Archives for: July 2005, 06

    06-07-05

      19:42:02, by S p r k .   , 487 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de au #2

    Gisterenavond heb ik eerst nog even een tukje gedaan, maar om half 10 was ik dan toch weer in de City om naar de sneak preview te gaan. Daarna nog even kort een drankje gedaan in de stad, met allemaal gezellige mensen.

    Op het 'terras' voor de Arc was nog een hele pijnlijke confrontatie met Luke, mijn Twentse ex, met wie ik het eerder die dag via MSN had uitgemaakt. SMS leek me zo onpersoonlijk. Weet je, ik vind het prima om een 'open relatie' te willen, maar als je alleen maar met andere sletjes staat te flikflooien zonder dat je de relatie zelf even heb geconsumeerd, zonder dat je je Nils even flink hebt geHolgerson'd, je Theelepel door het Vrouwtje hebt geroerd, zonder dat je je Hanneke even hebt geGroenteman'd, dan is bij mij de maat snel vol.

    En Luke is woest aantrekkelijk, daar ben ik heel eerlijk over, maar ik kon die jongen echt amper verstaan.

    Covergirl Melissa is nog op de foto gegaan met een man die op een barkruk in de Soho in slaap was gevallen. De foto is een beetje donker, maar het gaat om het idee. En op de achtergrond zien we NinoQ wiens LiveJournal ik heus weleens lees.

    Vanochtend werd ik om 6 uur wakker van de pijn in mijn keel, dus ben ik maar thee gaan zetten. Tegen de tijd dat ik dat op had, was er nog maar een half uurtje over om even te gaan liggen. Mijn kat leefde heel erg met me mee door eens flink NIET in het wild te plassen, NIET mijn oordopjes stuk te bijten en NIET tegen het raam op te springen om een vlieg te vangen.

    Ik heb altijd geleerd dat je geen paracetamol op je lege maag moet slikken, dus ik heb gewacht tot ik in de trein zat, en toen heb ik er gelijk 2 verpulverd en opgesnoven. Er zat een hysterisch gezellig meisje naast me, die het heus niet erg vond als ik even een foto van d'r maakte.

    Op kantoor was ik behoorlijk beroerd. M'n neus bleef maar lopen, dus stopte ik steeds een tissue-propje in mijn neus. Toen vroeg een van de accountmanagers nog of hij eraan mocht trekken. ,,Nee, je mag er niet aan trekken, we zijn aan het werk." siste ik. ubermommy SheMoNi van het callcenter heeft niet eens mijn temperatuur opgenomen maar zei wel dat ik er beroerd uit zag. Blijkbaar niet beroerd genoeg om een voetmassage te geven, maar goed.

    En nu zit ik thuis te snotteren, zonder een fatsoenlijk avondmaal, maar met een heleboel pillen. Ik ga vanavond maar eens op tijd naar bed, dan zie ik morgen wel weer of ik me dan beter voel.

    Als het weer heel hard gaat regenen laat ik wel eten bezorgen. Toch een prettig gevoel om te weten dat je iemand anders op commando door de regen kunt laten rijden op een illegaal opgevoerde scooter met slibgevaar.