Archives for: March 2008

    31-03-08

      10:31:59, by S p r k .   , 56 words  
    Categories: Categorie-loos

    Eh...

    Terwijl ik vanochtend bij de voordeur van kantoor stond fietste er een jongen langs die naar me lachte en zwaaide. Ik lachte en zwaaide terug, maar ik heb echt geen flauw idee we het was. Jeetje.

    En daarom wil ik nóg een keer benadrukken, jongens en meisjes: drank maakt meer kapot dan je lief is.

    27-03-08

      23:31:44, by S p r k .   , 734 words  
    Categories: Manisch

    Nou! Ik heb raar gedroomd, NIET NORMAAL!

    Ik zit dus in een café, en daar zie ik Octavio. Jullie kennen Ocatvio waarschijnlijk niet, maar dat is een Spaanse jongen die vroeger weleens in de Trut kwam en waarmee ik ooit naar Chicken Little in de bioscoop zou gaan. Ik heb hem echt minstens 2 jaar niet meer gezien, dus ik vermoed dat hij terug is naar Spanje, of dood.

    Hoe dan ook, ik zie Octavio dus zitten, dus ik loop naar hem toe en vraag hoe het met hem gaat, wat er in de afgelopen jaren met hem is gebeurd. Hij zegt ,,Nou, het gaat niet zo goed, want ik blijk hiv te hebben." Ik ga er even bij zitten en we beginnen een heel serieus gesprek over zijn gezondheid en pillen en T-cellen en alles...

    ...tot ik vanuit mijn ooghoek een ex-klasgenootje van de middelbare school zie, Chantal. Chantal loog vroeger altijd dat ze werd misbruikt door haar vader. En ook dat ze na school een keer met de metro ging en dat ze in de metro ook misbruikt was door twee jongens. Op de middag van een heel moeilijk proefwerk heeft ze huilend tegenover de hele klas bekend dat alles gelogen was en toen hoefden we het proefwerk niet te maken. Die Chantal. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die nog steeds contact hebben met mensen van de middelbare en zelfs lagere school, maar ik ben niet zoals die mensen.

    Maar goed, Chantal probeert vrij duidelijk mijn aandacht te trekken, terwijl ik midden in het serieuze hiv-gesprek met Octavio zit. Ik merk dat hij zich eraan begint te ergeren, dus ik besluit Chantal heel even te begroeten, in de hoop dat ze daarna snel weer aftaait.

    Terwijl ik met Chantal het standaard 'goh, wat doe jij nu?' gesprekje voor, komt mijn hetero ex-collega Hanno ineens aanlopen. Nee, hij komt binnenSTORMEN, alsof hij mij al uren aan het zoeken was en me nu eindelijk gevonden heeft. Hanno zegt ,,Martijn, ik heb een paar uur geleden besloten dat ik geen hetero meer ben, maar homo. En ik dacht, ik ken maar 1 andere homo en dat is Martijn, dus besloot ik je op te zoeken zodat we seks kunnen hebben, zoals homo's dat doen." Op zich raar, want Hanno is best een aantrekkelijke jongen maar ik kan me niet herinneren dat ik mezelf ooit betast heb terwijl ik aan Hanno dacht.

    Desondanks besluit ik dat Hanno en ik voortaan samen gelukkig door het leven zullen gaan, dus ik laat Octavio (mid-hiv-gesprek) en Chantal achter in de bar en Hanno en ik rijden heel snel naar huis. Maar niet écht naar huis, maar naar het huis van mijn ouders. Ik stel voor om even samen te douchen, dus al snel staan we samen, naakt, in de badkamer van mijn ouderlijk huis te douchen. Zonder enige vorm van erotiek, overigens.

    Ineens hoor ik de woonkamerdeur dicht vallen en iemand de trap oplopen. Ik zeg tegen Hanno ,,Volgens mij is dat mijn zus die thuiskomt." Vreemd, want in het echt heb ik helemaal geen zus. Wel een broer, die in ons ouderlijk huis op zolder woonde. Ik hoor vanuit de douche mijn zus inderdaad ook de krakerige zoldertrap oplopen en besluit heel even mijn hoofd uit de badkamerdeur te steken om gedag te zeggen. En weet je wie mijn zus blijkt te zijn?

    JANET JACKSON!

