Archives for: May 2006

    31-05-06

      02:08:04, by S p r k .   , 140 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... Magic Milk Yoghurt

    Ik heb een nieuwe verslaving. Het is een soort straciatella yoghurt van de ALDI. Een liter kost € 1,79 en het is vergelijkbaar met Danio van Danone (maar dan niet qua prijs).

    SUPERlekker. Ik ben het alleen niet zo eens met de tips op de verpakking;

    - Gebruik a.u.b. een schone lepel om dit dessert te portioneren

    Wie heeft het over portioneren? Gewoon in een keer opeten vanuit de verpakking!

    - Deze praktische beker is prima opnieuw te gebruiken.

    Nou, dat maak ik zelf wel uit. Het is meer een soort emmertje, en wat moet ik er in godsnaam in doen? Dat staat er nou weer niet bij. Misschien moet ik de fijne mensen van Mopro Molkereiprodukte uit Neu Ulm in Duitsland maar eens een kaartje sturen. De beker is zo groot, daar kunnen heus nog wel wat aanvullende tips bij.

    30-05-06

      12:31:53, by S p r k .   , 624 words  
    Categories: Manisch

    Jamaar... Mr Gay Netherlands

    Mijn penicilinekuuravontuurtje was vorige week Woensdag afgelopen. Maar gisteren ware de witte stippen in mijn keel ineens weer terug. Ik hoop niet dat mijn huisarts gaat zeggen dat mijn amandelen eruit moeten, want ik heb echt geen trek in een catheter. Ik heb overigens ook een soort patroon ontdekt. De eerste symptomen van de witte stippen dienen zich steeds aan, 3 dagen nadat ik heb gezoend met die ene jongen die ik aan de haak had geslagen. Zo ook afgelopen Vrijdag. Dus dat moeten we denk ik sowieso maar niet meer doen. Vanochtend werd ik overigens weer zonder witte stippen wakker. Zelf'medicatie' (Vitamine C en Corsodyl) helpt!

    Ik heb een hysterische week gehad. Sinds begin deze maand was ik betrokken bij de organisatie van de Mister Gay Netherlands verkiezing. Tijdens Donderdag (repetities) en Zaterdag (het event zelf) was ik Floor Manager. En ik kan het niet anders zeggen; dit was toffer dan wat ik 7 jaar lang bij mijn vorige werkgever heb gedaan. Sterker nog; qua werk was het denk ik uberhaupt het tofste wat ik ooit gedaan heb. En dan te bedenken dat ik Woensdag, vlak voor de repetitiedag, het liefste op een knop had gedrukt om in een keer door te spoelen naar Zondagochtend, zodat alles weer voorbij zou zijn.

    Ik heb 2 dagen lang de 9 finalisten begeleid, op de 73ste verdieping van Odeon. Da's dus een heleboel trappen lopen, de hele dag. Zaterdag heb ik een dag van 15 uur gemaakt, met alleen een half uurtje pauze voor het avondeten. Ondanks dat ik zulke fysieke arbeid helemaal niet gewend ben, was het fantastisch. Goed, ik was om 8 uur 's avonds wel even toe aan een tukje, maar ik ging gewoon door tot 2 uur 's nachts.

    Tijdens TV specials en documentaires vind ik de 'achter de schermen' beelden altijd het leukste. Wat er gebeurt, vlak voordat iemand een podium op gaat, of een spoedoverlegje tussen de technici, hoe calamiteiten op het laatste moment verholpen worden. En nu heb ik alles zelf een keer meegemaakt. Het enige nadeel dat ik kan bedenken, was dat ik niet zoveel tijd had om te hangen met mijn vrienden in de zaal. Maar daar stond dan weer tegenover dat ik bovengemiddeld lang heb kunnen hangen met 9 kandidaten in hun zwemslips

    Tamar, de choreografe, was ook fantastisch. Eigenlijk werkten er alleen maar leuke mensen mee. Hoogtepunten waren toch wel het moment dat ik via microfoon de kandidaten even toesprak over de planning voor de rest van de avond. Direct daarna riep de regisseur ,,Dames en heren, graag een hartelijk applaus voor Mister Gay Netherlands 1981!". En ook het moment dat wij de uitslag al wisten en die bovenin de Odeon, op de enige plek waar het nog koel was, gingen bespreken met de presentatrice. En ik geilde natuurlijk onwijs op mijn 'oortje', hoewel je aan een portofoon vrij weinig hebt als er luide muziek wordt gespeeld.

