Archives for: October 2005

    31-10-05

      13:23:02, by S p r k .   , 696 words  
    Categories: Categorie-loos

    For Your Own Good (Pet Shop Boys).

    Weet je, Wagamama is gewoon een hele fijne tent, met heel fijn eten en een fijne ambiance en een fijn publiek. Maar er is toch steeds iets mis.

    Ten eerste is het echt hysterisch duur. Maar dat is niet alles. Zaterdag ben ik er gaan eten en was mijn fijne salade met tonijn nog niet klaar toen de rest van mijn gezelschap hun bordje (of kommetje) al ruimschoots leeg hadden. Gisteren ben ik weer terug gegaan om alsnog van die salade te smullen, en toen was INEENS die salade uit de roulatie genomen in afwachting van een 'winterkaart'. W T F ?

    Zaterdagavond ging ik met Sven, Coty, Robert en Richard naar Roisin Murphy in Paradiso. Het concert was weer fantastisch, ik heb bijna de hele show staan dansen en het publiek was heel erg leukie. Daarna heeft Roisin nog m'n programmaboekje gesigneerd, dus ik kon voldaan naar huis. Maar dat deed ik niet! Want het was tijd voor cocktails in de Arc. En na 3 Long Beach Ice Tea was ik weer stomdronken.

    Ik kan me daarom ook niet meer zoveel van de avond herinneren, afgezien van het feit dat ik op een gegeven moment per se naar de Wave (een chinese karaoke-bar) wilde gaan om "Telkens Weer" van Willeke Alberti te zingen. Helaas was het te druk in de karaoke bar. En ik weet nog dat ik door de Soho liep, iemand aanwees en heel hard ,,Faux-pas! Faux-pas!" riep. Oh, ik weet dan wel weer heel zeker dat ik NIET met een bepaald iemand heb gezoend. Daar was de volgende ochtend nog wat verwarring over, terwijl ik totaal verloederd amper mijn bed uit kon komen.

    Ik weet ook heel zeker dat ik met een bepaalde nep-vegetarier nog nooit seks heb gehad (I did NOT have sexual relations with that woman!). Dus ik snap niet zo goed waarom de nep-vegetarier in kwestie tegen zijn ex heeft verteld dat we wel seks hebben gehad. Moest ik weer van alles ophelderen toen ik die ex in het wild tegenkwam. Verder is de 19-jarige dorpeling gaan lunchen met de tamme Iranier en liet de worstelaar uit Jemen weten dat hij me ook nog heel leuk vindt als ik mijn haar heel kort heb geknipt. Het hockeysletje sprak me ineens zomaar weer aan op MSN. Ik wees hem op het feit dat we elkaar 3 weken niet gesproken hadden. Toen volgde er een discussie over het al dan niet bijhouden van dat soort weetjes, en of je de schriftjes waarin je dat al dan niet bijhoudt al dan niet bij het oud papier moet doen. Toen ging ik maar sporten. 's Middags heb ik nog 1 luister-chanson aan hem opdragen (The Cardigans - "After All...") en daarna heb ik hem uit m'n MSN dingetje verwijderd.

    Het was gisterenavond dan wel weer heel leuk in de Trut. Echt heel leuk. Terwijl alle kornuitjes in de Betty Ford hip stonden te doen, of thuis voor school bezig waren of wat dan ook. Dus er waren maar weinig bekenden. Met als resultaat dat ik wat meer ben gaan hangen met mensen waar ik normaal gesproken niet zoveel mee hang, en dat was wel prima.

    Afgezien daarvan, was iedereen ZEER te spreken over mijn nieuwe kapsel. En dat vond ik eigenlijk wel terecht. Ik was wat dat betreft echt het meisje van het bal. Zoals het hoort, eigenlijk. De enige die zich tot nu toe negatief heeft uitgelaten over mijn nieuwe kapsel is FruitDruifje. No comment.

    Ik maak me tegelijkertijd erg veel zorgen om FuGKE. Ze heeft een soort man aan de haak geslagen, en nu loopt ze de hele avond te stralen als een zwangere vrouw. Ik zei al ,,FuGKE, geen hoogtepunten zonder dieptepunten!" maar dat weerhield haar er niet van om de hele avond manisch te verkondigen hoe gelukkig ze wel niet is. En dat ze snel weer bij me langs wilde komen. ,,Dat is goed, maar wel pas als deze manische fase weer een beetje gepasseerd is." sprak ik haar vaderlijk toe.

