Archives for: November 2005

    30-11-05

      18:37:48, by S p r k .   , 724 words  
    Categories: Categorie-loos

    De herfst heeft hiv #2

    Vanochtend was het droog, dus ging ik op de fiets met een lege maag richting het station. Maar ik was nog niet eens van de stoep af, toen het mis ging. Hoewel het mij niet was opgevallen, bleek de weg spekglad te zijn. Mijn achterwiel slibde onder me vandaan, ik ging onderuit en mijn vingers zeiden 'krak'.

    Hoer.

    Alle fietsers aan mijn kant van de weg reden gewoon ongeinteresseerd door, terwijl ik overeind probeerde te komen. Ik lag net voor de brug, midden op de weg, dus de kans was groot dat een aankomende auto me niet zou zien. Ik liep met fiets en al de stoep weer op, terwijl ik verging van de pijn. ,,Niet flauwvallen, niet flauwvallen..." zei ik tegen mezelf, en ik liep van de weeromstuit maar weer terug naar de plek waar mijn fiets altijd staat. Ik zette mijn fiets tegen het rek, en toen viel ik op de grond. Ik zag allemaal licht voor mijn ogen en kon niet meer opstaan.

    Gelukkig kwam er net een meneer langslopen met een grote hond. Ik vertelde onsamenhangend wat er was gebeurd, en vroeg of hij mijn fiets op slot wilde zetten. Daarna vroeg hij mijn telefoon en belde hij 112. Ik kreeg mijn telefoon al snel terug. en de man aan de andere kant van de lijn vroeg of ik naar het ziekenhuis kon komen. ,,Nou, nee, ik kan niet eens opstaan, volgens mij kan ik ieder moment flauwvallen."

    Ondertussen was er een andere vrouw met hond bij komen staan, en die ging een bekertje water voor me regelen. Uiteindelijk kon ik bij een accountantskantoor even op een bank gaan liggen wachten tot de ambulance er was. Dat duurde nog best lang, maar uiteindelijk werd ik op een brancard gelegd en reden we naar het ziekenhuis. ,,Je bent verder niet in levensgevaar ofzo, maar het is erg druk op de weg, dus we doen even de sirenes aan!" riep de chauffeur. Ik vond het een beetje theatraal allemaal, maar ook wel weer spannend.

    In het ziekenhuis werd ik eerst onderzocht door een nog knappere versie van Sandra Bullock, maar dan met krullen. Maar ik was te versuft om te vragen of ze draagmoeder wilde worden. Ik viel nog steeds de hele tijd bijna flauw als ik naar een andere afdeling moest lopen, dus alles ging via brancard. This is what I call travelling in style.

    Mijn pink en ringvinger bleken gebroken te zijn. Ik vond mijn ringvinger nogal anders staan dan eerst, maar uiteindelijk hebben ze dat niet recht gezet. Gelukkig kreeg ik ook een fijn Diclofenac-spuitje, en een receptje. Ik ben wel helemaal in het gips gezet, tot vlak voor mijn elleboog. En de laatste arts die me heeft onderzocht was een soort Jamie Oliver, maar dan met donker haar, en met hem heb ik volgende week ook weer een checkup-date. Hoezee!

    Ik was nog steeds duizelig, dus ik heb Simone gebeld en gevraagd of ze me kwam ophalen. Ze had zelf ook nog niks gegeten, dus zijn we samen even een broodje gaan eten. Daarna heeft ze ook nog heel lief mijn fiets goed op slot gezet! Echt fijn dat er (bekende en onbekende) mensen zijn die op dit soort momenten toch even goed voor je zorgen. De wereld is wat dat betreft misschien nog niet zo corrupt als ik dacht.

    Het is echt onwijs kut om maar 1 hand te kunnen gebruiken. Typen is echt een hel, dus ik weet even niet hoe ik dat qua werk ga oplossen. Verder kan ik niet meer met mes en vork eten en duurt het serieus 5 minuten om alles weer in te pakken nadat ik heb geplast. Ik ga nog wel naar Parijs, want daar ben ik echt aan toe, maar Obbie moet me bij de GAP maar aan- en uitkleden :) Ze heeft m'n piemel toch al eens gezien. Ik heb van de PZ-homo vandaag vrij gekregen op kosten van de zaak, dat is dan wel weer heel sympa van hem.

