Archives for: June 2005

    26-06-05

      21:03:04, by S p r k .   , 363 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de stap naar volWASsenheid (aldus Robert)

    Mijn vader doet mijn was. Al jaren. Eens in de week rijdt hij langs, dan moet ik buiten klaar staan met de vuile was. Als hij aan komt rijden zet ik de vuile was in de auto, pak ik een andere tas met schone was, vraag ik hem even hoe het gaat, en dan rijdt hij weer weg. En dat alles wordt een half uur eerder aangekondigd door een telefoontje. Prima systeem.

    Ik heb al meerdere keren aangegeven dat ik mijn was ook wel zelf wil doen, maar hij vond het niet nodig. En wie ben ik om hem die activiteit te ontnemen, als het z'n lust en z'n leven is...

    Maar vorige week was ik het zomaar vergeten. Dus 20 minuten nadat ik beneden had moeten staan, ben ik maar even gaan kijken. Geen auto, geen vader - wel een heleboel lege parkeerplaatsen. Mijn vader is 78 (echt!) dus die vind dat ik gewoon klaar moet staan, en anders rijdt hij gewoon weg. Hij komt niet even naar boven om te kijken of ik misschien dood in de kamer lig ofzo. Hij heeft de sleutel.

    Maar goed, mea culpa, ik had gewoon klaar moeten staan. Dus ik belde hem een uurtje later, om me te verontschuldigen. Hij kwam natuurlijk niet opnieuw langsrijden, dus Maandag mocht ik in een snikhete bus naar Aalsmeer, om mijn was op te halen. Ik heb als vergeldingsactie nog wel een pak stroopwafels gestolen.

    Maar toen wist ik het zeker; ik ging me inschrijven voor de 'wassalon' in mijn gebouw. Helaas kon ik daar niet zo heel snel in; ik moest allemaal formulieren invullen en centjes overmaken, en dan kon ik aanstaande Woensdag de sleutels krijgen. Maar mijn vuile was stapelde zich op (net als bij Tom Cruise, eigenlijk), dus ik moest even listig zijn. Ik leende de sleutels van de wassalon van de buurvrouw, en die gaf me ook nog even een instructie. En gewapend met 4 verschillende flessen wasmiddel en wasverzachter, heb ik inmiddels al 3 wasjes gedraaid. En nu hangt er van alles te drogen op mijn nieuwe Blokker uithangrekken. Toffe shit!

    Verder heb ik ook nog allemaal avonturen beleefd in Schagen, maar daar schrijf ik later nog wel over.

    23-06-05

      22:21:28, by S p r k .   , 861 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het avontuur met de wildplakker

    Dinsdag reed ik op mijn nieuwe fiets naar de sneak. Ik hoopte op The Upside Of Anger met ons aller Keri Russell (uit Felicity) en met Evan Rachel Wood (uit Once and Again), maar helaas. Het werd Kung Fu Hustle. Zodra de Chinese tekens in beeld kwamen wist ik het zeker; deze film wilde ik niet zien. Ik heb heus wel de eerste 5 minuten even bekeken, ook omdat mijn Choco Crossies nog niet op waren. Maar toen op een gegeven moment 4 andere kornuiten ook wilden vertrekken, zijn we resoluut opgestaan en naar de Soho gegaan om daar een kopje thee te drinken.

    Toen ik weer naar huis fietste, reed er de hele tijd iemand achter me aan. Aan de Elandsgracht kwam ze dan uiteindelijk naast me fietsen - een vrouw van rond de 30, stomdronken maar hartelijk. ,,Dit is inderdaad de beste route die je kunt fietsen..." begon ze out of the blue te vertellen. ,,De politie controleert hier nooit, of je wel je fietslicht aan hebt, en of je niet te dronken bent om te fietsen enzo...". Ze bleek vlakbij te wonen, dus ze had nog genoeg tijd om me aan te raden om die avond vooral de gordijnen dicht te houden, want 'al die straling van de maan is helemaal niet goed voor je'. Uhuh.

    Nou, die nacht was mijn balkondeur open. Ik had er wel een stuk karton voor gezet, zodat Poesje niet door het balkonhek kon glippen. Een uurtje later werd ik wakker en stond ze bovenop het hek. Niet tof. Ik woon 6 hoog, weetjewel. Dus ik sleurde haar van het hek en sloot mijn balkondeur.