    ...en het is heel fijn als 1 van de leukste jongens in een club de hele tijd doet alsof hij met je wil zoenen, zodat je hem de hele tijd af kunt wijzen.

    29-10-05

      11:50:18, by S p r k .   , 266 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dirty Little Secret (Sarah McLachlan)

    Nou, mijn mobiel is weer aangesloten (eigenlijk meteen die dag al), het weer is wat beter, mijn broer praat weer tegen me en ik heb Donderdag een fijn concert bijgewoond. En vanavond weer. De scheermesjes, de LIDL-tas en het stuk touw zijn dus weer even opgeborgen.

    Verder was ik deze week verantwoordelijk voor het MIDIgate-schandaal. Ik had van een vriend gehoord dat Tori Amos tijdens live concerten niet zozeer haar hele grote dure Bosendorfer piano versterkt met microfoons, maar dat haar toetsaanslagen digitaal worden omgezet en dat je door de speakers dan MIDI geluiden hoort. En MIDI is natuurlijk geen authentiek duur Zwitsers pianogeluid, maar goedkope samples die daar op moeten lijken. Vandaar dat haar live CDs een tikje goedkoop klinken de laatste tijd!

    Dus ben ik daarover begonnen op een Tori Amos forum, om te vragen of iemand er meer van wist, hoe dat in z'n werk gaat enzo. En het werd inderdaad bevestigd. Maar veel fans wisten het niet, en waren nogal teleurgesteld. Een gebruiker schreef zelfs ,,If anyone needs me i'll be in the garage with the car running."

    Amen.

    Verder ben ik gisteren naar de kapper geweest, en mijn lange haar is eraf. Het is nu kort, en het is allemaal weer mijn eigen kleur. Voor het eerst sinds 1998. Sapperdeflap. Ik ga zo sporten en daarna douchen, en ik heb ingecalculeerd dat het zomaar 10 minuten zou moeten schelen, douchetechnisch gezien. Want het duurt echt heel lang voordat je al die shampoo en conditioner weer goed uit je haar hebt gespoeld.


    Korter haar... bitches.
    (en een mes erbij, voor dat fijne suicidale tintje)

    25-10-05

      11:34:53, by S p r k .   , 368 words  
    Categories: Categorie-loos

    Let Go (Frou Frou)

    Ik heb gisteren allemaal mensen uitgenodigd voor mijn verjaardag. Niet iedereen, maar wel veel. Er komt toch niemand.

    Het SMSje luidt: ,,Zaterdag 19 november vier ik mijn verjaardag. Bij mij thuis. Vanaf 8 uur. Ik word 25. Kadotip: pil van drion. Komt allen. Martijn. Rsvp!"

    Welgeteld 4 mensen hebben de term 'rsvp' begrepen.

    Maar ik ben helemaal niet op 19 november jarig. Ik ben eigenlijk op Dinsdag 15 november jarig. En dinsdagavond is Sneak Preview avond.

    Ik stel me voor dat iedereen voor aanvang van de film voor me gaat zingen. De hele zaal. Ik moet nog even regelen dat iemand dat als verrassing voor me gaat regelen. En dan ga ik voor het scherm staan, en dan schiet ik mezelf door het hoofd. Dan kan de film pas gestart worden als het scherm weer schoon is, en als de eventueel getraumatiseerde mensen in het publiek uit de zaal verwijderd zijn. En dan is het net een arthouse film uit Scandinavie.

    Eens kijken, wat is er de afgelopen twee dagen allemaal mis gegaan? Oh, op weg naar de tandarts, toen het keihard regende, is mijn paraplu kapot gewaaid. Dus ik kwam zeiknat aan. En zeiknat thuis. Ik voel nu nog niks, maar ik zou er niet van opkijken als ik volgende week longontsteking heb ofzo. Later ging ik voor mezelf koken, pasta met zalm. De zalm was volgens mij niet meer goed, en ik had te weinig pasta gekookt. Beetje jammer.

    Toen ik wilde gaan slapen besloot mijn kat de regendruppels op het raam te gaan 'vangen'. Dus om 1 uur 's nachts heb ik geprobeerd mijn kat te vangen zodat ik die vervelende herriemakende schijthoer op de gang kon opsluiten. Vanochtend regende het zo hard dat ik besloot maar niet te gaan fietsen. Helaas kwam de tram pas heel laat, dus miste ik mijn trein.