    Ik ben echt benieuwd hoe ik de komende dagen allerlei alledaagse handelingen ga verneuken... En hoe het zal gaan op kantoor. Met links typen gaat zoooooo langzaam en met allemaal fouten... Maarja, ik kan ook weer niet 4 weken ziek thuis gaan zitten; niemand kan mijn werk echt overnemen, en ik krijg dan ook maar 70% uitbetaald.

    Morgen updates over douchen, werken en inpakken!

      01:03:53, by S p r k .   , 708 words  
    Categories: Categorie-loos

    De herfst heeft hiv

    Moeder Natuur is een verbitterde oude vrouw met een bochel en een vaginale schimmelinfectie. THERE, I said it!

    Ik werd vanochtend wakker. En ik heb tegenwoordig een elektriciteitschakelaartimerdingetje voor mijn elektrische bonuskachel, dus het was gelukkig eens een keer niet IJSkoud. Ik deed het licht aan in mijn badkamer, en Madonna begon meteen Lucky Star te zingen. Want zo is zij, en ik heb dat bovendien zo ingesteld. Enfin, mijn hele ochtendritueel volgde, en ik keek even uit het raam. Kurkdroog. Dus ik besloot om mijn FIETSEN naar CS-schema aan te houden.

    Maar toen ik uit de lift stapte en de hal in liep, zag het er buiten toch ineens nat uit. Misschien had iemand wel een emmer water omgegooid ofzo. Nu is 7:40 een beetje een raar tijdstip om je ramen te gaan lappen, maar ik heb rare buren.

    En toen kwam ik buiten. ,,FUUUUCKK MEEE!" riep ik geschokt. Het regende. Het regende en het was ijskoud. Het was ijskoud en het regende. En het was bovendien te laat om nog om te schakelen naar mijn TRAMMEN naar CS-schema. Dus fietste ik heel snel door de vrieskou en de regen naar het station.

    En toch had ik nog maar 2 minuten om mijn trein te halen. Dus ik rende het station in, de trap op enzo... En er stond gewoon geen trein meer bij het spoor. Dus ik zei hardop ,,Nou, tot zover mijn trein. Hoerrrr." Maar toen zag ik toch nog iemand een sprintje trekken. En inderdaad; mijn trein stond op het spoor ernaast. En toen kon ik hem net nog halen!

    Ik stapte trots maar ook gefrustreerd de coupe in. Ik ben nu 8 kilo afgevallen (hoezee, bitches), maar mijn conditie is er nog niet op vooruit gegaan ofzo. Dus ik had het ontzettend warm. ,,Als er geen raam open gaat, dan kleed ik me uit." zei ik retorisch. En er ging een raam open. Wel twee.

    Vanmiddag had ik de 'laatste 2 uur vrij' genomen zodat ik op tijd naar het concert van Missy Elliott kon. Uiteindelijk was ik nauwelijks in de stemming voor een rappende vrouw van de negroide overtuiging in een rolstoel, dus ik heb gecancelled. Maar die 2 uurtjes bleven staan! Dus nu had ik zomaar tijd voor boodschappen en allerlei andere fijne activiteiten!

    Helaas had een mevrouw bij de receptie niet doorgegeven dat graag ik om 15:30 uur met het busje naar het station gebracht wilde worden. Wel een jaar geleden mailen dat de kans groot was dat mijn kat zichzelf zou ophangen aan een kattenspeeltje terwijl ik op kantoor zat, maar niet doorgeven hoe laat ik naar het station wil. Ik snap de logica ook niet. Uiteindelijk kwam de chauffeur nog ruim op tijd aan, maar bleef hij heel lang staan aarzelen bij een ander gebouw, dus toen had ik alsnog de trein gemist. Fijn. Ik zeg er verder niets over, het is mijn eigen schuld dat ik nog steeds niet heb gesolliciteerd bij de HEMA.

