Archives for: May 2005

    31-05-05

      01:21:02, by S p r k .   , 3 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hysterische knienties

      01:18:00, by S p r k .   , 373 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de gijzeling

    Ons bedrijf biedt tegenwoordig ook digitale televisie aan. En dat is echt mieters. Vooral omdat ik heel erg nauw bij het hele proces betrokken ben. Het is echt een heel erg interessant product, en er moet heel veel gebeuren, en dat maakt het weer motiverend.

    Voor digitale televisie heb je een decoder nodig, en die werkt met een pasje, die je erin moet steken en moet activeren. Vanochtend moest ik even wat van die pasjes testen, om te kijken of het activeren en de-activeren allemaal goed verliep. Op een van die pasjes zat ook het erotiek kanaal...

    Ik heb niet lang genoeg gekeken om te ontdekken of er ook 'doelgroep'-p0rno wordt uitgezonden, maar ik vind wel net de laatste paar seconden van een andere film op. Een film, waarin een heel klein blond vrouwtje keihard werd volgeblaft door een hele grote gespierde donkere meneer. Ik denk dat het uiteindelijk een happy end was (voor de donkere meneer zéker!) want het vrouwtje kon aan het einde van de film gelukkig nog gewoon lopen.

    Daarna ben ik naar het station gefietst omdat ik op kantoor een afspraak had met een leverancier. Ik was nog geen 2 straten ver, en ineens begeeft mijn handrem het. Gelukkig heb ik ook nog een terugtraprem, voor calamiteiten, maar daar zijn mijn reflexen helaas niet zo goed op in gesteld. Dus woensdag moet ik m'n fiets maar weer laten repareren.

    Ik ben overigens niet van plan om Woensdag te stemmen. Ik heb zo'n stemwijzer gedaan, en de score was 58%. Niet echt doorslaggevend. Met 58% erectie, om maar even een willekeurige vergelijking te doen, kun je bijvoorbeeld niet zoveel.

    Vanavond ben ik naar de film Hostage geweest, met mijn Pathé Unlimited-kaart. Het was mijn 7e film binnen 2 weken. Dus die EUR 17,50 hebben we er inmiddels wel uit! Eigenlijk had ik die film ook in de Sneak Preview kunnen zien, want daar ga ik bijna wekelijks naartoe. Maar die bewuste avond zijn de Tiener en ik bij mij thuis gebleven om mijn nieuwe IKEA kast in elkaar te zetten. Wat me wel verbaasde was dat niemand van mijn vrienden ook maar iets over de film heeft gezegd. Want hij blijkt eigenlijk best goed te zijn. En dat is best uitzonderlijk voor een sneak film!

    29-05-05

      22:30:36, by S p r k .   , 152 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de geestelijk gehandicapten

    Vanavond ben ik, na het sporten en het knackebrod eten, naar de film geweest. 2 vriendinnen hebben zich ook bekeerd tot het Pathe Unlimited-geloof, en dat moest gevierd worden.

    Helaas waren de dames van mening dat dat gevierd moest worden in Pathe Arena. Waar al je vooroordelen bevestigd worden.

    Rechts achter me zaten twee geestelijk gehandicapten. Nou, nee, eigenlijk waren het gewoon studenten, verkleed als voetbal supporters, maar toch. Ze hadden allebei hetzelfde nare lachje, ongetwijfeld geleerd bij het corps. En iedere keer als die vrouw uit Gilmore Girls in beeld kwam, gingen ze heel ziek kreunen.

    Links achter me zat een grote groep tieners van de Negroide overtuiging. En dat komt neer op kreten als ,,Wat doe je?" en ,,Je jokt!", tijdens de hele film. En niet een juiste klemtoon.

    Vaarwel, Pathe Arena...

    Ik probeer maar even niet te denken aan het feit dat 2 vrienden van me daar zelfs hun kontje verpatsen.

      12:45:36, by S p r k .   , 561 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de alarmfase

    Ik houd vocht vast. Nee, echt!

    Ik was nooit echt een rank sletje ofzo, dat weet ik ook wel. Maar sinds het einde van mijn Karen Carpenter Themamaand van begin 2004, is mijn gewicht eigenlijk steeds hetzelfde gebleven. Soms iets hoger, maar dan ging ik weer even sporten enzo, en dan was het weer op 'peil' (nog steeds geen 80 kilo, maar goed, ook geen 160).