    En daarna kwam ik erachter dat T-mobile mijn mobiele telefoon heeft afgesloten. Einde van de maand, centjes op, en ik krijg vanmiddag pas mijn salaris. Niet dat ze dan even een acceptgiro sturen naar een trouwe klant. Ben je gek. Ze hebben me gewoon meteen afgesloten.

    Dus ik kan vandaag ook even geen SMSjes meer ontvangen. Zal je net zien dat iedereen besluit om NU ineens keihard te RSVP'en...

    23-10-05

      23:13:00, by S p r k .   , 816 words  
    Categories: Categorie-loos

    Hide and Seek (Imogen Heap)

    Ik denk dat het ergens in Augustus was, toen ik op de deuren van de stationsrestauratie van Lelystad Centraal...

    Ja, even tussendoor, dat is dus týpisch wat er mis is met Lelystad. Ze weten dat dat hele dorp geen kut voorstelt, dus om het gevoel dan nog enigszins op te krikken, geven ze het ENIGE station de naam 'Lelystad Centraal'. Alsof er nog 4 andere stations in Lelystad zijn. Ik irriteer me er iedere dag weer aan, als ik die letters zie hangen.

    Maar goed, de deuren van de stationsrestauratie van Lelystad 'Centraal'. Daar hingen allemaal A4tjes op, met de tekst 'Hier komt binnenkort een Burger King'. Dus ik heb direct wat vriendjes en vriendinnetjes een bezorgd SMSje gestuurd. Want ik zag mezelf alweer iedere dag na het werk behoefte hebben aan een double bacon double cheese-moment.

    Dagen, weken, maanden gingen voorbij, en ineens was de Burger King zomaar een dag eerder open dan aangekondigd. En dat, dames en heren, is ook meteen de enige meevaller in dit verhaal!

    Het was poepdruk, maar we hadden genoeg tijd, dus ik ben samen met de Wormerveer-babes even een Whopper gaan halen. De Burger King was duidelijk nog geen geoliede machine. Jammer, want zo nieuw is het fenomeen niet, en je kunt al die sletjes die er werken natuurlijk fijn eerst in een ander filiaal inwerken. Maar goed, ik had mijn Whopper met kaas, en een fijne chocolade shake, en ik kon nog mooi op tijd mijn trein halen. Vooral omdat die niet meer kwam, maar dat maakt niet uit voor het verhaal.

    Sindsdien heb ik er, op weg naar de trein, nog wel een paar keer door de ramen naar binnen gekeken. Maar het was er altijd poepdruk. Maar afgelopen Vrijdag niet! Het leek zelfs vrij rustig binnen! Dus ik ging in de rij staan. De trein zou pas over 22 minuten komen. Meer dan genoeg tijd om niet alleen een chocoladeshake, maar ook een double bacon double cheese-moment te kunnen bestellen, dacht ik.

    Maar toen had ik duidelijk nog geen rekening gehouden met het meisje dat achter de kassa stond. Bij een normale Burger King heb je mensen die bij de kassa bestellingen aannemen, en mensen die die bestellingen inpakken. In Lelystad gaat het blijkbaar niet zo; het meisje achter de kassa moest ook haar eigen bestelling bij elkaar zoeken. En ik denk dat ze een zuurstoftekort bij geboorte heeft gehad ofzo. Ze besloot namelijk niet het bonnetje met de bestelling in haar hand te nemen, en in 1 keer alles bij elkaar te zoeken. Nee, ze keek wat het bovenste artikel was, pakte dat, en liep er weer mee terug naar de kassa. En dat zo'n 14 keer.

    En dankzij die HOERRRRR, die eigenlijk ergens bloedend in de goot zou moeten liggen, had ik dus geen double bacon double cheese-moment. Ik kon niet eens een shake bestellen! Gatverdamme, wat een hoer, en wat een schijt-toko.

    Nou, en sindsdien is mijn weekend er eigenlijk niet veel beter op geworden. Toen ik Zaterdag uit de supermarkt liep ging het bijvoorbeeld keihard regenen. Op een verjaardagsfeestje in een karaoke-bar werd weer eens pijnlijk duidelijk dat ik helemaal niet kan zingen. Toen ik over mijn balkonhekje mijn dekbed ging luchten, ging het ineens keihard regenen, maar dat had ik pas 10 minuten later door.