    Maar er is ook een lichtpuntje; Vrijdagochtend zit ik in de trein naar Paris! Mais oui! I was walking down ze street and zis man came up to mie and he said ,,Do you want to be a model?", I said ,,Sure!" and next day, I was on ze cover of VOGUE. (als je je afvraagt que est-ce que tu bedoel? dan moet je even de film "Superstar" huren).

    Ik ga samen met Obbie, die heeft bij wijze van verjaardagskadokie de helft van een reisje naar Parijs cadeau gedaan. En ik ben echt toe aan een uitje. Bovendien heb je in Parijs Lipton Ice Tea met frambozensmaak, mais oui. Ik heb al besloten dat Obbie en ik de hele dag in Supermodel Documentary Hour make-up moeten rondlopen, zodat we na afloop geen enkele foto meer hoeven te retoucheren. Bovendien ben je als toerist toch ook een vertegenwoordiger van je land van herkomst, en ik wil de mensen in Parijs laten zien dat we in Nederland ook heus wel Lancome producten kunnen krijgen.

    Het lijkt me ook heel fijn om in ieder geval iets te eten waar dan warme brie in zit, en waar de brie dan als een soort witte vloed uit loopt. Daar kijk ik nu al naar uit en dat is bovendien misschien zelfs een filmpje waard!

    27-11-05

      14:06:00, by S p r k .   , 1261 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het 7-stappen plan

    Na alle perikelen rond meneer AA, het hockeysletje en diverse andere types, wordt het eens tijd om het helemaal anders aan te pakken. Het is tijd om een oude failsafe methode weer van stal te halen. Het 7-stappen-plan! Eigenlijk heb ik dit plan gedeeltelijk gekregen van een vriend van me. Op een goede avond in de iT, heeft hij me onder invloed van de nodige pilletjes het een en ander toegelicht. Maar ik heb het uitgewerkt! Ondanks dat ik zelf eigenlijk nog nooit echt een echte relatie heb gehad, acht ik mezelf prima in staat om anderen erover te adviseren.


    Sommige mensen hebben deze tekst misschien al eerder gelezen, in 1999, maar deze versie is helemaal bijgewerkt aan het nieuwe leven en kan dus met recht het nieuwe generatie 7-stappenplan genoemd worden.


    Ten eerste kan het verstandig zijn om eerst even te polsen of de persoon die interesse in je toont (of lijkt te tonen, maar het eigenlijk helemaal niet meent, en dan zomaar 3 weken niets van zich laat horen, godverrrrdomme) wel mijn 7-stappen-plan waard is. Doe eens een BKR-check
    , vraag eens rond, observeer hem eens in zijn natuurlijke habitat. Vooral de kredietwaardigheid is belangrijk. Bijvoorbeeld; het ideale aantal kredietkaarten is 2. En kredietkaart is te weinig, dan is hij mogelijk krenterig en hoef je dus geen uitbundige 'relatiegeschenken' te verwachten. Drie of meer kredietkaarten is teveel; de kans is groot dat hij zijn rekeningen niet betaalt. Dan wil je hem later in jullie relatie bellen om te vertellen dat je klaar bent voor een nieuw 'relatiegeschenk', en dan is pardoes zijn telefoon afgesloten. Dus het ideale aantal kredietkaarten is TWEE. Een voor hemzelf, en een om aan jou uit te lenen.


    Het is tevens raadzaam te controleren of meneer een beetje gevoel voor ritme heeft. Als hij goed kan dansen, is dat alleen maar een pre. Want mensen die goed kunnen dansen, zijn gemiddeld genomen vaak beter in bed! Als hij mensen links en rechts knockout slaat met z'n armen omdat hij een jaren '70 pasje wil doen - NEXT.


    Stap 1:

    Je bent in een club, of een bar (of gewoon in het literair cafe in de Bijenkorf met een saucijzenbroodje en een glaasje rose), en je ziet dat iemand naar je kijkt. Probeer dan onmiddelijk met iemand anders te gaan flirten. Als er kleine kinderen rondlopen; til er eentje op. Dat staat aandoenlijk. Als je al met een vriend in gesprek was, kijk dan geinteresseerd en glimlach regelmatig. Daardoor ziet hij meteen dat je een leuk karakter hebt.


