Archives for: January 2007

    30-01-07

      20:43:58, by S p r k .   , 665 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de prima reis naar Keulen

    Vlak voordat ik de deur uit wilde gaan bedacht ik dat het wel handig zou zijn om het adres van de club mee te nemen. Het adres van het hotel had ik dan weer niet, en was ook nergens meer te vinden, maar je kunt niet alles hebben. Uiteindelijk had der Stefan gelukkig het adres bij zich.

    Zodra er in de trein een vrouwtje met een karretje langskwam en vroeg of we Kaffee oder Thee wilden bekroop me het nare gevoel dat ik echt een teringhekel heb aan Duitsland. Tel daar nog bij op dat mijn mobiel ophield met werken zodra we over de grens waren, en er is gelijk een soort negatieve spiraal. Mijn rekening was veel te lang blijven liggen en hoewel ik hem toevallig wel zondagochtend betaald had, kon de internationale blokkade niet meer verwijderd worden. Een helpdesk wijffie vertelde me namelijk dat er een storing in het systeem was. Hoezee. Nouja, het scheelt weer een torenhoge interntionale telefoonrekening...

    Keulen is echt een lelijke stad. Laten we dat voorop stellen. Onze taxichauffeur had ons ook nog verkeerd afgezet. Wel bij nummer 31, maar in de verkeerde straat. We waren al bang dat we dus bij een niet bestaand hotel hadden gereserveerd, maar een vrouwtje aan de overkant wist ons te vertellen dat ons hotel um die Ecke was. Gelukkig. Op internet stond dat het een gay friendly hotel was maar er stond allemaal Arabisch geschrift op de muur, waarvan ik toch wel vermoed dat het betekent dat alle homo's van flatgebouwen gegooid moesten worden...

    De club waar Imogen ging optreden was echt heel klein. Formaat buurthuis, zeg maar. De helft van de kleine zaal in Paradiso. Wel knus, dat dan weer wel. Imogen kwam al snel naar me toe en ik stelde me voor om op een rustige plek te gaan zitten. ,,Well, the dressing room smells like shit.'' zei ze, dus gingen we maar achterin haar tourbus zitten. Dat was natuurlijk wel weer heel tof en speciaal. Imogen was heel aardig en spraakzaam, maar het was niet mijn gezelligste interview ooit.

    Eenmaal terug in de club vroeg ik nog of ze It's Good To Be In Love, een oud Frou Frou nummer wilde spelen. Ze zei dat ze tijdens de show liever een bekender nummer van Frou Frou wilde spelen, maar dat ze het anders wel tijdens de soundcheck zou spelen. Stefan en ik mochten dus bij de soundcheck aanwezig zijn, wat echt heel erg bijzonder is. Na een goed anderhalf uur wachten begon ze.

    Omdat ze alle instrumenten moest uittesten speelde ze de eerste helft van It's Good To Be In Love op de vocoder. Dat was echt fantastisch en de prijs van het treinkaartje meer dan waard. Ik zat als een jarige kleuter met open mond te luisteren. Ik keek Stefan nog even aan, en die vond het ook geweldig. De rest van het nummer speelde ze op haar electrische piano. Op zich ook mooi :P Na de soundcheck bedankte ik haar dat we erbij mochten zijn en dat ze zojuist 'two of the best thing ever' (dat liedje en de vocoder) had gecombineerd.

    We gingen even iets eten in een best wel fijn tapas restaurant en daarna weer terug naar de club om openingsact Zoe Keating te kunnen zien spelen. Dat was best tof, ze deed iets met de chello en maakte daar loopjes van om daar vervolgens weer overheen te spelen. Ik moet haar cd eens opzoeken.

    De show van Imogen was tof en keihard. Ze zag er, uitgedost als een weggelopen kermisattractie, wel ineens 10 jaar ouder uit. Het geluid stond zo hard dat Stefan en ik allebei meer achter in de zaal wilden gaan staan, maar dan wel pas na het nummer Headlock. En dat was natuurlijk het laatste nummer voor de toegiften.

    Vandaag hebben we nog keihard geshopt. Bij de Esprit aldaar hadden ze gewoon allemaal leuke truitjes in mijn maat! Prima! Nu zit ik in de trein en ben ik net Nederland binne gereden. Hoezee!

    29-01-07

      01:25:16, by S p r k .   , 458 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Dots #2

    Ik ben net terug uit Rotterdam en het was fantstisch!

    Ik kreeg Vrijdagavond dus bevestiging dat ik met een +1 naar de laatste avond van De Vrienden van Amstel LIVE! kon komen, backstage toegang zou krijgen n twee Dots mocht interviewen. Ik had me goed voorbereid en Loesje (de eindredactrice) ging mee.

    Bij aankomst kregen we meteen van die polsbandjes en werden we naar de artiestenlounge gebracht. Het was helemaal rood-achtig en sfeervol aangekleed en de drank was gratis. Prima combi! Er liepen te pas en te onpas bekende (en minder bekende) Nederlanders rond. Jacqueline van Krezip, Guus Meeuwis en zijn band en de leden van I.O.S. (Is Ook Schitterend - wat s dat overigens voor naam!?!1!11!!1).

    Loesje en ik konden de hele tijd de zaal in lopen en dan weer backstage gaan om een glaasje ranja te halen en eventueel zittend op een stoel de show via een monitor te volgen. De opening (met Benny Jolink) hebben we natuurlijk wel echt gezien, en The Sheer, I.O.S., Postman en Krezip.

    Toen was het tijd voor mijn interview, gelukkig in een apart kamertje zonder herrie. Patty kwam als eerste binnen, Esther volgde al snel. Loesje was er ook bij, en de dame die alles voor me geregeld had. Zoals iedere keer was ik best wel weer een beetje zenuwachtig in het begin. Maar Patty en Esther waren heel erg relaxed, erg spraakzaam en ik maakte al snel duidelijk dat ik natuurlijk een hle grote fan ben. Patty's dochtertje kwam er ook nog heel even bij, maar die bleef niet zo lang.

    Na 20 minuten was het interview weer voorbij en vertelde de dame van PR nog dat ze het een erg leuk interview vond. Da's natuurlijk altijd goed :) Toen zijn Loesje en ik weer de zaal in gegaan om nog een stukje mee te pikken van Frank Boeijen (toch wel heel tof, ik moet eens een Greatest Hits van hem opzoeken) en Within Temptation. Toen nog even een versnapering, en daarna was het tijd voor de Dolly Dots. Speciaal voor deze gelegenheid waren Loesje en ik helemaal naar voren gesneakt, waar we vrijwel naast het dochtertje en (vermoedelijk) de man van Patty van het optreden hebben genoten. En het was echt 10X beter dan ik had verwacht. De hele zaal ging uit z'n dak, de dames waren in topvorm - van vergane glorie was absoluut geen sprake.

    Nadat de Dots klaar waren ging Loesje en ik maar naar huis om niet in een overvolle metro en trein te hoeven zitten. En nu ben ik dus thuis. Nog even een stukje tikken voor GAY.NL en dan slapen - morgen om half 11 zit ik alweer in de trein naar Keulen voor mijn volgende interview! Het gt maar door.

    26-01-07

      21:16:35, by S p r k .   , 339 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de Dots

    Het is vrijdagavond en ik zit nog op kantoor. Ik ben aanstaande maandag en dinsdag vrij ivm mijn interview met Imogen Heap in Keulen, dus ik moet alvast wat dingen voorbereiden zodat de boel niet stil staat terwijl ik weg ben. Verder wilde ik nog even mijn interview met MIKA helemaal goed uitwerken. Dus daar ben ik nu mee bezig. Eigenlijk heb ik 500 woorden teveel, maar ik ben aan het knutselen of daar geen omweg voor te vinden is - ik heb al zveel moeten knippen.

    Terwijl ik hier zit over te werken (en dus niet naar verjaardag #1 ben gegaan) kreeg ik een bevestiging van wat ik gisteren al probeerde te regelen; ik mag de Dolly Dots interviewen! Aanstaande zondag spelen ze voor het laatst op De Vrienden van Amstel Live in Ahoy' en daar kan ik ze live zien en krijg ik ze ook te spreken. Tof, want hun reunie is helemaal hot momenteel.

