Archives for: December 2005

    30-12-05

      15:20:47, by S p r k .   , 511 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de gipsontknoping #2

    Redelijk.

    Eerst moest ik weer rontgenfoto's laten maken. Het was ontzettend rustig op die afdeling, dus ik had het idee dat ik binnen een uurtje wel weer buiten zou staan. Maar toen ik klaar was op de rontgenafdeling liep ik naar geneeskunde 3, en daar zat het helemaal vol. ,,Neemt u plaats, we lopen wel een beetje uit." zei het meisje bij de balie. En het duurde inderdaad lang. Maar goed, ik had even tijd om mezelf te informeren over het al dan niet overspelige gedrag van Linda de Mol, het mislukte restaurant van Rene Froger en de wederopstand van Bonnie St. Claire.

    Dit keer had ik een vrouwelijke dokter. Zo eentje waarvan je weet dat ze tijdens haar studie meerdere malen bewusteloos op de grond in een plas van haar eigen braaksel in de gang voor haar kamer is aangetroffen. De man die de rontgenfoto's had gemaakt zei al dat hij de breuk nog steeds erg duidelijk kon zien, dus ik was niet erg hoopvol.

    Maar het gips mocht eraf! Dus ik mocht naar de gipskamer, waar 'Danny' mijn paarse gips eraf ging ZAGEN. Hij schoot een paar keer uit en leek uberhaupt niet erg zeker van zijn zaak, dus na een paar seconden leek het me beter om mijn blik af te wenden.


    Voor


    Na
    oze spul tussen mijn vingers is een soort jodium en zorgt ervoor dat de huid een beetje uitdroogt. En dat helpt weer tegen ontstekingen enzo. En nee, zo scheef stond mijn ringvinger eerst niet. Althans, hij stond wel scheef, maar dan vooral richting mijn middelvinger en niet richting mijn pink.

    Dat was nog een heel apart gevoel, toen het gips eraf ging. Het was sowieso een stuk kouder, maar mijn hele hand, incl. pols en vingers, was ontzettend gevoelig.

    Mijn dokter vond dat ondanks alles mijn nagels wel gewoon recht stonden, en dat is blijkbaar het allerbelangrijkste in dit soort gevallen. Ik moet nu de komende 3 weken dagelijks oefeningen doen in een bak warm water. Daardoor zouden mijn spieren minder stijf moeten worden. Over 3 weken gaan ze kijken of dat goed gaat, zo niet, dan krijg ik eventueel fysiotherapie.

    Ik heb natuurlijk ook nog gevraagd hoe het zit met computergebruik. Ik mag sowieso de eerste week eigenlijk vrijwel niet mijn rechterhand gebruiken. Als ik echt denk dat het gaat, dan misschien een kwartiertje, en dan weer even rust, etc. Uiteindelijk mag ik steeds langer aaneengesloten mijn rechterhand gebruiken. Ik moet er wel goed op letten dat ik mijn hand al laat rusten voordat hij pijn gaat doen. Anders zou ik het alleen maar erger kunnen maken. Dat klinkt niet echt hoopvol, want mijn linkerarm blijft erg gevoelig en af en toe zelfs pijnlijk.

    Ik zal kijken of ik dit weekend weer een beetje kan sporten (met mitella). Daar zouden de spieren in mijn linkerarm en -schouder misschien wat losser van kunnen worden. En ik ga gewoon heel vaak "Eye Of The Tiger" neurien en wat minder achter de computer, dan moet het allemaal goedkomen. Of zou de installatie van Christopher Reeve nog beschikbaar zijn?

      08:48:46, by S p r k .   , 16 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de gipsontknoping #1

    De lucht ziet er in ieder geval fantastisch uit vanochtend. Zou het een positief voorteken zijn?

    29-12-05

      16:31:03, by S p r k .   , 374 words  
    Categories: Depressief

    Pluto (Bjork)

    Toen ik gisterenochtend in de trein naar Lelystad wilde stappen gebeurde iets raars. Ik stond achter een jongen, die aan de kant stond te wachten tot iedereen was uitgestapt. Op een gegeven moment was er meer dan voldoende ruimte om in te stappen. Een vrouw op leeftijd greep haar kans en stapte in. Maar de jongen die voor me stond, bleef gewoon stil staan.

    Nu ben ik het wel gewend dat mensen uit Flevoland wat traag van begrip zijn, dus ik liep om hem heen en probeerde in te stappen. Maar ineens kwam meneer in actie, duwde me aan de kant en stapte zelf in. Hij keek me boos aan en zei indringend ,,Ik was eerst."

    Tegen die jongen zou ik willen zeggen: ,,GA dan ook eerst, wanker. En je was helemaal niet eerst, ik stond al 20 minuten op dit perron te wachten, eikel. Als zelfs een fucking bejaarde eerder de trein in weet te komen dan jij, dan ben je helemaal niet eerst. Ben je gefrustreerd omdat je voor je 30ste al grijze haren begint te krijgen? Of heb je soms een kleine piemel? Of is het omdat je in Flevoland woont? Get a life, shit slice."

    Ik merk nu ook dat mijn linkerarm er een beetje klaar mee is. Zowel mijn linkerarm als mijn linkerschouderblad doen pijn, en soms kan ik even een seconde niks meer met mijn arm doen. Gelukkig is het toetsenbord van mijn laptop wat kleiner, dat kost me weer iets minder moeite, maar leuk is anders.