    Maar je weet hoe dat gaat in dromen, hele absurde dingen kunnen de normaalste zaak van de wereld zijn, dus ik zeg 'hoi' tegen Janet Jackson alsof ze inderdaad mijn zus is en bij mijn ouders op zolder woont. Ik vraag hoe het met haar gaat en ze zegt ,,Nou, ik kom dus net terug uit Las Vegas en het is daar echt zó tof! Je MOET erheen! Nu!" Hanno en ik zijn onszelf inmiddels, nog steeds zonder enige vorm van erotiek, maar wel allebei naakt, aan het afdrogen. En ik zeg ,,Luister, da's lekker makkelijk, om te zeggen dat ik nu naar Las Vegas moet, maar JIJ bent hier de Grammy Award winning zangeres met miljoenen dollars op haar bankrekening en ik heb geen cent te makken. Maar als jij betaalt dan gaan Hanno en ik NU met je mee naar Las Vegas!" Ik kijk Hanno aan, die breed glimlachend knikt. Janet zegt ,,Okee!" en even later zitten we met z'n drietjes in een vliegtuig naar Las Vegas.

    En toen ging de wekker.

    Wat zou het betekenen?

      11:18:01, by S p r k .   , 106 words  
    Categories: Categorie-loos

    Bitches quoten me en noemen niet eens mijn naam

    Ik heb gisterenmiddag blijkbaar een interview gegeven zonder dat ik het zelf door had.

    En dus staat er vandaag in De Pers:

    ,,Het nieuwe kanaal heeft niets te maken met homo-uitgeverij Out Media aan de Amsterdamse Keizersgracht, dat het glamourtijdschrift Gay&Night uitgeeft. ?Oh, maar wij gaan geen actie tegen de naam ondernemen, hoor?, zegt de medewerker. ?Die jongens van Out TV adverteren zelfs bij ons.? "

    Nouja. Prima. Alleen jammer dat ik niet wist dat ik gequote zou worden en dubbel-jammer dat ze mijn naam niet hebben genoemd. Ik bedoel... 'de medewerker'? Pssssh...

    Maar wel weer goed dat Gay&Night wat publiciteit heeft gekregen :)

    25-03-08

      10:37:06, by S p r k .   , 230 words  
    Categories: Categorie-loos

    Dit kan zo niet langer...

    =============================
    U heeft via de KNMI-internetsite contact gezocht met de afdeling Voorlichting van het KNMI.

    Uw naam is:
    Martijn

    Het onderwerp van uw vraag is:
    Een soort kerst

    Uw vraag is:
    Hoi, Het is mij dus opgevallen dat het sneeuwt, terwijl de lente afgelopen donderdag officieel zou zijn aangebroken. Ik denk dat iemand ergens een stagiair op 'het weer' heeft gezet, want sneeuw in de lente klopt natuurlijk niet. Wat kan ik doen om te zorgen dat het zo snel mogelijk (maar ook in de komende jaren) wat warmer te maken en om te zorgen dat sneeuw zich beperkt tot de maanden december, januari en maximaal februari? Spuitbussen met haarlak gebruiken? Overal naartoe vliegen? 2 keer per dag vlees eten? Al m'n electrische apparaten op stand-by laten staan ipv echt uit? Ik hoor graag uw tips. En weet u misschien ook wanneer het eindelijk ophoudt met sneeuwen?

    Groet,
    Martijn.

    =============================

    Ja, ik weet dat de mail niet overal even grammaticaal verantwoord is :P

    UPDATE:

    Nu al antwoord! Maar helaas een standaard mailtje.

    Geachte mevrouw/mijnheer,

    Naar aanleiding van uw vraag deel ik u het volgende mede:

    Informatie over de actuele weersverwachting kunt u vinden op internet;
    www.knmi.nl

    Informatie over dagrecords/datumrecords kunt u vinden op internet via:
    http://www.knmi.nl/klimatologie/lijsten/


    Hoogachtend,
    KNMI Klimaatdesk

    Wél hoogachtend. Ze achten me hoog. Maar ik had ook eigenlijk niet anders verwacht.

      00:26:57, by S p r k .   , 169 words  
    Categories: Categorie-loos

    De toekomst van spelletjesavonden visueel inzichtelijk gemaakt

    Ik nodig altijd best wel veel mensen uit... Veel teveel. Want ik weet dat het kort dag is en dat mensen ook heus soms weleens iets anders te doen hebben, bla bla bla. En de laatste 2 keer (incl. gisteren) kwam uiteindelijk gewoon minder dan de helft opdagen. Ik kan me, zoals ik net al zei, heus wel voorstellen dat het te kort dag is en dat je al andere plannen hebt ofzo, maar desondanks voel ik me dan toch ONWIJS teleurgesteld als er uiteindelijk maar 7 mensen komen opdagen. Sterker nog; ik heb dan het gevoel alsof ik tegenover de mensen die wél zijn komen opdagen moet verantwoorden waarom er niet meer mensen zijn.

