Archives for: March 2006

    26-03-06

      13:00:45, by S p r k .   , 755 words  
    Categories: Categorie-loos

    Harmonise (Herbert)

    Ik heb een tijdje niet geschreven. Toen de nieuwe manager op kantoor me ineens aansprak op dingen die hij hier gelezen had, was dat best even een domper. Maar vandaag vieren we de satire, vrijheid van meningsuiting en dichterlijke vrijheid! Hoeveel BH's heb jij al verbrand?

    Joggert
    Ten eerste: wat is de deal met yoghurt? Is het normaal dat yoghurt na 1 dag verandert in een soort bijna-melk-achtige substantie? NEE! Ik wil gewoon yoghurt met een tussen-kwark-en-melk-in-achtige dikte, over mijn muesli heen. Want als je niet genoeg vezelrijke producten eet, dan ga je hartstikke dood!

    hivPod
    Ten tweede: wat is de deal met iPod? Dit is misschien wel het fijnste product ooit, maar alleen als 'ie werkt. Inmiddels loopt mijn iPod regelmatig vast, en dan moet ik hem helemaal resetten enzo, voordat 'ie weer verder wil spelen. Ik heb al van alles geprobeerd; herstellen, 'restoren', op de grond gooien, massage, koken, lieve woordjes fluisteren - het mag allemaal niet baten. En het allerleukste is; mijn garantie is precies een maand geleden verlopen. Dus ik ben fucked. Ik denk dat ik een ding hierbij wel kan concluderen: mijn iPod heeft hiv.

    Chansons
    Ten derde: wat is de deal met muziek? Ik heb dit jaar aan de lopende band fijne muziekjes ontdekt, en het gaat maar door! Alsof Morningwood, Panic! at the Disco, Mew, Corinne Bailey Rae en Kent nog niet genoeg waren, komen allemaal reeds eerder goedgekeurde artiesten ineens met allemaal nieuwe platen! In Mei gaan we keihard overstelpt worden met nieuwe albums van Psapp, Herbert (!!), Nelly Furtado en Halou. Alsof dat nog niet genoeg is, zijn er ook nog ineens nieuwe albums uitgekomen van Emilie Simon, Camille (live) en Blof. En ik heb een oud album van Ensemble ontdekt. Ik weet gewoon even niet meer waar ik moet beginnen. En het is nog mooi weer ook!

    Vor
    Ja, ten vierde: wat is de deal met het weer? Het is keihard gaan vriezen en sneeuwen en hagelen enzo, allemaal tegelijkertijd, en allemaal precies op de momenten dat ik op de fiets zit. En nu is ineens een paar dagen de zon aan het schijnen, alsof er niets aan de hand is. Da's net alsof er een vriend die je al maanden niet hebt gezien, ineens zomaar weer naast je zit in de bioscoop. En da's recentelijk ook nog gebeurd!

    Polissie
    Ik heb een bekeuring gekregen. Mijn eerste bekeuring! Voorbij de kruising met de Marnixstraat werd ik ineens aangehouden door een politieagent. Ik werd bekeurd omdat ik door rood had gereden. Overigens geen roekeloze actie, er kwam echt niks aan en er staan gewoon 40 stoplichten teveel in de Clerqstraat. Mijn goede stemming was meteen voorbij. ? 50,- is niet niks. Wat ook nog fucked up is, is dat ik god (zonder hoofdletter) op mijn blote knieen mag danken dat ik niet ben bekeurd voor het rijden zonder achterlicht (3 keer gesloopt door vandalen, 2 keer gerepareerd, het blijft geen feest) en het niet bij me dragen van een legitimatiebewijs. Maar goed, een bekeuring in 2 jaar is natuurlijk best een mooie score, want samen met alle andere fietsers in Amsterdam ben ik denk ik collectief al minimaal 400 keer door rood gefietst. Dus als we die ? 50,- door 400 delen, dan is dat 12-en-een-halve cent per overtreding, en daar is best mee te leven.