    Volgende week zou ik weer fulltime aan het werk moeten, maar dat hangt compleet af van wat er morgenochtend in het ziekenhuis gebeurt. Als de arts vindt dat mijn gips er nog om moet blijven zitten, dan kan ik echt nog niet volle dagen gaan werken met 1 (lamme) arm. Ik weet sowieso niet zo goed wat ik kan verwachten als het gips er wel af mag.

    Onze huisMarokkaan heeft gisteren op kantoor dan wel weer heel nuttige informatie gegeven over het bewegen van je vingers nadat ze heel lang in gips hebben gezeten. Blijkbaar moet je door je eigen pijngrens heen ofzo. Nou, dat lukte me ook niet tijdens een intieme avond met een professionele worstelaar, dus ik houd mijn hart vast.

    28-12-05

      01:32:17, by S p r k .   , 792 words  
    Categories: Categorie-loos

    Upside Down (Tori Amos)

    Zondagavond was het tijd voor Joyeux Noel 2005. Sebastiaan, Robert en ik waren Vrijdag al helemaal boodschappen gaan doen, en Evert en ik zijn Zaterdag bij IKEA een geschikte tafel gaan eh... Huren.

    Ik heb ook maar meteen 4 klapstoeltjes gehaald, dat is altijd handig voor bij een oud-Hollandsche spelletjesavond.

    Het gourmetstel waarop Evert en ik gingen bakken was heel erg langzaam enzo, maar dat mocht de pret niet drukken. In Afrika moeten ze tenslotte hun gourmetvleesjes bakken op de motorkap van een auto, en moet het hele dorp eten van een gourmetschotel van Albert Heijn. Als ze uberhaupt al doorhebben dat het kerst is, natuurlijk. Je moet als hoofd van het gezin wel wat moed verzamelen om aan je vrouw en 73 kinderen te vertellen dat een kwart van de kinderen deze maand geen eten krijgt omdat jij het nodig vond om een kalender aan te schaffen.

    In de Trut was het ook best leuk. Om Madonna na een concert in LA in 1990 te citeren: ,,The crowd was tough." maar uiteindelijk kwam het allemaal op gang. Op een gegeven moment stond ik met een jongen, Frank, te praten, toen er een vrouw van 1m53 bij kwam staan. Die zag mijn hand en vertelde dat ze haar arm had gebroken. Het gras is altijd groener...

    Vervolgens vertelde ze een kwartier durend verhaal over hoe de politie haar hardhandig had behandeld toen haar vriendin een foto van een agent wilde maken. En ze liet de grote blauwe plekken op haar bovenbenen zien. Toen merkte ik goed dat ik al 4 malibu/ananassap, een rose en 8 Bailey's op had, want ik vroeg het vrouwtje eerst of ze Amnesty International al had ingeschakeld. Daarna draaide ik me naar Frank toe en zei ik ,,Dit verhaal duurt echt veel te lang! " Dat hielp gelukkig, want het vrouwtje was blijkbaar uitgepraat.

    Aanstaande Vrijdag ga ik weer naar het ziekenhuis om te kijken of mijn gips eraf mag. En dat is hoe dan ook een enge gedachte. Want misschien is de zwelling nog wel te erg, en mag het gips er helemaal niet af. Maar misschien mag het gips er wel af. Dan krijgen we weer andersoortige ellende.

    Toen mijn gips verwisseld werd merkte ik al dat ik mijn middelvinger amper kon bewegen. En daar was niet eens iets aan gebroken! Dus hoe moet het dan met 2 vingers die inmiddels een maand in het gips hebben gezeten en ook nog eens serieus gebroken waren? Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet verwachten. Dat maakt het eigenlijk wel een beetje eng.

    Verder ben ik verkouden aan het worden. Ik haat de winter. Tegelijkertijd met mijn verkoudheid begint ook mijn winterdepressie op te komen. Ik vroeg me al af waar hij bleef. En er zijn nog concrete winterdepressie issues ook, die naast het gezeik met mijn vingers in te delen zijn in 2 sub-issues:

    Petoties
    Alsof VISA nog niet genoeg geld van me kreeg, heb ik in Parijs echt teveel uitgegeven. Ik had heus wel 1 wollen-truitje-was-het-op-de-hand-en-droog-het-horizontaal minder kunnen kopen. En bij nader inzien had ik misschien ook best kunnen leven zonder het fijne exclusieve maar hysterisch dure parfum dat ik gekocht heb.

    Bodij/ L'amour
    Ik ben inmiddels 9 kilo afgevallen. Nouja, de laatste keer dat ik me gewogen heb was voor de kerst, maar vandaag heb ik dan weer amper iets gegeten, dus ik ga uit van 9 kilo. Maar of mijn liefdesleven er nu op vooruit gegaan is... Het was even een weekje leuk toen ik duidelijk merkte dat het minder moeite kostte om mezelf voort te bewegen, en het was ook leuk om complimentjes te krijgen enzo. Maar the best compliment is a naked one en die is er tot nu toe nog niet geweest. Zodra het gips eraf is ga ik weer fanatiek sporten. Heus waar.

    Als ik een meisje in een middeleeuws kostuumdrama zou zijn, zou ik de hele film moeten toekijken hoe al mijn zussen trouwden met succesvolle aantrekkelijke mannen (Februaristakers of ruwe-bolster-blanke-pit types). En aan het einde van de film, als mijn allerjongste zusje er ook met een of andere dekhengst vandoor is, zie je nog even een aandoenlijk shotje van mij. Waarin ik me krampachtig vastklamp aan een kleine stinkende trol met een bochel.