    Dubbel tof, want de Dolly Dots werden er van kinds af aan behoorlijk door mijn ouders in geramd. Ik had AL hun platen, heel veel singles, poppen (gay voorteken!) en videobanden. Op 4-jarige leeftijd schijn ik naar een concert te zijn geweest en heb ik ze een bos bloemen gegeven op het podium. Na de show was ik ineens 'kwijt' en bleek dat de drummer me mee had genomen backstage naar de kleedkamers. Dat verhaal hebben mijn broer en moeder tot in den treuren verteld aan iedereen die het maar wilde horen. En ik was natrlijk bij het emotionele afscheidsconcert in de Escape.

    Het is dus echt een meisjesdroom om (een paar van) de Dolly Dots te mogen interviewen. Deze week zeiden 2 goede vrienden allebei precies hetzelfde tegen me; ,,Je moet eigenlijk muziekjournalist worden!" Maar dat ben ik misschien al een beetje, part-time dan. Vorige week Mika, zondag de Dolly Dots, maandag Imogen Heap, volgende maand misschien Corinne Bailey Rae... Het gt maar door.

    Ik ben wel heel blij dat ik morgen fijn kan uitslapen, want ik heb al twee dagen hoofdpijn.

    25-01-07

      16:06:37, by S p r k .   , 400 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de vertaling

    Voor iedereen die dit artikel k niet snapt, heb ik even een overzichtelijkere versie gemaakt:

    De aangeklaagde, Peppi (20), uit Zwolle, staat als het aan de aanklager ligt terecht voor doodslagpoging met beroving, diefstal van trucks, autokraken en inbraak.

    Pincode
    Het verhaal dat aan de zaak vooraf gaat is vooral vrij vreemd. Peppi, de aangeklaagde, zou op de avond van 19 oktober 2006 met een (toen nog minderjarige) minderbegaafde buurjongen, Kokki, op pad zijn geweest voor wat ?kwajongensstreken?. De twee (Peppi & Kokki dus) stalen een aantal trucks en gingen daarmee ?joyriden?. De rest van het verhaal is echter stukken minder 'onschuldig'.

    Later die avond zou Peppi namelijk geprobeerd hebben om een ook al minderbegaafde familievriend, Kekki te vermoorden. Peppi & minderbegaafde buurjongen Kokki kwamen de familievriend Kekki tegen op straat. Ze besloten wat met Kekki te gaan drinken, met volgens de aanklager al in het achterhoofd dat ze Kekki wilden beroven. Daarom keken Peppi & Kokki de pincode van Kekki af toen deze voorafgaand aan het kroegbezoek moest pinnen.

    Afzakkertje
    Na het kroegbezoek gingen Peppi & Kokkie nog mee voor een ?afzakkertje? bij Kekki thuis. Daar wisten de Peppi & Kokkie de portemonnee van Kekki te stelen maar ondanks dat bleven ze toch nog bij Kekki thuis. Die had later die avond seks met Kokki en dook daarna ook nog het bed in met verdachte Peppi, die eigenlijk een hekel zou hebben aan homo?s.

    Tijdens de seks zou Kekki een aantal opmerkingen over Puppi, de vader van Peppi hebben gemaakt. Daarop knapte naar eigen zeggen 'een draadje' in het hoofd van Peppi, waarop deze een riem om de nek van Kekki spande en aantrok. Kekki zou daarop blauw zijn aangelopen en voor dood zijn achtergelaten. Het kwam echter niet in het hoofd van Peppi op om de politie te bellen. Wel pinden Peppi en Kokkie een flinke geldsom van de rekening van Kekki.

    Angst
    Kekki zelf werd later gevonden. Via de spoedeisende hulp van het ziekenhuis kwam hij terecht op de psychiatrische afdeling omdat de man niet meer naar huis durfde. Inmiddels heeft het slachtoffer zelfs uit pure angst Zwolle verlaten.

    Peppi kreeg gisteren dus de rekening gepresenteerd: doodslagpoging met beroving, diefstal van trucks, autokraken en inbraak, met als totale straf vijf jaar cel. Kekki wil als voorschot op een schadevergoeding een bedrag van 5800 euro. De officier van justitie wil die claim toegewezen zien.

    De rechter doet over twee weken uitspraak.

      14:57:15, by S p r k .   , 149 words  
    Categories: Muziektipjes

    Sprk en het tweede internationale interview

    Aanstaande Maandag ga ik samen met Stefan naar Kln om daar Imogen Heap te interviewen. En ik kan haar dan ook ein-de-lijk live zien spelen. Haar album Speak For Yourself komt in April eindelijk in Nederland uit, dus het is helemaal actueel enzo. Supertof. Helaas moet ik dit reisje dan wel weer helemaal zelf betalen, maar trein + hotel voor 1 nacht is bij elkaar EUR 106,50 en dat vind ik best redelijk voor een reisje incl. interview met iemand die je bewondert en een bijbehorend concert. Ik bedoel, Madonna was duurder, en ik heb d'r niet eens gesproken!

    Hier nog wat beelden van Imogen, voor de mensen die haar niet kennen. Zij was overigens de vrouwelijke helft van Frou Frou - de mannelijke helft was Guy Sigsworth, die ik een paar maanden geleden al eens geinterviewd heb. Hippe shit!

    [youtube]5cpSv2mNhhc[/youtube]
    Hide & Seek

    [youtube]eKZsZkH_MJc[/youtube]
    Headlock

    23-01-07

      17:17:15, by S p r k .   , 353 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het dilemma

    Ik wil echt gn verjaardagen meer. Niet meer van mezelf en niet meer van andere mensen. Een 'verjaardag' an sich spreekt me al niet aan: de persoon die jarig is heeft het meestal te druk en er zijn altijd mensen die je eigenlijk niet echt moet (als je pech hebt ook op je eigen verjaardag). En qua kadokies ben ik er al heleml tegen.

    Als ik een kadokie voor iemand zie, wil ik gewoon op dat moment een kadokie voor iemand kunnen kopen en het dan ook geven. En niet bewaren omdat de persoon in kwestie pas over 8 maanden jarig is. Want ik kom aan de doorlopende band leuke kadokies tegen voor mijn vrienden, maar nit vlak voor hun verjaardag.

    Dit weekend heb ik de pech dat twee (!) van mijn vrienden allebei hun verjaardag vieren. Gelukkig niet op dezelfde avond (anders moet je weer moeilijk gaan prioritiseren), maar toch. Ik vind allebei de heren ontzettend leuk en lief, maar na mijn volgeplande werkweek (zowel overdag als 's avonds) kan ik me in het weekend wel iets fijners voorstellen dan met z'n 8en om een bakje pinda's heen zitten. Zoals NIETS doen.

    Dat snapte ik vroeger nooit van mijn broer. Hij is 8 jaar ouder dan ik, en als hij uit zijn werk kwam was ik al een paar uur thuis. En dan was ik klaar voor ACTIE. Dan wilde ik naar de videotheek, even snel nog dat CDtje ophalen dat lag te wachten of eindelijk dat plankje aan de muur hangen. En mijn broer wilde dan NIETS doen! NIETS! Omdat hij net thuis was! Nouja! Daar kon ik zooooo geen begrip voor opbrengen destijds... Terwijl ik hem nu met terugwerkende kracht zooooveel gelijk geef.

    Dus krijgen we t/m Vrijdagavond een inwendig dilemma... Ga ik plichtmatig naar de verjaardagen van mijn twee leuke vrienden? Of maak ik een statement tegenover mezelf n de rest van de wereld, en ga ik NOOIT meer naar een verjaardag? Tijd voor een poll!