    Stap 2:
    Als hij naar de toe komt, mag je alleen met hem praten als hij je iets te drinken aanbiedt. Sommige mensen gaan zo ver om meteen een dure cocktail te bestellen en na 1 slokje te zeggen dat ze geen dorst meer hebben, om te laten zien wat ze waard zijn. Dat vind ik zelf nogal wat gedurfd. Er zijn 3 signalen die je laten weten dat het tijd is om door te gaan naar de volgende persoon;

    a) hij biedt je niets te drinken aan
    b) hij verwacht dat jij hem iets aanbiedt (le pardon?)

    c) hij duwt je een tientje in je hand en zegt ,,Gin-tonic en neem jij ook maar iets lekkers!"


    Denk aan je zelfrespect! Althans, wel op dit soort momenten.


    Stap 3:
    Aan het einde van de avond mag hij je best een kusje op je wang geven. Althans, als hij niet de hele avond heeft gepraat over zijn ex vriend(in), de moeizame relatie met zijn vader, en belastingontduikende praktijken. Geef hem je telefoonnummer.


    Stap 4:

    Bel de KPN om je telefoonnummer te disconnecten/wijzigen. Is dit niet mogelijk, schaf dan een nummermelder aan en neem de telefoon NIET aan als hij belt. Neem voor de zekerheid dan ook maar niet de telefoon aan als je het nummer niet herkent of als het display 'nummer onbekend' weergeeft. Dit voor een periode van 3 weken. In deze periode is het ook onverstandig om uit te gaan. We moeten zorgen dat je onbereikbaar bent zodat hij naar je gaat verlangen. Goud is zoveel waard, omdat er zo weinig van is! Een waar woord, al zeg ik het zelf.


    Sub-stap (met dank aan Mw. S. H. te A.): ,,Sprk, wat een GEWELDIG plan! Ik had eerst mijn bedenkingen, vooral wat stap 4 betreft, maar het werkt dus echt! Ik heb nog een tip; zorg dat een wederzijdse vriend hem opbelt om te zeggen dat hij je op een feest heeft gezien. Probeer te zorgen dat die vriend tegen hem zegt dat je ontzettend veel sjans had en dat alle mannen daar aan je lippen hingen. It worked for me."


    Dank je wel, Simone!


    Stap 5:
    Na 3 weken mag je weer uitgaan. Ongetwijfeld zul je hem dan tegenkomen. Het is zelfs toegestaan om met hem mee naar huis te gaan, en bij hem op de bank wat met hem te zoenen. Inspecteer zijn huis wel even op een overvloed aan blauwe enveloppen, gebrek aan cosmetica (,,Ik gebruik SANEX voor alles en daarmee uit!"-types), Vitamine B12-pillen (,,Vlees is moord!"-types) en erectie-pillen (want A good man is hard to find, but a hard man is good to find!). Check bovendien op pindakaas, pindarotsjes, pistacheijs, chocola met praline en gevulde koeken. Want als hij zoiets NIET in huis heeft, is het waarschijnlijk zo'n type dat overal allergisch voor is. En zoals Meg Ryan ons al in Sleepless in Seattle leerde: met dat soort types word je HEUS niet gelukkig.


    Als hij met je naar bed wil zeg je ,,As if, ik heb mijn period!" en vervolgens ga je naar huis.


    Stap 6:

    Herhaal stap 4. Dank je wel, Simone.


    Stap 7:
    Als je hem daarna alsnog tegenkomt, of hij probeert je te bellen, dan kun je met hem doen wat je wilt. Probeer jezelf in te houden, en laat hem niet gelijk na 1 date je punani proeven.