    En ik was natuurlijk te slaperig en paniekerig om gezellig ter illustratie een foto te maken... Dus hierbij een foto van Poesje die 'lekker' op mijn Franse balkon aan het spelen is met de deur dicht.

    Vanochtend op weg naar kantoor merkte ik al dat mijn band langzaam zacht aan het worden was. Poe hee! Gelukkig reed ik op dat moment net de fietstoren bij CS in. Helaas betekende dat wel dat ik na mijn werk dus moest regelen dat mijn achterband geplakt zou worden.

    Nou, bij CS wilden ze het niet doen, want het was te druk. Bij dat vage tentje met die Iraniers die laatst mijn ketting er weer op hebben gezet konden ze me ook niet helpen. ,,Ook mooi..." dacht ik nog, en ik besloot dan maar helemaal naar huis te lopen.

    Toen ik bijna bij de Westermarkt was, kwam er ineens een man naar me toegelopen, van rond de 60 jaar, in een wielrennersoutfit. ,,Is je band lek?" riep hij. ,,Ja, nogal..." antwoordde ik, hopende dat hij een nabij gelegen fietswinkel wist om mijn band te laten plakken. ,,Oh, nou, ik plak hem wel even." zei hij, en voor ik het wist had hij mijn fiets al op z'n kop gezet.

    Ik snapte het allemaal niet zo goed. Random acts of kindness? Midden in Amsterdam? Ik geloofde er niks van. Dit moest een hele nieuwe slinkse manier zijn om mijn PIN-code te achterhalen, of gewoon een beroving of een date rape.

    Terwijl hij mijn achterband eruit lepelde en een ENORME scheur tegenkwam, probeerde ik zijn signalement goed in me op te nemen. Je weet tenslotte maar nooit wanneer de mensen van Opsporing Verzocht het nog een keer nodig hebben. In de momenten dat hij over mijn fiets gebogen stond, deed ik even alsof ik geSMSt werd (wat natuurlijk niet zo was, ik word nooit geSMSt), maar maakte ik stiekem foto's.


    Langzaam maar zeker begon ik me te realiseren dat ik niet in levensgevaar verkeerde, maar dat er serieus een vreemde meneer op straat vrijwillig mijn achterband stond te plakken. En 'vreemd' bedoel ik zowel letterlijk als figuurlijk. Hij herhaalde alles wat hij zei 2 keer. Soms verwoordde hij het een tikje anders, maar het kwam altijd op hetzelfde neer. En als hij iets maar 1 keer had herhaald, en zich dat later ineens realiseerde, dan schreeuwde hij het voor de zekerheid nog een keer.

    Maar godverdomme, hij was wel snel in bandenplakken! Een stuk sneller dan ik het ooit gedaan had! Ik vertelde ongemakkelijk dat ik in Lelystad werkte. Hij vertelde drie keer dat hij daar weleens doorheen fietste, als hij naar Dronten ging, om zijn moeder op te zoeken. ,,Je bent al de 5e die ik vandaag help!" (X3)

    Toen hij helemaal klaar was met mijn achterband, en ook nog een klein defect aan mijn buiten-voorband had gerepareerd, wilde ik hem natuurlijk wel een centje geven. En als ik 20 euro in mijn portemonnee had gehad, dan had hij het gekregen. Want ik kon het nog steeds niet goed geloven. Maar helaas, ik had precies 4 euro in mijn portemonnee, dus dat gaf ik hem, terwijl ik mezelf verontschuldigde voor het feit dat ik niet meer had. ,,Ja, maar als je met teveel geld op zak loopt, dan kom je er natuurlijk ook weer slecht vanaf, mocht je ooit beroofd worden!" zei hij drie keer. En hij sprak het woord 'beroofd' zo indringend uit, dat ik even twijfelde of ik niet alsnog een mes tussen mijn ribben zou krijgen, maar nee. We wensten elkaar een prettige avond en ik fietste naar huis. Flabbergasted.

    20-06-05

      14:11:00, by S p r k .   , 583 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het niet uitgespeelde level

    Deze week was echt superleuk. Eerst heb ik een nieuwe fiets gekocht, want het werd tijd (ik had geen controle meer over het stuur, da's best eng, als je dronken bent).

    Verder ben ik twee keer naar de film geweest met allemaal gezellige mensen, en op kantoor was eigenlijk ook alles leuk, op bepaalde dagen werkte de airco zelfs redelijk normaal.