    Misschien moet ik in 2006 maar geen energie meer steken in allerlei sletjes die niet terug SMSsen, alleen maar vaag zijn, in Libanon wonen, nog niet uit de kast zijn, al een vrouw en kinderen hebben, uiteindelijk toch de islam in gaan, dislekties zijn, egoistisch zijn, alleen interesse hebben in mijn vrienden, me alleen maar keihard zouden willen doorneuken, geen fatsoenlijke Nederlandsche zin kunnen schrijven, zichzelf amper verstaanbaar kunnen maken, niet goed geconserveerd blijven nadat ze de 25 zijn gepasseerd, alleen maar op tarzan-achtige neanderthalers vallen of zichzelf veel te interessant vinden.

    Da's pas een voornemen.

    25-12-05

      18:37:44, by S p r k .   , 81 words  
    Categories: Manisch

    Kerst is tot nu toe nog niet mickey

    Gisterenavond heb ik kerstavond gevierd met ex-collega 'Tinkel', Yossarian en Simone (die zwanger is van haar eigen setje Olsen Twins). Het was een gezellig samenzijn waarbij Simone en ik compleet zijn ingemaakt met de DVD versie van Weekend Miilionais. Tinkel heeft heel prettig gekookt, en we hebben Idols gekeken en gesprekken gevoerd over het leven en zwangerschap in het algemeen.

    Hierbij wat visuals:


    Authentiek Indonesisch kersttafereel


    Authentieke Indonesische Kerstovenschotels


    Authentiek Indonesisch Poezennest/Kerststalletje



    Minder authentieke King Kong filmposter


    Minder authentieke Kerstman

    22-12-05

      13:06:57, by S p r k .   , 540 words  
    Categories: Categorie-loos

    Openboer Vervaar in Lelystad heeft hiv

    Gisteren werd mede mogelijk gemaakt door gemeente Lelystad, de Peppi's van personeelszaken en de letter B.

    Aangezien ik i.v.m. mijn condition deze maand halve dagen werk, was ik gisterenmiddag om 12:40 op Lelystad CS. Normaal gesproken staat er dan een Peppi met een busje klaar, die me naar kantoor brengt. En dan ben ik ruim voor 13:00 uur op kantoor.

    Helaas heeft die Peppi deze week vakantie of een SOA ofzo, dus moest ik met het openboer vervaar. Want in zulk soort gevallen wordt er geen iterim Peppi geregeld; het busje is immers ,,een tegemoetkoming en geen verworven recht!", aldus personeelszaken. Ik checkte nog even bij de receptie welke lijn ik moest hebben, en liep naar de halte voor lijn B. Al die lijnen met letters schijnen een rondje te rijden, dus er is geen begin- en eindhalte zoals dat logischerwijs normaal gesproken wel het geval zou zijn.

    Bij de halte voor lijn B stond al een bus A. Dus toen bus B aan kwam rijden, vond ik het ook niet meer dan logisch dat bus B even bij de halte ernaast ging staan, i.v.m. logistiek. Ik keek nog een keer naar de zijkant van de bus, waar met koeienletters 'B - Landerijen' op stond, en stapte in.

    Toen belde Robbedoesje, om even de plannen voor Joyeux Noel 2005 door te nemen. Ik vertelde dat ik in bus B zat, die en wel heel erg toeristische route door Lelystad nam. Voor zover er uberhaupt in Lelystad sprake van toerisme is, uiteraard.

    Ik was net uitgepraat met Robbedoesje, toen een scheel kijkende vrouw me aanklampte. ,,Mijn therapeut zegt dat ik me niet meer zomaar mag bemoeien met gesprekken van onbekende mensen, maar ik hoorde je zeggen dat je in de B zat, maar dit is helemaal niet de B, het is de E! Soms verwisselt de chauffeur de bordjes niet." vertrouwde ze me toe. Zal wel weer iets typisch Lelystads zijn, dacht ik bij mezelf, en vroeg toen hoe lang het zou duren tot we weer op Lelystad CS zouden arriveren. ,,Nou, hooguit 10 minuten!" verzekerde de scheel kijkende mevrouw me. Ik wist vervolgens gelukkig het gesprek weer af te kappen door haar te bedanken en mijn oordopjes weer in mijn oren te plaatsen.

    Een half uur later (en dus heel duidelijk niet 10 minuten later) stond ik weer op het station, en kon ik opnieuw wachten tot de juiste bus B zou komen. Weer een half uur a 3 kwartier van mijn leven, die ik nooit meer terug krijg.

    Afgelopen Zondag kwamen wat mensen de film Saw 2 bij me kijken. Het was echt fantastisch. We hebben ook meteen een hele leuke surprise voor sponsor-Ethiopier Coty bedacht, voor Sinterklaas 2006. Dan mag 'ie 3 weken van tevoren niets eten, en op pakjesavond krijg hij een bak vol met gebruikte GGD naalden, en onderop ligt een beschimmelde appelflap :)

    Met mijn gips gaat het goed. Het stinkt (nog?) niet, het jeukt (nog?) niet en ik heb meer bescherming. Ik weet niet of dat allemaal komt door het plastic gips, of het feit dat ik het nog niet per ongeluk nat heb gemaakt... Maar op dit moment is het goed uit te houden. Ik heb wel besloten dat ik 8 jaar pianoles wil enzo, dus het wordt nog spannend.