    Verhuisdoos
    De verhuizing op kantoor heeft me geen windeieren gelegd. Zo gaat die uitdrukking toch? M'n bureau is wel ineens een hysterisch stuk kleiner, maar verder is het allemaal wel okee. Er komen de hele dag allemaal vragenstellende collega's naar me toe die me bij naam kennen (dat is meestal niet wederzijds). En ineens ga ik regelmatig met collega's uit eten. Sterker nog; over een uurtje heb ik een lunchafspraak met de playerBelg die tegenover me zit. Hij heeft een pluche schaap in z'n auto, die hij tussen zijn stuur klemt wanneer er een leuk vrouwtje met laarzen naast hem rijdt. Althans, die laarzen kan hij natuurlijk niet zien, maar je kunt aan iemand heus wel zien of het een laarzen dragend type is. Met dat schaap tussen zijn stuur probeert hij dan uit te dragen dat hij ook een gevoelige kant heeft ofzo, je ne sais pas. Volgens mij heeft het nog nooit gewerkt. Misschien moet ik mijn poesje wel tussen de snelbinders van mijn fiets klemmen. Ben benieuwd wat voor zachtaardige boodschap dat precies uit zou dragen.

    Tip
    Tot slot een tip: zet alvast in je agenda, ergens eind Mei, dat je de CD Scales van Herbert moet gaan kopen. Je gaat er gegarandeerd geen spijt van krijgen.

    10-03-06

      22:07:46, by S p r k .   , 572 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de nuances

    Ik heb vandaag om 4 uur 's middags eindelijk mijn laptop weer terug gekregen. De schade is minder groot dan ik dacht; ik hoef niet over te stappen op Outlook. Dat scheelt, want ik heb nog even geprobeerd mijn oude mail (vanaf 2003!) in Outlook te importeren, maar dat lukte me niet. Terwijl dat wel mijn persoonlijke archief is. Gelukkig is er dus geen man overboord en kan ik Thunderbird blijven gebruiken. Het werkt allemaal nog niet helemaal 100% maar ik kan in ieder geval weer grotendeels mijn werk doen.

    Toen kwam onze nieuwe Managing Director bij me langs en hij nam me even apart. Blijkbaar had iemand hem verteld over mijn weblog, en hij vroeg zich af of ik nu daadwerkelijk op zoek was naar een baan in Amsterdam. Oei. Ik heb hem verteld dat mijn weblog vooral humoristisch bedoeld is, dat ik het allemaal wat aangedikt heb en dat ik vooral even stoom af wilde blazen. En dat hij dus niet met een ongemotiveerde werknemer zit die eigenlijk op zoek is naar een andere baan. Ik heb hem er verder van verzekerd dat ik er heus wel melding van maak als er echt dingen gebeuren die ervoor zorgen dat ik op zoek ga naar een andere baan.

    Verder is de nieuwe Managing Director natuurlijk aardig, charismatisch, intelligent, woest aantrekkelijk enne... Nee, ik verwacht niet dat hij verder dagelijks nog mijn weblog gaat lezen. Oh wat wel heel tof is, is dat ik vanaf Maandag, in het nieuwe pand, in een soort leuke mensen sandwich zit. Rechts van me zit de Tukker die een half jaar geleden van een jongetje is bevallen (die nu allemaal vlokken op zijn hoofd heeft, maar dat schijnt normaal te zijn). Links van me zit een Belg, die sinds een paar maanden bij ons werkt. Hij is vorige week in Amsterdam gaan wonen, dus als ik het goed speel mag ik vast wel met hem mee rijden af en toe. Alleen jammer van die immens grote taalbarrière.