    En toen ging ik vandaag de was doen. Ik checkte nog even of ik mijn huissleutels wel, zoals gebruikelijk, in mijn linkerzak had zitten. Maar toen ik terug kwam uit het washok, bleken dat mijn fietssleutels te zijn. Dus ik kon mijn huis niet meer in. Mijn buurvrouw kwam al snel met een hamer aan zetten, en ik heb vervolgens heel aarzelend mijn eigen ruiten ingeslagen. Letterlijk. En nu heb ik een gat in mijn voordeur. Gelukkig loop ik niet gelijk het risico dat er keihard ingebroken wordt, want je komt niet zomaar de galerij op, en als ik de deur op slot doe kom je er uberhaupt niet in. Morgen wordt alles weer gefixt.

    Maar wat me nog het meeste irriteert, is dat ik al anderhalve week niks van het hockeysletje heb gehoord. Anderhalve week geleden aan de telefoon was hij nog zo enthousiast, wilde hij graag langskomen enzo. Maar daarna volgde een radiostilte van heb ik jou daar. Nu is het uberhaupt naief om te denken dat je misschien ooit gelukkig kunt worden met iemand die aan de andere kant van het land woont en het nog drukker heeft dan jijzelf, maar ik ben graag naief.

    In het kader van 'opgeruimd staat netjes' heb ik hem uit mijn MSN lijstje en mijn GAY.NL lijstje gehaald. En dat is meneer ongetwijfeld niet eens opgevallen. Terwijl ik het niet kan laten om ieder uur even zijn profiel te checken, of er misschien ineens iets nieuws op staat. Bah.

    Oh, en mijn postbode zuigt.

    Als dit nog een week zo doorgaat, haal ik mijn LIDL-tas maar weer eens tevoorschijn.

    19-10-05

      16:13:12, by S p r k .   , 517 words  
    Categories: Categorie-loos

    I Like The Way (Darren Hayes)

    Nou. Gisterenochtend heb ik gewoon gedoucht voordat ik naar kantoor ging, zoals ik dat iedere ochtend doe. Maar toen ik thuis kwam was er ineens geen warm water meer. En in de hal hing een briefje, dat er melding van gemaakt was.

    Juist ja. Vanochtend vroeg om kwart over 7 was er natuurlijk nog geen warm water, want blijkbaar kan dat 's avonds niet gefixt worden. Dus heb ik mijn werk gemaild en gezegd dat ik een ochtend vrij neem. Als ik niet kan douchen, ga ik ook niet de deur uit. En ik ga ook niet met een waterkoker en een washandje mezelf wassen. Ik woon godverrrdomme niet in Westerbork aan Zee ofzo.

    Als het goed is komt vanavond de lekkere worstelaar uit Jemen langs. Hij wilde Zondag al langskomen, maar toen had ik een feestje. ,,Ik ben veel beter dan je feestje!" zei hij aan de telefoon. En hoewel ik hem best de gelegenheid wilde geven om een en ander nader toe te lichten, ga ik natuurlijk niet mijn vrienden afbellen om vervolgens iemand z'n Pommetje even te Horlepiepen.

    Maandag was er even radiostilte, maar gisterenmiddag kreeg ik ineens weer een SMSje. ,,Vanavond?" las ik. En da's raar, want volgens mij is het een moslim, en dan mag je overdag helemaal niet aan seks denken! Laat staan inventariseren of je na zonsondergang seks kunt gaan hebben! Maar goed, ik ging naar de sneak, dus ik SMSte terug dat ik pas om half 12 thuis zou zijn. En da's te laat, want hij moet altijd vroeg op, blijkbaar. ..Wat leven is dit?" antwoordde hij. Mja, hij spreekt niet helemaal vloeibaar Nederlands, inderdaad. Maar ik neem aan dat hij dat weer ergens anders mee compenseert.

