds ging ik met de journalist naar de film Good Night, And Good Luck. Een fijne zwart/wit film met mono geluid, lekker authentiek. Later bleek dat Robbedoesje, Bunny-Michael, Mike en Char ook in het publiek zaten, dus moesten we natuurlijk even iets gaan 'nadrinken' in de SoHo. Char ging niet mee, die had ongetwijfeld weer ergens een healing ofzo.

    Bunny-Michael zag er best heel prettig uit met z'n bril en we hebben afgesproken om de juiste versie van March of the Pinguins te gaan kijken, op bed. Hoei. Na een tijdje waren alleen de journalist en ik nog over en hebben we gepraat over de tijden van weleer, mannen met baarden en conceptuele kunst.

    Toen kwam ineens de dame van de cocktails, met wie we in het vore al hadden aangepapt, naar ons toe. Ze had een grote schaal met sushi, die ze moest uitdelen omdat het niet verkocht was en niet tot morgen bewaard kon worden. Want dan is het niet vers meer. Ze had alleen geen zin om de sushi uit te gaan delen, dus ik heb allemaal sushi-ervaringen in het klein gehad. En nu weet ik het zeker; nooit meer met voorbedachte rade prakjes invriezen opdat ze later ontdooid en opgewarmd kunnen worden, maar wel met voorbedachte rade sushi gaan eten in een speciaal daarvoor bestemd restaurant.

    27-02-06

      13:28:43, by S p r k .   , 0 words  
    Categories: Categorie-loos

    De mensen in mijn MSN

      13:14:46, by S p r k .   , 970 words  
    Categories: Manisch

    Me Plus One (Annie)

    Ik ben Donderdag naar een soort conceptuele voorstelling geweest. Stel je voor; een vrouw staat op rolstschaatsen op het midden van een podium, pakt een microfoon en zegt met onvervalst Belgisch accent ,,Welkom in de Verenigde Staten van mijn hart." Dit was heel duidelijk niet mijn genre. Halverwege de voorstelling kwam ze ook nog naar me toe en vroeg ze hoe oud ik was. Ik had moeten zeggen ,,Ik ben 15 maar door een hele nare infectueuze ziekte zie ik er een stuk volwassener uit. Ik heb ook een hele nare plek wild vlees op m'n onderrug, wil je het zien?" maar ik zei gewoon heel braafjes ,,Ik ben 25." Lichtpuntje was wel dat Lechaim bij wijze van verrassing op het einde ook nog ging rolschaatsen, en niet met zijn blauwe SS-jas maar gewoon met een leuke zwarte winterjas.

    Daarna heb ik met Lechaim, Frank en de journalist nog even in het Veemtheater gehangen en heeft Frank tenslotte wat Terms of Endearment-achtige foto's van me gemaakt.


    Don't worship me until I've earned it.

    Uiteindelijk zijn we de hele fucking stad langs gefietst. Ook naar de Rivierenbuurt, waar Evert iets wilde laten zien. ,,Martijn, als we later getrouwd zijn en gaan samenwonen, dan wil ik dat we deze TV kopen." zei hij, terwijl hij naast een flatscreen LSD TV stond met een beeldbuis van anderhalve meter. Ik wenste Evert veel succes met het opsparen van de benodigde 15.000 euro en ging speakersetjes voor mijn iPod uitproberen.

    We zijn ook nog langs het oorspronkelijke huis van Anne Frank gefietst (dus niet waar ze ondergedoken heeft gezeten) en toen waren we ineens in Oost. Dus eigenlijk was het een toeristische fietstocht. Ik kon daarna ook geen pap meer zeggen, en ben meteen na Idols gaan slapen.

    In het kader van Me + 1 ben ik ook nog naar het concert van Liset Alea geweest. In de hal van Paradiso hing een poster waar '2006 wordt het jaar van de doorbraak van Liset Alea' op stond. Ik wist dat helemaal niet. Ik dacht dat 2006 het jaar van de vogelgriepepidemie zou worden. Had ik het even bij het verkeerde eind! De concertposter was dus in ieder geval al informatief en levensverrijkend.


    Foto: Mickey Hoyle

    In de zaal probeerde ik het publiek een beetje te peilen. Dat werkte voor geen meter; veel pers maar ook hippe homo's, huisvrouwen, Elle-vrouwen en ballen. Tijdens de show stond links van mij een meisje van 8 (!), rechts stond een of andere bodybuilder te blowen. 3 kwartier te laat kwam mevrouw Alea eindelijk op. En mevrouw Alea is echt een lekker wijf. Ik kan het niet anders zeggen. De corpsballen die achter mij stonden waren het daar ook mee eens, en hebben het daar de hele avond over gehad. Hun hoogtepunt kwam toen ze haar jasje uit deed. Meer over mijn Liset Alea ervaring vind je hierrrrr.