    Mijn Nintendo is ook binnengekomen. Mijn postbode had hem zomaar bij mijn buurman achtergelaten omdat ik niet thuis was. Dus ik kon dezelfde avond nog Duck Hunt en Super Mario Bros. 1 spelen. Daar ben je binnen 1 avond overigens ook wel weer klaar mee.

    Vrijdag kreeg ik helaas erge last van mijn keel, maar ik heb er meteen zoveel pillen in gestopt dat ik als het goed is de komende 3 jaar niet meer verkouden zou moeten worden. Zaterdag voelde ik me helaas niet goed. dus heb ik niet zoveel gedaan. 's Avonds laat kwam mijn buurvrouw langs en we hebben tot kwart over 4 Super Mario Bros. 3 zitten spelen. We kwamen tot level 7, toen ben ik gaan slapen, maar de Nintendo bleef natuurlijk aan staan.

    Zondag ben ik eerst naar Louisa gefietst om haar fietsband te plakken (ik ben een MAN!) en we hebben bij Wagamama gegeten, wat echt heel erg lekker was. 's Avonds gingen mijn buurvrouw en ik weer verder. We hebben nog een paar keer het allerlaatste kasteel in level 8 geprobeerd, maar het lukte maar niet, dus zijn we naar de Trut gegaan.

    In de Trut was het ook superleuk. Allemaal leuke mensen, niet te druk, weinig homo's-zonder-enig-gevoel-voor-coordinatie en mijn favoriete wiskundeleraar heeft me meerdere keren stevig beetgepakt. En daar was minstens een persoon jaloers op. Ook mooi.

    Ik heb ook weer afscheid genomen van 'de kunstenaar'. Hij was even twee weekjes terug uit New York. De Krispy Kreme donuts die hij voor me had meegenomen heeft hij helaas zelf opgegeten tijdens een overstap, maar dat mocht de pret niet drukken. Nu is hij weer voor een paar maanden terug. En het kan geen kwaad om een licht optionele slaapplaats in New York te hebben, dus dat is zeker een contact dat goed heet gehouden moet worden (ik zit hier gewoon met m'n muts in m'n hand!).

    Maar als je verkouden bent is het niet zo verstandig om uit te gaan, in een rokerige ruimte te hangen en over de muziek heen te moeten schreeuwen. Want aan het einde van de avond was er vrij weinig van mijn stem over. Dus heb ik uitgebreid afscheid genomen en iemand nog aangeraden om eens wasverzachter te gebruiken (hij was eerst tegen, maar nu ging hij het toch proberen).

    Een paar uur later ging de wekker alweer, omdat het tijd was voor mijn halfjaarlijkse controle bij de GG & GD. En ik moest ook m'n laatste hepatitis B inenting halen. Ik zou samen met de Tiener gaan, maar die had zich duidelijk verslapen. Ik was echter al helemaal gedoucht, had al ontbeten en stond eigenlijk in de startblokken, dus ik ben maar gewoon gegaan.

    Je kunt je week echt op geen betere manier beginnen dan met een wattenstaafje in je urinebuis - ik kan het niet vaak genoeg zeggen. M'n derde hepatitis B inenting deed wel een beetje au, maar van het bloed prikken voelde ik erg weinig. En tegenwoordig krijg je na een half uur al de uitslagen van je HIV test. Dus dat is wel tof. Ik had gelukkig geen HIV, en over een weekje kan ik bellen voor de SOA-uitslagen. Spannende tijden.

    11-06-05

      15:15:53, by S p r k .   , 131 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de... pedofiel

    Oh mijn god (zonder hoofdletter)!

    Ik werd net gebeld door Peter/flame. En die vertelt dat er een 'vent' op RTV Noord-Holland is, die hij van gezicht kent van het uitgaan. En die 'vent' vertelt openhartig dat hij pedofiel is.

    Ik ben best nieuwsgierig aangelegd, dus ik ging op mijn televisie ook even zoeken naar RTV Noord-Holland. En wie zie ik daar? R.! Die ik inderdaad van gezicht ken! En niet alleen van gezicht!

    ,,Peter! Ik heb seks gehad met die jongen!" roep ik geschokt. ,,Hoe oud was je toen? Onder de 18?"