    Hij SMSte net weer. Ik legde telefonisch even mijn moeilijke situatie uit. ,,Ja, eh... Ik ben dus al de hele dag thuis, want..." vertelde ik. ,,De hele dag al? Geen smsje, geen telefoontje, helemaal niks... Is er iemand anders bij je over de vloer?" Oeh, bezitterigheid en jaloezie! Ik hou er nu al van! ,,Nee, mijn verwarming doet het niet, en ik heb ook geen warm water. Ik heb vandaag nog niet eens kunnen douchen." Toen mompelde hij iets onverstaanbaars, waar ik uit concludeerde dat hij om 8 uur langs wilde komen. ,,Als het goed is wordt het allemaal nog gefixt vandaag, dus ik SMS je wel als ik heb kunnen douchen." Dat was blijkbaar goed.

    Want ik bedoel... Ik kan op dit moment niet eens mijn poesje wassen! En bovendien; als ik eventueel een koude douche zou nemen, moet je weer rekening houden met het feit dat bepaalde lichaamsdelen dan jammerlijk inkrimpen. En ik heb daar geen ervaring mee, dus ik heb geen idee hoe lang het dan duurt tot ze weer tot hun normale staat zijn 'ontkrompen'.

    Ik ga ondertussen maar een beetje hier in huis opruimen. Daarnaast wil ik graag nog een paar losse mededelingen doen;

    - de Rabobank zuigt
    - de Belastingdienst ook
    - zorgverzekeraar Agis bovendien ook
    - ik ben er eindelijk achter in welk bakje je precies je wasverzachter moet schenken, mijn slipjes zijn nog nooit zo knuffelbaar geweest

    15-10-05

      17:44:10, by S p r k .   , 564 words  
    Categories: Categorie-loos

    La Dolce Vita (Zazie)

    Soms zijn er van die dagen op kantoor dat ik het ineens heel druk heb. Weetjewel, soms heb je gewoon je werk, soms heb je het weleens wat druk, en soms heb je het ineens echt heel druk. Het overzicht totaal kwijt en compleet in de stress. Dat je helemaal een beetje door het kantoor loopt te trillen.

    En dan zal je net zien, dan moet je aan het einde van de dag, terwijl je nog je trein probeert te halen, nog even 20 hele kleine schroefjes in hele kleine gaatjes draaien. Ik noem maar een willekeurig voorbeeld. Ik was in de trein nog niet uitgetrild. Sterker nog; ik zit hier alsnog een beetje te vibreren. En we zijn inmiddels alweer 3 dagen verder, nota bene.

    Om tussendoor toch nog enigszins te ontspannen was ik Woensdag en Donderdag naar de nieuwe voorstelling van Brigitte Kaandorp in Carre. Nouja, dat ontspannen, dat viel ook wel weer mee, want ik was net thuis, en toen moest ik heel snel eten, even iets anders aantrekken, snel tanden poetsen, en toen alweer keihard naar Carre rijden.

    D'r nieuwe show is echt een beetje slecht. Ze zal wel gelukkig zijn ofzo. Dan gaat al je artistieke inventiviteit naar de knoppen. Het overkwam Bjork, het overkwam Tori Amos, en nu is het blijkbaar Brigitte ook overkomen. En leuk voor d'r, dat ze gelukkig is, echt waar. Maar het is niet goed voor je carriere. Verder heeft ze blijkbaar het Tineke Schouten verzadigingspunt bereikt; net niet meer genoeg nieuwe dingen kunnen verzinnen, waardoor je hele stukken uit je vorige shows moet herkauwen. Ik werd echt een beetje onwel van het hele Lenette van Dongen laten-we-er-een-professionele-show-met-een-moraal-van-maken sfeertje.

    Toch waren er wat hoogtepunten; een paar zeldzame momenten wanneer Brigitte in d'r eentje op het podium zat te vertellen over d'r prive-leven. En het liedje "Weg", over haar echtscheiding. Het moment waarop ze tegen het einde van de show een heel liedje door een megafoon zong heb ik beide avonden met open mond bewonderd. Dat dan weer wel.

    Enfin, Vrijdagavond was ik blij dat ik gewoon even thuis kon zijn, een beetje kon hangen, weer eens wat dingetjes kon downloaden, m'n vaatwasser weer eens in kon ruimen, en andere rustige dingetjes. En toen had ik het ineens door. Het is echt compleet uit met de pret. Met het gelanterfanter. Ik het het zowaar ineens druk. Gezellige avonden met vrienden moeten ineens een week van tevoren ingeplanned worden. En dan is het nog maar hopen dat ik overdag niet compleet uitgewoond ben op kantoor. En ik moet duidelijk minstens 1 avond per week 'niets doen', anders lijkt het net of ik een lichte vorm van Parkinson heb.