    Enfin, vanavond kwam Bunny-Michael langs. Sterker nog, hij zit nu een aflevering van Lost te kijken die ik allang gezien heb. Ik weet niet wat hij met Poekie gedaan heeft, maar hij aaide haar 5 minuten en nu is ze weer krols. Al-fucking-weer. Het was 19:55 uur, dus ik kon nog net de dierenarts bellen. Zijn assistente vertelde me dat een sterilisatie ? 140 kost. ,,Christus. En wat kost het om haar in te laten slapen?" antwoordde ik. ,,Dat scheelt niet zoveel."

    Alsof ik ? 140 ga betalen om die hoerenpoes dicht te laten binden. Ik moet wel zeggen; ze is nog NOOIT zo krols geweest. Het is echt heel irritant en daarom verblijft ze nu op de gang, met de deur dicht. Ik snap niet waarom dat schijtbeest niet gewoon krols kan worden tijdens mijn werkweek, als ik niet de hele dag met haar opgescheept hoef te zitten. Nee, het secreet besluit geil te worden aan het einde van een week hard werken. En er is natuurlijk geen dierenarts in het weekend open. En over 2 dagen is het toch weer over. Ik ga echt geen ? 140 fucking euro betalen om die kat dicht te laten binden. Ik dacht eerder dat het tussen de ? 40 en de ? 70 was! Weet je hoeveel Aziatische jongenshoeren ik theoretisch gezien zou kunnen inhuren voor ? 140? Vijf, schat ik! Ik wil dit weekend JUIST rust. En als er iets of iemand opgewonden tegen me aan gaat schurken, dan liever een iets minder zwaar behaard specimen.

    09-03-06

      18:28:39, by S p r k .   , 751 words  
    Categories: Categorie-loos

    Happy Worker (Tori Amos)

    Maandagavond is gebleken dat ik, ondanks mijn 2 gebroken vingers, nog steeds wonderen kan verrichten met mijn handen en wat massageolie. Dat moet even gezegd worden. Maar ieder voordeel heeft zijn nadeel; mijn hormonen beginnen tijdens zo'n massagesessie flink op te spelen, dus er is maar een heel select groepje mensen dat ik met een ferme massage kan verblijden.

    Dat geldt overigens alleen voor massages met procentueel minder kleding dan gemiddeld, en procentueel meer olie dan gemiddeld, dus als ik je ooit in het voorbijgaan zonder olie heb gemasseerd, houdt dat niet in dat ik ondertussen met een kloppende tanoekoe achter je stond.

    Omdat ik vanaf 17:30 uur niet meer fatsoenlijk naar huis kan komen vanaf kantoor (waar ik straks heus nog op terug kom), ben ik gisteren met de bus naar het station gegaan. Toen ik bij de halte stond te wachten kwam ik een meisje tegen die ik al jaren niet meer heb gezien, maar die ik 7 tot 9 jaar geleden regelmatig sprak. Als ik niet stipt iedere week van me liet horen kreeg ik mailtjes met ,,Goh, ga je zo met al je vrienden om?" en dus heb ik het contact verbroken. Ze leek heel blij om me te zien en ze vroeg mijn nummer. Als in een reflex noemde ik mijn nummer op, niet wetende dat ze nog geen 4 uur later al aan de lijn zou hangen. Maar toen zat ik op de fiets, dus nu gaat ze me een andere keer terugbellen. Onheilspellend.

    Dinsdag kwam Coty voor me koken. Basmatirijst (,,De gezelligste rijst!" aldus Coty), gehaktballen (hoei!) en spruitjes. Ik heb zolang ik op mezelf woon nog geen spruitje in mijn mond gestoken. Ik durf het ook niet voor te stellen wanneer iemand bij me komt eten, want ik zie iedereen altijd zo'n vies gezicht trekken als spruitjes ter sprake komen. Wat dat betreft is spruitjes eigenlijk de TABOEgroente. Coty kookte ze beetgaar, kwakte er wat kaas-kruidensaus overheen (en overbodige nootmuskaat) en voila - de spruitjes waren weer helemaal terug van weggeweest.