    Ik herinner me dat we in zijn kamer ergens in Sloten ofzo, naar de destijds nieuwe CD van Janet Jackson hebben geluisterd, die toen net uit was. Die CD is uitgekomen in Oktober 1997. Toen was ik nog 16, bijna 17. Jeumig.

      02:24:53, by S p r k .   , 234 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de HOERRRRRRRRRRRRRRRR #2

    Ik was net in de stad, o.a. met een bepaalde vriend van me. En die vriend werd aangesproken door een jongen. Het gesprek ging als volgt:

    ,,Zeg me dat dit niet je nieuwe project is."
    ,,Nee."

    En dit is hoe het gesprek mijns inziens had moeten gaan:

    Zeg me dat dit niet je nieuwe project is."
    ,,Nee, en het is een hele goede vriend van me, die ik al jaren ken, en die nog steeds al mijn zooi pikt, ook al waren er perioden waarin ik een totale eikel was tegen iedereen. En wie ben jij om iemand anders te min te vinden, je werkt verdomme op je 30ste bij de Bijenkorf, hoogstwaarschijnlijk voor minimumloon."

    Dus dat.

    Verder was ik gisteren bij mijn buurvrouw en heb ik even op zijn Nintendo gespeeld, Super Mario Bros 1 en 3. En ik wist nog allemaal dingen! Verborgen tunneltjes en hoe je extra levens kon scoren enzo. En ik heb besloten dat ik zelf niet meer zonder kan.

    Dus heb ik vandaag op marktplaats gezocht en een 2ehands Nintendo NES gekocht. En direct centjes overgemaakt. Helaas was de verkoper niet in staat om hem vandaag nog op te sturen. Dus tenzij hij hem Zondag op de bus doet (onwaarschijnlijk), wordt hij Maandag pas verzonden, waardoor ik hem ivm werk pas Vrijdag op kan halen.

    Bagger.

    Maar dan heb ik nog wel wat tijd om wat spelletjuz te scoren!

    08-06-05

      01:12:10, by S p r k .   , 737 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en the road to manhood

    Okee. Het is eindelijk gebeurd. Ik ben geen jongetje meer, of jongeman, maar gewoon een man. MAN (like the magazine).

    En het is niet makkelijk gegaan, dat kan ik je vertellen. Er waren tegenslagen! Er was een langdurige periode vol moeilijke tijden, bloed, zweet, tranen en prematuur zaad. Maar de 'finale' was vandaag.

    Het begon vanochtend. Ik kwam aan op Lelystad CS en liep goed gemutst (en ik bedoel dat uiteraard niet letterlijk) naar buiten, om in het busje te stappen dat mij naar kantoor zou rijden.

    MAAR!

    Er kunnen 6 passagiers in dat busje, en ik kwam als 7e aan lopen. In een normale situatie zou dat gewoon 'one of life's little fuck-overs' zijn geweest. Maar niet vanochtend. Sommige mensen die gewoon in Lelystad wonen, zouden namelijk een fiets kunnen kopen en naar kantoor kunnen fietsen. En dus niet met het busje hoeven reizen. Be a man, woman!

    En sommige mensen, die direct na aankomst op kantoor weer naar buiten lopen om 10 minuten te gaan roken, zouden ook gewoon wat langer op het station kunnen blijven staan en daar kunnen gaan roken. Dat is overigens hetzelfde soort mensen dat ook ineens de HELE fokking dag hun GSM gaan opladen wanneer ik vraag of ik heel even mijn lege telefoon aan hun oplader mag hangen.

    En zo hadden er twee plaatsen in het busje vrij geweest kunnen zijn. Voor m'n tas en ik.

    Vervolgens was er een meeting op kantoor, die uiteraard een half uur uitliep zonder dat dat echt nodig was, waardoor ik mijn trein van 17:53 uur niet meer kon halen. Dat ligt ook aan het feit dat de persoon die 's avonds het busje rijdt niet bepaald peper in zijn reet heeft. Maar gelukkig kon ik meerijden met mijn zwangere Twentse collega.