    Maar ik ging mezelf Vrijdagochtend wegen, en 'ineens' woog ik 5 kilo zwaarder dan aan het einde van mijn Karen Carpenter Themamaand. En dat is natuurlijk bovengemiddeld zorgwekkend. En ik merkte ook wel al dat ik mezelf de laatste weken met iets minder souplesse aan het voortbewegen was.

    Tijd voor alarmfase roze. En dat houdt in; 2 knackebrodjes voor ontbijt, een koken & stomen als avondeten en wat vruchtensap en light dranken. Punt. En een uur sporten, en een gezellige inmiddels verboden energiepil.

    En ja hoor, de volgende ochtend was er al 1,3 kilo af. Da's natuurlijk voornamelijk vochtverlies, maar toch.

    Toen ging ik met Obbie naar Alkmaar om schoenen te kopen. Er is daar een winkel met grotere schoenmaten (ik heb maat 46) en ze wilde er graag heen. En een uitje op z'n tijd moet kunnen, natuurlijk. Ik had inmiddels alweer 2 knackebrodjes en een uur cardio after de rug, en ik zat met 3 flesjes drinken in de trein.

    Goed, ik heb gezondigd, ik heb van 2 donuts ieder een hapje genomen. En later op een terras ook nog 3 bitterballen. Maar wel hele lekkere bitterballen. En Obbie en ik hebben ook nog gezellige foto's gemaakt in het Alkmaarse. Helaas staat Obbie verder niet (met haar gezicht) op de enige foto waar ik nog enigszins acceptabel op sta. Maar haar beste assets staan er natuurlijk wel op.

    Bij thuiskomst heb ik weer gezondigd met 2 stukjes chocola. Maar da's niet erg, want ik was van plan om nog een uur te sporten. Ik grilde wat kip en ik stoomde wat broccoli, en toen besloot ik Luke te SMSsen. Die was tenminste niet met hetero's uit, of hard aan z'n studie aan het werken. Goedzo, Luke! Want studie is voor mietjes!

    Dus even later zat ik in de Mont Martre te kijken hoe Luke door de eigenaar volgegoten werd met Sambuca. Maar we gingen al snel naar de Arc. Ik vond dat ik heus wel een Long Beach Ice Tea mocht. Luke vond alles best, die kon niet eens meer goed recht voor zich uit kijken.

    Daarna zijn we nog even in de Soho gaan kijken, waar ik Ste en bRUI tegenkwam. Luke viel bijna om en is maar naar huis gegaan. Ik denk dat hij toch nog even een tentamenboek onder ging kotsen ofzo. Ste was verkleed als Smurf. bRUI werd versierd door iemand die zich alvast had verkleed voor de Olympische spelen van 2008.

    Of nee, eigenlijk werd hij niet versierd. Hij was het slachtoffer van een direct marketing campagne van de jonge homohoer in kwestie, wiens openingszin klonk als ,,Voordat je iets met me begint moet je wel weten dat ik vroeger escort was." VROEGER? Uhuh. En toen vroeg hij om een drankje. En om centjes voor het toilet.

    Goed, ik ben niet meer toegekomen aan mijn bonusuur sporten. Maar toen ik vanochtend ging wegen was ik weer 1,1 kilo lichter. En dat is natuurlijk best wel goed.

    Eens kijken of ik vanavond in de Trut kan zijn zonder heel veel Bailey's te drinken.

      11:49:11, by S p r k .   , 22 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de koele website

    Oh, and you look like a whore...

    Engrish.Com schopt kont. We moeten allemaal naar Japan om mensen uit te gaan lachen.

    27-05-05

      21:57:52, by S p r k .   , 240 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de HOERRRRRRRRRRRRRRRR

    Ik zat gisterenochtend op de fiets, op weg naar het station. Ik kwam vanaf Westermarkt, en ik wilde voor 'meneer Pannekoek' langs de Singel op. En links van mij gaat een meisje fietsen, die duidelijk niet linksaf moet. ,,Ik wil hier links, dus ik ik denk dat je me moet inhalen of moet afremmen." zeg ik haar redelijk vriendelijk (voor 8:45 uur 's ochtends). Ze ziet er duidelijk uit alsof ze het wel gehoord heeft, maar blijft precies even snel fietsen als ik. Ik ga sneller fietsen, zij gaat ook sneller fietsen. Ik ga langzamer fietsen, zij gaat ook langzamer fietsen.