    Ik vind: je moet het alleen organiseren als mensen het zien als, bij wijze van spreken, THE EVENT OF THE YEAR!!1!1!! Dat mensen hun eigen bruiloft of bevalling nog liever zouden missen om erbij aanwezig te kunnen zijn, zeg maar. En anders moet je het gewoon niet organiseren.
    Dus ik organiseer het nu niet meer.

    23-03-08

      15:10:44, by S p r k .   , 2 words  
    Categories: Categorie-loos

    My Little Pony Ass


    'Nuff Said.

    21-03-08

      17:36:08, by S p r k .   , 2237 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de bekekte peppi's

    Vorige week mocht ik Kevin & Andrew Atherton, de fijne Cirque du Soleil tweeling waar ik al eerder over schreef, interviewen voor Gay&Night. Ik werd op vrijdag ontvangen door een vrouw die de oudere, iets gezonder gebouwde zus van Celine Dion had kunnen zijn. Ze heeft me heel tof backstage rondgeleid enzo, ik heb de ruimte gezien waar iedereen hun workout doet, waar iedereen zichzelf opmaakt, de ruimte vlak achter het podium waar de maskers hangen... Heel erg gaaf. Het podium is dus best wel laag en als er mensen uit een gat in het podium komen moeten ze liggend op een soort karretje onder het podium door rollen. Het is niet zoals bij een Madonna of Kylie concert waar je gewoon (lichtelijk gebukt) onder het podium door kan lopen.

    En toen heb ik de tweeling geinterviewd, die heel erg aardig waren. Kevin, de homo van het stel, blijkt dus getrouwd te zijn (bummer!). Uiteindelijk had ik ook het leukste contact met Andrew. Halverwege het interview gingen de twee vocalisten soundchecken, dus liepen we naar een andere tent waar iedereen altijd eet, en op weg daar naartoe heb ik vooral met hem heel leuk gesproken. Hij ging ook juist vragen waar je leuk uit kon gaan enzo, dus ik heb hem met een Gay&Night in de hand (handig, die kaartjes!) laten zien waar alles was. Het leek me heel lastig om tijdens het uitwerken van mijn opname te onthouden wie welke dingen had gezegd, maar dat viel uiteindelijk reuze mee; Andrew heeft een diepere stem (heeft vast veel gerookt) en Kevin heeft een iets hogere stem.


    En ik ben dus ook weer als een soort tienerjongetje met ze op de foto gegaan. Links Andrew, rechts Kevin.

    Klik hieronder als je het hele interview (in het Engels) wil lezen.

    Also available online:
    My Goldfrapp interview
    My Mika interview
    My unedited Tori Amos interview
    My Patrick Wolf interview
    My Darren Hayes interview

    The British twins Andrew and Kevin Atherton (32) have been with Varekai, one of the touring shows of the world famous Cirque du Soleil, from the beginning. They?ve been wowing crowds night after night (and sometimes even twice a day) with their aerial straps act, in which they fly through the air in the so-called ?Big Top? tent, putting on a breathtaking show. The act of the wildly attractive and nicely muscled twins is in fact so breathtaking that
    every gay man in the audience is bound to have one of these two thoughts: ?I really should visit the gym more often?, or: ?I wonder if my ceiling fan will hold these guys?. We spoke to the twins on a Friday afternoon, right before a period of performing six shows in three days.

    How did you get into Cirque du Soleil?
    Kevin: ?Andrew and I were both gymnasts from the age of seven, that was our background. Cirque saw us both perform at the different competitions for world championship
    and things like that. That was how they scouted us.?
    Andrew: ?I think we were about twenty years old, but we were still very heavily involved in gymnastics. We hadn?t achieved everything we wanted to achieve, so we told them that we were interested, but we just wanted a bit of time to finish our career in gymnastics. Then, at the age of 24, we contacted them. A couple of days later we were flown in to Montréal, to do what was known as a ? formation training?. That was actually a year before we started the creation of Varekai. They bring a lot of athletes from around the world, gymnasts, dancers and divers into the Montréal studios, for an intense six month training, where they teach you to do acting, singing, dancing and all sorts of specific circus acts. When Kevin and I arrived we didn?t know what they wanted us to do, and all that they knew was that they wanted us to work together. Because we?re twins, I guess.?