    En het klopt ook eigenlijk wel. Sterker nog; ik zat er laatst op de fiets nog over te filosoferen. Als je heterosueel bent, ben je ongeveer vanaf je 65ste 'bejaard'. Sommigen net iets eerder, sommigen net iets later, maar meestal rond je 65ste. En om dat leed een tikje te verzachten krijg je van de overheid dan een soort pas, zodat je hier en daar nog eens wat korting krijgt enzo.

    Maar als homo zijnde is die leeftijd natuurlijk niet 65! Als homo zijnde ligt die leeftijd volgens mij eerder rond de 40! En als je pech hebt, dan is het zelfs 35! Ik word over precies een maand 25. Op 15 november. Mijn beste jaren liggen achter me! Maar waar dan, vraag ik me af?

    09-10-05

      15:11:02, by S p r k .   , 642 words  
    Categories: Categorie-loos

    Happy Meal (The Cardigans)

    Sinds mijn moeder dood is, heb ik mijn vader en mijn broer niet heel vaak gezien. Vooral mijn broer niet. En dat vind ik heel erg jammer, want sinds we niet meer onder een dak wonen, kunnen we het stiekem best goed met elkaar vinden.

    Mijn vader en mijn broer zien elkaar wel wekelijks, want mijn vader eet iedere Maandagavond bij mijn broer. De laatste keer dat we allemaal bij elkaar waren was met Kerst, en daarna heb ik mijn broer in September nog een keertje gezien, toen ik toevallig vrij was en hij advies wilde over een nieuwe DVD-speler.

    Dus besloot ik dat we elkaar vaker moesten gaan zien. En wat is er handiger, praktischer en eenvoudiger, dan om eens in de zoveel tijd op Maandag bij mijn broer aan te schuiven, als mijn vader daar toch al mee-eet? Op Maandag werk ik thuis, dus dan kan ik nog een beetje op tijd de trein naar Hoofddorp pakken. Ik vond het zelf eigenlijk een geniaal idee.

    Maar toen ik het aan mijn broer voorstelde zei hij, en ik citeer ,,Da's wel een hele makkelijke manier om onder het mom van 'gezellig' van een ander te profiteren!" Nouja! Alsof ik het voorstel wegens het grote financiele voordeel dat door zo'n actie te behalen valt! Alsof een treinkaartje naar Hoofddorp niets kost!

    Die keer daarvoor had mijn broer al een keer opgemerkt dat ik iedereen best een keer bij mij thuis kon uitnodigen voor een etentje. Nou heb ik al sinds 2 jaar geen eettafel meer, en mijn appartement is nu eenmaal niet zo groot, dus dat leek me niet zo'n geslaagd idee. ,,Oh, maar je mag ons ook wel mee uit eten nemen, hoor!" Juist ja. Alsof ik 5 man, inclusief mijzelf, kan trakteren op een etentje. Ik ben niet voor niets extra gaan werken. Het is niet dat ik een laag inkomen heb, maar mijn vaste lasten zijn hoog en ik kan totaal niet met geld omgaan. Dus dat zit er echt niet in.

    En als echt het hele budget omgegooid moet worden omdat er een keertje iemand extra aanschuift tijdens het eten, stel dan voor dat ik een toetje meeneem ofzo.

    Maar nee. Het is hem allemaal in het verkeerde keelgat geschoten. Ik vond het echt een hele rare, kwetsende reactie, en zei ,,Nou, goed, dan niet. Dan zie ik je wel weer eens een keertje." Tot zover mijn goede bui op Vrijdagmiddag.

    En toen heb ik ook ontdekt dat mijn beste vriend al jarenlang gelijk heeft; ik ben een emotie-eter. Want op het station bleek de Burger King zomaar een dagje eerder zijn deuren te hebben geopend. Dus ik heb heel fijn een Whopper met kaas gegeten. En die was onwijs lekker. Minder lekker was het feit dat er spontaan geen treinen meer reden. Gelukkig kon ik nog met een collega meerijden, maar uiteindelijk was ik wel pas om half 8 thuis. Minder fijn.