    Ik was redelijk vroeg en kon mijn trein nog makkelijk halen, dus ik dacht er eigenlijk over om dan maar even tegen haar aan te fietsen. Maar helaas, er reed een auto achter ons - levensgevaarlijk en bovendien slecht voor je coiffure.

    Dus het gaat allemaal mis en ik word bijna aangereden door een auto. En terwijl het meisje alsnof af slaat naar rechts, zeg ik meerdere malen, duidelijk verstaanbaar ,,Hoer. Hoer. Hoer. HOERRRRR." Ze kijkt me aan, neemt mijn opmerking DUIDELIJK in zich op, maar kijkt niet verontwaardigd of beledigd. Dus ik zeg; seriezondagrijdster. Net als die hoeren die denken dat ze kunnen bellen, of nee, SMSSEN, tijdens het fietsen. Snappen die types nou niet dat het hele 'vrouwen kunnen twee dingen tegelijk'-fenomeen alleen in het leven geroepen is om ze het idee te geven dat ze nog IETS kunnen?

    17-05-05

      14:03:21, by S p r k .   , 408 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de orale zaken

    Okee. Tandartsen zijn stom.

    Ik heb al een jaar of langer pijn in een bepaalde kies. Hierdoor kan ik aan de linkerkant van mijn mond niet meer kauwen. Althans, wel op dingen als kaas en Turkse worst (!) maar niet op brood of dingen die hard zijn. Of chips. Of chocola met hazelnoot. Je kent het wel.

    Dus nu kauw ik alles met rechts, en ben ik naar mijn idee een soort eenzijdige hamsterwang aan het kweken. En symmetrie is belangrijk!

    Ik ben hiervoor al een paar (!!) keer eerder bij mijn tandarts geweest. Eerst heeft hij er een soort lak op gespoten. Dat heeft niet geholpen. Toen was ik bij de mondhygieniste, die heeft er een oranje kwakje op gedaan, heeft ook niet geholpen. Maar ik mocht vanochtend om half 9 bellen om een afspraak te maken. Dan kon ik vanmiddag terecht.

    Ik had al aangegeven dat ik eigenlijk niets meer wilde voelen in die kies, en dat ik een zenuwbehandeling wel op prijs zou stellen. Dus toen ik belde ging ik er vanuit dat dat ook zou gebeuren.

    Om kwart voor 1 liep ik naar buiten om mijn fiets te pakken. En wat bleek; iemand had zijn fiets aan de mijne vastgemaakt. Ik geloofde mijn ogen niet, en mijn eerste instinct was 'banden leeg laten lopen'. Maar toen bedacht ik me dat dit gewoon de fiets van de Tiener was, die hij nog bij mij had laten staan. Niet handig, maar goed, kan gebeuren. Wel jammer, want ik heb bij die tandartsenpraktijk al een reputatie m.b.t. te laat komen. Soms duurt het fohnen gewoon net iets langer dan gepland.

    Uiteindelijk was ik wel iets te laat, maar de tandarts zei zelf al dat het wel mee viel. Ik ging snel in zijn stoel zitten, hij prikte en tikte wat, deed eigenlijk precies hetzelfde als wat de mondhygieniste Vrijdag al had gedaan, en zei toen dat hij er niks aan ging doen. Pardon?

    Na lang aandringen stemde hij dan toch in met een zenuwbehandeling, maar daar had hij vandaag geen tijd meer voor, en hij ging ook nog morgen op vakantie. Fijn. Nu mag ik 1 juni terugkomen voor een gezellige zenuwbehandeling. En dat is 2 dagen voordat aan de andere kant van mijn mond mijn laatste verstandskiezen getrokken worden.

    Dus het wordt dan een oraal-intensieve week, en niet op de juiste manier. Integendeel!

    Ik heb trouwens bij wijze van emotionele schadevergoeding wel een nieuw recept voor Brufen Bruis meegekregen. Hoezee!

    14-05-05

      18:00:46, by S p r k .   , 487 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de uit de hand gelopen routine #2

    Dus ging ik op m'n fiets en met een grote zonnebril op naar de DA in de Leidsestraat. Ik nam een ongebruikelijke route om zo min mogelijk herkend te worden, en toen een ex-collega me dacht te herkennen zei ik hem in accentloos frans ,,Ik weet niet wie u bent, maar die broek staat u voor geen meter."