    Er zijn wat dingen veranderd bij mij op kantoor, dus volgende week moeten we verhuizen. Ik heb het al eerder gehad over een concentratiekamp-achtige setting, met barakken en hekken enzo. Je weet wel, ons callcenter. Daar moeten we vanaf volgende week dus tussen gaan zitten. En we mogen precies een gevulde verhuisdoos meenemen (Sophie's Choice!). We worden er nog net niet met volgepropte goederentrein naartoe gebracht, maar da's waarschijnlijk ook alleen omdat er (nog) geen treinrails tussen onze verschillende panden lopen.

    Verder mogen we onze mobiele telefoon eigenlijk niet op de vloer gebruiken, en de ex-bijstand-single-parent-moeders die daar werken schijnen nogal losse handjes te hebben. Dus ik ga genieten van mijn iPod zolang ik hem nog heb.

    Mijn laptop moest helemaal opnieuw worden geinstalleerd, ik ben dan geen administrator meer dus vaarwel, Mozilla Thunderbird. Ik zal mentaal helemaal kapot gaan van het hoerige Windows XP uiterlijk (want ik kan hem niet meer op 'classic' zetten), ik kan geen netwerkschijven meer mappen, ik moet nu MSN Web Messenger gebruiken, iemand gaf me daar zijn telefoonnummer maar net voordat ik het kon noteren crashte de hele zooi, ik ben een hele zooi instellingen kwijt en ik kan vrijwel NIETS meer doen. Verder heb ik aangegeven dat IT een window had van 11:00 uur tot 12:30 uur, want dan had ik meetings en lunchpauze. Maar nee, om 12 uur was men er nog niet mee begonnen, dus de rest van de middag kon ik niet fatsoenlijk werken. Ik ben echt ontheemd zonder mijn laptop. Somebody shoot me.

    Verder rijdt er vanaf 17:30 uur geen busje meer om ons naar het station te brengen. Dus ik ben nu al twee ochtenden om fucking 6 uur opgestaan, zodat ik om 8:30 uur op kantoor kon zijn, zodat ik om 17:00 uur vrij ben en dus nog gewoon met een busje van mijn werk naar het station gebracht kan worden. Met het openboer vervaar is de reis naar het station namelijk niet zo'n succes; of je moet hysterisch vroeg weg van kantoor, of je komt pas om 19:30 uur thuis.

    Als iemand nog een leuke baan weet in het centrum van Amsterdam, waarbij je genoeg verdient om in ieder geval totaal niet voor zorgtoeslag in aanmerking te komen, dan houd ik me aanbevolen. Ik moet maar eens een sollicitatiebrief schrijven aan Danone of ze nog iemand nodig hebben voor Product Development. Er zijn naar mijn mening namelijk (veel) te weinig zuivelproducten met ossenworst. Maarja, Danone zit in Utrecht en dat is van deur tot deur ook al snel anderhalf uur reizen.

    06-03-06

      12:48:15, by S p r k .   , 974 words  
    Categories: Categorie-loos

    Hi (Psapp)

    Kun je je nog herinneren dat het Woensdagavond ineens heel hard ging hagelen en sneeuwen en waaien en onweren? Toen zat ik dus op de fiets, op weg naar huis. En, zoals Madonna dat ooit zo mooi zei, I was NOT in the mood for Eskimo's on Ice. Bij zulk naar weer ben ik meteen helemaal van de leg, maar gelukkig had ik voldoende tijd om te herstellen en op te drogen, voordat ik weer naar Pathe de Munt moest voor Latter Days. Die draaide daar in het kader van Gay Classics.