    Ik ben er overigens achter gekomen dat bepaalde collega's wel gewoon op web-log.nl kunnen vanaf hun werkplek. En da's natuurlijk niet eerlijk. Dus wanneer de PZ-homo weer terug is van zijn verblijf in het vakantiehuisje van de baas, mag hij dat wel even aanpassen. Wel sympathiek, trouwens, dat de baas en zijn vrouw hun vakantiehuisje in Zuid-Europa beschikbaar stellen aan het personeel. Een heel stuk sympathieker dan de 2,1% loonsverhoging van vorig jaar. Even op Intranet zoeken naar de formulieren waarmee je het vakantiehuisje kunt boeken. ,,Maar dan moeten we wel in Juli gaan, want daarna mag ik niet meer vliegen!" zei mijn zwangere Twentse collega enthousiast. Spannend!

    Toen kwam ik thuis en besloot ik dan maar zelf mijn belastingen te doen. Als ik al 6 jaar mijn werk succesvol kan uitvoeren kan ik ook wel mijn eigen belastingen doen, vond ik. En binnen no-time had ik alles ingevuld, en bleek ik nog EUR 5.600,- extra terug te krijgen! Helaas had ik ergens een komma 'buiten beschouwing gelaten'. Dus toen ik alles overnieuw had gedaan, met behulp van jarige Obbie, bleek dat ik over 2003 en 2004 in totaal nog EUR 400,- moet bijbetalen. Daar zijn we het natuurlijk niet mee eens, dus ik ga morgen maar eens bellen.

    Daarna ging ik op weg naar mijn wekelijkse bezoekje aan de bioscoop. Toen ik de Marnixstraat op wilde rijden, werd ik afgeleid door een rokende HOER die me tegemoet fietste. Ik lette even niet op het wegdek en reed door een hele berg glas. Chapeau, gemeente Amsterdam, voor het schoonhouden van de straat! Ik krijg echt waar voor de, wat zal het zijn, 700 euro aan gemeentebelastingen die ik ieder jaar moet betalen.

    De film was gelukkig wel leuk (en nog gratis ook!). Maar daarna moest ik helemaal naar huis lopen met een lekke band. Beffen.

    Ik besloot dat ik kon kiezen; of meteen maar vanavond, voor de eerste keer in mijn leven, mijn lekke band plakken, of morgen allemaal tijd verliezen met trams en vroeger opstaan, om uiteindelijk alsnog 's avonds mijn band te moeten plakken.

    Dus daar zat ik, iets na middernacht, onder een flinke lantaarnpaal, mijn lekke band te plakken. Zonder een emmer water, want dat is voor mietjes. Je kunt namelijk gewoon horen waar het gaatje zit. Net als bij lesbiennes, eigenlijk.

    En nu, na het succesvol plakken en het wederoppompen van mijn band, ben ik een man. Het heeft even geduurd, maar het is zover. De weg was lang, maar ik heb het allemaal doorstaan.

    Ben alleen benieuwd wat ik nu moet doen met al mijn foundation, blusher en transparante mascara. Maar daar krijg ik een dezer dagen vast wel en brief over van het Rijk.

    06-06-05

      23:02:02, by S p r k .   , 548 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de painkiller-roadtrip

    Vandaag was bijzonder kut. Ik had wel een paar pijnstillers gekregen voor na de wortelkanaalbehandeling, maar ik had nog geen nieuwe gehaald voor de verstandskiezen. Dus ik ging naar de apotheek.

    Daar aangekomen zag iedereen eruit alsof ze wachtten op hun bestelling. Je weet wel; je levert je recept in, dan brengen ze het recept naar achteren en een half uur later komt er een doosje naar voren met een hele speciale sticker met JOUW naam erop, en wat stripjes pillen of zakjes poeder die achter gewoon al klaar lagen. Ik snap nooit zo goed waarom dat zo belachelijk lang duurt, maar ik ben natuurlijk ook geen apotheker.

    Maar goed, niemand stond dus bij de balie of toonbank of hoe je dat ook noemt, dus ik nam aan dat iedereen al een bestelling had geplaatst en ik ging klaar staan met mijn recept. Vervolgens werd ik door wel 3 ovulerende vrouwen gecorrigeerd, dat ik toevallig nog lang niet aan de beurt was en dat ik moest wachten tot na de vrouw die haar 8 kinderen gezellig mee had genomen naar de apotheek.

    En toen dacht ik al bij mezelf ,,Fuck off, hoeren, ga je Zovirax gewoon bij de drogist halen!" maar ik hield me in. Na een kwartier was ik eindelijk aan de beurt, leverde ik mijn recept in (waarvan de achterkant ook nog werd gestempeld, tjonge, zo arbeidsintensief!) en nam weer plaats.