    Nadat ik m'n fiets goed vast had gezet en wat mensen afpoeierde die vroegen hoe ze naar het Anne Frank huis moesten lopen, stormde ik de DA binnen. ,,Is dit hoe het eruit hoort te zien? IS DIT HOE HET ERUIT HOORT TE ZIEN?" riep ik, terwijl ik, al wijzend naar mijn haar, op de eerste de beste verkoopster af liep. ,,Nee, dat lijkt me niet..." mompelde de verkoopster. ,,IK DACHT HET OOK NIET." riep ik terug. En toen verwees ze me door naar een andere verkoopster die meer verstand had van haarkleuren. Want zij ging over foundation ofzo. Ik wist niet dat die types allemaal ook nog hun eigen specialisme hadden. Maar eigenlijk is dat wel terecht, zo werkt het in een ziekenhuis tenslotte ook. En da's een minstens net zo belangrijk instituut.

    ,,'t Is niet goed he?" zei de tweede verkoopster. Nee, dat was het inderdaad niet. Ze pakte de L'Oreal bijbel erbij en ging meteen zoeken hoe dit het beste op kon lossen. En al snel kwam ze aan bij een psalm over goudblond. Ze zocht snel het juiste pakje erbij en liep ermee naar de kassa. Ik hoopte nog dat ze het me gratis mee ging geven, maar ze ging overleggen met een collega. En een second opinion is altijd goed, dus liet ik haar d'r gang gaan.

    Voor ik het wist stond ik weer thuis in de badkamer de inhoud van het pakje te mengen. De dame bij de kassa had me gerustgesteld dat het deze keer niet zou prikken omdat dit niet zo'n blekende werking zou hebben. Maar dat bleek helaas een gore leugen te zijn. Ik stond met tranen in mijn ogen dat spul in mijn haar te smeren.

    Toen ik de verf er een half uur later weer uit spoelde voelde mijn haar aan als stro. Stro waar allerlei boerderijdieren al een week doorheen hadden gebanjerd. Dus leek het me geen slecht idee om de bijbehorende conditioner zeker een kwartier in te laten trekken.

    En nu ziet mijn haar er godzijdank wel weer acceptabel uit. Hoewel god (zonder hoofdletter) er natuurlijk verdomd weinig mee te maken heeft gehad, maar dat terzijde.

    Ik wist eigenlijk niet helemaal zeker of ik er wel over moest schrijven, maar tegelijkertijd besefte ik me ook wel dat er genoeg andere mensen zijn die hetzelfde is overkomen. En ik wilde die mensen vooral laten weten dat ze niet alleen zijn. En hopelijk kan ik voor iemand anders een soortgelijke catastrofe voorkomen. Bovendien is het altijd goed om dit soort traumatische ervaringen meteen van je af te schrijven.

      14:14:45, by S p r k .   , 273 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de uit de hand gelopen routine

    Ik verf mijn haar al sinds 1998. Eerst nog heel primitief met een soort spray waar je haar blond van oplichtte, maar al snel ging ik hardcore aan de pakjes. En als je dat ongeveer iedere 2 maanden doet, weet je op een gegeven moment heus wel hoe het moet. En hoe lang, ook.

    Maar vanochtend ging ik m'n haar weer verven, want ik had allemaal nare uitgroei. Maar tegelijkertijd was ik ook Kylie aan het luisteren en aan het chatten met mensen. En aan het ontbijten. En zo kwam het dat ik mijn haarverf een minuut of 10 te lang heb laten intrekken.

    Of nee, eigenlijk heb ik sowieso de instructies genegeerd. Want bij het bijwerken van uitgroei moet je eigenlijk eerst alleen je wortels doen, dan een tijdje laten intrekken, en op het laatst de punten er nog bij. MaarJA, dat deed ik nooit, want dat was me teveel gedoe. En dat gaat al jaren goed.

    Maarja, nu had ik dus alles in een keer erin gedaan en ook nog 10 minuten te lang laten intrekken. Dus nu zijn mijn wortels heel mooi blond. En mijn punten zijn grijs. Fucking GRIJS.