    Het duurde even, maar ik heb van iedereen afscheid genomen en om 2 uur ben ik weg gegaan. Bij de deur stonden Erick, mijn grote steun en toeverlaat en Lucy, de geweldige presentatrice. Toen ik hen gedag zei realiseerde ik me tegelijkertijd dat het allemaal alweer voorbij was en dat ik echt een geweldige tijd heb gehad. Ik werd er zelfs helemaal emotioneel van. Maar ik heb me sterk gehouden. Vooral ook omdat ik nog een soort kruistocht moest afleggen om bij mijn fiets te komen.

    Zondag was ik nog helemaal kapot en kon ik pas weer een beetje normaal functioneren na het slikken van 600mg Ibuprofen. Vandaag gaat het allemaal wel weer. Bovendien schiet ik van het ene leuke activiteitje in het andere; in de namiddag mag ik Goldfrapp interviewen, daarna ga ik een hapje eten met wat vrienden en daarna zien we Goldfrapp live in Paradiso.

    22-05-06

      15:22:01, by S p r k .   , 361 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... Golden Girls

    De persvoorstelling van Poseidon was echt geweldig. En ik wilde nota bene nog annuleren, omdat ik een koortsje had! Gelukkig ben ik gewoon gegaan. Ik had sowieso nog nooit een IMAX film gezien en het is inderdaad wel heel mooi beeld en heel goed (en hard!) geluid. Alleen jammer dat je zowat een tweede hypotheek moet nemen voor een IMAX kaartje. Gelukkig hoefde ik bij wijze van persvoorstelling dus niet voor mijn kaartje te betalen, en ook niet voor de bijzonder lekkere hors d'euvres die na afloop geserveerd werden. Dames en heren, we hebben het hier over de allerbeste reepjes oude kaas, kaasstengels en mini augurkjes die ik ooit heb gegeten. En toen kwam er ook nog een vrouwtje met een tomaat/mozzarella/tuinboon-spies. Geweldig. Dank je wel Char, voor het leuke uitje!

    Bij thuiskomst zag ik ook nog de nieuwe Golden Girls DVD in de bus liggen! De DVD box van seizoen 5 is de eerste waarbij de 'girls' zelf ook wat commentaar hebben ingesproken. Behalve Sophia (Estelle Getty) natuurlijk, want die is behoorlijk seniel geworden.


    ...waarvan akte...

    Toen ik op de verpakking zag dat er 'commentary tracks' op stonden, werd ik helemaal opgewonden! Ik hoopte stiekem dat de drie dames tegelijkertijd iets hadden ingesproken, zodat je een leuk anektdotisch beeld krijgt van hoe het was om destijds de serie te maken. Ik voorzag uitspraken als ,,Oh, dit is de aflevering waarbij we eindelijk tegelijkertijd ongesteld werden!" en hilarische herinneringen over hoe een van de girls kattenkwaad uithaalde door jeukpoeder in de Tena Lady voorraad te strooien.

    Maar helaas... Alledrie de dames hebben individueel iets ingesproken. Dus Blanche (Rue McLanahan) heeft het alleen maar over de outfits, die ze vanaf seizoen 5 EINDELIJK allemaal mee naar huis mocht nemen. En Dorothy (Bea Arthur) roept alleen maar de hele tijd ,,The writing!! The show had such fantastic writers! Here's another great line coming up!"

    Honestly. Ik begrijp dat die vrouwen inmiddels de 95 gepasseerd zijn, maar je kunt toch nog wel een beetje geanimeerd vertellen? Als ik mijn vader (geboren in 1926, ja ja) vroeger weleens over de Tweede Wereldoorlog vroeg, zat ik meteen vast aan een avondvullend programma! Of ik nu wilde of niet!

    18-05-06

      12:28:33, by S p r k .   , 89 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... Witte Stippen #2

    Komt een man bij de dokter...