    Vervolgens kwam er een man binnen die last had van zijn schouder of zijn arm ofzo, ik weet het niet. Z'n arm bungelde er in ieder geval flink op los. Het ging hem duidelijk niet snel genoeg (touche!), dus begon hij te schelden en noemde hij de vrouw achter de balie/toonbank een 'kankerhoer'. Als ik hem was, had ik me wat meer zorgen gemaakt over het feit dat ik eruit zag alsof ik al vanaf mijn 7e aan de heroine was.

    En goed, iemand die eruit ziet als de liefdesbaby van Pippi Langkous en mijn neef Dino (jullie kennen hem niet), hoef je naar mijn mening inderdaad niet aan te spreken met 'prinses'. Maar een beetje respect voor de vrouw die je aan je methadon gaat helpen is toch wel op z'n plaats, lijkt me.

    Toen ik weer thuis was herinnerde ik me dat ik eerder vandaag een gezellige energiepil had geslikt. Ik weet ook niet waarom, ik was zeker niet van plan om te gaan sporten ofzo. Maar het leek me in ieder geval niet verstandig om dat te mixen met 600mg Brufen bruis. Dus de rest van de dag heb ik energiek maar brak zitten werken en TV gekeken. Er heeft verder niet gezellig iemand gebeld voor een activiteit, ik ben niet geSMSt door een Amerikaan die zichzelf gisterenavond nog enthousiast bij me thuis uitnodigde, en ik had ook geen leuke post ofzo.

    Bovendien kan ik de goede man die mijn belastingen gaat doen, niet bereiken. En het is best belangrijk dat ik die man snel spreek, want als ik niet binnen 10 werkdagen (dat zullen er trouwens inmiddels wel 8 zijn ofzo) mijn belastingen voor 2003 doe, dan krijg ik een boete ofzo. Ook niet leuk. Hij was eerder op de avond nog een half uur in gesprek, maar daarna nam hij de telefoon niet op. Hoe irritant. It's so hard finding good help these days...

      16:39:28, by S p r k .   , 438 words  
    Categories: Muziektipjes

    Sprk en This Woman's Work

    In afwachting van mijn Kate bush boxset heb ik nog even opgezocht waarom ik ook alweer in eerste instantie nummers van haar ben gaan downloaden.

    Haar chanson This Woman's Work zat in een aflevering van Felicity, een TV-serie die ik op aandringen van een vriend ben gaan kijken. Ik vond het meteen een ontzettend mooi nummer, en ik besloot wat recensies van het bijbehorende album te lezen. Toen kwam ik op Amazon.com deze recensie van 24 januari 2001 tegen:

    I originally bought this CD in 1992 right after seeing the movie "She's Having A Baby," with Kevin Bacon. "This Woman's Work" was featured in this movie, and I frantically searched for the artist and title of this song after seeing the movie. At the time, I, too, was pregnant with our first child. After I had our son, Aaron, in 1992, I remember laying him on the floor on a blanket and lying next to him, looking into his eyes, and holding his tiny fingers in mine while we listened to this haunting, bittersweet song. My eyes would fill with tears at the realization of the miracle that he truly was, and how truly blessed we were to have such a beautiful child. My son died from S.I.D.S. four months later. I now bring out this CD only when I want to relive those moments with my son --always on his birthday, his death anniversary, and sometimes simply on days when I really miss him. It's been eight years, now, and of course, the memories have faded with time. But whenever I want to feel close to my son, I turn on the song "This Woman's Work." This song is the only thing that enables me to relive those beautiful moments that I had with my child. "I know you have got a little life, in you yet. I know you've got a lot of strength, left... I should be crying, but I just can't let it show...Give me those moments, back. Give them back to me. Give me that little kiss. Give me your hand... All the things we should have done, that we never did..." The words are tremendously haunting, yet touch me so much within the depths of my soul. Although I can't listen to it daily (it's too hard, still...), I truly thank Ms. Bush for this "gift" of emotional perfection that she gives me, each time I hear it. I think this song will remain a part of me, forever.

    -An eternally grateful mother.

    Fantastisch.

    Je kunt een stukje van This Woman's Work beluisteren door hier te klikken (courtesy of Amazon.com).