    Na het 7-stappen plan is het raadzaam om je ook aan bepaalde richtlijnen te houden;

    - Als je het goed hebt gedaan, hoef je hem nooit te bellen. Want hij belt jou altijd een dag voordat jij van plan was om hem te bellen. Wanneer je hem aan de telefoon hebt, is het verstandig om altijd als eerste het gesprek te beeindigen. Al dan niet met excuus. Als je hier moeite mee hebt, kun je bij iedere zichzelf respecterende speelgoedwinkel een apparaatje kopen die geluiden van een deurbel, telefoon of overal kunnen simuleren. Als hij je iedere dag belt, zeg hem dan dat hij je benauwt. Ik bedoel, jij hebt wel iets anders te doen dan maar klaar zitten bij de telefoon. Epileren bijvoorbeeld.
    - Als je met hem uit eten bent, op zijn kosten uiteraard, neem dan maar 1 of 2 happen van je belachelijk dure toetje. Als hij je vraagt waarom je niet meer wilt, antwoord dan steevast met ,,Je wil toch dat ik er goed uitzie voor je?"

    - Voor al die nostalgische momenten waarop je met hem door de stad gaat lopen, is het handig om een beveiligingsmechanisme in te bouwen, mocht je types uit je verleden tegenkomen. Je wil natuurlijk niet dat retro en je nouveau aantekeningen gaan vergelijken. Een kort gesprekje over het Speak When You're Spoken To-principe is meestal afdoende.
    - Als hij regelmatig blijft slapen, zet dan een klein extra wekkertje dat alleen jij kunt horen. Stel dat wekkertje in zodat het een kwartier eerder af gaat dan de 'main' wekker. Dan heb jij even de tijd om te zorgen dat alles er weer fris uit -ziet en -ruikt. Naast het essentiele tandenpoetsen kun je mooi even je haar hermodelleren, deo aanbrengen en - god forbid - wallen wegschminken.



    Succes! En tips zijn welkom!

    20-11-05

      02:05:47, by S p r k .   , 647 words  
    Categories: Categorie-loos

    The Dumbing Down Of Love (Frou Frou)

    Het is moeilijk om te bevatten. Ik had zelf wel al het vermoeden, maar om het nu zo keihard zwart op wit te zien, is wel heel erg confronterend. Op NU.nl staat het volgende: ,, Als de eerste liefde van een jongvolwassene goed verloopt, is de kans relatief groot dat het in de rest van het leven ook goed gaat met romantische relaties."

    Nu weet ik niet of ze hiermee de eerste echte verliefdheid bedoelen, of het eerste 'penetratiecontact', zal ik maar zeggen...

    Ik zal het chronologisch van me af schrijven;

    Mijn eerste 'penetratiecontact' was op de tender age van 16-en-drie-weken. Ik was jong en onschuldig (wat dat betreft is er in de loop der jaren gelukkig weinig veranderd) en ik was bovengemiddeld benieuwd naar seks (wat dat betreft is er in de loop der jaren vreemd genoeg ook vrij weinig veranderd). Op internet (IRC, herinner ik me nostalgisch) werd ik aangesproken door een jongen die 9 jaar ouder is dan ik. Al snel werd ons gesprek telefonisch voortgezet. En binnen 2 dagen had hij me zo ver dat ik met de bus naar Amsterdam ging om hem te ontmoeten.

    Ik had nog nooit met iemand gezoend en ik was nog nooit uit geweest. Amsterdam kende ik niet, afgezien van een klein gebied met de Dam als epicentrum. We gingen winkelen in het geflopte winkelcentrum De Kolk, en daarna gingen we naar de Reguliers. Mijn allereerste keer in een gay bar. Soho bestond nog niet, en Arc al helemaal niet. Ik was bloednerveus, en toen zat er ook nog iemand aan de draaiende bar met hetzelfde overhemd als ik.

    Onbevangen (en onontgonnen) als ik was, trok ik mijn overhemd uit, want ik wilde niet in elkaar geslagen worden. Ik ging geestelijk helemaal kapot in de April, dus gingen we naar zijn huis, op het KNSM-eiland. En daar gebeurde het allemaal. Ik zal niet in details treden, maar er zat ergens aan hem een soort aangeboren luchtblaasje dat daar normaal gesproken eigenlijk niet hoort! Eenmaal thuisgekomen heb ik mijn moeder verteld dat ik 'het' gedaan had en dat ik homo was - vervolgens wist ik net op tijd een anekdote over haar eigen ervaring met anale seks af te breken.