    Ik heb dus inderdaad gecertificeerde authentieke keelontsteking. Ik heb ook meteen een penicilinekuurtje gekregen enzo. Natuurlijk heb ik nog wel verschrikt gevraagd of dit inhoudt dat ik vanavond geen sushi mag gaan eten, maar blijkbaar gaan peniciline en sushi prima samen.

    Het kuurtje duurt een week, waarin ik eigenlijk ook geen alcohol mag. Maar ik mag wel gewoon masturberen, gelukkig. Althans, ik heb het niet expliciet gevraagd, maar ik ga er vanuit dat ik gewoon mag masturberen. Misschien toch nog even achteraan bellen...

      01:19:02, by S p r k .   , 447 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... Witte Stippen

    Sinds het voorval van een paar maanden geleden heb ik mijn vader niet meer gesproken. Het leek me een goed idee om hem maar weer eens te bellen. En nu hebben we heel erg begin Juni afgesproken om iets te gaan eten. Het blijft toch je vader, he.

    Vanavond ben ik met iemand uit eten gegaan en daarna naar V for Vendetta. Ik dacht eerst dat er een soort eekhoorn achter ons zat, maar dat was gewoon een beetje een viezige man met popcorn. Bijzonder irritant. Daarna viel hij in SLAAP en ging hij heel hard snurken. Mensen hebben hem wakker gemaakt, toen ging het een half uurtje weer goed. Maar kort daarna viel hij weer in slaap, snurkend en al. Hij was nog in z'n eentje ook, dus hij kon makkelijk gewoon naar huis en lekker onder de wol kruipen. Gelukkig deed hij dat ook, zo'n 20 minuten voordat de film was afgelopen.

    Ik heb al een paar dagen een opgezette keel. Het wordt ook steeds moeilijker om falsettote zingen onder de douche, merk ik. En ik voel me ook niet echt fit ofzo. Niet helemaal brak en kapot, maar gewoon niet zo goed als anders. Toen ik vanochtend even ging stofzuigen was ik daarna helemaal uitgeput. Nou liggen er tegenwoordig genoeg kattenharen op de grond (en gvd op mijn nieuwe bank) om 2 poezen compleet mee te re-construeren, maar toch - zo intensief is stofzuigen nu ook weer niet.

    Vanavond toen ik thuis kwam heb ik toch maar even in mijn keel gekeken. Er zitten dus allemaal witte stippen op mijn amandelen. Ik heb vroeger al eens Pfeiffer gehad (in mijn examenjaar, hoezee), dus volgens mij ben ik daar nu immuun voor. Maar goed, het kan natuurlijk gewoon ambachtelijke keelontsteking zijn. Dus ik ga straks de dokter bellen voor een afspraak. De twee geneeskundesletjes die ik vanavond nog kon bereiken (Bunny-Michael en Melanie-Jennifer) vinden allebei dat ik naar de dokter moet, dus ga ik naar de dokter.

    Maar ik ga morgen ook weer gewoon All You Can Eat sushi scoren. Want mijn sushi fase is nog lang niet voorbij. Verder moet ik morgen weer allemaal bekende Nederlanders (en hun agents) bellen. Vrijdag kan ik eindelijk mijn ingekortte spijkerbroek ophalen, mag ik met Char mee naar een persvoorstelling van Poseidon en 's avonds kijken we eindelijk de spannende ontknoping van America's Next Top Model. Waarbij we kunnen kiezen uit Jade (die een jaar of 38 is), Joanie (die d'r tanden heeft laten corrigeren en nu praat als Eek the Cat) of Danielle (,,I'm about to regurgitate on somebody's face right here."). Ik zeg: Joanie. Of Danielle. In ieder geval NIET Jade.

    Het leven van een filthy jobseeker is bovengemiddeld prettig.

    17-05-06

      11:27:16, by S p r k .   , 456 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... de City bioscoop

    Ik sta in de City bioscoop blijkbaar ineens bekend als de persoon die tientallen bekers, popcorn bakjes en lege snoepzakjes achterlaat na afloop van de sneak preview. Frappant, want meestal neem ik eigenlijk m'n zooi wel mee naar buiten om het weg te gooien.