    Donderdag kwam Integratieproject 2005 langs. Die is weer helemaal terug uit de Islam, dus we hebben de hele avond knus op de bank Golden Girls gekeken en thee gedronken. We hebben ook nog veel gepraat, hij heeft hele vieze sigaretten gerookt en uiteindelijk is hij blijven slapen. Echt alleen slapen. En ik kan je vertellen; lepeltje-lepeltje liggen met iemand van 1m78 is heel anders dan lepeltje-lepeltje liggen met iemand van bijvoorbeeld 1m88. Of 1m94. Maar dat terzijde. Hij stond erop dat het hoofdkussen naar de andere kant van het bed verplaatst zou worden, en ik heb het sindsdien maar zo gelaten. Het lijkt zelfs een beetje alsof ik ineens beter slaap.

    Vrijdag kwam Evert langs en heb ik voor het eerst een klein stukje van de nieuwe Talpa serie Lotte gekeken. Christus, wat een onzin. Ten eerste is het niet zo heel moeilijk te zien dat die Lotte met een beetje make-up en een goede fohn makkelijk een babe kan worden. Daar heb je heus geen Leko voor nodig. Daarom is iedereen in de serie ook zo overdreven aan het gillen dat Lotte zo lelijk is; als dat niet iedere 5 minuten geroepen wordt gelooft het publiek het ook niet. De techniek van de serie is niet eens zo heel erg slecht, maar het decor is echt te goedkoop en te schraal voor woorden. Maar de allergrootste tegenvaller is het spel. Mijn theorie is dat er ergens gewoon een Dirk van der Broek over de kop is gegaan, en dat alle caissières en vakkenvullers nu allemaal in Lotte spelen. Dat lijkt me de enige logische verklaring.

    Later op de avond kwam Emil langs, met z'n fijne lange blonde krullen, en hebben we The Hostel gekeken, die film die je wordt aangeraden door Tarantino. Nu begon Tarantino zijn carrière als Elvis-imitator in een aflevering van The Golden Girls, dus ik vind het nogal gewaagd om te doen alsof er een soort Tarantino Seal Of Approval is, maar goed... Als je Blair Witch 2 goed vond, dan vind je deze film ook goed. Dat is alles dat ik er verder over wil zeggen.

    Zaterdag was ik bij een voorstelling van Golden Palace in de Meervaart. Ik was weer met Lechaim, en die was uiteraard weer down met die cast. Dus na de (overigens geweldige) voorstelling zat ik wederom na te borrelen met allemaal vakmensen. Artiesten. Inclusief Yahya Gaier, die kleinere jongen uit Het Schnitzelparadijs. We hebben een diepzinnige conversatie gehad over pinda's met en zonder laagje eromheen. Toffe gast. Ook Trudie Lute, die we kennen als 'Trudie 2' uit Ja Zuster, Nee Zuster was een aardige, warme vrouw met een fantastische stem en parmantig hondje. Het was vooral heel erg leuk te horen hoe de volledige cast en hun kornuiten uiteindelijk Sanne Wallis De Vries gingen afzeiken, die dezelfde avond in de grote zaal van hetzelfde theater speelde. Ik leverde natuurlijk ook een bijdrage. ,,Dames en heren, wij verzoeken u vriendelijk geen foto's en geluidsopnamen te maken tijdens deze voorstelling. Bovendien willen we graag benadrukken dat Sanne Wallis De Vries geen lesbienne is. Wij wensen u een prettige voorstelling." en later nog ,,Dames en heren, dit theater gaat binnenkort sluiten. Vergeet niet uw jas mee te nemen van de garderobe. Hierbij benadrukken we nogmaals dat Sanne Wallis De Vries geen lesbienne is, en wensen we u nog een prettige avond."

    Gisteren was ik eerst op de verjaardag van Coty, met wel 3 (of 4?) stukken heerlijke taart. Ik heb ook zijn familie, huisgenote en vriendje ontmoet. Ik haat verjaardagen, maar deze was echt heel erg leuk. Daarna ging ik naar de Trut en binnen de kortste keren was ik dronken. Ik heb een Ierse jongen een indecent proposal gedaan, ik heb gemasseerd, ik heb geknuffeld, ik heb geaaid en ik heb iemand gevraagd in hoeverre hij toe was aan een beurt, op een schaal van een tot tien.