    En de L'Oreal-SOS-helpdesk is natuurlijk DICHT want het is Zaterdag. Terwijl dat nou JUIST de dag is dat je gezellig de tijd neemt om je haar te kleuren, lijkt me! Dus nu heb ik in paniek de drogisterij gebeld, en die vinden dat ik langs moet komen zodat ze kunnen kijken wat we eraan kunnen doen. Dus ik moet over straat met mijn rare kapsel.

    Modderfok.

    Als het niet goed komt ga ik m'n eigen haar kort knippen ofzo. Dit heeft een not done-factor 14.

    11-05-05

      00:54:51, by S p r k .   , 956 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de flashbacks naar betere tijden

    Poesje is krols. Als je d'r roept gaan spontaan d'r twee achterpootjes wijd. En ze loopt nu de hele dag te kreunen en ze sleept zichzelf door het huis. Wat dat betreft toont ze ineens veel gelijkenis met een vriend van me, die we niet bij naam zullen noemen.

    En nu we het toch over die niet bij naam te noemen vriend te hebben; wij hebben vandaag onze laatste avond gehad. We zijn met kornuiten naar de Sneak Preview geweest. En de film was The assassination of Richard Nixon. En Nixon ging op het einde helemaal niet dood. Dus ik zeg: misleidende titel! Geld terug!

    De reden waarom we onze laatste avond hebben gehad, is omdat de persoon in kwestie ineens een vriendje heeft. En je weet wat dat betekent: alleen nog maar activiteiten als duo. En binnen de kortste keren zeggen ze dingen als ,,WIJ houden niet zo van kaasfondue!" Het is vrij typisch dat bijna alle homo's die ineens een vriendje krijgen, zich compleet vervreemden van hun gewone vrienden. En ze zeggen van tevoren allemaal dat zij echt niet zo zijn, maar er komt nooit iets van terecht.

    Dat vriendje ken ik zo'n beetje vanaf m'n 18e, hoewel ik er nooit heel erg intensief mee om ben gegaan. Maar die persoon mag mij blijkbaar niet, omdat ik destijds erg vals en gemeen geweest schijn te zijn. Ik zeg: zwakke persoonlijkheid.

    Maar een beetje innerlijke zelfreflectie kan geen kwaad, dus heb ik nog even wat teksten die ik in die periode schreef, erbij gepakt. En het valt allemaal reuze mee... We gaan terug naar 1999...

    ,,Afgelopen Donderdag was anders dan anders. Ik had naar de Exit in Amsterdam kunnen gaan, maar ik had me make-up niet bij me. En je weet wat dat betekent. Thuis zitten achter slot en grendel Dus in plaats van partyen op jaren 80 muziek in de Exit, ben ik low-key gebleven met mensen van mijn werk, en met ze uit eten gegaan op het Johnny Jordaan Plein... Daar komt toch niemand. Niemand die goed bij z'n hoofd is, in ieder geval.

    Nou, dat valt toch wel mee? We gaan verder.

    ,,De dag erna sprak ik met Timon22 af op Centraal Station in Amsterdam. Timon probeerde uiteraard gedistingeerd te zijn door fashionably late te zijn (ik zie daar echter uiteraard doorheen), dus terwijl Timon z'n trein zogenaamd vertraging had (hij zat waarschijnlijk gewoon op het spoor boven me te wachten), had ik met mezelf een photoshoot in de fotohokjes. Als je weet dat je haar en make-up goed zitten - ga er dan voor. Het maakt niet uit hoeveel goedkope toeristen je ervoor moet wegduwen om bij de fotohokjes te komen."

    Nou, ten eerste denken toeristen dat ze alles mogen, alleen omdat ze kiezen om hun vakantiecentjes in dit land uit te geven. Maar soms is het niet verkeerd om hard tegen ze op te treden. Als ze weer eens op het fietspad lopen, bijvoorbeeld.

    Daarna schreef ik over mijn eerste bezoek aan de Bijlmer, voor de verjaardag van iemand die tegenwoordig de telefoon eigenlijk ook niet meer opneemt...