    Zaterdag begon mijn weekend helaas iets minder denderend. Ik ging 's ochtends even naar beneden om een wasje te draaien, en toen ik weer boven was kwam ik ineens mijn voordeur niet meer in; de sleutel paste niet meer helemaal in mijn slot. Gelukkig was Evert de avond ervoor blijven slapen, dus die kon mooi open doen. Ik ging meteen met olie in het slot klooien, maar het mocht niet baten. Dus toen kon ik voor ? 120,00 (echt!) een slotenmaker laten komen, die er een nieuw slot in ging zetten. Maar dat soort kosten schijnen weer betaald te worden uit je opstal verzekering, dus ik hoop dat ik het nog terug kan vragen.

    Na een fantastisch ontbijt met een bak je eigen brood af-avontuur van de Albert Heijn, zijn Evert en ik naar de Pijp gefietst en hebben daar Coty ontmoet. Ik was nog NOOIT op de Albert Cuyp markt geweest, dus dat was me een avontuur. Ik heb meteen shampoo gekocht (die bij nader inzien niet zo hysterisch goedkoop was als ik dacht) en een kek lampje voor op mijn tas of kraag, als ik op de fiets zit. Want het achterlicht van mijn fiets laat ik niet meer repareren, dat wordt er toch alleen maar afgeschopt door mensen die het niet eens zijn met de GAY.NL stickers op mijn fiets. We hebben ook nog heel even gekeken voor Carnaval-outfits voor het feest in de Trut, maar besloten dat we stiekem maar gewoon niet naar de Trut moesten gaan.


    Zomaar een willekeurige foto van Coty, oftewel: Foty

    Zondag was ik weer met Coty bij onze nieuwe hangout UrbanPicnic. Daar hebben we bovenop een glazen plaat gezeten, met eronder gewoon spullen die je kon kopen, zoals een tafel met inklapbare poten. Heel spannend allemaal. Ik ben er ook achter gekomen dat pastrami niet mijn ding is, maar geitenkaas des te meer.


    Uit de serie: "Iedereen is Conceptuele Kunst" van Ravensburgert

    We zijn ook nog even gaan winkelen, uiteraard. Op weg naar de Fame (waar Coty een Michael Jackson boxset van 30 euro uit mijn handen heeft genomen) kwamen we in een steegje nog de volgende deur tegen:


    Op zich een normale deur, maar nadere inspectie leert ons het volgende:


    Patrick Duffy, motherfucker!

    Na een frisse zomerse lentesalade zijn Evert, Coty en ik nog naar Cache gegaan, een Franse film over voyeurisme en videoterreur. Het einde was nogal suf. Gerrit en zijn matti Robin gingen ook mee, en we zijn daarna nog iets gaan drinken in de SoHo. Niet in de Trut. Want daar was een groots Carnavalfeest gaande.

    Het was echt een fantastisch weekend, afgezien van de slotenmaker-extravaganza. Ik heb gefietst, mijn frisse zomerse lentesalade was weer een hysterisch succes en alle mensen waren leuk. Behalve die geriatrische hoer bij de Albert Heijn die het 'deze kassa is gesloten'-bordje totaal negeerde en gewoon haar spritsen en cocosmacronen op de lopende band legde. En toen ik er wat van zei, antwoordde ze ,,Ik stond hier al." Het zal de dementie wel geweest zijn.

    20-02-06

      23:51:27, by S p r k .   , 715 words  
    Categories: Categorie-loos

    I Know Where I Are! (vreemde Scandinavische vrouw)

    Ik ben EIN-DE-LIJK naar de kapper geweest. Er was een bus die ik kon nemen om om 9 uur in Kudelstaart aan te komen. Precies een. En die reed ineens niet. Ik stond op het punt om geestelijk helemaal kapot te gaan. Ik zag al voor me hoe ik, vrezend voor mijn leven, me onder handen zou moeten laten nemen door een van de Kinki Kapper Vriendjes. Gelukkig wilde Petra (mijn kapster dus) wel even bellen met haar afspraak van half 10, of dat een half uurtje vroeger kon. En dat lukte allemaal. En nu is mijn haar weer korter en zie ik er echt 40 kilo lichter uit.