    Vorige week liep ik naar binnen en toen zei een nare man bij de deur ,,Wel jullie rotzooi opruimen! We blijven niet achter jullie kont aan ruimen!" Nou, dat vond ik op z'n zachtst gezegd nogal ongepast. Ten eerste mag de City bioscoop blij zijn dat we uberhaupt nog naar de bioscoop gaan, want zo goed gaat het niet met de bezoekersaantallen. Ten tweede mogen ze dubbel zo blij zijn dat we voor belachelijke prijzen aan consumpties kopen. Dat er dan wat afval in de zaal achterblijft, lijkt me logisch. Bovendien hebben ze volgens mij gewoon mensen in dienst die dat opruimen.

    Dat laatste zei ik ook tegen de meneer bij de deur. Dat vond hij niet zo leuk, en hij reageerde met ,,Heb je thuis dan ook iemand die alles achter je kont aan opruimt?" Ik heb maar niet gereageerd, maar de enige logische reactie was natuurlijk ,,Sta jij thuis bij de deur ook kaartjes te scheuren?"

    Toen ik gisterenavond naar binnen liep hoorde ik de (overigens behoorlijk lesbische, maar dat terzijde) bedrijfsleider zeggen ,,Daar heb je hem." toen ik aan kwam. Vaag. Meteen daarna hoorde ik van een vriend (die voorheen weleens met die bedrijfsleider gewerkt heeft) dat hij er nu ook helemaal op aangesproken was, en dat ik bovendien de grote boosdoener was! Vaag. Dus ben ik maar even op de bedrijfsleider af gestapt.

    ,,We hebben jullie een paar weken in de gaten gehouden, en het is altijd jullie groepje, dat allemaal afval actherlaat. Als het zo doorgaat, moeten we misschien wel de toegang tot de bioscoop ontzeggen." NOU JA ZEG. Als wij niet met z'n allen iedere week trouw naar de sneak preview zouden gaan, had die bedrijfsleidster allang bij de McDonald's gewerkt. Maar dat heb ik wederom maar even voor me gehouden. Ik heb wel gezegd dat ik het frappant vond dat ze precies mij als grote boosdoener aanwijst, terwijl ik meestal juist mijn zooi wel opruim. Toen werd ze ineens heel zachtaardig, voor zover dat natuurlijk mogelijk was. Ineens zag ze me als een soort alpha mannetje die dan wel even de hele zaal zou aansporen om netjes hun troep op te ruimen. Misschien iets met een dansje erbij.

    Nou, nee.

    Na afloop van de film heb ik nog even achterom gekeken, of we nu werkelijk zoveel troep hadden achtergelaten. En het viel echt reuze mee. Verderop in de zaal was het erger. Ik ben benieuwd of die mensen nu ook allemaal persona non grata worden.

    16-05-06

      02:31:49, by S p r k .   , 366 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... The Office

    Ik was een keer in de Trut en toen sprak ik met iemand over mijn toenmalige collega, T.

    T. had altijd iets hysterisch, sloeg z'n toetsenbord altijd heel hard als zijn computer niet deed wat hij wilde, uitte al zijn frustraties hardop en heeft meerdere malen een door mij aangeboden Valiumpje afgeslagen. T. is overigens verder een goede jongen en een keiharde werker, dat mag gezegd.

    De jongen waarmee ik in de Trut stond te praten kende T. ook en zei dat T. hem deed denken uit iemand uit de Briste serie The Office. Fanatiek als ik was, in de tijd dat ik mijn Visa-krediet nog zag als een bodemloze put, kocht ik seizoenen 1 & 2 op DVD.

    Ik heb de serie bijna in 1 ruk uitgekeken. Erg erg erg goed, dus ik was een beetje huiverig toen ik las dat er een Amerikaanse versie van gemaakt werd. Dat is destijds met Coupling tenslotte ook heel erg fout gegaan.

    Maar de Amerikaanse versie bleek erg okee! Er was hier en daar zelfs zowaar een verbetering te zien, ten opzichte van de Britse versie. Dus ik werd een trouwe kijker (nouja, downloader, want de Amerikaanse versie is hier nog niet op TV). Ik loop flink achter met het kijken van mijn series, maar The Office gaat meestal voor. Het zijn tenslotte maar korte afleveringen en ze zijn bijna altijd de moeite waard. De season finale van The Office, vorige week in Amerika op TV, was echt FAN-TAS-TISCH.