    ...heb ik wel vaak genoeg gezegd dat het dus niet aan mijn vrienden ligt? Want de zijn verder gewoon leuk :P

    22-01-07

      13:08:16, by S p r k .   , 129 words  
    Categories: Muziektipjes

    Sprk en My Brightest Diamond

    Coty was gisteren bij me thuis en speelde een hysterisch mooi liedje van My Brightest Diamond, genaamd Dragonfly. Ik wil die eigenlijk het liefst de hele dag op repeat spelen nu :)

    Research wijst uit dat My Brightest Diamond (of dus eigenlijk Shara Worden, de mevrouw die het zingt) al eerder het voorprogramma van Sufjan Stevens was en ook bij hetzelfde label zit. Toe maar! Ik wil best een dagje in de postkamer werken van het Asthmatic Kitty label, en dan mezelf allemaal fijne promootjes sturen enzo :)

    De clip is wat amateuristisch maar heeft z'n charme. Check het uit! En laat in een reactie weten hoe je het vindt :)

    [youtube]MwA96dZm6Mw[/youtube]

    P.S. Dank je wel Peter, dat ik nu ook YouTube filmpjes kan embedden hier :) Hoezee.

    20-01-07

      00:35:18, by S p r k .   , 755 words  
    Categories: Categorie-loos, Muziektipjes

    Sprk en de persreis #3

    Ik heb echt een geweldige dag achter de rug.

    Vanochtend vroeg ben ik naar het station gefietst, hopende dat ik geen chaos zou aantreffen. Ik zette mijn fiets op dezelfde plek als vroeger, toen ik nog iedere dag naar Lelystad moest. Ik stond nog even stil bij hoe tof het berhaupt was dat ik niet naar Lelystad ging, maar naar Parijs, en liep toen het rustige station binnen.

    De trein ging gelukkig op tijd en al snel waren de jongen van de platenmaatschappij en de jongen van Oor op de afgesproken plek. Ik had natuurlijk weer bjna iemand anders aangesproken, omdat die wel heel verdacht lang rondhing bij de Free Record Shop, en daar verkopen ze natuurlijk niet zoveel. Maar ik hield me in en dat was dus achteraf maar goed ook.

    Het interview ging echt heel goed. De jongen van Oor ging eerst, en toen hij terugkwam vertelde hij in welke stoel ik moest gaan zitten om zo dicht mogelijk bij Mika te zitten. Het was wel cht heel erg dichtbij. Ik probeerde nog wat afstand te bewaren door naar achteren te leunen, maar hij leunde regelmatig naar me toe enzo. Ik pakte nog wat nerveuzig mijn digitale camera erbij en kon natuurlijk niet 1-2-3 de dictafoon instelling vinden. Dus kwam er een gezellig zelfportret van Evert voorbij, waar Mika heel belangstellend naar keek.

    Mika is een mooie jongen met grote mooie ogen en bovendien een ontzettende charmeur. Hij is nog helemaal vers en enthousiast en nieuw en hij heeft nog geen 400 interviews achter de rug enzo. Het is best uniek om een jongen waarvan het z vast staat dat het een megaster wordt, aan de vooravond van zijn doorbraak te kunnen spreken. Een beetje alsof het begin jaren '90 is en jij n van de eerste mensen op the internets bent.

    Ik vergat al snel dat ik Mika nog nooit eerder had ontmoet en dat het niet zeker is of ik hem hierna ooit nog spreek. Dus wanneer ik af en toe een gevatte opmerking maakte, of hij kon even totaal niet uit zijn woorden komen, legde ik heel routineus mijn hand op zijn knie. Alle professionaliteit uit het raam = het nieuwe zwart! Hij leek er gelukkig geen moeite mee te hebben.

    Toen ik begon over zijn prachtige artwork en de geniale filmpjes op zijn website, wees hij naar de andere kant van het restaurantje, naar zijn zus waarmee hij al die dingen ontwerpt. ,,We hebben nt het eerste officile gedrukte exemplaar van het album binnen, wil je hem zien?" zei hij enthousiast. Natuurlijk wilde ik dat, dus Mika sprong uit zijn stoel om hem te gaan halen. Terwijl ik de CD bekeek en het doosje opendeed begon hij helemaal te stralen en was 'ie zichtbaar laaiend enthousiast. Dat kan natuurlijk ook niet anders. Afgezien van het feit dat de hoes echt de meest fucking mooie Technicolor verpakking heeft die je OOIT hebt gezien, met het wel fantastisch zijn om als singer/songwriter het eerste echte exemplaar van je album aan iemand te mogen laten zien.

    Toen de Engelse mevrouw van het management of de platenmaatschappij kwam aankondigen dat we nog 5 minuten hadden (ik had een half uur gekregen), schrok ik helemaal, want het leek echt niet alsof we al 25 minuten met elkaar in gesprek waren. Ik stelde nog snel een paar vragen en toen was het helaas alweer voorbij. Mika zou kort daarna vertrekken naar het treinstation om de Eurostar terug naar Londen te pakken, terwijl hij onderweg nog even geinterviewd werd door de Franse editie van Rolling Stone.

    Ik liep even de hoek om naar de Champs Elysees, waar ik 2 spijkerbroeken in-mijn-fokking-maat en een kittig lamswollen truitje heb gekocht. Dikke prima. Toen heb ik nog wat broodjes en donuts ingeslagen voor in de trein. Gelukkig belde Rosalie op dat moment (die ik dus wr niet heb gezien terwijl ik in Parijs was) en die heeft me telefonisch naar een taxistandplaats geloodsd, zodat ik een taxi kon nemen naar Gare du Nord.

    De terugreis was heel gezellig, erg leuk gepraat met mijn beide reisgenoten. Ik heb nog een heel mooi vormgegeven Mika promo single op de kop weten te tikken (nouja, gewoon gevraagd) en berhaupt tijdens de hele dag interessante gesprekken gehad met zowel de jongen van de platenmaatschappij als de jongen van Oor.

    En nu ben ik weer thuis in Nederland. Waar mijn hle appartement overhoop ligt, omdat ik vannacht om 2:00 uur nog op zoek was naar de oplader van mijn digitale camera. Hoezee.

    19-01-07

      21:00:54, by S p r k .   , 1432 words  
    Categories: Categorie-loos

    My Mika interview

    This is the interview I did with Mika in January of 2007, when his single Grace Kelly had just gone to #1 in the UK, on downloads alone. Feel free to link to this URL if you want to link to the interview. Do not copy the text onto other sites etc. Thanks and enjoy.

    Each year the BBC lists the most promising acts of the following year. This time they claim British singer/songwriter MIKA (born Mica Penniman) is the most promising artist of 2007. MIKA?s story begins 23 years ago in Beirut. He is the son of an American father and a Lebanese mother. Because of the war in Lebanon, they fled to Paris and eventually settled in London. He gets teased in school to such an extent that his mother decides to start homeschooling him for 6 months. She also hires a Russian vocal coach who helps him develop a vocal range of five octaves. He teaches himself how to play the piano and starts doing jingles to make money. Meanwhile he studies at the Royal College of Music, a prestigious school based in Kensington. Trying to make his own pop music, he gets rejected everywhere for being ?too different?. Since then, MIKA has had a number 1 single in Britain and his name is spreading throughout the music industry. Time to have a heart to heart about his music, the fantasy world he has created for the characters he sings about and those nasty rumors about his alleged homosexuality.

    How did you get by, going to music school without being able to read music?
    I had a really hard time, simply because the technical side of things was just impossible. But I knew that I wanted to do music, and my ear compensated a lot.

    When you were trying to do pop music you got turned down quite a lot. Did you ever try to let other people mold you into something you weren?t?
    Well, musically I was never really able to. I tried to put down a vocal on something I thought was terrible, and it didn?t work. When I used to present myself, I would always be slightly apologetic about who I was and the kind of music that I made. It took me a while to realize that was the one thing that made me remotely special. So I decided to accentuate it, put a spotlight on it, and that?s when things started to work. But it took a long time to find the confidence to get through that.

    And now everybody wants you!
    At one point absolutely no-one wanted to touch me. Then a year later, I presented everyone with a demo with four songs that I had done with friends, who had helped for free. And I had the privilege that everyone wanted to sign me. So I turned the tables a little bit and decided to go for the best deal. I wasn?t interested in people taking me out to dinner, or offering me trips. And I didn?t necessarily want a ridiculous amount of money, but I wanted full control. I?m very thankful that I was able to get a deal where I had complete freedom, yet the right amount of dough to make the record. Normally, when someone gives you money, you lose control.