    Zaterdag ben ik met Coty gaan lunchen. Toen ik naar buiten liep was het echt geweldig weer enzo, ik dacht helemaal dat de lente was begonnen, en dat 20 maart dit jaar dus eigenlijk een maandje vroeger valt. We hebben totaal een nieuwe hangout gevonden. Goedkoper dan de Wolvenstraat, minstens net zo'n leuke kaart als de Wolvenstraat, en als je denkt ,,Wat een gezellig bestek!" dan kun je het bestek ter plekke aanschaffen. Het was dus totaal niet conceptueel, in tegenstelling tot wat Coty en ik een week eerder hadden besloten, toen we erlangs liepen.


    Attack of the giant Mayo jars

    Toen we daarna weer buiten kwamen was het gewoon weer schijtweer en besloten we dat het tijd was voor random acts of kindness. We liepen naar een verward uitziende vrouw met een kaart toe, en vroegen haar meertalig of we haar konden helpen. ,,No, thank you, I know where I are!" antwoordde ze zelfverzekerd, maar met een verwarde en verwilderde blik in haar ogen. We zijn maar kleding gaan passen. Althans, Coty.

    En we zijn in een winkel gaan kijken waar je planten voor 300 euro kon kopen. Alsof Poekie dat door heeft wanneer ze eraan gaat knagen. Hoewel, het waren wel vleesetende planten; ik zie een battle to the death voor me, tussen Poekie en het gezellige hieronder afgebeelde plantje.

    De volgende dag was Coty weer bij me. En Coty moet duidelijk opnieuw opgevoed worden, want hij was voor mij op mijn toilet, en toen ik ging was het toiletpapier ineens op. Nou heb ik gelukkig wel een secret stash bovenop mijn kledingkast. Maarja, mijn kledingkast is natuurlijk niet in de badkamer, maar in de slaapkamer. En mijn hele huis zat ineens vol met Peppi's. Coty zat achter de PC voor DJ te spelen, Sebas zat in zijn Peppi Jeans trui en Frank & Efrem waren een uur te vroeg bij de Trut dus hingen ze nu even bij mij.

    En op dat soort momenten ben je blij met je abonnement op de Libelle. Ik lees mijn Libelle namelijk altijd op het toilet. En zo kwam het dat ik mijn kont moest afvegen met een authentiek wintertafereel, getekend door Marjolein Bastin. Het was me niet helemaal duidelijk of mijn toilet helemaal verstopt zou worden door het authentieke Marjolein Bastin wintertafereel en een interview met Henk-Jan Smits op de ommezijde, maar op hoop van zegen trok ik door. En daar ging het. Ik liet Frank (want hij is lang) meteen de bonusverpakking toiletpapier van de kast trekken en nu is alles weer bijgevuld, gelukkig.

    Tegenwoordig is het heel normaal dat er om 22:30 al een fikse rij voor de Trut staat. Het was dan ook heel erg druk, en er waren zooooooo veel mensen die ik ken. En Gerrit, de nauwe tienergroupie. Er waren ook 2 celebrity bloggers, namelijk PerezHilton.com en Trent van PinkIsTheNewBlog. Trent kende ik al een paar jaar van een Kylie Minogue forum, al lang voordat hij zelf een celebrity werd, maar helaas heeft hij NIET mijn naam op zijn weblog vermeld. Dus nu zal Hilary Duff alsnog niet mijn naam weten. Zonde.

    Vanavond is Evert bij me. Ik heb eindelijk weer eens voor hem gekookt (hij kookt nu heel vaak voor mij, terwijl ik gestrest tussendoor mijn huis opruim enzo, want mijn schema is ineens helemaal volgeboekt enzo). En ik heb besloten dat wij twee nu samen de muzieksmaak van jong homoNederland bepalen. Hij doet namelijk sinds kort de (alternatieve underground) muziekrecensies voor Expreszo, en ik doe alweer een half jaar de muziekrecensies voor GAY.NL. Bij feestjes en concerten moeten we elkaars 'Plus One' zijn.


    Bonus nood foto: Me plus One (Wendy van E. te W.)

    13-02-06

      12:48:33, by S p r k .   , 163 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de dronken Poekie

    Mijn poesje is weer eens krols. Ik was vergeten hoe irritant dat is. Ik snap ook niet waarom ze zo theatraal doet. Als ik geil ben, dan ga ik ook niet overal tegenaan duwen met mijn hele lichaam, of op de grond op mijn rug liggen rollen. Of in de badkamer keihard gillen en schreeuwen. ,,Ja maar waarom laat je haar dan niet dichtbinden?" zei Obbie, die Zaterdag heel lief langskwam met broodjes. Nou, dat kan zomaar 100 euro kosten, en als ik geil ben wordt er ook geen 100 euro in het budget vrijgemaakt! Poekie kan bovendien met haar tong bij haar eigen vagina, dus ik weet niet waar ze over zeurt.

