Archives for: June 2006, 08

    08-06-06

      13:34:42, by S p r k .   , 335 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jamaar... M'n poesje

    Wat is het heerlijk om NIETS met je leven te doen. Gelijk NIETS.

    Ik ben weer als wijkverpleegkundige op stap geweest met Cruesli, zie filmpje (overigens, ik zeg dus iets als ,,Nou, ik doe dit nou eh 3 maanden, die wijkverpleging. Enne, dit is mijn favoriete kandidaatje, hij heet eh Thomas, enne Thomas is niet zo ongewikkeld - waarom loop je niet mee? Hele slechte documentaire wordt dit..." en dan nog wat onverstaanbaar gelul). Straks ga ik weer met hem lunchen ook.

    Op een recent tripje kwamen we een etalage tegen met een mannelijke etalagepop met een cameltoe. En dat moet natuurlijk altijd even worden vastgelegd voor het nageslacht.

    We zijn ook nog naar De Natuurwinkel gegaan om biologische perensap te kopen. En daar kon je dus KURK kopen. Hele emmers KURK. Geen idee waarvoor.

    heb ik Poekie naar de dierenarts gebracht. Ze deed echt zo zielig. Ik wilde daar helemaal stoer gaan roepen ,,En als er tijdens de ingreep nou complicaties zijn, grijp dan maar niet in. Laat haar maar gewoon naar de tunnel gaan. Scheelt toch een hoop centjes." maar ze deed zo zielig dat ik het niet kon opbrengen. Ik tilde haar uit haar poezenvervoermandje en ze klampte zich helemaal aan me vast. Mijn toch al niet zo grote poesje werd desmogelijkerwijs nog kleiner. En ze ging heel zielig miauwen. Zoals hoe ze ook miauwt wanneer ze wil zeggen ,,Ik vind het niet bijzonder prettig, hoe je nu bovenop me bent gaan liggen omdat je me niet zag in het donker."

    En de Duitse assistente ging ook nog heel eng vertellen dat de dokter met een heel klein haakje in mijn poesje zou gaan, om de zooi eruit te halen. En dat de dokter dus NIET met z'n vinger in mijn poesje hoeft. Nouja. Ik weet een ding zeker: ik zou Poekie dus nooit naar een asiel kunnen brengen. Ze deed zo zielig, ik zou haar nooit ergens achter kunnen laten, wetende dat ik haar nooit meer terug zou zien.