    Een week later had ik weer met hem afgesproken. Toen we weer voor zijn voordeur stonden krabbelde ik toch maar terug, want ,,We kunnen beter geen seks hebben als we niet verliefd zijn."

    *proest*, inderdaad.

    Dus gingen we weer terug naar de stad, en zouden we naar de film gaan ofzo. Eenmaal aangekomen op Amsterdam CS stapten we in een lege tram (de 1, 2 of 5). Daar probeerde hij me over te halen om toch nog terug te gaan naar zijn huis. Toen aanrakingen op bepaalde plekken niet het gewenste resultaat leverde, deed hij zijn broek open en haalde hij zijn ding-met-luchtblaasje tevoorschijn. Ik was dan misschien onervaren, maar ik wist heel zeker dat bijvoorbeeld Meg Ryan nog nooit zoiets had meegemaakt in een romantische film!

    Toen we met de tram op het Leidseplein arriveerden, zag ik een bus langsrijden, riep ik ,,Oh, dat is mijn bus!" en rende ik weg. Het was natuurlijk helemaal niet mijn bus, en daar kwam ik natuurlijk veel te laat achter, maar ik was in ieder geval verlost.

    En dan mijn eerste echte verliefdheid. Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wanneer ik voor het eerst echt verliefd was, en op wie. Misschien op de jongen uit Sneek, die heel erg aantrekkelijk en aardig was, maar helaas de shag-nasmaak in zijn mond probeerde te verbloemen met Fisherman's Friend en bovendien veel te ver weg woonde. Of dan misschien toen op de 17-jarige jongen uit Tilburg die ik ook weer via internet kende, nooit in het echt ontmoet had, maar dagelijks urenlang mee belde. Tot hij uiteindelijk een geflipte man van 32 bleek te zijn.

    Hoe dan ook; van een 'goed verloop' is helaas geen sprake. I'm doomed.

    17-11-05

      22:18:07, by S p r k .   , 454 words  
    Categories: Categorie-loos

    The Waitress (Tori Amos)

    Soms is werken echt een beetje suf. Het was al een stuk drukker sinds mijn Twentse collega met zwangerschapsverlof is. Deze 2 weken is onze data-analyst ook nog vrij, dus ik moet allemaal rapportages van hem overnemen. Niet erg, we gaan gewoon een versnellinkje hoger. Tot zover ging alles goed.

    Maar toen sprak mijn manager me vorige week aan. Hij had van personeelszaken te horen gekregen dat ik mijn uren niet zou maken. Toen ik dat hoorde zag ik meteen een beeld voor me van onze PZ-homo die al masturberend rapportjes uitdraait van hoe laat iedereen met zijn toegangspasje IN- en UIT- is gegaan. IN... en UIT... IN... en UIT... IN... en UIT... IN... en UIT... IN... en UIT... IN... en UIT...

    Nu is het bij ons op kantoor zo dat je 7,5 uur aan het werk moet zijn, daarnaast krijg je 0,5 uur pauze in de baas zijn tijd, en nog eens 0,5 uur moet je pauze nemen in je eigen tijd. Da's dus een dag van 8,5 uur, als je 40 uur in de week werkt.

    Maar die 0,5 uur pauze in mijn eigen tijd nam ik nooit op. Althans; dat deed ik wel, maar dan op de zeer creatieve wijze van 's ochtends een kwartiertje later beginnen en 's middags een kwartiertje eerder stoppen. Niks mis mee, wat mij betreft; ik zit toch niet achter de telefoon.

    Maar blijkbaar heb ik een zonde begaan. Stel je voor, dat je maar een half uur pauze op een dag neemt! Dan ga je hartstikke dood aan RSI! En dan wordt de ARBO heel erg boos op mijn bedrijf! Dat we met 16 man op ongeveer 16 m2 zitten is blijkaar een minder groot probleem.