    Ik weet wel waar ik altijd een stuk rustiger van word; Bailey's. Dus heb ik een royaal schoteltje voor haar ingeschonken. Vanochtend was dat hele schoteltje op, en nu ligt ze helemaal voor pampus (maar ze ademt heus nog wel) in d'r kattenverwarmingsmandje. Dus nu heeft ze alsnog een soort kater gescoord.

    12-02-06

      02:07:08, by S p r k .   , 116 words  
    Categories: Categorie-loos

    Kapper kapper kapper badger kapper

    Ik had echt heel nodig naar de kapper gemoeten. M'n haar is nu net te lang. Brammetje zou vandaag mijn haar komen knippen, maar ik heb niets meer van hem gehoord, dus ik bel hem morgen wel even. Ik ben benieuwd of hij uberhaupt weleens eerder iemand z'n haar heeft geknipt.

    Toch jammer dat ik niet met meer kapper-peppi's heb aangepapt. Althans, ik ken er wel een paar, maar die zou ik nooit met een schaar in de buurt van mijn gezicht laten.

    Dus vandaag liep ik rond met het kapsel van Wolfgang Braun, het vergeten homosuele broertje van Eva, Lisl en Gretl.


    ...en dit vind ik van het feit dat mijn kat weer loops is.

    10-02-06

      21:44:34, by S p r k .   , 271 words  
    Categories: Categorie-loos

    Bliss (Tori Amos)

    Nou, dat leek bijna helemaal goed en strak geplanned. ,,En nu ga ik nog even een half uurtje liggen, tot mijn vader me komt ophalen om naar de kapper te gaan." Want ik moest echt even liggen, i.v.m. slaapgebrek en alcoholconsumptie op de Vrijdagmiddagkantoorborrel.

    Om 20:25 uur schrok ik wakker. Kut. Wekker verkeerd ingesteld. Ik deed snel schoenen aan en rende naar beneden. Tevergeefs, natuurlijk. Mijn vader is tenslotte al 79 (echt!), en die gaat heus niet a) langer dan 10 minuten met de auto staan wachten; b) even met zijn mobiel bellen waar ik godverrrrrdomme blijf; c) even de auto parkeren en aanbellen, voor het geval ik (dood)bloedend midden in mijn appartement lig.

    Nee, meneer ik-heb-de-tweede-wereldoorlog-meegemaakt-snotneus-dus-ik-ben-nogal-star is 10 minuten nadat we hebben afgesproken naar huis gereden, heeft boos de kapper opgebeld dat hij in z'n eentje kwam, omdat ik niet klaar stond, en het niet de eerste keer was, bla bla bla.

    Ik heb nog net 20 euro in mijn portemonnee, die kapper kost 15 euro, en voor 5 euro kom ik echt niet meer met het openboer vervaar naar de kapper in Kudelstaart. Dus nu kan ik nog een week wachten tot ik (dit keer op eigen gelegenheid) naar de kapper kan.

    Dus nu heb ik t/m Woensdag (wanneer ik weer een centje krijg) een iets ruimer budget, want die 15 euro voor de kapper schuift even een weekje op. Nu heb ik de puberteit en de hele 'ik ben een recalcitrante tiener'-fase allang achter me gelaten, maar ik ga echt niet mijn vader opbellen om mijn excuses aan te bieden ofzo. Hij zoekt het maar uit met z'n communicatieprobleem en z'n trots.

      19:30:01, by S p r k .   , 446 words  
    Categories: Categorie-loos

    Loose Ends (Imogen Heap)

    Woensdag na het werk kwamen er allemaal Peppi's langs om film te kijken. Eigenlijk was het mijn bedoeling om nog een keer naar Bambie 10 te gaan, in Hoorn. Maar dat is momenteel niet zo verantwoord, budget-technisch gezien. Ze spelen ook nog in Alkmaar aan het einde van de maand, en dan heb ik weer girale tegoeden, dus misschien dat ik daar nog naartoe kan.

    Hoe dan ook, het was geen blowout filmfestival bij mij thuis, we waren met z'n 4en. Luke was er gezellig bij, Peter had wel 28 soorten tapenade bij zich (lekker varieren!) en Robert had chippies mee! Toen hebben we Me and You and Everyone We Know gekeken. Gedownload, inderdaad. MAAR! Ik heb een Pathe Unlimited kaart, dus ik heb me voorgenomen om voor films die ik download, toch nog altijd even een kaartje te gaan halen in de bioscoop. Kost mij verder niets, maar dan 'weet' de maatschappij toch dat ik hem heb gezien. Dus Maandag is het tijd voor een filmpeppieuitje, want ik wil Me and You and Everyone We Know best nog een keer zien. Want het is geen Peter Jackson film, dus hij duurt geen 3 uur!