      04:10:13, by S p r k .   , 486 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de andere Bush

    Goed, de pasta was heerlijk. Echt heel goed te doen. Spuntino, zo heette het. Niet de pasta, maar de zaak waar ik heb besteld. Helaas voel ik nog steeds de zenuw in mijn tong. Gelukkig is m'n tong niet helemaal verlamd ofzo, maar ik merk wel dat het gevoelig is.

    Vrijdagavond kwam de Tiener langs, en we hebben samen 3 nieuwe afleveringen van Queer as Folk gekeken. Of eerst twee, de volgende ochtend nog eentje. Verder kreeg ik een gezellige aanmaning van de belastingdienst, of ik mijn belastingen van 2003 nog even binnen 10 werkdagen wilde doen.

    Gelukkig had ik een week eerder al mijn doos-met-papiertjes uitgezocht en in mappen gedaan, met een map per jaargang. Maar ik kon bepaalde jaaroverzichten van mijn hypotheek niet vinden, terwijl ik die wel zou moeten hebben. En ja hoor, na even zoeken kwamen er nog 2 dozen met papieren tevoorschijn. Dus die heb ik Zaterdag ook maar allemaal gearchiveerd. Dus ik ben er helemaal klaar voor.

    Zaterdagavond heb ik op TV nog de klassieker Copycat gekeken. En na zo'n film vol met moorden en spanning, moest ik het allemaal weer even balancen met Romy & Michelle's High School Reunion.

    Vandaag (Zondag) heb ik een goede ontdekking gedaan; Kate Bush. Ik kende wel al haar standaard hitjes, had ook wel al eens een mooi nummertje gedownload (This Woman's Work) maar verder niet. Toen ik vandaag besloot om de remastered versie van Hounds Of Love te downloaden wist ik het zeker; Kate Bush schopt kont.

    Ik heb even rondgezocht, en er blijkt een boxset te zijn waar al haar albums in zitten, plus 2 discs met extra materiaal ofzo. En die box heeft ook nog dezelfde titel als dat mooie nummertje dat ik al eerder had gedownload. De prijs van zo'n boxset loopt nogal uiteen, afhankelijk van waar je hem bestelt (tot zelfs 250 euro!). Uiteindelijk heb ik hem daarnet besteld bij een Engelse verkoper voor 85 euro. Een prettige prijs, voor een stuk of 6 albums in een fijne box.

    Vanavond was Fruitdruifje op bezoek, en we hebben Mexicaans besteld en Miss Congeniality 2 gekeken. Niet echt een sterke film, maar Sandra Bullock is altijd leuk. Behalve in die film waarin ze Nick Nolte een klysma geeft. Daar is ze een hoer.

    De Trut was wel leuk. Ik had een pijnstiller op en het was een minder goed idee om ook nog een dubbele Bailey's te nemen, maar daar ben ik snel genoeg achter gekomen. Er is weinig noemenswaardigs gebeurd maar ik ben betast door een jongen die we rapedate noemen (en da's een heel lief positief koosnaampje!) en ik heb gesproken met een aardige Amerikaan. Toen ik wegging nodigde die Amerikaan zichzelf uit voor een avondje America's Next Top Model, en da's altijd goed. Dus ik heb als het goed is geregeld dat hij mijn nummer van een vriend krijgt (je mag in de Trut eigenlijk je GSM niet gebruiken) dus we zullen wel zien of hij SMSt.

    03-06-05

      21:33:00, by S p r k .   , 262 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de kraters

    Vandaag moesten mijn twee (of 3) andere verstandskiezen eruit. Ik had dus nog een derde bonus verstandskiesje bovenin, voor calamiteiten ofzo. Ik zei meteen al ,,Ik zit er persoonlijk niet heel erg mee als u die laat zitten ofzo." De goede man was het met me eens, 'want het is tenslotte vrijdagmiddag'.

    Okee...

    Helaas heeft hij daarna tijdens het verdoven RECHT in een zenuw in mijn tong geprikt, wat echt heel pijnlijk was. Amateur. Ik kreeg niet eens de kans om bij te komen, want ik werd meteen naar het volgende kamertje gebracht waar ik weer even een onderhoudend gesprekje moest houden met de assistente. Die had voor de gelegenheid een heel groot doorzichtig plastic masker opgezet, alsof mijn hoofd ieder moment kon ontploffen.