    You don?t want to be a prostitute, basically.
    No, exactly. Because I knew it would fail. Like so many others before me. They go, and they try and make their first record, and it fails. Because the record they?ve made is nothing like the record they had in mind.

    They don?t have longevity at all.
    Yeah, but it?s not their fault. It?s the way the music industry works.

    Did any of the people that turned you down in the past ever say they were sorry?
    No, never. I haven?t heard from them. But I?m sure I will, at some point. Maybe they?re so aloof that maybe they don?t even realize that the song Grace Kelly was written to them. Maybe they didn?t even open the demo when I sent it to them. And if they don?t know, I?m certainly not going to tell them, because then it would give them credit.

    Why did you change your name from Mica to Mika?
    Because everyone was calling me ?Maika?, or ?Mischa?. So I was saying ?noooo, my name?s fucking Mika!?.

    Isn?t it scary to live up to the hype of being on that BBC list?
    I would be a fool not to stand on it and take advantage of the attention that I?m getting. At the same time, I know very well the dangers of hype.

    Don?t you think your music requires hype? I sent some of your tracks to 20 of my friends. 18 of them completely loved it, and two of them really hated it.
    Hated it? That?s great! I love that! It?s a Marmite record. You know that English disgusting spread thing, you either love it or you hate it? I think it?s revolting.

    My colleague eats it all the time.
    And it stinks. But yeah, that?s the kind of record I wanted to make. You know what, you?re right, actually, it DOES require hype. But hype has got to come from the right place. You can?t pay for hype. I?m very lucky, because a lot of the buzz that I?ve got is organic, and it has come as a result of the music. I?m not the son of someone famous, I?m not going out with Lily Allen, there?s none of that. There?s no tabloid hype to build on. It just started to spread, quietly but quickly. Now, on the strength of downloads alone in the UK, we went straight into the charts at #3. The week after we were number one.

    You design all your artwork together with your sister Yasmine. Have you got any multimedia plans?
    About a year before I started recording the album I came up with these characters, and I was showing it to the record company. And they said ?You?re out of your mind, you haven?t even chosen a producer yet!? When we were recording the album I brought Yasmine over to LA and we set up a painting studio in the lounge of my recording studio. So she was painting as we were recording stuff. I had this idea to set up a visual fantasy world with characters and with their own land that they live in. The album is almost a soundtrack to this world that I?ve created. Which I don?t think has really been done before. I really want to take this whole world and go as far as I possibly can within the next year and a half. I?m working on a little podcast soap opera, based on all the different characters. Different things happen; people have affairs, there?s like a breakdown, and it?s all audio.

    There are a lot of rumors about your sexuality going around, and you never really seem to acknowledge or deny anything?
    I don?t think it?s relevant, at least not at this stage. I think it all depends on the kind of music that you?re making. If you?re making music that is really driven by sexuality, it becomes very important. I think it?s really helpful to separate the ?person? from the ?artist?. Whether that means closing off different parts of your life, it?s something that everyone has a choice to do. I listen to music and I never really associate it with the person who creates it. Maybe other people do, but I never did. So I find that hard to understand.

    Well, you?ve written a song about a married man having a gay affair, The Wizard of Oz is your favorite movie and you do have quite a large fascination with Dolly Parton though.
    She?s one of the fiercest pop song writers in America. I?m a big fan of her songwriting. She?s just ridiculous and over the top. But you can?t mock her, because she writes absolutely good pop songs.

    Have you ever been to Dollywood, the Dolly Parton theme park?
    No, never.

    You should go!
    I know that her whole family works in it. Every member of her extended family works at some part of Dolly?s empire. I really want to go there someday.

      10:27:36, by S p r k .   , 57 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de persreis #2

    Ik was best wel bezorgd of de trein wel zou rijden ivm het stormpje... Maar ik zit gelukkig al een tijdje in de trein, samen met iemand van de platenmaatschapij en iemand van Oor. Het hotel waar het interview gaat plaatsvinden is om de hoek van de Champs Elysees, dus dat is mooi. So far, so good!

    16-01-07

      15:24:26, by S p r k .   , 287 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de PERSREIS

    Okee... Je moet dit soort dingen eigenlijk pas met mensen delen op het moment dat ze 100% rond zijn, maar ik kan mijn enthousiasme niet bedwingen.

    Ik heb al eerder geschreven over MIKA, de 23-jarige singer/songwriter uit Engeland... Vrijwel iedereen aan wie ik zijn liedjes laat horen is meteen laaiend enthousiast, en zijn album komt in Maart uit in Nederland.

    Reden genoeg om in ieder geval een interview met MIKA in het Maartnummer van Gay&Night te willen. Nu is MIKA verder zelf bovendien niet onaantrekkelijk, dus kan hij ook meteen op de cover. De platenmaatschappij is al een tijdje bezig om een phoner (telefonisch interview) voor me te regelen.

    Daarnet stond iemand van de platenmaatschappij op mijn voicemail. Dat het misschien wat kort dag was, maar dat MIKA aanstaande Vrijdag beschikbaar was voor een interview in Parijs. Jeetje. Ik ben meteen op NS.nl gaan kijken, en een retourtje Parijs met de trein kost nog steeds ? 202,-.

    Ik besloot de mevrouw van de platenmaatschappij meteen even terug te bellen. ,,Hoe gaat dat dan precies in zijn werk?" vroeg ik. Blijkt dat de platenmaatschappij de kosten voor de reis betaalt en dat ik dan dus met iemand er naartoe ga (mogelijk gaat er nog iemand van een muziektijdschrift mee) en een half uur face to face met MIKA mag spreken. HOE KOEL IS DAT?

    Ik hoor later vandaag of uiterlijk morgenochtend of het definitief doorgaat. Maar alleen al het feit dat het wordt aangeboden is natuurlijk fantastisch. Martijn op persreis! Woehoe!

    Update:
    Het gaat door! Tof! Ik krijg de precieze treintijden nog door, dus dan kan ik meteen even kijken of er nog gelegenheid is voor een bezoekje aan de GAP en misschien een drankje met Rosalie :)

    15-01-07

      19:23:51, by S p r k .   , 374 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de hoerenpoes

    Het Poekie-op-vakantie experiment is volledig mislukt. Althans; ik weet nu wel zeker dat Poekie en ik niet meer kunnen samenwonen. En aangezien het huis op mjn naam staat, moet zij ergens anders gaan wonen.

    Het was z fijn om na een zware dag werken thuis te kunnen komen zonder dat een eenzame poes al je aandacht opeist. Het was ook fijn om eens naar het toilet te kunnen zonder dat er een poes per s ook mee de badkamer in moet. Het was fijn om eens door te kunnen slapen zonder dat er een poes op me sprong. Het was fijn dat ik de restjes Chicken Tikka die ik op mijn koffietafel had laten staan, de volgende ochtend niet door de hele kamer verspreid lagen. En het was fijn dat ik gewoon allerlei schroefjes en dingetjes (ik ben al 5 dagen een nieuwe IKEA tafel in elkaar aan het zetten) op de grond kon laten liggen zonder dat *iemand* daar midden in de nacht mee ging spelen.

    Poekie heeft zich gedragen als een recalcitrante gastarbeider. Blazen naar de gevestigde orde, zichzelf in duitsere hoekjes begeven, weigeren de plaatselijke cuisine tot zich te nemen en ze toonde een onvermogen om met de lokale bevolking te socializen. Hoewel het er eerst naar uit zou zien dat Poekie's weekendje weg een extended stay zou worden, werd ze zondagavond alsnog teruggebracht.

    En ja hoor; ze heeft me vannacht weer 2 keer wakker gemaakt en toen ik thuiskwam van mijn werk had ze weer met het doucheputje gespeeld waardoor er een onwijze putlucht in mijn huis hing. Fijn.