    Maartje, dat meisje waarmee ik een tijdje heb samengewoond, totdat ik het niet meer op kon brengen om haar iedere avond helemaal kapot te beffen, had al iets erover verteld. Het is zo'n soort Happiness/Happy Endings/Magnolia-achtige film waarbij allemaal mensen ineens zijdelings iets met elkaar te maken hebben. En dat toeval eigenlijk niet bestaat. En dat er de hele tijd vage dingen gebeuren die bij nader inzien best wel plausibel lijken. En ook nog iets met internetdating, echtscheidingen, pedofilie en kunstprojecten. Ken je dat genre?

    Hoe dan ook, FANTASTISCHE film. Dus heb ik al mijn ho's, pimps, Gerdie's, Peppi's en Poekie's gemaild. En het is heel duidelijk niet op Zondag, want dan heb ik een tentatieve verjaardag (als in; je bent in principe voornemens om te gaan, maarja, weet jij veel of er nog een terroristische aanslag gepleegd wordt, of je band ineens lek is, of dat het ineens keihard gaat regenen, of dat je gewoon even geen verjaardagsfeestje aan kunt).

    Gisterenavond zou ik eigenlijk gaan koken voor Annadespaña, omdat zij altijd trakteert op kottbullar, maar wegens omstandigheden is die afspraak uitgesteld. Toen zou ik eigenlijk naar Stefan toe gaan, in Haarlem, in verband met zijn housewarming. Maar Stefan was eigenlijk ook nog nooit eerder bij mij thuis geweest, dus om alles even chronologisch te houden hebben we nu eerst bij mij gehousewarmd. Dat was erg leuk. En nu ga ik nog even een half uurtje liggen, tot mijn vader me komt ophalen om naar de kapper te gaan.

    Dus dat.

    08-02-06

      13:46:45, by S p r k .   , 897 words  
    Categories: Categorie-loos

    Hey Jupiter (Tori Amos)

    Gisteren bleken er ineens (voor de zoveelste keer in het afgelopen half jaar) geen treinen meer te rijden tussen Lelystad en Amsterdam. Dus moest ik onze Tukker heel lief aankijken om te vragen of ik mee mocht rijden. Omdat ik verder een goed Christen ben, heb ik ook geregeld dat Sanne van E. en Wendy van E. mee mochten rijden. Maar door alle consternatie was ik wel mijn iPod vergeten mee te nemen.

    Daardoor moest ik vanaf het station naar huis fietsen zonder muziek. Ik ben zelf maar gaan chansonieren, en dat was nog best te doen. Ook toen ik naar Zuid moest fietsen om de kat van een vriendin 3 verschillende soorten kattenbrokjes voor te schotelen. Bovendien vond ik dat ik best een mueslireep verdiend had, en warempel, ik kwam spontaan een wilde mueslireep in haar keuken tegen!

    Bij de City bioscoop was blijkbaar een systeempje ontploft, want alle bioscoopkaartjes moesten met de hand uitgeschreven worden. Zoals ze dat in Afrika ook doen, denk ik. De sneak begon ook nog eens 20 minuten later (ja, er worden behoorlijk wat mind games gespeeld in de City bioscoop!) dus liepen Coty, Evert en ik naar Jamin om paaseitjes in te slaan.

    Waarschijnlijk had ik een soort vooruitziende blik, want in de sneak draaide Big Momma's House 2. Niet echt mijn soort film, en ik had het eerste deel niet eens gezien! Zonder de paaseitjes, zoete popcorn, Pirin tablets en winegums had ik de voorstelling waarschijnlijk niet overleefd.

    Vanochtend moest ik dus ook zonder iPod naar het station fietsen, en zonder iPod in de trein zitten. Toen kreeg ik voor het eerst pas een goed besef van het schorrie morrie dat het traject Amsterdam-Lelystad verloedert. Eerst was er een jongen met dreads die al zijn ringtones ging laten horen. Waaronder de vrolijke jingle ,,Kut, het meest veelzijdige stukje vlees, kut! Mmmmm, kut met ananas!" Daarna kwam nog een heel lang liedje van een of andere nare cabaretier over een hangbuikzwijn. En toen vertelde hij nog een gezellige anekdote over hoe hij een bar waar hij werkte totaal leegroofde nadat hij te horen kreeg dat hij ontslagen zou worden.