    16-12-05

      23:16:05, by S p r k .   , 745 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gips heeft nog steeds hiv, gelukkig is er de IKEA

    De afvoer in mijn keuken is nog steeds verstopt, maar mijn computer doet het gelukkig weer. De ventilator van mijn processor bleek stuk te zijn ofzo. Gelukkig heb ik een Peter. Ik ken hem inmiddels alweer een jaar of 8 en afgezien van gezellige filmuitjes, burrito-avonden en pretparkavonturen is Peter ook nog een soort computer-ANWB. Hij is al meerdere keren m'n computer komen fixen (een keer had 'ie zelfs een hele ovenschotel mee!) en nu dus ook weer. Iedereen is gebaat bij een Peter.

    Uiteindelijk zijn we ook nog even langs de IKEA gegaan. Ik heb van Mira (die ik bijkans alweer bijna 11 jaar ken) een IKEA-geburtstagdiscuntcard gekregen, t.w.v. 20 petoties, en ik had nog kledinghangers nodig waar je je broek overheen kunt hangen. Nu kost een setje kledinghangers natuurlijk geen 20 petoties, dus ik heb ook nog geweldige sfeerverlichting gekocht en wat geurkaarsen en faux-Tupperware.

    Tijdens onze hele tocht door de IKEA kwamen Peter en ik regelmatig een heel prettig Turks poekie tegen. En het poekie liep uiteraard ook weer langs toen Peter in z'n eentje aan het uitbeelden was hoe je heel goed seks zou kunnen hebben in je IKEA douche-situatie. Helaas was de speciale homosuele 'wij hebben anale seks op 62m2'-themakamer alweer opgeruimd, dus dat hebben we moeten missen. We hebben gelukkig wel kunnen genieten van een portie authentieke Zweedse Kottbullar en een gratis stukje appeltaart met complimentary softijs. Sebastiaan en Adrian aten ook gezellig een Kottbullartje mee.

    Bij de koopjeshoek wilden we nog even uitrusten op een discountbankstel, maar daar zaten al twee hele chagerijnige gedeprimeerde kinderen op. ,,Die twee zien eruit alsof ze net te horen hebben gekregen wat de puberteit allemaal precies inhoudt." zei ik hardop, terwijl ik niet echt door had dat hun vader zowat naast me stond. Gelukkig kon hij er ook wel om lachen, en toen hij naar de kassa wilde lopen riep hij zelfs nog ,,Nou, hebben jullie er zin in?" tegen zijn kroost.

    Daarna zijn Peter en ik ook nog naar de Makro gereden. Eigenlijk omdat mijn toiletpapier bijna op was, maar uiteindelijk heb ik wat scheerschuim, deo en shampoo gekocht. En toen kwam Peter op de naam van fictieve telefoniste Tanja de la Montagne (,,Da's dus een keer 'ja' en een keer 'je' - TanJA de la MontaGNE!".

    Vanochtend was ik weer in het ziekenhuis. Ik verheugde me er enorm op om lekker mijn hand te kunnen wassen enzo, maar dat mocht niet. Mijn hand was op bepaalde plekken gewoon BRUINIG, toen het gips eraf was. Uiteindelijk heeft de gipserette toch nog mijn hand voorzichtig schoongemaakt met een washandje en wat zeepmousse.

    Mijn vingers staan fucking scheef. Nu heb ik uberhaupt al niet de meest rechte vingers, maar dit is wel heel erg overdreven. Verder probeerde in mijn (niet gebroken) middelvinger te bewegen, maar dat viel nog niet mee. Het is allemaal behoorlijk stijf.

    Ik moest meteen nieuw gips om, en ik mocht zelf een kleurtje uitkiezen. Ik wilde eigenlijk roze, maar vond dat bij nader inzien toch iets te hysterisch, dus werd het paars. Toen werden er nieuwe foto's gemaakt en daarna had ik een gesprek met een arts.

    Dit keer was mijn date weer wel met de Jamie Oliver lookalike! En dat is ook meteen de enige meevaller van dit ziekenhuisbezoek. Want 'Jamie' heeft wel 5 keer gezegd dat het echt een hele nare breuk is (een spiraalbreuk ofzo), en in mijn ringvinger is niet 1 maar 2 kootjes gebroken. Inderdaad, een bonuskootje. Hij heeft heel lang overlegd met zijn opperdokter, maar vond uiteindelijk toch niet dat mijn waanzinnig scheve vingers gecorrigeerd moesten worden. Verder heeft hij nadrukkelijk verteld dat ik hier waarschijnlijk altijd wel last van ga blijven houden. Hoezee.

    Ik heb een nieuwe afspraak gemaakt over 2 weken (30 december dus), en dan worden er nieuwe rontgenfoto's gemaakt. Aan de hand daarvan wordt gekeken of eventueel het gips eraf mag en of ik dus gips-loos het nieuwe jaar in kan. Maar hij beloofde niets.

    Aan de ene kant is het wel fijn dat er een potentiele datum is waarop ik kan beginnen met het opnieuw in gebruik nemen van mijn rechterhand. Aan de andere kant ben ik heel erg benieuwd in hoeverre mijn vingers verneukt zijn, en ik heb ook weinig trek om weer 2 weken met verband om te lopen. Dit is wel gips dat overal hard is, dus geen taferelen meer waarbij ik mijn vingers bezeer (mijn vorige gips was maar aan 1 kant hard). We zullen wel zien hoe het loopt, lieve Kitty!

    15-12-05

      02:33:00, by S p r k .   , 880 words  
    Categories: Categorie-loos

    Peter Jackson heeft hiv

    Ik vond eigenlijk al dat Peter Jackson zijn 11 uur durende Lord of the Rings trilogie wel had kunnen reduceren tot een gezellige film van 90 minuten. ,,If you've seen one Ork, you've seen 'em all!" en dan hadden we ook niet allemaal homo-erotische verwachtingen gehad die in de anderhalf uur durende eindscéne vervolgens niet worden waargemaakt.

