Archives for: August 2017, 03

    03-08-17

      11:16:00, by S p r k .   , 442 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de pride

    Natuurlijk ben ik dit jaar weer van de partij tijdens de prides in Amsterdam en Antwerpen. En na mijn bezoek aan Thessaloniki Pride eerder dit jaar, zal ik nóg trotser zijn dat we in die steden al jaren pride kunnen vieren zonder opstootjes of escalaties.

    Daar liep ik, midden in de grootste winkelstraat van Thessaloniki, bijna helemaal voorop de plaatselijke pride-optocht, toen de stoet ineens niet meer verder ging. Ik snapte eerst niet goed waarom we niet doorliepen. Toen zag ik het: enkele tientallen meters verderop werd de weg geblokkeerd. Eng uitziende jongens (type: capuchon, woedende blik in de ogen), hadden een aantal brede kliko’s op de weg gezet, en sloegen erop. Ze schreeuwden leuzen die ik niet kon verstaan, maar uit hun toon kon ik duidelijk opmaken: als de optocht dichterbij zou komen, zou het tot een confrontatie leiden.

    Natuurlijk ken ik de verhalen van pride-optochten in Oost-Europa die volledig uit de hand liepen. Het verhaal van Europarlementariër Sophie in ‘t Veld, die tien jaar geleden tijdens een pride-optocht in Moskou met een mes werd bedreigd, heeft me nooit losgelaten. Ik weet dat er pride-optochten zijn waarbij de deelnemers door politie of ME langs de hele route gescheiden moeten worden gehouden van protesteerders. Maar als je ineens zelf oog in oog staat met een groep protesteerders, komt het toch iets harder binnen.

    Mijn eerste instinct was: er naartoe lopen, foto’s maken. Dit verdient óók een plek in m’n reisartikel over deze stad. Maar al snel werd ik door een vrouwelijke toeschouwer tegengehouden. ‘Ga er alsjeblieft niet heen. Die mensen zijn gek. Ze willen júist een confrontatie’ zei ze op geëmotioneerde toon. Om eerlijk te zijn: naarmate het geschreeuw en getrommel luider werd, durfde ik ook niet zo goed meer. Sterker nog: ik was opgelucht dat ik m’n regenboogsokken die ochtend was vergeten aan te trekken. Ik kon nú een zijstraatje inlopen, dan hoefde ik helemaal niets mee te krijgen van het eventuele opstootje. Ik voelde me laf en schaamde me.

    Na tien minuten was de ME ter plekke, werden de protesteerders een zijstraat in gedreven en kon de optocht verder gaan. Ik bleef gespannen, maar bedacht ook: wat fijn dat we ons daar tijdens de aankomende prides in Amsterdam en Antwerpen geen zorgen over hoeven te maken. Natuurlijk is ook hier de strijd nog niet gestreden, maar wat zijn we bevoorrecht dat we hier niet zo snel bang hoeven te zijn dat we tijdens de pride een baksteen tegen ons hoofd krijgen, of er groepen mensen langs de kant staan die ons actief iets aan zullen doen zodra ze de kans krijgen. Dat is best iets om trots op te zijn.