    De (ongetwijfeld veganistische) wanker was nog niet uitgestapt, of er stapten twee minderjarige Peppi's in. Een van deze meisjes, geen dag ouder dan 15 jaar, raakte al snel verzeild in een monoloog over huisartsen. ,,Dus ik ga naar die nerd toe, met een of andere SOA op mijn gezicht. Zegt 'ie dat ik krentenbaard heb! En toen vroeg hij wat ik er zelf van vond. Nouja! Daar heb ik hem toch voor, om er iets van te vinden? Dus nu heb ik een crème gekregen die ik er 2 keer per dag op moet smeren. Maar ik doe het wel 8 keer per dag, hopelijk gaat het dan sneller weg." Daar had het andere meisje blijkbaar niet van terug, want ze besloot hardop haar Spits-horoscoop, van een regel of 4, te lezen. En dat duurde 5 minuten! Eigenlijk had ze het best ook in 3 minuten kunnen redden (en nee, dat is alsnog geen mooie score), maar ze werd onderbroken door haar vriendin. ,,Zal ik het anders even voorlezen? Met je directie?" Enigszins uit het veld geslagen zei ze ,,Dyslexie." en begon weer opnieuw.

    Toen ze klaar was zei haar vriendin, bij wijze van 'cliffhanger' ,,Oh, en ik moet je nog iets vertellen, maar dat doe ik wel als we uit zijn gestapt!" Ik heb nog steeds een beetje spijt dat ik niet gewoon in Almere Oostvaarders ben uitgestapt om ook dat verhaal af te kunnen luisteren. Maar het was ook best vermakelijk om daarna te verzinnen dat het waarschijnlijk iets te maken had met over tijd zijn, de breinaalden van je oma lenen en jezelf dan lekker creatief uiten omdat je een carrière in de popmuziek ambieert.

    Op kantoor aangekomen kuste ik mijn iPod. Tijdens de lunch bedacht ik iets nieuws. We hebben in de kantine nu al salades met kip, met tonijn of met feta, en ze kosten maar 1 euro! Desondanks vond ik het tijd voor iets nieuws, dus heb ik na mijn pauze snel het volgende mailtje geschreven aan Char, het Office-medium:

    ,,Char,

    Ik heb een gloednieuw idee!

    De salade-KNALLER! Maandelijks (wekelijks?) een 'luxe' salade. Opgebouwd uit de basis waaruit de huidige salades ook worden opgebouwd, maar dan net even spannender afgemaakt. Mogelijkheden;

    Gerookte kip/ Feta
    Gerookte zalm/ Avocado
    Geitenkaas/ Walnoot (met honingdressing, hmmmmmm!)
    Kaas/ Spekjes

    etc.

    En natuurlijk is die salade dan een tikje duurder, dus in totaal EUR 1,50.

    Goed ideetje?

    Martijn."

    Nu was het niet echt mijn bedoeling om een negatieve reactie uit te lokken, maar ik dacht wel dat er een reactie zou komen als ,,Goh, dat je tijd hebt om dat allemaal uit te dokteren." of ,,Het huidige assortiment is ruim genoeg en als je iets anders wilt kun je naar de Super de Boer lopen." Niet dat Char wel vaker op die manier reageert op vragen en suggesties, maar toch.

    Echter! (uitroepteken!) Char kwam binnen een minuut naar me toe lopen om te zeggen dat ze het een heel goed idee vond! En dat ze het keihard ging invoeren! Even later kwam ze zelfs nog terug met een blik parmezaanse kaas, om te vragen of ik dat soort kaas bedoelde voor de 'kaas/spekjes salade-KNALLER'. ,,Nee, Char, gewoon kaas in hele kleine blokjes. Lekker snijden!"

    En zo heb ik de wereld weer een stukje verbeterd. One salad at a time.

    06-02-06

      16:58:24, by S p r k .   , 327 words  
    Categories: Categorie-loos

    Februari (Brigitte Kaandorp)

    Zondagmiddag ging ik met Frank naar De Taart Van M'n Tante. Dat was een heel leuk uitje met goede taart en goede gesprekken! En goed gezelschap, natuurlijk, maar ik had ook niet anders verwacht. Daarna hebben we nog een filmpje gepakt en ben ik erachter gekomen dat Frank helaas toch weer vegetarier is. Ik lijk dat soort types wel aan te trekken ofzo.

    De Trut was gisteren ineens zomaar dicht! Er was blijkbaar een probleem met de riolering ofzo. Je begint je als Christen toch af te vragen wat er waar is van de geruchten dat er na sluitingstijd in de Trut allemaal fist-orgie's plaatsvinden.

