Archives for: December 2007

    28-12-07

      23:17:21, by S p r k .   , 707 words  
    Categories: Categorie-loos

    John Travoltaaaaaaaaaaaaa!

    Op kerstavond zijn mijn vader en de beste vriendin van mijn moeder bij me komen eten. Ik heb een heerlijke pompoensoep voor ze gemaakt (nouja, opgewarmd) en 'mijn' pasta gemaakt (nog steeds van een gestolen recept van Brammetje). Erg gezellig en ze vonden het erg lekker. We hebben ook de speciale kerstuitzending van All You Need Is Love gekeken. Niet echt een show waar ik regelmatig naar kijk, maar ik moest toch 5 keer bijna huilen.

    Het enige dat me tegenviel was dat Robert ten Brink tegenwoordig denkt dat hij fucking Oprah is. Hij gaf allemaal Uggs weg en nog meer shit, en dan stond hij net als Oprah ,,Woooooo!" te roepen enzo... Het was wel duidelijk dat Robert nog heel wat te leren heeft, want hij is a) niet één keer zomaar over John Travolta begonnen en hij heeft b) niet één keer naar THE SECREEEEEEEEEEEEEEEET verwezen. Volgende keer beter, Oprah!

    Op eerste kerstdag was ik met wat vrienden bij Obbie. Ik had voor tientallen euro's aan wijn meenomen en Obbie en haar vriend hebben heerlijk gekookt. We hebben ook nog spelletjes gedaan en ik heb minstens een fles wijn gedronken.

    Het filmpje (ik kom er zelf niet echt heel erg in voor):
    [youtube]8xVkL20ksbI[/youtube]

    De volgende ochtend heb ik ontbeten bij Simone, die het niet makkelijk heeft in d'r eentje met een tweeling van anderhalf. Petje af! Ik dacht heel slim te zijn en ze aan te moedigen om mama een beetje te helpen met opruimen. Iedere keer als ze een kopje naar de keuken hadden gebracht riep ik ,,Jeeeeeeeeeee!" en ging ik in enthousiast mijn handen klappen. Een half uur laten deden de twee dames dus NIETS meer als ze er geen staande ovatie voor kregen. Da's trouwens niet helemaal waar; één van de twee ging keihard hysterisch janken toen mama het lef had om kaas op tafel te leggen zonder haar ONMIDDELIJK een plakje te geven. Ik wil nooit kinderen, denk ik.

    Die middag besloot ik de schimmelplekken in mijn badkamer eens goed aan te pakken met bleek. Binnen een mum van tijd rook mijn hele huis naar subtropisch zwemparadijs, had ik moeite met ademhalen en was de felroze kleur van de muur op bepaalde plekken behoorlijk vervaagd. Weg folklore. Ik nam kordaat de slimme beslissing om dan maar de hele muur met bleek te behandelen, zodat de verf tenminste overal ongeveer egaal zou verkleuren. Waarom heb ik nog niet mijn eigen klusprogramma op tv, met écht praktische tips zoals deze?

    Op derde kerstdag kwam Sven langs en hebben we Sex & the City gekeken. Helaas waren we net aangekomen bij de afleveringen waarbij Carrie gaat daten met Aidan, die nare timmerman met dat vieze haar en die stomme hond. Daarna heb ik een soort rosbief ovenschotel van de Albert Heijn (afgeprijsd van 15 euro naar 5 euro, zoals het hoort) gemaakt. Je moest er een soort gaarheidsmeter in steken, die dan weer omhoog zou floepen als het vlees van binnen gaar was. Na drie kwartier ging Sven bij de oven kijken en riep hij me erbij; het zag eruit dat het gaarmetertje al langzaam een heel klein beetje naar boven kwam. Met ingehouden adem bleven we kijken naar de ronddraaiende lap vlees. Na een minuut schoot de gaarmeter ineens heel parmant omhoog, waardoor Sven en ik allebei moesten gillen. Al die adrenaline ook!

    Ex-collega Cindy heeft een kindje gekregen. Ik weet niet precies hoe lang geleden, want die informatie is tot mij gekomen via Obbie, die het weer van iemand anders had gehoord, enzovoorts. Hartstikke leuk natuurlijk, want Cindy is koel. En hoe heet het kindje? DIOR. Ik wil samen met Obbie een kindje maken en die Dr. Oetker noemen. Dan heeft 'ie alvast een titel, hoeft 'ie daar alvast niet meer voor naar een universiteit. Mochten ze op het gemeentehuis moeilijk doen, dan zeggen we wel dat zijn voornaam Dre Oetker is, maar dat de 'e' hééél klein is en dan wordt zijn roepnaam 'dokter Oetker'. Ik ben helemaal voor. Mocht het een tweeling worden, dan noemen we het andere kindje Sloggi. Als er een tweeling wordt geboren is één van de twee tenslotte toch vaak wat kleiner en slanker.