    Had you done aerial stuff at that point?
    Kevin: ?There is some aerial stuff in gymnastics, but not a lot. When they brought us in for a second time, around July 2001, to create Varekai, they introduced the aerial straps to us. We had never worked as a duo and we had never touched the aerial straps before. And I think they liked that, because they wanted something completely fresh that had never been seen on the world circus market, which is what we gave them.?
    Andrew: ?Right now, we look really comfortable together. But gymnastics is a very individual sport. We?ve always worked as individuals - whenever we made a mistake, it was always our own fault. It was very difficult in the beginning to work together, we had never been that close. When we started working together, we really had to use each other, and each other?s balance. It turned out to be an amazing learning experience for us. We really hated it the first couple of months, but after a while something clicked and after that it was easy. But we?re both very different. I?m more the artistic person. At school I was always more interested in art, Kevin was into science. So we kind of brought our strengths together.?

    The creative team of Cirque du Soleil seems like a very hard bunch of people to work with.

    Kevin: ?I think that when you?re in a situation when you?re creating something new, even they don?t know what kind of vision they have. They just look and hope something will come of it. Sometimes it does, sometimes it doesn?t. I wouldn?t say they?re a difficult bunch to please.?
    Andrew: ?I guess they know what they don?t like. They don?t want to see anything they?ve seen before. The studio we used for training is full of windows. You can be training by yourself, but what you don?t realize is that there are about fifty people watching you. And the beauty is; if they see something they like, even if it?s a mistake, they?ll stop everything they?re doing, come running out of their office and say: ?I like this, move in that direction? and then they?ll disappear again.
    Kevin: ?It?s something we got used to very quickly. We came from a very strict background, with gymnastics. You knew what you were supposed to do, there was a certain way to do it. But at Cirque, there really are no rules or limits. The possibilities are endless. When you?re with a group of people whose vision is huge, pushing you to do certain things, it?s a big challenge but it?s definitely an exciting thing to do. It?s something we learned a hell of a lot from. We definitely changed after training in Montréal for eight months.?
    Andrew: ?It was amazing, because we weren?t only creating our act, we were also creating the show you see today. The director had a vision in his head, and it had to be translated onto the stage. At the end of it, we said we?d never do it again. It was one of the most amazing experiences of our lives, but it was also one of the most difficult. We were all exhausted and we were just so happy to get on the road and get on stage, and start performing all the things we had learned and created in the studio.?

    And you?ve been with the show ever since, non-stop?
    Andrew: ?Yeah. When we first went on the road, we wanted to try and tour North-America, which lasted for four years. Then we went to Australia for fourteen months, and we?re still going strong here in Europe. We?ve never missed a show. That was a real aim of ours.?

    You get one day off a week. What do you do in your spare time?
    Kevin: ?It depends on the kind of week we?ve had. For instance, last week was a very challenging week, we did a lot of extra training, as well as the eight to ten shows. I think we just crashed.?
    Andrew: ?We went to a spa and just stayed there. We love to bike. If the weather permits, we?ll be on our bikes the whole day. Most of the time we just want to be outside.?

    Do you have any time for a private life, for dating?
    Kevin: ?Andrew is single, I?ve got a husband, he?s a casting director for Cirque. We started dating at the beginning of rehearsals for Varekai and we got married in Montréal in 2005. He visits me an awful lot, and I visit him as well, but he?s based in Montréal.?

    Are you both gay? You are identical twins, after all.

    Andrew: ?No, I?m straight. I?ve been in a few relationships, but I find it difficult to do the long distance thing. We?re always moving on. So the next time I?m in a proper relationship will probably be when I?ve settled down some more.?
    Kevin: ?That?s one of the hard things, being on a tour like this. It?s very difficult for people to hook up.?

    So is everyone else in the show just dating each other?
    Kevin: ?There are some relationships here, but most of them came here together. A few new relationships have formed, but I don?t think you want to date someone you?re working with. You?re with them so much, relationships don?t tend to form once you?re on a tour.?