    Dus ging iedereen naar de Reguliers, en ik kwam zelf in de SoHo terecht. Waar een heel klein bodempje Bailey's toch ook 4 euro kostte. Mijn budget voor gisterenavond was al niet zo ruim, maar Bonnie St. Claire-level dronkenschap zat er nu zeker niet meer in. Op een gegeven moment kwam 'mijn' Integratie-Marokkaan nog naar me toe (en ik zet 'mijn' tussen aanhalingstekens omdat een niet nader te noemen Sex-Robert er ook flink mee geintegreerd heeft). Hij wilde even bijpraten enzo. Dus later op de avond hebben we dat gedaan. Een stuk of wat complimenten verder had hij toch weer mijn nieuwe mobiele nummer te pakken, want zo gaan die dingen. Geen slechte investering, op zich.

    Vanochtend was ik bij de tandarts, want er zat een vulling los. Ik verwachtte een hele basic ingreep, maar het verwijderen van de vulling was al zo pijnlijk dat ik me toch maar weer plat liet spuiten. Niet dat dat hielp. Terwijl ik daar lag met een klem in mijn tandvlees en een groen beflapje over mijn mond, zei de tandarts nog wel ,,Mijn complimenten voor je mondhygiene! Het ziet er allemaal fantastisch uit!" Ik heb volgens mij nog nooit zoiets manisch van mijn tandarts gehoord, dus ik voelde me vereerd.

    Mijn keel is rauw, het is koud en bijna donker. Zomaar een grijze dag in Februari.

    03-02-06

      19:10:43, by S p r k .   , 1120 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de cultureel verantwoordelijke tijden

    Het was een bewogen week!

    Maandagavond ging ik met Lechaim naar Drawing Restraint 9, de conceptuele nieuwe film van Matthew Barney. Tot nu toe vond ik Matthew Barney ten opzichte van Bjork hetzelfde als wat Yoko Ono was voor John Lennon. Maar na het zien van deze film denk ik daar eigenlijk anders over, en da's best positief. De film draaide in het Luxor theater en dat is echt een hele mooie grote zaal enzo.

    Daarna gingen we nog even iets drinken in de schouwburg. Althans, ik denk dat het zo heette. Daar raakten we in gesprek met de journalist, een filmproducente en haar aanhang. In eerste instantie zat ik op een bankje terwijl iedereen geanimeerd stond te praten, me helemaal outsider-ig voelend. Maar toen dacht ik ,,Wat stom! Sta op en loop! Mingle!" met uitroeptekens enzo, dus toen mengde ik me in het gesprek.

    Lechaim vertelde de filmproducente over de Japanse thee ceremonie in de film, waar alles echt heel gedetailleerd en vooral TRAAG werd uitgevoerd. De filmproducente zei dat ze bekend was met het fenomeen. Ik dacht een aanknopingspunt gevonden te hebben en zei enthousiast ,,Ja, heb jij ook die ene aflevering van America's Next Top Model gezien, waarbij die modellen in Tokyo een thee ceremonie moeten doen?"

    De filmproducente keek me met een glazige maar geschokte blik aan, terwijl ik me besefte dat ik zojuist mijn eerste artworld faux-pas had begaan. Maar hey, ik had het tenminste geprobeerd. De schade bleek uiteindelijk mee te vallen, en ik heb nog heel geanimeerd staan praten. En om me heen zaten allemaal mensen die eruit zien alsof ze viool spelen of in hun vrije tijd niet vies zijn van een houtbewerkingsprojectje of wat performance art. Het was waanzinnig interessant allemaal. Voor je het weet ben ik vegetarisch. Met vegetarische ossenworst.

    Dinsdag was de sneak en konden we kijken naar de film "Fun with Dick and Jane" (of Dick es Jane Trukjei, zoals het in Hongarije heet). Toen ik thuis kwam ging mijn sleutel ineens niet meer helemaal in het slot. Gelukkig was mijn altijd behulpzame buurvrouw Anne nog wakker. Dus uiteindelijk hebben we met olijfolie mijn sleutel ingesmeerd. Want mijn spuitbusje dat speciaal voor dit soort dingen bestemd is, stond natuurlijk gewoon onbereikbaar binnen in de kast. Ik heb het meteen maar even in mijn sloten gedaan, en heb als dank ook mijn buurvrouw d'r sloten even flink volgespoten. Ondertussen vertelde mijn buurvrouw dat ze inmiddels geen yoghurt meer kon eten, en dat toiletpapier met een printje bij haar direct leidt tot huidirritatie. Dat momentje hadden we anders moeten missen, als mijn sleutel gewoon moeiteloos in mijn slot had gepast!