    Dus voortaan mag Martijn een half uurtje vroeger uit de veren (en nee, ik ben geen ochtendmens). Om 6:45 uur, zodat ik om 8:45 uur op kantoor kan zijn. of ik mag een half uur langer doorwerken, tot 17:45, maar als ik dat doe ben ik pas om half 8 's avonds thuis, en dat is me echt iets teveel van het goede.

    Nou, goed. Maar dat houdt wel in dat ik dan dus voortaan rond 10:30 uur obsessief een kwartiertje een Sudoku puzzel ga zitten maken in de kantine, en 's middags rond 15:30 uur ook. Ongeacht hoe druk het is. En ik ben ook niet meer van plan om 's avonds in mijn eigen tijd via e-mail allerlei vragen van collega's te beantwoorden en zelfs op MSN met programmeurs hele gesprekken te houden omdat een bepaald systeem ineens niet werkt zoals het zou moeten. Ik heb godverrrdomme een heel boekje vol met die puzzels.

    Goed, bij de HEMA werken is ook niet alles, maar dan heb je tenminste wel een fijne discunt van 15% bij de HEMA, V&D en de Bijenkorf!

    10-11-05

      15:11:24, by S p r k .   , 306 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sunlight (Natalie Imbruglia)

    Het weekend was zeer lebendig. Zowel Zaterdagavond als Zondagavond was ik out & about (of, zoals ze in Cañada en Twente zeggen: Oet & Aboet). Alcohol is goed, en iedereen wilde me. Het is fantastisch.

    Maandagavond ben ik helemaal naar Zeeburg gefietst (pittig tochtje!) om het kind van mijn Twentse collega uit te checken. Ik heb haar 2 maanden niet gezien, en in die tijd ben ik 7,5 kilo afgevallen. Ik zat dan ook met smart te wachten op een opmerking ofzo, maar no such luck. Het viel haar sowieso pas tegen het einde van de avond op dat mijn haar heel kort was en niet meer hoogblond. Dat zal wel aan de hormonen hebben gelegen ofzo.

    Ik ben echt heel goed met kindjes, blijkbaar, want hij ging meteen tukken toen ik hem vast had (ik wilde eerst nog een grapje maken over het geven van borstvoeding, maar dat heb ik toch maar achterwege gelaten).

    Omdat ik Dinsdag jarig ben, heb ik voor mezelf ook maar een kadokie gekocht. Ik had er een paar maanden geleden al eens voor rondgebeld, maar Coty heeft hem uiteindelijk op internet gevonden; de waterdichte radio/cd speler! Dat is douchen en voguen tegelijk!

    Ik ben benieuwd of ik hem met gezellige zuignappen kan ophangen, of dat ik er weer voor moet boren. Maar ik kan alles aan!

    Oja, ik heb dit weekend ook het hele weekend Beef Chimichurri van Knorr Wereldgerechten gegeten. Zaterdag vond ik het echt fantastisch. Dus toen ik Zondag niet wist wat ik moest koken, vond ik dat het geen kwaad kon om het weer te maken. En toen was er maandagochtend nog een restje, en omdat het zonde is om dat weg te gooien, heb ik dat ook nog maar opgegeten. Zo ben ik dan ook wel weer. Maar nu ben ik echt flink uit-ge-chimmichurried. Poe hee!

    04-11-05

      13:42:32, by S p r k .   , 728 words  
    Categories: Categorie-loos

    Get Together (Madonna)

    Dit was een hele goede week, muzikaal gezien. Eerst stond het nieuwe album van Kate Bush online, daarna het nieuwe Madonna album, en toen kwam ineens mijn recensie exemplaar van het nieuwe A-Ha album met de post!

    Daarnaast heb ik met een fan uit Engeland wat live concerten van Goldfrapp geruild, en 1 van die concerten klinkt echt waanzinnig goed. Daarnaast heeft de joint effort van mij en een Duits meisje eindelijk resultaat; we hebben nu een Tori Amos concert dat niet officieel op CD is uitgebracht, maar door een Duits radiostation in perfecte kwaliteit is opgenomen.