    Nu heeft hij dus een film gemaakt over een heel grote aap, en die duurt 3 uur en 7 minuten. Ik was echt van plan om lekker op de DVD (screener?) te wachten, maar toen ik werd uitgenodigd door Diederik, heb ik met mijn hand over mijn hart gestreken.

    Het begon al met de reclamefilmpjes en de trailers. Het is December, dus het 'voorprogramma' duurt zomaar minimaal 20 minuten. Toen kwam er ook nog een jongetje langs die voor 2 euro per uur bij Pathé werkt en vond dat we allemaal even op moesten schuiven. Ik snap verder niet wat het uitmaakt of er 2 vrije plaatsen aan onze linkerkant zijn, of 2 vrije plaatsen aan onze rechterkant, maar het ventje hield voet bij stuk. Nou, prima.

    En toen kwam de film. Niet te doen.

    Het is heel raar hoe Peter Jackson het blijkbaar irrelevant vindt om te laten zien hoe de paar overgebleven bemanningsleden een grote zware aap op hun krakkemikkige bootje hebben kunnen hijsen, maar wel 5 minuten uittrekt voor een hysterisch gemonteerd (en goedkoop geanimeerd) stukje waarbij je Naomi Watts vooral heen en weer ziet bungelen in de hand van King Kong. Serieus, de animatie in Terminator 2 (1992) is nog beter dan bepaalde stukjes animatie in King Kong.

    Verder. Ik denk dat er bij de diverse vergaderingen tussen de crewleden steevast een dementerende psychotische man was die riep ,,En dan komen er allemaal beesten en die proberen iedereen op te eten!" En om die man een beetje zijn zin te geven, komen er ook inderdaad regelmatig allemaal beesten (waarvan 1 soort een opvallende gelijkenis vertoont met een piemel-met-herpes) die iedereen op proberen te eten.

    Verder is er nog een subplot tussen een donkere meneer en een losbandig jongetje, waarbij de donkere meneer het jongetje steeds probeert te beschermen en probeert in te tomen. Nu weet ik zeker dat in 1933 een donkere meneer helemaal niet zo'n leidinggevende rol zou hebben gehad op zo'n schip, vooral niet in Amerika. Bovendien wordt dat subplot uiteindelijk helemaal niet meer uitgewerkt, dus hadden ze het net zo goed weg kunnen laten. Dan kan het publiek weer 20 minuten eerder zijn benen strekken. Oh, en in de film zit ook nog iemand met Aziatische roots, en die heet Choy. Serieus.

    De leading lady was ook niet echt fantastisch. Er is op zich niks mis met Naomi Watts, maar Peter Jackson masturbeert duidelijk liever op zijn acteurs dan op zijn actrices. Van Naomi Watts werden dan ook geen theatrale hoogstandjes gevraagd. Sterker nog; haar rol had net zo goed gespeeld kunnen worden door Tatjana Simic. Gemiste kans, meid! Dat mens blijft dus maar achter die aap aan rennen, terwijl ik me maar blijf afvragen hoe ze zich een relatie tussen zichzelf en een torenhoge aap precies heeft voorgesteld. Dan zou ze bij wijze van seksuele bevrediging haar arm in zijn plasbuis kunnen stoppen, en op zon- en feestdagen eet hij eerst wat burrito's en daarna kan zij door zijn endeldarm snorkelen. En als ze ooit op miraculeuze wijze zwanger van die aap zou raken, dan zou haar baarmoeder vermoedelijk al tijdens de 3e week helemaal ontploffen.

    Het stuk waarin King Kong door de straten van New York banjert slaat ook nergens op. Ten eerste mis ik de Twin Towers. Ga me niet vertellen dat die in 1933 nog niet bestonden; die dingen stonden er gewoon al toen Columbus het land ontdekte. King Kong klopt qua verhouding gewoon NOOIT met de rest van New York. Soms komt hij qua lengte net zo ver als de 2e verdieping van een flatgebouw, soms is hij even groot als het hele flatgebouw bij elkaar. En dan is er het stuk waarbij King Kong samen met Naomi Watts over een bevroren vijver gaat glijden. Ten eerste; hoe dik is dat ijs godverdomme, dat het sterk genoeg is om zo'n grote zware aap te houden? En ten tweede; is deze scène geïnspireerd door de Pandadroom attractie uit de Efteling ofzo? Belachelijk, belachelijk, belachelijk. Peter Jackson heeft gewoon serieus 200 miljoen dollar betaald gekregen voor deze film. Da's nog meer dan het maandinkomen van de vrouw van mijn baas!

    Update Goed, ik begrijp dat Peter Jackson niet zelf 200 miljoen dollar heeft ontvangen, maar dat de film zoveel heeft gekost. Big deal; Peter Jackson heeft alsnog meer betaald gekregen dan wat ik in een jaar verdien. Of in 5 jaar. Of 10 jaar, waarschijnlijk. Einde update

    Gelukkig was ik niet de enige die de film niet zo heel goed vond. Sterker nog; ik heb er niemand na afloop iets positiefs over horen zeggen. Een Amerikaan die een korte nabespreking deed met zijn matties, noemde de scène op de bevroren vijver ,,The gayest thing I've ever seen." Ik wilde nog roepen ,,You obviously haven't met my friend Ruben!" maar ik hield me in.