    Ik zal niet teveel verklappen voor wanneer hij ergens in 2008 eindelijk in Nederland wordt uitgezonden, maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit een van de betere TV momenten van het jaar was. Zelfs nog beter dan Patty Brard met misvormde ingespoten bovenlip in Back In Luv' en zieke ,,I'm about to regurgitate on somebody's face right here."-Danielle uit America's Next Top Model (Cycle 6).

    Dus het was geweldig. Vooral de laatste scene, die iets te maken had met de meneer hieronder. Nuff said.


    John Krasinski

    The Office deed me overigens uiteindelijk niet zozeer denken aan T., maar aan (Twentse!) collega B., die nota bene hetzelfde kijk nou eens, hij trekt zomaar zijn broek naar beneden!-poppetje heeft als zijn TV-evenbeeld

      00:47:47, by S p r k .   , 84 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... Pleisterspray

    Ik zit net weer naar een reclame van Hansaplast Pleisterspray te kijken. Ik kreeg bijna het idee dat mijn leven niet compleet zal zijn zonder Hansaplast Pleisterspray. Ze gebruiken zelfs het woord 'revolutionair'!


    APART!

    Ik kan me nog goed herinneren dat ik vroeger de muren van onze vissenkom wilde 'verstevigen' door ze in te spuiten met Hansaplast Pleisterspray! En toen was ik 7 ofzo! Dus Hansaplast Pleisterspray is helemaal niet nieuw, helemaal niet revolutionair. Het is gewoon retro.

    Leugens, Hansaplast! Het zijn allemaal gore leugens!

    15-05-06

      12:56:15, by S p r k .   , 322 words  
    Categories: Categorie-loos

    Needle and Thread (Psapp)

    Ik ben al een tijdje op zoek naar een apparaatje of webdienst dat je kunt instellen, zodat je op tijd een berichtje krijgt dat het tijd is om je koelkast schoon te maken. Experts zeggen dat het een keer per week moet. Maar serieus, *niemand* maakt z'n koelkast een keer per week schoon. Niemand. Ook niet mensen die dwangmatig moeten schoonmaken, want die doen het vast 2 keer per dag. Lekker fris, goed voor je handen.

    Maar ik heb nu dus een methode gevonden. Als je je koelkast open hebt gehad, je loopt je woonkamer in, en je kunt je koelkast nog steeds ruiken, dan is het tijd om hem schoon te maken.

    Nou, dat was me een avontuur. Uiteindelijk heb ik 3 mogelijke oorzaken gevonden;

    a) de laatste keer dat ik mijn koelkast schoonmaakte was het volgens mij herst. In 2004.

    b) het lekkende potje pesto

    c) de magnetronpannenkoeken van de ALDI - ALDI neemt het niet zo nauw met de uiterste houdbaarheidsdata

    Dus heb ik mijn koelkast leeggeruimd, (bijna) over de uiterste houdbaarheidsdatum zijnde goederen in een doos gestopt, bestickerd met 'voor Afrika' en een lekker sopje gemaakt. En ja hoor, toen ik de 2 groentebakken onderin de koelkast verwijderde, lag daaronder een rood/groen/zwarte plak... eh... 'residu'. Bah. Gelukkig ligt die episode nu ver achter me.

    Gisterenavond was een 'chill out' themafeest in de Trut. Wat er op neer komt dat de entree € 3 was. Het interieur was verrijkt met een kleine bank, 2 zitsoelen, een matras en wat kussentjes. En er hingen overal 'brandveilige' gordijntjes - je waande je in de 7e hemel. Of gewoon in 't Hemeltje. Maar, chapeau voor de mensen van Trut, dat ze weer iets nieuws doen! Ik vond het best geslaagd en in het rode licht zag iedereen, inclusief ikzelf, er een stuk beter uit. Daar valt ook wat voor te zeggen.

    Nu snel douchen, ik ga zo lunchen met Obbie in een van mijn favoriete tentjes; Urban Picnic.