    Poekie moet dus, zo snel mogelijk, naar een fijn nieuw huis waar nog geen andere katten zijn. Ik denk dat dt het is. Ze is normaal gesproken namelijk heel sociaal, komt altijd op schoot, participeert in de dagelijkse gebeurtenissen en komt knus bij me liggen als ik naar bed ga. Als ik met m'n hele huis vol visite zit kruipt ze onder de bank, maar verder is het een vrij standaard poesje, dat nooit blaast, krabt of bijt en alleen wildplast als je cht te lang hebt gewacht met het verschonen van de kattenbak. En nooit kotst. Ook een fijn detail.

    ...en anders moet ze misschien toch gewoon een fijn spuitje.

      18:06:04, by S p r k .   , 358 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en nummer 107

    Het nieuwe nummer van Gay&Night is ein-de-lijk af. Ik probeer alles iedere keer zo in te plannen dat we in het laatste weekend niet hoeven te werken, maar dat is tot nu toe nog niet n keer gelukt. Ik merk wel dat ls we eenmaal bezig zijn, de dingen iedere maand wel steeds soepeler gaan.

    Het was geen makkelijk nummer. Eerst was er onduidelijkheid over contracten, maar al snel kreeg ik te horen dat mijn contract verlengd zou worden.

    Toen was er een snoertje kwijt van een externe harddisk. Dat lijkt op zich vrij onbenullig, maar dit was er eentje die alleen bij de fabrikant verkrijgbaar was, en de voorraad van de fabrikant was ook op. Leuk! Ik heb nog heel even gedacht om mijn polsen door te snijden, maar gelukkig had Emil precies dezelfde harde schijf en mochten we zijn snoertje even lenen.

    We hadden ook hl lang geen cover. Echt tot op het laatste moment niet. De cover moest afgelopen vrijdag naar de drukker; we wisten donderdagmiddag pas welke foto we erop zouden zetten. Natuurlijk waren er wel wat opties, maar de desbetreffende fotografen lieten maar niets van zich horen of kregen de modellen op de foto's niet te pakken om toestemming te vragen. Lastig. Ik heb nu wel voor de komende 3 maanden opties op hele mooie covers, dat is wel fijn.

    Als alles goed gaat staat in het volgende nummer een interview met MIKA, en staat hij ook op de cover. Zo lekker is 'ie wel. Het volgende nummer is gelijk het eerste nummer dat door de nieuwe vormgever zal worden gemaakt, terwijl de huidige vooral zal gaan overdragen enzo. Spannende tijden.

    Ik heb nu 8 dagen achter elkaar gewerkt en ik moet er nog 2. Daarna heb ik 4 dagen vrij (2 dagen als compensatie voor vorig weekend, en 2 dagen nieuw weekend). Fijn! Kan ik weer eens uitwendig lunchen :)

    Nou, dan kan ik nu naar huis om een wasje te draaien. Hierbij alvast de cover van 107, het februarinummer:

    ...morgen nog wel even alle proeven checken en goedkeuren, de factuurgegevens van de adverteerders klaarmaken, het volgende nummer voorbereiden en de distributie van volgende week voorbereiden. Zucht.

    11-01-07

      20:01:03, by S p r k .   , 95 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de logeerpartij

    Poekie is weg. Nee, ik heb haar net laten inslapen... Ze is 'op vakantie' in huize Bailar. We hebben nog niet concreet afgesproken wanneer ze precies terugkomt, maar ik ga er vanuit dat het Zondag is, want ze is er voor het weekend naartoe. Ze ging overigens hl zielig miauwen toen ze in haar poezenvervoermandje lag. Ik ben erg benieuwd hoe ze het uithoudt tussen de 2 andere katten aldaar. Ik kan dit weekend in ieder geval gewoon slapen zonder wakkergemiauwd te worden, godzijdank. Mag ook wel, want ik moet het hele weekend werken.

    08-01-07

      13:57:51, by S p r k .   , 121 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de poezen

    Aanstaande Donderdag gaat Poekie op transport naar Oost. Obbie en Stf gaan een weekendje op haar passen, kijken hoe ze acclimatiseert in huize Bailar. En ik ben benieuwd hoe mijn huis is als Poekie er niet is... Hopelijk ga ik niet spontaan dat ene liedje van De Dijk zingen, over dat een man niet weet wat 'ie mist enzo...

    Op het 'dakterras' op kantoor loopt altijd een zwerfkat rond. In eerste instantie leek het alsof Rob de Pussy Whisperer was, maar nu heeft Vincenzo de poes helemaal op schoot gehad. Hij heeft zelf eten voor haar gehaald, wat ze bijna met bakje en al heeft opgegeten. En met z'n nieuwe 8.1 megapixel camera heeft 'ie een hele fijne foto van d'r gemaakt :)

    07-01-07

      19:39:41, by S p r k .   , 544 words  
    Categories: Categorie-loos, Muziektipjes

    Sprk en de nieuwe ontdekking

    Bjrk heeft ooit eens voor een radioprogramma op de BBC, Breezeblock een Dj-sessie van een uur gedaan. Naast een hindi versie van I Will Always Love You, een paar liedjes van Aphex Twin (daar is ze mee bevriend) en nog wat andere vage dingen, speelde ze ook 2 liedjes van Nico.

    Nico is een Duits fotomodel/zangeres die vooral bekend is geworden door haar bijdrage aan het debuutalbum van The Velvet Underground. Die samenwerking heeft ze overigens alleen te danken aan Andy Warhol, die het project destijds financierde. Zodra The Velvet Underground zichzelf hadden losgekoppeld van Warhol hebben ze ook geen albums meer met haar gemaakt.

    De nummers die Bjrk speelde komen allebei van Nico's album Desertshore (1970). Toen ik vandaag over de Keizersgracht liep speelde ik het album weer eens, en hoorde ik iets hl erg tofs tijdens een bepaald nummer. Le Petit Chevalier is een traditioneel Frans liedje, en werd op het album gezongen door Nico's zoon Ari, door zijn moeder begeleid op clavecimbel. Op een gegeven moment is er een iets te lang instrumentaal stukje, en dan hoor je Nico op de achtergrond heel zachtjes zingen ,,J'irais..." en dan zingt Ari weer verder ,,J'irais te visiter..." Dat had ik nog NOOIT eerder gehoord, en ik vond het te gek. Daar stond ik, in de regen, onder een paraplu, op de Keizersgracht, een liedje van 36 jaar oud een kaar keer terug te 'spoelen'. Fantastisch.

    Wikipedia leert mij dat Nico's zoon Ari verwekt schijnt te zijn door Alain Delon. En dt is dan weer de ex-man van Rosalie van Breemen, die overigens gisteren expliciet NIET mee ging naar m.u.l.t.i.s.e.x.i. maar met een veel hippere crowd naar de Jimmy Woo wilde. Ik geloof niet dat Alain Delon zijn onwettige kind met Nico ooit heeft erkend, maar ik moet er toch maar eens naar vragen. Misschien heeft ze Ari weleens ontmoet. Nico's liedje Ari's Song werd pas nog gecovered door Patrick Wolf, wiens nieuwste album binnenkort uitkomt.

    Ik belde Universal omdat ik een recensie exemplaar van Patrick's album wilde. Ze wisten niet wie het was :( Maar na wat navraag wisten ze me gelukkig te vertellen dat Patrick's album in Nederland pas in Maart (!) wordt uitgebracht.

    Een ander album dat pas in Maart in Nederland uitkomt (maar op 5 februari al in Engeland in de winkels ligt) is Life in Cartoon Motion van MIKA. En MIKA is fenomenaal. Ik werd via het vriendje van n van mijn collega's getipt, en nu ben ik verkocht. 90% van de mensen waar ik liedjes van MIKA naartoe heb gestuurd zijn dat ook! Da's bijna satisfaction guaranteed! Ik heb meteen een telefonisch interview met MIKA aangevraagd, hopelijk gaat dat door. Het is tijd om hem helemaal kapot te hypen!

    Check z'n website.

    En hoe toepasselijk is de songtekst van zijn eerste single Grace Kelly?