    Maar het was er ook de avond voor. Ik werd in mijn kont geknepen, 'per ongeluk' in mijn kruis gegrepen (,,Jeetje, deed ik het nu alweer?"), gekust, geknuffeld, geaaid - er werd zelfs herhaaldelijk in mijn arm gebeten. Daarom was ik ook een beetje verbaasd dat ik uiteindelijk toch helemaal in mijn eentje naar huis ging, en Maik de Boer bijvoorbeeld niet. Maar mijn kussen ligt tegenwoordig aan de andere kant van het bed, dus ik heb er verder niet wakker van gelegen.

    Of wel enigszins een beetje. Er was een persoon die vooral allemaal drank voor me kocht, in me beet (!!), helemaal achter me aan rende om voor de 2e keer afscheid te nemen... Hij maakte zelfs nog de dubieuze opmerking dat hij wel valt op het 'Rubensfiguur'. En toen... Niets.

    Da's een beetje vergelijkbaar met allemaal boodschappen in je karretje doen, en als je bij de kassa bent, gewoon je boodschappen laten staan en weer naar huis gaan. ,,Nee, ja, ik vind het gewoon leuk om al die boodschappen bij elkaar te zoeken en in te laden, maar ik heb al die spullen eigenlijk niet nodig. En het is ook zo'n gesjouw." En dan staan die boodschappen in dat karretje een beetje zielig te verpieteren. De melk wordt zuur, de ijsjes smelten, de kipfilet schiet vol met salmonella... De volgende keer kan hij of uit de supermarkt blijven, of gewoon zijn boodschappen meenemen. Mijn spaarzegels zijn gratis.

    01-03-06

      01:21:32, by S p r k .   , 305 words  
    Categories: Manisch

    Me (Meryl Streep)

    Mission accomplished.

    Ik was met Gerrit, Obbie en de gebruikelijke Peppi's naar de sneak. Ik kreeg ook nog een kadokie van Obbie; zij heeft hele kittige postzegels laten drukken van een foto waar we allebei op staan. Gelukkig heeft ze de gepolijste zwart/wit versie van de foto gebruikt, op de kleurenversie ben ik echt een biggetje (qua teint dan, he).

    De sneak was een film over Pocahontas, met Colin Farrell. En aangezien we die inmiddels flink naakt hebben gezien, is al zijn overige werk direct redundant geworden. Toen na een uur bleek dat de film nog anderhalf uur zou duren, zijn Obbie, Gerrit en ik maar naar de Arc gegaan. Dit was overigens de 4e kutfilm op rij, in de sneak. Het kost geen drol, maar ik vraag me af of Pathe bezig is met een soort ontmoedigingsbeleid omdat de City bioscoop binnenkort toch dicht gaat.

    Eenmaal in de Arc aangekomen ging Obbie natuurlijk aan een Long Island Ice Tea, maakte ik ein-de-lijk kennis met de leuke Spanjaard die Splinter heeft opgeduikeld en informeerde ik naar de mogelijkheid tot het consumeren van sushi. De keuken was helaas al dicht, maar uiteindelijk kwam er toch een bord sushi (en een strawberry diaquiri, heel raar). Het was smollen geblazen en ik werd ook nog uitgecheckt door een Arabier. Goed, een wat oudere, onaantrekkelijke Arabier die me probeerde te verleiden door te knipogen en zijn lippen te tuiten, maar dat zien 'we' voor het gemak even door de vingers. Ik heb heel vriendelijk gewuifd toen het tijd was om de Arc bonne nuit te wensen.

    Morgen draait de Gay Classic Latter Days waar ik van mijn integratie-Marokkaan anno 2004 echt naartoe moest. Gehoorzaam en volgzaam als ik ben, zit ik dus morgen braaf in de bioscoop met nog 4.000 andere homo's, hopend dat ik niet spontaan een SOA oploop.