    14-05-06

      14:21:26, by S p r k .   , 625 words  
    Categories: Manisch

    Beauty On The Fire (Natalie Imbruglia)

    Het hele verhaal met mijn oude werkgever is afgerond. Afgelopen Donderdag heb ik in Lelystad mijn laptop en pasje ingeleverd. Nog een paar kusjes uitgedeeld, helaas geen uitgebreid we zullen je missen, Martijn! pakket in ontvangst genomen. En er ging ook niemand huilen. Ik denk dat iedereen zich groot hield ofzo. Tijd om optimaal van de zomer te gaan genieten en lekker niets te doen.

    Nu heb ik al keihard van de zomer genoten. Ik ben bijvoorbeeld bij de IKEA een nieuwe bank en koffietafel gaan halen, compleet met plankje eronder waar ik dan mijn Libelle neer kan leggen. Ik heb ook nog een hele middag gezellig in het Vondelpark gehangen, op een ietwat drassig oppervlak, waardoor alles een beetje vochtig werd en waardoor ik een IKEA plaid (een kleed met een P!) weg heb kunnen gooien.

    Verder heb ik al heel vaak in m'n eentje in de stad een Albert Heijn ToGo broodje gegeten en een vruchtensapje gedronken. Het valt trouwens nog niet mee om binnen de grachtengordel een bankje te vinden dat niet bezet is door blowende toeristen of zwervers. Ik heb mezelf echter voorgenomen om met dit mooie weer niemand te gaan aansporen om iets van hun leven te maken. Ik heb zelf nota bene nog steeds geen CV in elkaar gesleuteld. Dus bij gebrek aan bankjes ga ik dan bijvoorbeeld heel erg bohemian op een brug zitten, met mijn armen over het hek enzo.

    Tegelijkertijd hebben mijn vrienden van GAY.NL gevraagd of ik ze enigszins wilde bijstaan in de organisatie van de Mister Gay Netherlands verkiezing. Ik moet de bekende Nederlanders voor in de jury ronselen. Dus deze week had ik bijvoorbeeld al fietsend ineens Harmke Pijpers aan de lijn, en gisteren liep ik thuis in mijn boxershort een gesprek met Arie Boomsma te hebben. Harmke zei nog ,,Pas op dat je niet van je fiets dondert!" en ik heb Arie verder maar niet verteld dat ik in mijn boxer rond liep.

    Ik ben ook maar eens lid geworden van Hyves. Ik kreeg nu gemiddeld om de dag zo'n mailtje met Zit jij nog niet bij hyves? Nee? Wat stom en onhandig van je! Straks mag je niet eens meer hoor! dus nu heb ik toch maar een profiel aangemaakt.

    Verder heb ik deze week een leuke jongen aan de haak geslagen, per ongeluk. Nouja, expres eigenlijk, maar het was nog gelukt ook, dus ik vond het zelf nogal 'per ongeluk'. We hebben heel romantisch op een bankje langs de Singel gezeten, gepraat over van alles. Toen ging hij nog mee naar huis ook, dat was eigenlijk ook een vrij nieuw fenomeen.

    Vrijdag waren we in de Arc en terwijl ik in gesprek was met vrienden, ging hij met mijn hand spelen en in mijn been knijpen. Het werd me allemaal een beetje teveel, dus heb ik hem mee naar buiten genomen en toen hebben we ergens op de Bloemenmarkt staan zoenen. Die nacht was hij ineens boos dat ik hem een zuigzoen had gegeven (iets met sollicitatiegesprekken ofzo), dus draaide hij zich om en zijn we gaan slapen. Maar dat hebben we de volgende ochtend dan weer ruimschoots goedgemaakt. Behoorlijk ruimschoots.

    Ik denk dat het vooral goed is dat ik na allerlei inhoudsloze dates met gespierde peppi's ook eens een keer een 'gewone' jongen ben tegengekomen die heel erg leuk was en waarmee ik ook nog eens een keer een gesprek mee kon voeren. Ik hoop uiteindelijk toch op een soort combi-magnetron, die en aantrekkelijk is, en leuk is om mee te praten, en goed overweg kan met mijn vrienden en die MIJ dan ook nog eens een keer leuk vindt. Goed om te weten dat ik de hoop bij nader inzien toch nog niet hoef op te geven.