    ,,De bouwvallige flat waar het verjaardagsfeestje gehouden werd, stonk al een beetje naar urine. Toen bleek de lift ook nog eens kapot te zijn. Zien jullie mij al naar de 8e verdieping LOPEN? Precies - ik ook niet. Dan maar naar de andere kant van het gebouw om met een andere lift te kunnen. Uiteindelijk was het trappenlopen nog niet eens zo'n slecht idee geweest - in de lift rook het alsof ze er een koe hadden geslacht. En dit was nadat ik de lift met mijn Chanel No. 5 te lijf was gegaan. Kun je nagaan. Achteraf was de verjaardag best gezellig. Het was niet zo'n soort verjaardag waarbij je met z'n alleen en een bakje pinda's voor je uit zit te staren. Er waren namelijk ook chips en toastjes."

    En je kunt je zo'n attitude natuurlijk pas veroorloven als je ook flink wat zelfspot in oude wekflessen in de kelder bewaart (en die zin is mede mogelijk gemaakt door deze 4e jaars student journalistiek, geloof het of niet). Want toen ik een avond in de Soho genadeloos op mijn bek ging - letterlijk, inderdaad - moest ik dat natuurlijk ook van me af schrijven.

    ,,Ik probeerde in mijn platform heels zo gracieus mogelijk van de trap af te lopen... Helaas, bij de laatste trede ging het mis. Daar ging ik... Kaboem, kaboem, kaboem, kaboem, pats. Plat op mijn gezicht. Overal foundation op de vloer... Mijn rechtercontactlens uit mijn oog. De grootste blamage die je je kunt voorstellen. Ik had geen gevoel meer in mijn benen. Ik voelde me net Gloria Estefan. Al snel kwam er een ziekenauto, en werd ik afgevoerd naar de VU."

    Okee, dat laatste stukje heb ik destijds uit dramatisch oogpunt toegevoegd, maar vernederend was het wel! Wat dat betreft sta ik dichter bij Gloria Estefan dan zij zelf denkt.

    Maar goed, tenslotte wist ik mijn toenmalige lezers er ook nog bij te betrekken wanneer het minder goed met me ging, en ik mid-winter met harde tepels achter mijn PCtje zat.

    ,,Het is buiten echt banaal koud... En ik zie er niet tof uit met een muts op mijn hoofd en wanten aan een touwtje - dus ik lijd er ontzettend onder... Bovendien vliegt er op het moment een verwarde mug (echt!) rond in mijn kamer, mijn goedkope magnetron-pizza is al koud... En ik ben helemaal alleen. Mijn geurkaarsen zijn bijna opgebrand. Ik heb de 'ik kreeg mijn period twee dagen te vroeg deze maand'-blues. En het is geen pretje."

    Ik zeg: ik was op mijn 18e zo slecht nog niet. En al helemaal niet VALS EN GEMEEN.Maar goed, om het hele beeld dat zo'n jongen van mij heeft, nu helemaal bij te gaan stellen...

    09-05-05

      17:11:00, by S p r k .   , 854 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de overdue update

    Goed, ik heb m'n badkamer niet paars gemaakt, maar ik ben met K-dag het hele weekend de deur niet uit geweest. And proud of it! Op kantoor heb ik inderdaad de plek gekregen die ik wilde, godzijdank. Helaas was de verhuizing niet dermate geplanned dat er ook een netwerkverbinding en telefoon op ons stond te wachten toen we op kantoor kwamen, dus Dinsdag was vooral een dozen-uitpak-dagje.

    M'n garderobekast is ook nog kapot gegaan. Niet de hele kast, maar de schuifdeuren. Die gingen niet emer goed dicht. En dat staat niet alleen rommelig; het geeft Poesje ook een vrijbrief om de ongebruikte kattenbakkorrels overhoop te halen en eens flink over mijn kleding heen te pissen. En nee, dan heeft wassen geen nut meer.

    Dus ben ik een nieuwe kast gaan kopen met Sebast1aan. Bij de IKEA natuurlijk! Het heeft wat voeten in de aarde gehad, en het was echt niet makkelijk om de oude kast naar beneden te brengen en de nieuwe naar boven te halen, en ook niet in elkaar te zetten. Maar dankzij hulp van Sebast1aan, de buurvrouw, SEX-Robert en de Tiener heb ik nu een hele fijne grote diepe kast staan met veel mooiere schuifdeuren. Hoezee!