    Are there members of the cast who date as many local people as they can, while they?re on tour?
    Andrew: ?I guess there are a few people who are happy to meet someone when they come to a new city, and they don?t mind to leave that person.?
    Kevin: ?There are a lot of families on tour, a lot of people who are married and who bring their children. It?s like a mini-village. You get all kinds of people, including the young ones that like to sleep around.?

    How many shows have you done now?
    Kevin: ?We?ve done 2,150 shows, not including dress rehearsals and additional things we have to do.?

    How do you keep it interesting for yourself?
    Andrew: ?We just love doing what we do. Besides the strap act we also do character work. And each audience you?re in front of gives you something different. So you can take it from there. Every show is almost like the first time that we?re performing it. Even if you?re having a difficult day, and you?re exhausted backstage, as soon as you get out there you get a huge high from the energy of the crowd. When we?ve had a week off we really miss it and really want to come back and get on the stage. I think the hard challenge will be when we leave the show.?
    Kevin: ?It?s like when we did gymnastics. We spent seventeen years of our lives dedicated to gymnastics and we were always kind of worried what was going to happen after it. We didn?t know what was going to replace it. And now we?re saying the same thing about this. Because eventually everything has to come to an end. But I think we?re not the kind of people who can just sit in an office behind a computer.?

    Well, in your case, it also would be a waste, I think. You definitely have a unique talent.
    Andrew: ?I don?t know, when you get to be fifty I don?t think we could still do something like this? We?ve always said, if you love what you do, it?s the easiest job in the world. Every day we do the same make-up and you stare at your face for an hour and a half. If you don?t enjoy it, you can go crazy. But we?re so lucky, we love what we do, and we get to do it together. We?re always trying to learn new things, so when we do go back to create another show we?ve got things to fall back on. We?re ready for a new challenge. We love the aerial stuff, but I think we?re ready to explore new things, hopefully on a Cirque stage. We love to dance, we love character work. Once you?ve got that feeling, you just want to keep creating. We never understood why people always wanted to keep creating, but now we do.?

    How much longer are you signed to be with Varekai?
    Kevin: ?Until the end of this year. I think they?ll ask us for another year in May, but I don?t believe we will do it. We?re not sure yet. There are quite a few options out there. But I think we?d really like to stay with this company, because it?s a phenomenal company to work for. And the good thing is, they really reward loyalty. The longer you?re with them, the more they respect you. We?ve given them seven years of our lives and I think we have a lot more to give.?

    10-03-08

      14:16:12, by S p r k .   , 1015 words  
    Categories: Categorie-loos

    Nurailala!

    Ik was gisteren samen met Charlotte bij de première van Dirty Dancing. Het was een dolle avond, waarbij vooral de one-liner ,,Ik heb de hele tijd heel raar oogcontact met Tineke Schouten!" het heel goed deed. Hieronder m'n stukje voor GAY.NL :)

    Verslag - Premiere Dirty Dancing

    [Spark ging zondagavond kijken bij de première van de nieuwste Joop van den Ende-musical Dirty Dancing. Hieronder zijn verslag.]

    Het is 1980. Eleanor Bergstein heeft een screenplay geschreven voor de film It's My Turn en de producenten vinden dat een scène waarin wel héél erg erotisch wordt gedanst moet worden geschrapt. Daarop besluit Bergstein om het idee voor de scène uit te werken tot een volledig script, met een verhaal dat ze baseert op de tijd die zij als tiener tijdens haar zomervakanties beleefde. Dirty Dancing was geboren.

    Hoewel de film eigenlijk maar een weekend in de bioscopen zou draaien om daarna meteen op video uitgebracht te worden, werd de film een onverwacht succes en stond de bijbehorende soundtrack 18 weken op nummer 1 in Amerika. Het maakte van de toen nog redelijk onbekende acteurs Patrick Swayze en Jennifer Grey in één keer supersterren, hoewel hun succes niet lang aanhield. Swayze zou nog één keer stralen met een hoofdrol in de film Ghost maar Jennifer Grey zou, mede dankzij wat onherkenbaar makende plastische chirurgie, niet verder komen dan een klein gastrolletje in de tv-serie Friends.

    Kopie

    Van Dirty Dancing is nu een musicalbewerking gemaakt. Hoewel, het is niet echt een musical, want de acteurs en actrices die erin spelen zingen maar zelden zelf een liedje. En het is ook niet echt een bewerking, want afgezien van wat extra scènes hier en daar, is het grotendeels vooral alsof je naar een dvd van de film zit te kijken. De dialogen, de kleding, de danspasjes, het is vrijwel allemaal één op één overgenomen. In het Nederlands gesproken, weliswaar ("Niemand stopt Baby in een hoek!").