    04-05-06

      13:13:42, by S p r k .   , 584 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nails for Breakfast, Tacks for Snacks (Panic!)

    Vrij zijn schopt kont, zeker als het mooi weer is.

    Zo ben ik Dinsdag bijvoorbeeld met Annalecta naar de IKEA gegaan. Dat was ook wel nodig. In de West-vleugel van het optrekje van Annalecta had *iemand* een Jan Des Bouvrie fauteuil bevuild als een tienermeisje dat voor het eerst ongesteld wordt. De bekleding werd grondig gereinigd met Vanish Axy Oction, gewassen in internationale wateren, geverfd en nog een keer gewassen, maar het mocht niet baten. Als er eenmaal zware metalen op je bekleding zitten, krijg je die er niet meer zomaar uit.

    Dus was het tijd om de fauteuil te vervangen door een Chaise Longue, die ik daarna met Annalecta vakkundig in elkaar heb gezet. Ik weet niet of het kwam door mijn abonnement op de Libelle of door het feit dat we vroeger thuis heel veel woon-programma's op TV keken, maar ineens voelde ik me een soort huiskamerstylist. Da's overigens heel iets anders dan een interieurverzorger, maar ik dwaal af. Annalecta had nog een plaid liggen (een kleed met een P!), dus die moest opgevouwen op de hoek van de bank, met een kussentje erop. Ziehier het eindresultaat, compleet met kittig rieten mandje bovenop het kussentje.


    Man met kabel-coltrui, huisvrouw-met-drankprobleem en 2 schijtkinderen available seperately

    Gisteren was ik in Utrecht. Ik schrijf voor GAY.NL al een tijdje muziekrecensies, en in het kader daarvan was ik door platenmaatschappij Warner uitgenodigd om de band Panic! at the Disco te interviewen. Het was mijn allereerste interview ooit, en ik was op weg naar Utrecht best een beetje nerveuzig. Uiteindelijk ging het best goed en heb ik een goede 18 minuten met de drummer en de zanger kunnen spreken.

    Daarna heb ik door de onoverzichtelijke straten van Utrecht gelopen, van de zon genoten en een soort ex verrast met een bezoekje in de winkel waar hij werkt. Om het 'uitje' compleet te maken ben ik met de Tiener gaan eten bij een van mijn favoriete overpriced restaurant ketens (Gauchos) en daarna gingen we weer naar Tivoli voor het concert.

    Daar was een soort EMO-bom ontplofd. Er waren allemaal tienersletjes die midden in een identiteitscrisis zaten, met zwartgeverfd haar, streepjesshirts en teveel make-up. Ik denk dat alleen al in de rij voor Tivoli 3 meisjes voor het eerst ongesteld zijn geworden.

    En dan was er nog een mevrouw die had besloten dat het tijd was voor laden & lossen. Ze was alleen haar goederen kwijt en nam even een momentje om haar gedachten op een rijtje te zetten.

    Eenmaal binnengekomen was het in de 'foyer' een soort tiener-Sodom&Gomorra, met meisjes die op de grond lagen, stelletjes die wild aan het kussen waren, gillende lesbische taferelen en luide ,,Femke is hier ook en ik ga met haar zoenen!" telefoongesprekken. De Tiener kende Aisa, een meisje die verder niet bij de EMO-tieners hoorde, en zij was heel erg leuk. Echt heel erg leuk.

    De show zelf was ernstig. Het was heel erg warm. De tiener en ik waren op het balkon gaan staan, terwijl de tieners in de zaal zich als een soort woelig water door de ruimte bewogen. De massa-hysterie was losgebroken, waardoor je de muziek eigenlijk niet eens meer zo heel erg goed kon horen. Maar ik geloof dat ze wel goed speelden. Terwijl we tijdens de toegift naar buiten liepen riep een meisje nog heel luid ,,Ik heb me laten vingeren in de melkweg!" Ik vind het heel moeilijk om daar een gepaste reactie bij te plaatsen, maar ik denk dat je je wel iets kunt voorstellen...