    Woensdag had ik weer een IKEA-uitje met Annadespaña, da's altijd supergezellig. Ik heb haar geleerd hoe je heel makkelijk softijs bij je gebakje kunt scoren, en we hebben eindelijk haar Racken-karrtje gevonden.

    Gisteren was ik met Lechaim naar een mime-voorstelling. Hij vond dat ik er aan toe was, zodat ik kon zien dat 'mime' niet per se met een zwart/wit gestreept Frans mannetje is, dat opgesloten zit in een glazen kooi en zichzelf probeert te verhangen. We gingen in de Toneelschuur in Haarlem naar de voorstelling Bambie 10. Ik zal over de voorstelling zelf niet teveel uitweiden, want eigenlijk moet je hem gaan zien (ze spelen nog op best wel veel plaatsen). Ik vond de voorstelling in ieder geval echt te gek, en ik denk erover om hem nog een keer te gaan zien. Cultureel uitje!


    Bambie 10 (de Duitse gastspeler staat overigens rechts)

    Daarna zijn we nog even in de Toneelschuur gebleven om iets te drinken. Al vrij snel kwam Reineke langs, een meisje dat de vriendin van een van de spelers bleek te zijn. En Lechaim is natuurlijk down met al die mensen, je weet toch. Ze keek me aan en zei ,,Jij hebt last van je schouders!" Ik werd helemaal een beetje nerveuzig, want hoe zie je zoiets? Straal ik dan onbewust een soort verborgen pijn uit? Zie ik eruit als iemand met schouderpijn, zoals sommige mensen er weleens uitzien alsof ze viool spelen? Wat zijn de karakteristieke kenmerken van iemand met schouderpijn eigenlijk? En wat gebeurt er eigenlijk als je ossenworst in de frituur gooit?

    Reineke begon me spontaan te masseren en dat was heel prettig. Ondertussen vertelde ze dat ze pijn kan 'zien', en dat eigenlijk iedereen dat kan, als je maar gaat 'luisteren met je handen'. In eerste instantie vond ik het nog een beetje onheilspellend klinken, maar liet ik me gewillig masseren. Vervolgens ben ik er totaal in mee gegaan, en heeft ze ook nog iets met mijn vingers gedaan, waardoor ze helemaal warm werden. ,,Neem je hem ook een keertje mee als je langskomt?" zei ze tegen Lechaim. ,,Ja, dan koken wij iets met kip en spekjes, en dan krijgen die vegetariers weer iets saais met spinazie, feta en bladerdeeg!" riep ik. En dat idee leek wel aan te slaan.

    Er was ook een goede vriendin van Lechaim bij, samen met haar muzikantenvriendje. Het is me niet geheel duidelijk of dat nu z'n fag hag was, maar fag hags zijn uberhaupt niet meer van deze tijd, dus ik houd het op 'goede vriendin'. Zij zaten heel fanatiek bierviltjes in stukjes te scheuren. ,,Weet je..." zei ik. ,,Toen ik dat vroeger weleens deed in de iT, zeiden mensen altijd dat dat betekent dat je seksueel gefrustreerd bent." Nou, daar waren ze het allebei absoluut niet mee eens. Alsof je zoiets zou toegeven waar je partner bij is, maar goed.

    Even later kwamen twee spelers van Bambie (althans, eentje echt van Bambie en een gastspeler uit Duitsland) ook nog bij ons zitten, en de Duitser ging naast mij zitten. Ook hij begon een bierviltje in kleine stukjes te scheuren. Ik begon weer over seksuele frustratie, maar hij zei dat het misschien ook een teken van verlegenheid of nervositeit kan zijn ('nerveusiteit' mocht ook, volgens de spelcontrole, maar het was tenslotte een Duitser). Juist ja.

    Ineens ging de garderobe dicht, dus moesten Lechaim en ik onze jassen ophalen. Ik raakte verzeild in een geanimeerd gesprek met Feikje, het garderobemeisje. Tot ineens bleek dat ze vegetarier was. ,,Misschien moet je anders toch in het vervolg even met een badge lopen ofzo, dat mensen dat vooraf kunnen zien. Want als ik dit had geweten, was ik natuurlijk nooit met je in gesprek geraakt!" zei ik stellig, maar ik bedoelde het uiteraard niet serieus. ,,Kijk, je hebt dus vegetariers, 'we are the world' enzo, maar je hebt ook een groep mensen, die zien dat al die vegetariers een enorm GAT achterlaten in de bio-industrie, en dus extra veel vlees consumeren! En daar ben ik er een van." vervolgde ik. ,,Wat egoistisch!" riep Feikje, en toen liep ze weg. Touchdown.