    ,,I could be brown
    I could be blue
    I could be violet sky
    I could be hurtful
    I could be purple
    I could be anything you like
    Gotta be green
    Gotta be mean
    Gotta be everything more
    Why don't you like me
    Why don't you like me
    Why don't you walk out the door"

    Wel jammer dat d ontdekking van 2007 al zo vroeg in het jaar is gedaan...

      19:01:10, by S p r k .   , 552 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de eerste zoen

    Het was een goed idee om tch naar m.u.l.t.i.s.e.x.i. te gaan. Het was echt heel erg leuk binnen. Ik heb ook mijn eerste kus van 2007 erop zitten! Toen Barry, een vage kennis (en dan bedoel ik ook echt vaag) langs liep, wilde ik hem de standaard 3 zoenen geven. In plaats daarvan, deed hij zijn mond open en stak hij zijn tong naar binnen. Ik voelde me een vies en gebruikt incestslachtoffer en ik wilde douchen enzo. ,,Dt was mijn eerste echte zoen van 2007! Wat erg!" vertelde ik aan mijn posse-du-jour. De algemene consensus was echter dat ik het vl slechter had kunnen treffen (Barry is echt heel erg lekker), en daar was ik het uiteindelijk wel mee eens. Ik liep nog eens naar Barry toe, om te vertellen dat hij me net mijn eerste zoen van 2007 had gegeven, en toen tongzoende hij met mijn wang! Ik voel me behoorlijk geschonden en VPRO-achtig, maar ik heb besloten dat dat natuurlijk niet per s negatief hoeft te zijn.

    Ik was laatst aan het chatten met een jongen die ik een jaar of twee geleden best wel leuk vond. Vooral tijdens Gay Pride. volgens mij. Hoe dan ook; die jongen kwam regelmatig bij me thuis, en dan dronken we wijn en keken we films en praatten we over het leven enzo... Avonden met potentie, vond ik altijd. Maar er gebeurde nooit iets!

    Daar hadden we het van de week nog eens over. Toen vertelde hij dat hij me destijds wel heel erg leuk vond, maar dat een wederzijdse vriend toen heel erg verliefd op hem was. Hij wilde dat die jongen niet aandoen, en hij had bovendien niet het idee dat ik hem echt hl erg leuk vond. Toen ik hem vroeg hoe hij dat nou niet kon weten, antwoordde hij ,,Je hebt het nooit gezegd."

    Ten bedacht ik me: jezelf kwetsbaar opstellen is het nieuwe zwart. (Quote van Pieter: ,,Pessimisme was toch al het nieuwe zwart?") Dus vertelde ik aan die ene vrijdagfilmdate dat ik hem leuk vond, goed voor de duidelijkheid. En toen was het niet wederzijds. Ik was vandaag in de DA in de Leidsestraat (AKA 'het moederschip') aan het kijken bij conditioners, en toen hoorde ik zijn stem ineens. Hij liep langs me en hij zag me, vrij letterlijk, niet staan. Toen heb ik de verpakking van een bepaalde conditioner nog maar 3 keer gelezen, tot hij ver genoeg was om onopvallend naar de kassa te kunnen lopen.

    Ik vond overigens pardoes 2 38X32 spijkerbroeken in mijn kast, dus het had erger gekund. Ik ben nog wel bij InWear/Matinique gaan kijken voor leuke truitjes. Ze hadden wel XXL truitjes maar die paste ik allemaal niet. Nu waren het wel nauwe XXL truitjes, maar toch. De verkoper, die me mnden eerder ook had geholpen met mijn nieuwe jas, vroeg nog ,,En?" en toen zei ik ,,Het past allemaal niet. Ik ga naar huis en vanavond eet ik een appel als avondeten." Hij wenste me alsnog een fijne avond. ,,Oh, mijn appel en ik maken er vast iets moois van." Het geeft me kracht dat ik ondanks deze moeilijke tijden het nog steeds in me heb om andere mensen te vermaken.

    Update: Ik heb niet eens meer die appel gegeten.

    06-01-07

      21:56:13, by S p r k .   , 264 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de zaterdagmiddag

    Ik was vanmiddag echt toe aan poli-lipo. Of misschien is het beter om het concept en bijbehorende merk alvast vast te leggen.

    polipo (de ~ (v.), ~'s)
    1 poliklinische liposuctie

    ...dat je dus op een donkere, regenachtige Zaterdagmiddag (znder afspraak!) kunt binnenlopen bij een polipo-kliniek. Zodat je jezelf niet hoeft te vernederen tijdens je zoektocht naar een 'kek' XXL shirt of een 38X32 spijkerbroek. Beide kledingstukken zou ik in Parijs, Amerika of Londen overigens probleemloos op de kop hebben kunnen tikken, maar in de Kalverstraat helaas niet. Ik heb zelfs nog even gekeken wat een dagretourtje Parijs zou kosten, maar ik ga natuurlijk geen EUR 200,- uitgeven om ongeveer 6 uur te kunnen winkelen.

    Eventjes een uur cardio doen op mijn cross-trainer gaat er ook niet voor zorgen dat ik ineens wl de kledingwinkels in de Kalverstraat kan plunderen, en ik ben nu eenmaal niet zo'n lange-termijn planner... Dus ben ik maar weer door de regen naar huis gefietst.

    Ik heb nu wel bij de Albert Heijn een bakje meloensalade gekocht, diverse 'light' dranken en 2 blikken groentesoep, zodat ik per direct kan beginnen aan een strict 200 calorien dieet, maarja, waarom eigenlijk? Dus nu ga ik 2 Portishead CD's luisteren en om 23:00 uur bedenken of ik nog naar m.u.l.t.i.s.e.x.i. ga.

    Update: Ik ga maar naar Studio 80 vanavond. En na afloop trakteer ik mezelf op een fijne nachtburger van Burger King, als beloning voor het feit dat ik mezelf ONDANKS ALLES nog stds niet van kant gemaakt heb. Da's een mooie gedachte voor deze 13e kerstdag.

      02:09:14, by S p r k .   , 827 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en het duet

    Ik was Woensdagmiddag even in Studio 80 om wat tijdschriften af te leveren, en toen werd ik staande gehouden door de baas of bedrijfslijder aldaar. Ik stelde me voor en hij zei dat 'ie me al heel lang 'kent' maar me nog nooit gesproken heeft. Blijkbaar heeft 'ie me ongeveer een jaar geleden een keer in de Meervaart gezien, en een paar keer in de Trut enzo.

    Ik vind het altijd een heel raar idee dat mensen weten wie ik ben, zonder dat ik ooit met ze heb gesproken. Daarom voel ik me nu heel erg verwant met Madonna. De enige andere persoon waarmee ik dit ooit heb meegemaakt was Maik de Boer. Kun je nagaan.

    Vanavond lag ik in bed mijn (opgenomen!) aflevering van Wie Is De Mol? te kijken, toen de deurbel ging. Een btje laat voor een fijn pakketje van de postbode, en ik verwacht helaas ook niet meer dat mijn date van vorige week Vrijdag ineens voor de deur zal staan om te zeggen dat hij van me houdt. Het was mijn leuke buurmeisje Fleur, die zichzelf had buitengesloten.

    We hebben eerst 10 minuten met een imbussleutel in een gaatje naast haar slot staan hannessen, en toen dat niet hielp hebben we haar keukenraam opengeschroefd. Ik heb haar heel galant geholpen door het keukenraam te klimmen. Misschien was het niet handig dat ik, toen ze balanceerde tussen 'buiten' en 'binnen', zichzelf ondersteunend met een licht kunststof kozijntje, zei ,,Heb je eigenlijk al bedacht hoe je weer naar beneden gaat komen als je eenmaal binnen bent?" Toen raakte ze licht in paniek en moest ze weer even bijkomen op de galerij. We hebben het een paar minuten later nog een keer geprobeerd, ik heb geholpen met haar voet door het raampje wurmen, en toen was ze binnen.

    Daarna hebben we nog onze appartementen vergeleken (het mijne is groter!) en gepraat over van alles. Haar vriendje belde op een gegeven moment, en toen zei ze ,,Ja, alles is weer goed, ik ben even bij mijn buurjongen." ,,BuurMAN!" corrigeerde ik haar. Ze glimlachte en zei ,,Buurjongetje." en toen ze opging zei haar vriendje ,,Doegie!"