    Toen kwam ik online ineens Nelson tegen. Een jongen die ik niet persoonlijk kende, maar die wel een keertje mee is geweest naar Sneak Preview. We hebben die avond heel leuk gechat en hij raadde aan om me bij de zoveelste profielensite aan te melden. Ik aarzelde, maar deed het uiteindelijk toch. De volgende ochtend had ik meteen een Engels berichtje ontvangen van iemand die zichzelf mijn 'number 1 fan' noemde. Maar dan wel zonder foto erbij, dus ik herkende hem niet.

    Uiteindelijk bleek het Bertan te zijn die ik al heel lang uit de Trut ken, en die ik altijd vertel dat hij ontzettend cute is en een waanzinnig tof accent heeft. Hij vertelde dat het net uit was met zijn vriendje en stelde voor om naar de film te gaan. En ik hou van spontaniteit, dus we hadden al snel besloten dat we meteen de volgende dag naar de film zouden gaan. The Brothers Grimm, of Elizabethtown. Aangezien ik dacht dat Elizabethtown een of ander kostuumdrama zou zijn, wilde ik daar aanvankelijk niet heen, maar toen ik in de krant wat foto's zag veranderde ik van gedachten.

    Dus gisterenavond stond ik om 9 uur bij Pathe de Munt. En oei. Ik had me zo voorgenomen om tijdens het suikerfeest NOOIT meer de deur uit te gaan, sinds ze 2 jaar geleden vuurwerk in de bioscoop hebben afgestoken terwijl ik ook gezellig een filmpje aan het kijken was. Maarja, afspraak is afspraak, aanvang is aanvang, dus ik kocht mijn kaartje en liep naar de zaal, waar Bertan alvast zat te wachten. Zodra ik op de rolstrap stond, en dit is geen dramatization, brak er in de lobby een vechtpartij uit tussen de bewaking en een stel baldadige knulletjes die de lobby niet wilden verlaten nadat hun film was afgelopen. Haantjesgedrag - ik kots erop. Gelukkig kon de politie snel ingrijpen.

    De film was lang maar enorm de moeite waard. Het draait allemaal om de dood van de vader van Drew (Orlando Bloom) en hoe Drew daar mee omgaat. Op weg naar Elizabethtown, waar zijn vader een hartaanval heeft gekregen, ontmoet hij stewardess Claire (Kirsten Dunst) en nadat hij eenzaam in zijn hotel zit, besluit hij haar te bellen. Vervolgens hangen ze de hele nacht aan de telefoon en lijkt het alsof ze voor elkaar gemaakt zijn.

    Heel veel momenten in de film waren enorm herkenbaar. Te horen krijgen dat een van je ouders is overleden, je reactie als je het lijk voor het eerst ziet, kijken naar oude foto's van familieleden die je niet herkent, en je ineens (maar te laat) realiseren wat je eigenlijk nog met die persoon had willen meemaken. 24 november a.s. is het alweer 2 jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Raar, eigenlijk.

    Maar goed, er was wel meer herkenbaar. Zoals urenlang met iemand aan de telefoon hangen, zonder die persoon ooit te hebben ontmoet, zonder dat je gespreksstof op is, en zonder dat dingen moeilijk of ingewikkeld lijken. Ik zou alleen nooit naar het toilet gaan tijdens een telefoongesprek, maar dat terzijde.

    Daarna ben ik met Bertan nog even wat gaan drinken in de Arc, waar de muziek helaas net iets te hard stond. Uiteindelijk hebben we toch nog een goede 2 uur met elkaar gesproken, en aansluitend ben ik naar mijn onopgeruimde appartement gefietst om veel te laat in bed te kruipen. Ik moet nodig weer de vuile vaat in de vaatwasser zetten, de vuilniszak in de container gooien en mijn schone was in de kast hangen. Ik denk dat na 5 dagen alles inmiddels wel gedroogd is. En sporten, dat moet ik ook. Want het was al duidelijk dat ik op mijn verjaardag geen 48 kilo ging wegen, maar er is wel een ander tussentijds target dat ik graag zou willen halen, maar dan moet ik nog een klein stukje.