    Thank god (zonder hoofdletter!) dat ik een Pathé Unlimited pas heb, want als ik hier 9 euro voor had moeten betalen zou ik mijn bioscoopkaartje terug gaan vragen aan Peter Jackson. Dat kan 'ie wel missen van zijn 200 miljoen dollar.

      01:43:18, by S p r k .   , 654 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gips heeft hiv #3

    Op die nieuwe pijnstillers had eigenlijk een soort sticker geplakt moeten worden met Tramadol is not your friend. Die dag dat ik in het ziekenhuis was heb ik ze meteen opgehaald en 3 keer geslikt, dat ging allemaal prima. Maar toen ik de volgende dag in de trein zat, op weg naar kantoor, merkte ik dat er iets raars zou gaan gebeuren.

    Ik kon wel gewoon in de trein zitten enzo, niets aan de hand, maar toen ik mijn ogen dicht deed werd ik draaierig en misselijk. Vaag. Toen ik op kantoor aankwam werd het eigenlijk alleen maar erger. Op een gegeven moment was ik zo duizelig en misselijk, dat ik naar het toilet ben gelopen. En toen ben ik op mijn knietjes voor het toilet gaan zitten - en nee, ik bevind mezelf niet vaak in die positie.

    Met rustig ademhalen kon ik voorkomen dat ik mijn kleding, mitella en het office toilet onderkotste. Ik bedacht dat de lesbienne die in '99 mijn tongpiercing heeft gezet, aanraadde om iets kouds en zoets te drinken als je duizelig wordt. Dus kocht ik een blikje cola, en nam ik een slokje. Binnen een minuut zat ik mezelf op de toiletvloer weer te kalmeren.

    Ik dacht bij mezelf ,,Dit is wel iets dat betrekking heeft op het personeel!" dus liep ik naar personeelszaken. Daar praatte ik eerst met 'Ellen' (ha! uw anonimiteit wordt gewaarborgd!) en later kwam de PZ-homo ook binnen. En die heeft zich echt als een soort moederkoek (zo heet dat toch?) over me ontfermd. Hij pakte zelfs een zak chips uit de secret office party adventure stash, omdat hij vond dat ik zout nodig had. En dat was ook zo! Door het eten van die chips voelde ik me binnen 5 minuten weer helemaal toppiejoppie.

    En nu slik ik dus helemaal geen pijnstillers meer. Net zoals Robert Downey Jr., eigenlijk... Het is dus allemaal wat gevoelig, en 's nachts heb ik gezellig een soort stuiptrekking in mijn ringvinger waardoor ik letterlijk wakker word van de pijn.

    Sindsdien heb ik meerdere keren met een schaar in mijn hand gestaan om mijn verband/gips te verwijderen. Het stinkt en jeukt nog steeds. Om de stank een beetje tegen te gaan heb ik er maar parfum op gespoten, maar daardoor ging het wel nog iets erger jeuken. Onderhand durf ik niet eens meer een anonieme internetdate te scoren omdat ik zelf echt niet in bed zou willen liggen met iemand met van dat vieze gore stinkende hivgips.

    Inmiddels ben ik er helemaal klaar mee en heb ik het ziekenhuis gebeld. Mijn afspraak is vervroegd naar aanstaande vrijdag, en ik ben as we speak een monoloog aan het instuderen om te zorgen dat ik verwijderbaar gips krijg. ,,Ik weet dat er mensen zijn die in een rolstoel zitten of kanker hebben of in Limburg wonen of nog veel ergere dingen allemaal, maar desalniettemin ben ik klaar met de jeuk en de stank. Ik heb jarenlang d.m.v. ziektekostenpremie gespaard voor deze ingreep en nu gaan we het GOED doen ook." ofzo. Waarschijnlijk sta ik Vrijdagochtend uiteindelijk gewoon weer buiten met nieuw hivgips, maar goed, dan ben ik toch weer even op de spreekwoordelijke barricade gesprongen.

    Wat is er nog meer mis in mijn leven? De afvoer in mijn keuken is verstopt, dus toen ik laatst de vaatwasser gebruikte stond er ineens allemaal warm water in mijn wasbak, bij wijze van gezellig. Ik heb zelf inmiddels heel professioneel doe-het-zelvig ontdekt dat de verstopping niet in mijn leidingen zit, maar ergens in de muur ofzo. Dus heb ik logisch geconcludeerd dat mijn buurman er dan ook last van zou moeten hebben, en ja hoor... Dus morgenochtend gaan we samen ergens heen bellen en dan komt het allemaal weer goed.

    Mijn computer doet het ineens ook niet meer, maar daar komt morgenmiddag een kornuitje heel gebroederlijk voor langs, om even te kijken wat er allemaal au main is. Ik ben benieuwd!

    08-12-05

      00:51:27, by S p r k .   , 704 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gips heeft hiv #2

    Weet je, ik zat nog even te denken... Tijdens heel "What's Love Got To Do With It" zie je Tina Turner eigenlijk niet een keer iets zeggen als ,,Weet je, Ike, eigenlijk vind ik het helemaal niet zo prettig als je me slaat." of ,,Me met mijn gezicht tegen de grond gooien en in mijn buik trappen, dat vind ik eigenlijk geen prettige manier om je liefde te uiten." Dus het is gewoon d'r eigen schuld. Weet Ike veel...

    Maar goed... Ik ging nog veel meer schrijven over Parijs, want ik heb nog veel meer avonturen beleefd, maar mijn linkerarm is levensmoe, dus ik hou het bij de essentials.