    ...

    ,,Heb je cht een vriendje dat 'doegie' zegt als hij ophangt?" vroeg ik verwonderd. ,,Ja, maar dat doen we juist omdat we het zo stom vinden! Ik zeg bijvoorbeeld heel vaak 'doe-doei' tegen hem." Ik vind dat een aparte manier om elkaar de liesfde te verklaren!

    ,,Wanneer ga je die flesjes sojasaus en balsamico nu eens daar weghalen?" vervolgde ze. Ik heb namelijk bij mijn keukenraam een soort hoog vensterbankje en daar zet ik dat soort flesjes altijd op. ,,Je wil me dat al jaren vragen, he?" antwoordde ik. ,,Nou, ik loop er elke dag langs en het is onderhand cht niet meer leuk om tegenaan te kijken!" Dus heb ik de flesjes weggehaald en toen heeft ze me een plantje (!) gegeven om er neer te zetten. Ik weet niet hoe het plantje heet maar ik heb er vroeger op de lagere school weleens eentje gemaakt van papier mach!

    Fleur is echt een hl mooi meisje en we hebben nog geroddeld over onze buren en ik heb haar bijgepraat over alles wat er tussen kerst en oud&nieuw is gebeurd, toen zij op vakantie was in Rome. Misschien ga ik morgen wel echt kleine plantjes voor op die vensterbank kopen. Het is de enige plek waarvan ik weet dat Poekie er nooit zal komen. Dus de plantjes zijn dan betrekkelijk veilig.

    Daarna was het tijd om naar de verjaardag van Char te gaan. Zij had een apart kamertje in een karaokebar afgehuurd. Ik heb ooit op internet een filmpje gezien van een man die 2 Duracell batterijen in zijn plasbuis had gepropt, en dt vind ik een aantrekkelijker idee dan een bezoekje aan een karaokebar. Maarja, Coty zei dat ik mest gaan, dus ging ik.

    Sylvia Millecam, god hebbe haar ziel (of wat er nog van over was), zei ooit in een interview ,,Ik durf niet normaal te zingen, maar met een raar accent of als ik een typetje speel, lukt het wel." Ik liep dus al enige tijd rond met de gedachte dat ls ik moest, ik "Telkens Weer" van Willeke Alberti zou zingen. Met een plat Amsterdams accent.

    Tegen beter weten in vertelde ik dat aan Sex-Robert, en 'toevalligerwijs' werd dat liedje 10 minuten later gespeeld. Ik protesteerde nog maar een keer, maar kreeg toch de microfoon in mijn handen geduwd. ,,Oh, weet je wat, anders zingt Jelka wel met je mee!" zei Char enthousiast. HALLO! Jelka van Houten heeft gewoon een fucking Johnny Kraaijkamp Musical Award gewonnen, en daar moet k dan een duet mee doen? Ik kon mezelf ook totl niet horen (net als Madonna in de openingsscne van In Bed With Madonna, bedenk ik me nu!). Het was gewoon een genante vertoning. Maar ik heb het gedaan, nu ben ik er van af, en hoeft het nit meer. Jelka of gn Jelka.

    03-01-07

      14:48:35, by S p r k .   , 196 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de eerste foto van het nieuwe jaar

    Zo, dan hebben we dat ook weer gehad.

    Oud&Nieuw was prima. Ik was uiteindelijk samen met 6 anderen bij mij thuis. Die middag had ik mijn haar opnieuw gemillimeterd, maar ik had blijkbaar een stukje gemist ofzo. Gelukkig was er een hairdresser ter plaatse, die me authentiek heeft bijgeknipt.

    Ik ben wel he-le-maal klaar met vuurwerk. Nu ik een oude man ben vind ik dat je voortaan tussen middernacht en 1 uur 's nachts vuurwerk mag afsteken en verder niet. Het wordt ook tijd om eens grondig te onderzoeken of we niets kunnen doen aan het feit dat licht sneller reist dan geluid. Ik ben het mr dan zat om een vanuit mijn raam vuurwerk te zien ontploffen en dan 2 seconden later pas de knal te horen. Wat onprofessioneel, wat onesthetisch!

    Ik probeerde overigens opnieuw af te spreken met mijn filmdate van afgelopen vrijdag, maar ik voel van zijn kant niet echt het manische enthousiasme waar ik op hoopte. Dus laat ik er maar vanuit gaan dat hij niet zo graag met mij wil trouwen als ik met hem... Ik heb altijd nog een doos dubbele Oreo's in de kast (letterlijk) voor de koude winterdag.

    01-01-07

      05:17:22, by S p r k .   , 1763 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de date

    Ik kan me van vroeger herinneren dat mijn moeder altijd te laat was, en dat mijn vader zich daar heel erg aan ergerde. Niet dat ik ooit een uur op een schoolplein heb staan wachten tot ik opgehaald zou worden - althans, niet dat ik het me kan herinneren, misschien heb ik het wel weggestopt. Maar mijn moeder, niet de slechtste planner overigens, was gewoon structureel te laat. Of nee, niet eens cht te laat, gewoon op tijd, maar dan moest er wel gehaast worden. Terwijl mijn vader volgens mij niets liever wilde dan eens een keer rustig naar een restaurant rijden, rustig de auto parkeren en dan rustig naar binnen lopen, en dan rustig gaan zitten eten. Of gewoon thuis eten, dat had hij ng liever gewild.

    En ik vel gewoon dat ik ook een telaatkom-reputatie heb. Nu laat ik me ook wel erg snel afleiden. Dan ben ik op zich ruim op tijd opgestaan om een afspraak te halen, maar dan wil ik nog hl even m'n berichten op GAY.NL checken. En dan toch ook even kijken wat zich elders op het internet heeft afgespeeld. En je bent zo een half uur 3 kwartier verder.

    Zo vlak voor het einde van het jaar had ik twee hele nare telaatkom-uitschieters. Nee, drie! Nouja, bij eentje ben ik uiteindelijk berhaupt niet meer komen opdagen. Dat valt weer onder een hele andere categorie.

    Vrijdagmiddag had ik een filmdate. Ik vind het altijd heel belangrijk om dat soort dingen gn date te noemen, dat maakt het altijd zo sollicitatiegesprekkerig, maar het was uiteindelijk toch stiekem gewoon een date. Een filmdate. En ik was gewoon 10 minuten te laat! Ik probeerde de situatie nog af te kopen, door bij wijze van flexibiliteit in te stemmen om voor de 2e keer Flushed Away te gaan zien (wat trouwens prima kan, twee keer). En door de versnaperingen bij het buffet te betalen. Hoewel ik me nu eigenlijk niet meer goed kan herinneren of ik dat wel gedaan heb? Volgens mij wel. Maar goed, het mocht niet baten, ik ben er de rest van de date steeds aan herinnerd dat ik te laat was.

    De date zelf was echt heel erg leuk. Ik ben altijd bang dat je elkaar uiteindelijk niets te vertellen hebt, bang om afgewezen te worden, de standaard dingen, maar het was heel relaxed. Ten eerste waren er de standaard 3 zoenen op de wang bij aankomst. Nu is er tegenwoordig een soort nieuwe trend om nog maar 1 zoen te doen, of alleen te omhelzen, of helemaal niets. Ik ben niet van die trend, het heeft er nu al 2 keer voor gezorgd dat ik Emil, een vriend van mij, bijna vol op de mond zoende wegens gebrekkige choreografie. Maar dat terzijde.

    Ten tweede was het gewoon cht heel leuk om met hem te praten. Ik heb recentelijk ook wat dates met een andere jongen gehad (om mijn eindejaars-quotum te halen, jeweettoch) en hoewel dat een lieve jongen is, met een voortreffelijke muzieksmaak, denk ik uiteindelijk toch dat we elkaar niet zoveel te vertellen hebben. Dat ik hem dat zelf nog moet mededelen, omdat hij momenteel in het buitenland zit, is natuurlijk wat ongunstig.