    Mijn kat steekt de hele tijd d'r tong naar me uit.

    18-12-07

      15:04:18, by S p r k .   , 108 words  
    Categories: Categorie-loos

    'We gaan helemaal apeshit en met stoelen gooien!'

    Ik was gisteren, dankzij Char van de Glamour, bij de finale van Holland's Next Top Model. Voor GAY.NL heb ik een, nouja, kenkerleuk stukje geschreven, al zeg ik het zelf.

    Je kunt het volledige artikel hier lezen. Een paar memorabele quotes:

    Grote afwezige is King of Style Ruud van der Peijl, maar het is ook wel weer verfrissend om op een feestje te zijn waar Ruud z'n partner niet iedere anekdote begint met 'Nou, Ruud is dus manisch depressief, en toen...'.

    Iedere keer wanneer de drie dames het podium oplopen ziet finaliste Carmen eruit alsof ze in een slechte trip zit.

    Ik zeg: lezen die hap ;)

    16-12-07

      20:43:33, by S p r k .   , 881 words  
    Categories: Categorie-loos

    En waarom is Wendy van Dijk niet gewoon in bed gebleven zaterdag?

    Gisterenmiddag ben ik samen met Pieter en Sebas naar de housewarming van Robert en Mike gefietst. Ik wist wel dat het ver zou zijn, maar niet dat het zó ver zou zijn. Ik had het overigens kunnen weten, want je moet immers helemaal de Amstel oversteken. Ik vind het echt knap hoe mensen kunnen zeggen dat Nederland zo'n klein landje is, terwijl je gewoon een uur kan fietsen zonder ooit Amsterdam uit te komen.

    Pieter vond dat we nog even langs een Albert Heijn moesten om een drankje en een snackje op te pikken. Ja, vond ik ook apart, voor een housewarming, desondanks had ik 4 flessen wijn mee én een met liefde samengestelde dvd 'Tori 4 Dummies', maar ik dwaal af. De Albert Heijn waar we waren zag er serieus uit alsof 'ie door het grote overkoepelende hoofdkantoor van Albert Heijn vergeten was. Dat ze alleen nog bevoorraad werden dankzij óf een computerfout óf een soort illegaal systeem dat is gebaseerd op de Underground Railroad van vroeger. Er lagen een soort rare grijze jaren '80 tegeltjes op de grond, de kassa's waren oud, de schappen waren oud, álles was er oud. Ik maakte me even zorgen dat we er met florijnen zouden moeten betalen.

    ,,Eh, guys, ik ben niet erg onder de indruk van het assortiment internationale kazen!" zei ik toen ik me na een tocht door de supermarkt weer bij Pieter en Sebas voegde. ,,Heb je gezien hoe groot het Euroshopperassortiment hier is, ten opzichte van de a- en b-merken?" voegde Pieter daar aan toe. Daarna was er een soort oponthoud bij de kassa omdat de twee mannen voor ons, die een grote gasfles (!!) bij zich hadden, in het kassa gangpad bleven staan om vermoedelijk de kassabon te bediscussiëren. Vermoedelijk.

    Na dus drie kwartier tot een uur door de stad gefietst te hebben, bleken Robert en Mike óók nog op 3 hoog te wonen. Maar ik heb me er kranig doorheen geslagen. Het bleek het overigens allemaal waard te zijn, want toen ik een blik op de cd-kast wierp, zag ik dat Mike alle cd's op kleur gesorteerd had. Je hebt geen posters van lekkere mannen nodig, of een Barbra Streisand dvd-collectie; dít is dé manier om aan visite te laten zien dat hier twee mannen cohabiteren. Ik vond het geweldig en als ik niet zo'n luie flikker was had ik vandaag waarschijnlijk mijn eigen cd-collectie óók op kleur gesorteerd.

    We hebben eerst wat spelletjes gedaan en daarna was het tijd voor Idols. De ontvangst van Digitenne was alleen niet echt goed (what else is new) dus het beeld stond regelmatig stil enzo. Toen Pieter het feestje ging verlaten besloot ik maar met hem mee te gaan zodat ik in ieder geval niet het hele eind weer in m'n eentje terug hoefde te fietsen.

    Toen we beneden aankwamen zag ik echter dat iemand z'n fiets op een dusdanige manier had vastgezet, dat ik mijn eigen fiets met geen mogelijkheid weg kon krijgen. Hij stond niet rechtstreeks aan mijn fiets vast, maar wel door het frame van mijn fiets heen, aan een paaltje. Het was verwarrend en ik dacht eerst dat het een soort 'Wie Is De Mol'-achtige opdracht was waarbij mijn fiets heus wel losgemaakt kon worden, als we het 'handige foefje' maar op tijd konden ontdekken.