    Dinsdag was ik op kantoor en heb ik met de PZ-homo afgesproken dat ik de rest van de maand halve dagen werk. En dan werk ik bovendien om en om een dag thuis. Dat is heel goed te doen, denk ik. Ik hoef me verder niet ziek te melden, ik gebruik mijn resterende vrije dagen. Alsnog jammer dat het zo moet, maar tegelijkertijd zou ik ook niet zomaar een maand van kantoor weg kunnen blijven.

    Vandaag in het ziekenhuis was de Jamie Oliver lookalike er niet. Die doet blijkbaar alleen maar spoedeisende hulp. Ik vond mezelf heel zielig, zo helemaal alleen in het ziekenhuis. Met mijn verstandskiezen trekken had ik dat helemaal niet, maar nu dus wel. Iedereen had een ouder bij zich, of een vriend, en ik zat daar met mijn iPod.

    Om te beginnen moesten er nieuwe röntgenfoto's gemaakt worden. ,,Kan het gips er dan niet beter eerst af? Dan kunnen mijn vingers wat rechter op de foto." vroeg ik. Maar toen zeiden de dames bij de receptie dat het gips er helemaal niet per se af gaat. ,,Nou, desnoods haal ik het er zelf af. Het jeukt en het stinkt." zei ik, zoals ik eerder onder de douche had ingestudeerd. ,,Oh, we hebben iemand met een eigen wil!" riepen de dames. Nouja.

    Na de röntgenfoto's (overigens: iedereen die op die afdeling werkt en rondloopt ziet er bijzonder onverzorgd uit, maar dat zie je natuurlijk niet op de foto's) ging ik weer terug naar mijn afdeling, en daar kwam ik zomaar mijn oude hospita / beste vriendin van mijn moeder tegen. Dus ik was toch weer iets minder alleen. We hebben even gebabbeld totdat de dokter kwam.

    De dokter vertelde dat het goed aan het genezen was. Maar de breuk was wel vrij ernstig, en op meerdere plaatsen, dus naar alle waarschijnlijkheid zou er wel sprake zijn van functieverlies. Geen pianorecitals voor Martijn, dus! Beffen. En mijn gips mocht er niet af, ondanks herhaalde verzoeken en pruillippen van mijn kant. Dat zou het heelproces zomaar ongedaan kunnen maken, ,,en dat is natuurlijk het belangrijkste." aldus de dokter. ,,Nou, dat is ook belangrijk. Ook." antwoordde ik. Maar helaas, pas de 19e mag ik nieuw gips. Geen ander gips dat je bijvoorbeeld heel makkelijk even kunt verwijderen als je gaat douchen, maar nieuw gips. Hij zei er verder niet bij hoe lang.

    Gedesillusioneerd verliet ik zijn kamer, maar ik wist bij de receptie nog wel nieuwe pijnstillers los te peuteren, Tramadol. Ik denk dat ik mijn Agis premie voor 2005 er inmiddels wel uit heb, met mijn tandartskosten en de ambulancerit en al die medicijnen. En zo heeft ook dit nadeel toch weer zijn voordeel.

    Niets vrolijkt een terneergeslagen poekie op als een broodje dood dier, dus op de terugweg stapte ik een halte eerder uit, voor een lekker broodje filet americain. Die nieuwe pillen helpen trouwens ook niet tegen de pijn (integendeel, zou ik bijna zeggen), maar ik word er wel een stuk vrolijker van.

    Dus ben ik vanavond met wat sletjes naar "Johns" geweest, een film uit 1996 over jonge homo-hoeren. Ik weet zeker dat ik die film al eens eerder heb gezien, bij een sletje thuis, in post-coïtale omstandigheden. Ik weet alleen totaal niet meer welk sletje, en wanneer. Maar het moet vast rond mijn 17e of 18e geweest zijn, toen ik nog enigszins gewild was.

    De film werd vertoond in het kader van 'gay classics' ofzo, dus de hele zaal zat vol met homo's. Serieus, ik denk dat ik via een soort onbevlekte ontvangenis tijdens de film een SOA heb opgelopen.

    05-12-05

      23:36:18, by S p r k .   , 396 words  
    Categories: Categorie-loos

    Gips heeft hiv, Parijs dan weer niet #1

    Parijs was geweldig. Laten we dat voorop stellen.

    Op Vrijdagochtend kwamen Obbie en Stf me met de auto ophalen, zodat ik niet als een baglady met de tram hoefde. Dat scheelde al een stukje. Het was alsnog wel een heel gehannes om met een hand mijn koffer in te pakken enzo, maar goed.

    In de trein hebben we alvast franse chansons geluisterd van Camille en Dalida, en geoefend op onze Franse uitspraak. Althans; Nederlands/Engels met een frans accent. Eenmaal aangekomen in Parijs hadden we al vrij snel ons hotel gevonden, en zijn we richting Champs Elysees gegaan om te winkelen.

    Zodra mensen een mitella zien, gaan ze er recht op af lopen. Echt niet normaal. Gelukkig kun je ongegeneerd mensen uitschelden zonder dat je echt in de problemen komt, als je maar een beetje op je intonatie let. En ik weet nu ook zeker dat ik naar Parijs wil verhuizen. Wat een boel lekkere Algerijnse sletjes! Het was echt niet normaal meer.

    Obbie heeft me het hele weekend gesteund; mijn haar gedaan, me op tijd mijn (nutteloze) pilletjes laten slikken, geholpen met de mitella (ging altijd even uit tijdens het eten), geholpen met aan- en uitkleden, tasjes dragen, biefstukje snijden, alles eigenlijk. Ik heb in de vroege ochtend, toen het eigenlijk al gesloten was, toch nog hotel-petit-dejeuner-op-bed voor haar gestolen, dat dan weer wel.