    Ik merk ook dat ik helemaal niet aan die jongen-in-het-buitenland moet denken, terwijl ik sinds vrijdag wel regelmatig aan de jongen-van-de-filmdate moet denken. God, ik hoop dat ze het allebei niet lezen. Maar je moet je kwetsbaar opstellen he. 'Jezelf kwetsbaar opstellen' is het nieuwe zwart. En 'pessimisme' ook.

    Hoe dan ook, de filmdate van Vrijdag breidde zich uit: we zijn eindelijk een nieuwe vullig voor mijn agenda gaan kopen. Dat was n van de objectives van deze week, naast het verven van mijn huis, waar natuurlijk NIETS van terecht is gekomen. Hij heeft zelf ook een agenda gekocht. Toen zijn we nog iets gaan drinken in de Arc, en ben ik erachter gekomen dat die jongen dus geen flauw idee heeft waar Australi ligt. ,,Ze zeggen dat het altijd zo ver weg is, maar volgens mij is het maar 3 uur rijden!" zei hij onder het genot van een Arc Angel. ,,Als we ooit samen op vakantie gaan denk ik dat het beter is dat jij hem niet plant." antwoordde ik.

    Nu had ik k afgesproken om met Sven te hangen. Sven is zichzelf momenteel aan het zoeken in Praag (,,Misschien ben ik dr wel!") maar hij was even een weekje in Nederland. Ik vind Sven heel erg leuk (....Sven) dus ik wilde hem heel erg graag zien. We hadden afgesproken om in het begin van de avond, zo tussen 5 en 6, iets te gaan doen. Ik zat om 5 uur nog met mijn date in de Arc, dus SMSte ik Sven maar even, wat hij precies wilde afspreken. Na een tijdje hoorde ik niets, dus belde ik hem even - geen gehoor. Ik herinnerde me dat hij eerder die middag iets met Coty ging doen, dus belde ik Coty. ,,Sven is ongeveer een uur geleden naar jouw huis vertrokken, en hij heeft zijn telefoon niet bij zich" zei Coty. Shit! Moest ik nu mijn halve Long Beach Ice Tea laten staan en snel naar huis fietsen? Maar als het al een uur geleden was, dan zou Sven toch inmiddels al niet meer voor mijn deur staan? Ik twijfelde en twijfelde, en uiteindelijk heb ik Sven z'n voicemail ingesproken in de hoop dat hij die op afstand zou afluisteren. Met m'n nummer erbij enzo. Ik heb zelfs nog buurman Ron gebeld of hij even wilde checken of er onverhoopt iemand voor mijn deur stond, maar Ron zat helaas in de auto. Ik heb Sven beloofd dat ik hem vr September in Praag zou opzoeken.

    Uiteindelijk ging ik met mijn date naar de afhaalchinees (nouja, de April eigenlijk) en daar kwam zijn zus ook langs. Wel z'n echte zus, dus niet zoals hoe stomme homo's zeggen ,,En dit is m'n zus!" en dat er dan een mager loenzend jongetje met een strak shirtje en een kuifje naast staat. En er kwamen ook nog 2 vrienden van m'n date bij. Jeumig. We gingen zelfs nog naar Mont Martre, waar ik anders cht nooit kom. Maar het was wl leuk, mede omdat Chris (peppi!) er achter de bar werkt en ik hem hl erg mis sinds hij niet meer bij ons op kantoor werkt.

    Uiteindelijk was het tijd om een centje te gaan pinnen, en er waren wat vrienden van me in de Arc gearriveerd, dus besloot ik ze even op te zoeken. Uiteindelijk ben ik toch weer terug naar mijn date gegaan (die inmiddels in de April was) en daar was inmiddels ook zijn beste vriend gearriveerd. Dat is best wel hardcore, om meteen iemand z'n hele 'roedel' te ontmoeten. ,,Zometeen komen mijn ouders en broer ook, dan hebben we dat ook maar weer gehad!" zei hij grappend.

    Hij heeft me ook nog uitgenodigd om met hem en zijn... Nouja, ik blijf het maar 'roedel' noemen, Oud & Nieuw te vieren op de Dam. Ik vertelde hem dat ik al een soort feestje bij mij thuis had, voor alle mensen die nog geen plannen hadden. Een Oud & Nieuw Refugee Camp. En dat mijn uitzicht om 12 uur altijd zo mooi is. ,,Als je bij mij bent om middernacht is je uitzicht toch ook mooi?" zei hij toen, best wel gevat, op zich.

    De volgende dag zou ik om 13:00 uur gaan lunchen met Eelco. Om 13:35 belde Eelco me op, om te vragen waar ik in godsnaam was. Ik ben als de gesmeerde bliksem gaan douchen en naar de Bagels&Beans gefietst. Weet je, ik gebruik mijn mobiele telefoon als wekker. En het wekkersysteem is zo ingericht dat je naast het tijdstip ook moet invoeren op welke dagen de wekker allemaal af moet gaan. Dus ik had netjes 11:30 uur ingevuld, maar niet aangevinkt dat die wekker ook op Zaterdag af moest gaan. En in GODSNAAM, we weet er tegenwoordig nog welke dag het is, met al die feestdagen en afwijkende openingstijden enzo? Gelukkig was Eelco niet heel erg boos.

    Ik had immers ook kadokies voor hem mee. Eelco en ik wilden namelijk allebei niet de Oprah Winfrey DVD boxset voor onszelf kopen, omdat we het een stomme aanschaf vonden. Maar toen bedacht ik dat het misschien minder stom zou zijn als we hem elkaar cadeau zouden doen! Dus Zaterdag hebben we in de Bagels&Beans elkaar een stukje Oprah cadeau gegeven!

    Daarna moest Eelco nog voor n of ander vaag feest allerlei kadokies van 1 euro per stuk inslaan. In de Kinkerstraat blijken opvallend veel bullshit-winkeltjes te zitten die toevallig allemaal dingen van 1 euro verkopen. Een pond kikkererwten bijvoorbeeld, of een heel vies stinkend zeepje, of geurstiften. Die geurstiften lagen bij de Intertoys, en daar viel mijn oog op een puzzel. Een hele bijzondere puzzel, want als 'ie in elkaar zit, is het een wereldbol! Het ideale kadokie voor m'n date van Vrijdagmiddag dus! Maar al snel besefte ik me dat a) een kadokie van ? 24,95 misschien een tikje gortig zou kunnen zijn voor iemand waar je 1 keer een date mee hebt gehad en die verder nog niet bij je in is getrokken en b) zo'n puzzel waarschijnlijk nt iets te ingewikkeld zou zijn voor de persoon in kwestie. Ik heb dat vandaag telefonisch kunnen verifiren, en het leek hem inderdaad ook vl te moeilijk.

    Vanavond was het Oud&Nieuw Refugee feest. Ik heb hl low key met 5 anderen Oud&Nieuw gevierd bij mij thuis. Al m'n andere vrienden waren in het buitenland, in Haarlem, in Alkmaar of op een feestje 'ForBottomsOnly', waar ik wegens mijn seksuele orintatie niet thuis had gehoord. Het feestje was dus leuk en Obbie en d'r man hebben zelfs nog aangeboden om Poekie een week bij hen te laten logeren. Dan kan ik eens ontdekken of ik haar ontzettend zou missen enzo. Ik vraag mezelf de laatste tijd nogal eens af of ik nog wel 10-15 jaar met Poekie samen kan leven, en ik ben daar eigenlijk niet zo zeker van.

    In tegenstelling tot een jaar geleden, heb ik dit keer echt hl veel goede voornemens. Ik heb er zelfs een lijstje van gemaakt. Of nee, niet zozeer een lijstje met goede voornemens, maar een aantal dingen die ik in 2007 gedaan wil hebben. Misschien is het feuilleton-technisch wel leuk om iedere keer als zo'n goed voornemen behaald is, er een logje over te maken. Of misschien moet ik aan het einde van 2007 wel posten wat er allemaal gelukt is en wat niet. Ik zie nog wel.

    Gelukkig nieuwjaar allemaal, maak er wat van.