    Ik besloot de politie maar te bellen, vooral omdat Charlotte zei dat dat een klassieke manier is om iemand z'n fiets te stelen. ,,Ja meneer, dat is problematisch!" zei de politieagent die ik aan de telefoon kreeg. Problematisch? Ja, nogal, want ik kon niet naar huis en misschien zou mijn fiets wel worden gestolen. ,,Daar doet de politie niets mee, meneer." zei de agent aan de telefoon. ,,Nee, de politie grijpt alleen in als je op een verlaten weg door een rood stoplicht rijdt!" wilde ik melodramatisch met een bibberende stem antwoorden, maar ik hield me in. Ik dacht dat ik dan nog maar een paar uurtjes op het feestje zou blijven, het was immers gezellig en warm.

    Maar eenmaal bovengekomen ontpopte Robert zich tot een ware Angela Groothuizen (niet ten tijde van de Dolly Dots, maar ten tijde van De Uitdaging). Hij rukte een kast open en zei ,,Wat voor gereedschap hebben we nodig om dit slot open te krijgen?" Ik zei dat het slot waarschijnlijk alleen met een ijzerzaag door te zagen was. Toen trok Robert z'n jas aan en ging hij bij allemaal buren aanbellen om te vragen wie z'n fiets zo kut tegen de mijne aan had gezet. Uiteindelijk kwam er een slecht Nederlands sprekende buurman de straat op, die iets onsamenhangends mompelde over een invalidenplek en privé parkeerplaatsen. Het was vaag. Maar zonder de daadkrachtige hulp van Robert had mijn fiets daar nu nog gestaan, denk ik.

    Toen ik thuiskwam kon ik de laatste 4 performances van Idols zien. Niet te geloven dat die 2 lekkere gozers (die leuke blonde theaterscholier en die hele domme maar toch wel geile Brabander) niet door zijn! En wat onprofessioneel dat de microfoontjes van de jury gewoon open stonden tijdens hun overleg! En Wendy van Dijk zag er echt uit alsof ze 5 minuten voor de show een tweeling had gebaard. Mijn god. Geen wonder dat vrouwen zo'n moeite hebben met ouder worden. Zelfs mensen op tv zien er niet meer mooi en glamorous uit.

    14-12-07

      21:07:30, by S p r k .   , 298 words  
    Categories: Categorie-loos

    Oops, I Did It Again Christmas

    Het kerst/januarinummer van het blad is weer af. Dit keer helaas met een nogal lelijke cover. Ik had een hele mooie, donkere foto uitgezocht, maar 'men' was het niet eens met mijn keuze. Ik was niet echt blij met het eindresultaat, maar ach, het scheelt weer in het aantal te versturen kerstkaarten.

    Zoals altijd na het afronden van een nummer heb ik wat dagen vrij. Gedeeltelijk ter compensatie van weekendwerk, maar ook omdat ik gewoon nog wat vrije dagen over had. Ik heb van de gelegenheid gebruikgemaakt om in minder dan 24 uur tijd mijn Pathé Unlimitedkaart er voor de hele maand uit te halen. Gisterenavond was ik met Sebas naar Bee Movie, een prima film die niet te lang duurt. Aan het begin van de middag hebben we Enchanted gezien, wederom een prima film die me heeft geleerd dat Patrick Dempsey zélfs begeerlijk is als hij een dochter blijkt te hebben.

    Daarna zijn Sebas en ik van bioscoop gewisseld en hebben we in Pathé de Munt de film The Heartbreak Kid gezien (schijtfilm, niet naartoe gaan). Toen we binnenkwamen om onze kaartjes te halen waren er drie kerstmeisjes heel gezellig aan het zingen. Ik zei dat we over 5 minuten terug zouden zijn (we gingen even een drinky halen bij Albert Heijn ToGo) en of ze Let It Snow wilden zingen zodra we weer binnenkwamen. ,,Ga terwijl we weg zijn maar even iets anders zingen. Zoals Britney's kersthit 'Oops, I Did It Again Christmas' ofzo." En toen we 5 minuten later opnieuw binnenkwamen gebeurde er dit:

    [youtube]K4QF_DB0Pys[/youtube]

    Je kan het op het filmpje niet zien, maar ik keek net zo blij als die middag toen ik in de slaapkamer van mijn ouders nog wat verstopte sinterklaascadeautjes vond (ja, het waren inderdaad poppen ja!).

    05-12-07

      18:17:11, by S p r k .   , 5 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dit blijft toch één van de beste filmpjes OOIT

    [youtube]Jm7aX3QfOG0[/youtube]