    Ik heb hysterisch veel geld uitgegeven, bepaalde spullen worden echt pas in 2014 afbetaald, maar ik ben er wel heel blij mee. Ook nog een lief beterschaps-kadokie van de mama van Obbie gekregen. Maar daarover later meer.


    Mijn ongeretoucheerde reactie op onze lunch van 87 euro bij Palais Royale

    Typen met 1 hand is kut, mijn rechterhand jeukt als een hoer na Koninginnedag en mijn linkerarm is lam. Morgen een gesprek op kantoor over halve dagen werken de rest van de maand, tot mijn hand uit het gips is, want dit is geen doen. Ziekmelden kan ik niet maken, dan lopen er echt wat dingen in de soep op kantoor. En dan krijg ik ook maar 70% uitbetaald (karig!!) en dan moet ik echt op water en brood gaan leven. Ik heb het even uitgerekend, 30% van mijn netto inkomen + gemiste ziektebonus (als je een kwartaal niet ziek bent wordt dat beloond met een centje!) scheelt mij zo'n 750 euro netto. Modderfok. Dat is 1 hypotheek betaling! Zoals de geile Jemeniet me ooit SMSte; ,,Wat leven is dit??"

    01-12-05

      21:59:46, by S p r k .   , 612 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de One Hand Polka

    Gisterenavond ben ik maar even naar de Albert Heijn gelopen. De pijn viel me alles mee, maar dat kwam ook door de Diclofenac. Mijn rugzak is momenteel niet zo praktisch in gebruik, dus alles moest in een plastic zak enzo. Daarna kwam Brammetje, en die heeft heel lief mijn Koken & Stomen maaltijd geprakt, de vaatwasser ingeruimd en mijn keukenkastje opgeruimd.

    Later op de avond keek ik in de spiegel en leek het alsof ik een soort onderhuids puistje aan het ontwikkelen was. Toen dacht ik dat ik een ontstoken oog kreeg. Binnen een kwartier zat mijn hele gezicht, hoofd en borstkas onder de blaasjes, die onwijs jeukten. Alsof de buikpijn van de Diclofenac nog niet gezellig genoeg was, kreeg ik nu ook nog een allergische reactie!

    Brammetje heeft de spoedeisende hulp gebeld terwijl ik in paniek raakte, en ik moest meteen stoppen met de Diclofenac, en overstappen op Paracetamol. Nou, 1000mg Paracetamol doet dus helemaal niks. Dan kun je volgens mij nog beter een borrel nemen.

    Vanochtend heb ik met een plastic tas en een elastiekje geprobeerd mezelf te...

    Nee, niet te verstikken... Te douchen. En dat was ook stom. Er komt nog een hele choreografie aan te pas om shampoo in je hand te doen en dan de fles weer te sluiten en terug te zetten, zonder dat de shampoo uit je hand loopt. Dat kregen we helemaal niet, tijdens mijn jaren onder de kruidige hoede van Lucia Marthas. En mijn linkeroksel is ook niet zo goed aan bod gekomen, ben ik bang. Ik zat nog onder de zeepresten, maar die wilden niet meer weg, dus ging ik me maar afdrogen. Dat ging ook voor geen meter. Dus ik heb de hele ochtend met een natte arm rondgelopen. Deo onder je linker oksel spuiten valt ook nog niet mee.

    Gehandicapten hebben het bij nader inzien toch niet zo makkelijk als ik dacht. Tuurlijk, je kunt overal parkeren, en je krijgt voorrang in pretparken enzo, maar verder is er geen hol aan.

    In de trein moest ik iemand vragen om mijn flesje water open te draaien. Sneu. Op kantoor was het ook niet zo leuk, typen met 1 hand is echt niet tof, en ik had eigenlijk best veel pijn. Ik ging mijn huisarts bellen, of ik niet wat betere pijnstillers kon krijgen, en of ik die dan na mijn werk op kon halen. ,,Wat doe je dan op je werk? Hebben ze niet verteld dat je echt even een aantal dagen rust moet houden?" Eh, nee, niet dat ik het me kan herinneren, maar ik was ook niet echt bij bewustzijn tijdens het gipsen.

    Ik moest dus rust houden, en vooral wel mijn mitella omdoen (oeps). En nu heb ik Paracetamol met Codeine. Ik merk er vooralsnog weinig van. Maar Dr. Bunny-Michael heeft me net verteld dat ik eventueel in shock kan raken als ik stiekem toch weer een Diclofenacje oppeuzel, dus dat kunnen we dan maar beter proberen als ik weer terug ben uit Parijs.

    Ik heb in de trein en thuis wat tukjes gedaan, en dat eindigde iedere keer met een soort stuiptrekking in mijn gebroken ringvinger, waardoor ik wakker werd van de pijn. Vanavond in bed gebeurde dat zelfs tot 3 keer toe. Als dat maar goed gaat.

    Ik hoop dat het in Parijs gewoon goed gaat, maar het is duidelijk dat ik me wel een beetje koest moet houden. Ik merk door het gebrek aan een echte pijnstiller pas goed dat mijn lichaam best een klap moet verwerken, en ik vind ineens ook overal blauwe plekken. En het gips jeukt. En ik kon mijn ossenworstje vanmiddag niet fatsoenlijk over mijn broodje verdelen, dat is eigenlijk nog het ergste.