    Dit weekend (op Vrijdag en Zaterdag) waren de laatste concert van Kylie in Europa. En toen Valentijn en ik Vrijdag op de bank naar een oude Kylie DVD zaten te kijken, vonden we allebei wel dat we toch even moesten kijken of we er nog naartoe konden. Helaas, dure vlucht enzo. Dus dat hebben we maar niet gedaan. Gelukkig kwam het concert Zaterdag in Engeland op TV (niet de BBC natuurlijk), dus vanaf Zondag druppelen de MP3tjes en videobestanden fijn binnen. Hopelijk kunnen we binnekort de show volledig kijken.

    Afgelopen Zaterdag ben ik met Sebast1aan naar de Makro geweest voor een verjaardagskadokie voor Tinkel, en wat huishoudelijke materialen. Ik heb ook nog mappen gekocht voor mijn administratie; het is misschien een goed idee om de groten stapels papier eens te ordenen. Ergens in de winter ofzo. Die avond was mijn huis vol met mensen waar we cranberrypate hebben gegeten terwijl we verhitte discussies hadden over abortus enzo. Met muziek van Linda de Mol op de achtergrond. Gezellige tijden!

    Daarna zijn we nog even de stad in gegaan, maar ik was moe dus ik ben snel weer naar huis gegaan. Toen ik thuis kwam was er een jongen online waar ik al een hele tijd mee chat enzo, en die wilde langskomen. Enhij kwam heus geen kopje suiker lenen ofzo. Dus ik sprong snel even onder de douche, verstopte mijn digitale camera, iPod en portemonnee en maakte mijn bed op. Je weet tenslotte nooit helemaal zeker of je gewoon een date hebt, of dat je ineens beroofd en vermoord wordt.

    Dus hij kwam binnen, van het een kwam het ander en al snel lagen we op bed. En 20 seconden later was het voorbij. Nu weet ik dat je dan heel respectvol moet zijn, doen alsof het heel normaal is enzo. ,,Oh, het is niet erg, het kan iedereen overkomen..." enzo... Maar ik kon alleen ,,Nu al?" roepen. Had ik hiervoor m'n waardevolle spullen verborgen? Hij ging al snel weer weg en ik spoelde zijn braziliaanse parfum weer van me af.

    Zondag ging ik eerst naar de verjaardag van Tinkel in de Pijp. Ze was erg blij met d'r DVD-speler en ik was erg blij met haar sateetjes. Helaas kon hartsvriendin Simone niet mee, want die lag met 3000 graden koorts op bed (,,Mevrouw, het is geen goed nieuws. U heeft 3000 graden koorts."). Ik heb gezellig gesproken met de zussen van Tinkel (incl. het nieuwe baasje van mijn 'Gozer', het broertje van Poesje, waar het goed mee gaat). En ook nog met Desiree, die plechtig heeft beloofd dat ze ook een vaste lezer wordt. En zo hoort het ook.

    En gisterenavond was ik uiteraard weer in de Trut. In mijn overhemd, stropdas en jasje. En ik had meteen weer aanspraak. 2 heren vlogen op me af alsof ik een soort vliegenstrip was (maar dan natuurlijk veel minder ongezellig en een stuk kleurrijker). Ze vonden me de ideale VVD'er en ik kon dat alleen maar beantwoorden met ,,Buy a girl a drink, sailor?" Eelco ging binnenkort verhuizen naar Brazilie voor wat onduidelijke zaken, Job was klassieke zanger en had verder nog wat andere vage klusjes. En was dus de loonslaaf. Apart.

    Ineens dacht ik ook een jongen te herkennen die ik 8 jaar geleden weleens tegenkwam, dus vroeg ik ,,Heet jij Stefan?" en dat was dus niet zo. Maar hij heette wel Rogier, en hij was erg aardig, en verder weet ik eigenlijk helemaal niets van hem.

    Toen kwam Michael ook nog binnen. Niet Bunny-Michael, de tweelingbroer van Sex-Robert, maar Michael, de binnenhuisarchitect schuine-streep kunstschilder die ook nog fan van Bjork is en die een keer voor me ging koken (maar het nog niet daadwerkelijk gedaan heeft! dat dan weer niet). Hij was met z'n moeder naar een soort beauty-farm geweest en rook heel prettig naar eh... Nou, dat weet ik niet precies, maar het was prettig. Ben benieuwd of Sebast1aan Michael en Rogier nog heeft meegevraagd naar de Sneak Preview.