    De volgende dag ging ik lunchen met LeFruit en Obbie. En als ik een ding heb geleerd die middag, dan is het wel dat je nooit met gaan winkelen met een vrouw van de (half-)negroide overtuiging. Want serieus; alle beveiligingspoortjes gingen uit voorzorg piepen, zodra we in de buurt kwamen.

    Obbie heeft me overigens nog een heel lief roze kussen gegeven, waar mijn poesje mooi op kon gaan liggen. Helaas wil mijn poesje er niets mee te maken hebben. De relatie tussen poesje en mijzelf is uberhaupt nogal bekoeld. Ik vind dat ze alleen maar aanhankelijk is op haar eigen voorwaarden, zij vindt... Eh... Nou, dat kan ik dus niet verstaan, maar ze vindt ongetwijfeld van alles, want ze miauwt voortdurend. En ze wil naar buiten. Alsof ze daar niet meteen morsdood wordt gereden door een bezorgjongen op een scooter. Ben benieuwd of ik dit nog 10 jaar vol houd. Of hoe lang leven die beesten ook alweer?

    03-10-05

      11:20:46, by S p r k .   , 481 words  
    Categories: Categorie-loos

    Doughnut Song (Tori Amos)

    ...zo ben je heel fanatiek, gemotiveerd en gezond bezig, en zo schuif je een fijne Dr. Oetker pizza naar binnen.

    Donderdagavond had ik niet zoveel zin om fanatiek te sporten en weer een smakelijk blik groentensoep open te trekken, dus ben ik naar de Albert Heijn gelopen. Daar ontdekte ik zomaar dat Dr. Oetker een hele nieuwe pizza op de markt had gebracht, met rode ui en diverse soorten kaas! Ik zeg: overmacht. En als je al een week of 2 niet meer hebt mogen genieten van zoiets machtigs, dan is het dubbel genieten.

    Vrijdag op kantoor was het ineens hysterisch druk en ben ik 's middags maar even in Sobibor gaan zitten, helemaal authentiek in de barakken enzo. Iedereen was aangenaam verrast om me te zien. Ikzelf was vooral aangenaam verrast door de plakjes ossenworst die daar 's middags in de kantine voor het grijpen lagen. Uiteindelijk ben ik een uurtje langer gebleven om aan wat dringende zaken te werken. Op de terugweg klopte bij Almere-Buiten ineens een Muppet op het raam, heel enthousiast en op slippers. Dat was dan wel weer een leuke verrassing. Daarna ging mijn fiets weer kapot, maar daar zal ik verder geen aandacht aan besteden, hij doet het inmiddels weer. Maar spaken blijken toch fexibeler dan je in eerste instantie zou denken, da's alles dat ik erover kwijt wil.

    Zaterdag ben ik gaan lunchen met twee vriendinnen. Onder het genot van een broodje zalm met wasabimayo en avocado hebben we al onze liefdesperikelen even doorgenomen. Ik vertelde over de worstelende Jemeniet die momenteel voor zijn zieke moeder zorgde, de 19-jarige dorpeling die teveel wordt gecontroleerd door zijn ouders, de nep-vegetarier die me heel eng via iemand anders z'n gay.nl acocunt probeerde uit te horen, en over de meest interessante: het hockeysletje dat ik had uitgenodigd om Zondag mee naar de Trut te gaan.

    Nadat ik een verhaal te horen kreeg over hoe 1 van de dames de voicemail van haar eigen sletje compleet had volgescholden, werd ik nog even door beide dames op de vingers getikt. Het was volgens de dames namelijk helemaal niet verstandig om het hockeysletje te adviseren om zondag overdag keihard aan z'n paper te laten werken, zodat hij 's avonds mee kon naar de Trut. ,,We zien het somber in, Martijn. Die gaat Zondagavond echt niet met je mee." aldus beide dames.

    Zondag in de namiddag was het hockeysletje inderdaad in geen velden of (digitale snel-)wegen meer te bekennen. Ik hoopte eerst nog even dat 'ie gewoon spontaan zou langskomen zonder eerst te bellen, zoals dat ook weleens gebeurt in films met bijvoorbeeld Renee Zellweger en die hoer van een Meg Ryan. Maar helaas.

    Toen ik om middernacht thuiskwam uit de Trut zag ik dat het hockeysletje me nog wel digitaal bedankt had voor een liedje dat ik hem eerder die middag had gestuurd. Ik haat het wanneer vrouwen gelijk hebben.