    Het trekken ging duidelijk moeilijker dan vorige keer, want ik hoorde iets breken en ik kreeg na afloop mijn kiezen niet mee naar huis voor in mijn plakboek. Ik hoopte nog dat hij zou uitschieten en per ongeluk zijn assistente knock-out zou slaan, of op z'n minst haar plastic masker van d'r hoofd zou meppen, maar dat was niet zo.

    Daarna ben ik rustig weer naar huis gefietst. Wel duizelig, dus ik ben maar even gaan liggen. Nu gaat het wel weer, maar het doet nog steeds AU en ik voel me brak. Hopelijk krijg ik m'n pasta zometeen een beetje weg. De bezorger heeft net gebeld, hij kon het niet vinden. Ik had het idee dat hij wel al in de buurt was, maar we zijn 5 minuten verder en hij is er nog steeds niet. Ongeschoold en onberekenbaar.

    02-06-05

      01:10:01, by S p r k .   , 505 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk, de schijtfilm en het orgastische maal

    Gisterenavond was ik weer naar Sneak Preview. Het was de 7e film die ik met mijn Pathe Unlimited kortingskaart zag, dus die abonnementscentjes zijn er ruimschoots uit! Alleen jammer van de film.

    Ik had de trailer van Sin City al honderd keer gezien, en het zag er best interessant uit allemaal. Maar wanneer acteurs al hun scènes voor een green screen moeten filmen, zonder decor (en soms zelfs zonder hun tegenspelers, terwijl ze er wel een dialoog mee hebben) doet dat natuurlijk wel een beetje af aan het acteerwerk. Ik ergerde me ook kapot aan de stijl; ieder personage had een soort interne monoloog terwijl ze dingen aan het doen waren. Als je iemand op straat tegenkomt die in die woorden z'n gedachten en handelingen beschrijft, loop je er met een grote boog omheen of schuif je hem linea recta in een dwangbuis.

    Maar ik hield vol. Ik zette het contrast van het schermpje van mijn GSM wat donkerder, en SMSte wat kornuiten, hopende dat ze in de stad waren, klaar voor een drankje. Helaas. Toen besloot ik in ieder geval te wachten tot de scènes van Alexis Bledel (Rory uit Gilmore Girls) voorbij waren. Dat had ik echter beter niet kunnen doen, want in deze film wordt het pijnlijk duidelijk dat ze eigenlijk niet veel meer kan dan 'Rory'-en. Althans, niet overtuigend.

    Oh, en Brittany Murphy verdient de kogel.

    Vanmiddag was ik gezellig naar de tandarts voor mijn zenuwbehandeling. Ik had van tevoren al een pijnstiller ingenomen, dus ik kwam goed voorbereid (maar wel weer iets verlaat) de praktijk binnen. Ik werd meteen helemaal platgespoten en 10 minuten later werd er al geboord. Het deed duidelijk nog pijn, dus ik kreeg er nog wat prikjes bij. Hoezee! Toen mijn kies helemaal open lag, pauzeerde mijn tandarts even voor een relaas over de grondwet, en probeerde hij me te motiveren om te gaan stemmen. Vervolgens keek hij naar mijn opengeboorde kies, vond het er blijkbaar wel mooi uit zien en liet z'n assistente ook nog even kijken. Er werd zelfs iemand uit de andere kamer bij gehaald. Zie je, de binnenkant van mijn mond heeft een aantrekkingskracht die zijn weerga niet kent!

    Dat hebben we ook weer gemerkt toen ik vanavond met Obbie in het fantastische restaurant Stof (in de Pijp) heb gegeten. Tonijnsashimi, een pakketje van brie in ham, biefstuk en een gevulde rode ui, een hele fles rose per persoon, witte chocolademousse en een chocoladetruffel waren echt GEWELDIG en echt zo veel lekkerder dan een blik groentesoep. Ik heb serieus 2 uur non-stop zitten genieten.

    Daarna ben ik met Obbie naar de Arc gegaan, en Robbinson en Fruitdruifje kwamen ook nog hangen. Ik vond het een goed idee om over te stappen op cola, terwijl de andere sletjes zich volgoten met cocktails. Ik was nog dronken genoeg, en iedereen die ik ben tegengekomen heb ik innig omhelsd. Zo ben ik dan weer.

    En nu moet ik over 6-en-een-half uur alweer op. Bagger. Maar het is leuk op kantoor! Dus het is niet erg!