    Jette Carolijn van den Berg (Baby) en Martin van Bentem (Johnny) spelen en dansen er op los, maar onder het mom van 'je staat toch in het theater, hè' wordt alle tekst eerder geschreeuwd dan gesproken.

    Helaas wordt van de klassieker She's Like The Wind, in de film gezongen door Patrick Swayze, hier alleen gebruikt als instrumentale versie. Jammer, want zeker gezien de ziekte van Swayze zou een door hem gezongen nummer extra impact kunnen maken in deze voorstelling. De verliefdheid tussen Baby en Johnny wordt overigens wel heel goed gespeeld. Zo goed zelfs, dat je bijna zou vermoeden dat de twee acteurs tussen repetities en voorstelling door ook weleens een beschuitje bij elkaar eten.

    Op en neer

    Waar moet Dirty Dancing het dan wel van hebben? Nou, de makers zijn duidelijk heel trots op hun draaiende en op en neer gaande podiumelementen. Zó trots, dat er in letterlijk iedere scène wel íets aan het draaien is of op en neer gaat. Kun je je nog herinneren toen Turkije het Songfestival deed, en zó graag wilde laten zien dat ze heus wel ervaring hadden met grote televisieshows, dat ieder 'normaal' shot werd afgewisseld met een shot van een vliegende camera? Dat idee, maar dan met podium-elementen. Daarnaast duurt de musical wel een tikje lang; drie uur, inclusief een korte pauze.

    Er wordt wel heel inventief gebruik gemaakt van projecties en filmbeelden en de muziek swingt absoluut de pan uit. Bovendien is de choreografie heel sterk en weet je bij de echte dansnummers soms niet waar je moet kijken, omdat er zoveel tegelijkertijd op het podium gebeurt. De makers verdienen een hele grote pluim voor de manier waarop ze hebben opgelost hoe Baby en Johnny repeteren in een meer, waarbij Baby boven het hoofd van Johnny wordt opgelost.

    Nurailala

    Het premièrefeestje was vrij standaard. Voor aanvang stond iedereen zoals gebruikelijk om borden met petit fourtjes heen, in de pauze stond iedereen om borden met kleine sandwiches heen en na de voorstelling was er muziek, een lopend buffet en heel veel alcohol.

    Bedenker Eleanor Bergstein was aanwezig en verscheen tijdens het slotapplaus op het podium. Logischerwijs zijn er geen sterren uit de film op komen dagen: Patrick Swayze is ziek en Jennifer Grey zou door niemand meer herkend worden. Het gebruikelijke blik BN-ers werd ook weer opengetrokken: Tim van Di-Rect, couturier Frans Molenaar, Esmée Denters, Cornald Maas, Eric van Tijn en Antje Monteiro waren allen aanwezig.

    Daarnaast ook veel omhoog gevallen vrouwen die duidelijk al een tijd niet meer waren aangeraakt door hun echtgenoot. Maar er waren ook hele gewone mensen, type 'prijswinnaars', die bij het zien van Nurlaila Karim uit The Wiz elkaar aanstootten en zeiden "Kijk, daar heb je Nurailala Huppeldepup!" "Wie?" "Uit de Lion King!" "Oh, Nurailala!"

    Witte onderbroek

    En wat vond het publiek eigenlijk van de show? In het begin werd nog enthousiast meegeklapt met de muziek, maar dat hield snel op. Toen dansleraar Johnny, gespeeld door Martin van Bentem, het podium op kwam gingen alle omhoog gevallen vrouwen in het publiek volledig uit hun dak. Het oestrogeen vloog in het rond. Vreemd genoeg bleven ze opvallend stil toen de strak in het vel zittende van Bentem alleen in een witte onderbroek op het podium stond. Raadselachtig.

    Wij gingen op precies het juiste moment weg, want terwijl we bij de garderobe onze jassen haalden, hoorden we twee andere gasten fluisteren "Het is bij dit soort feestjes nooit goed om langer te blijven dan Tineke Schouten."

    Kort samengevat: als je graag naar het theater gaat en van jezelf weet dat je je niet zal ergeren wanneer zwangere danseres Penny luid en hysterisch roept "Baby, ik ben bang!" terwijl het podium al draaiend op en neer gaat, dan zou ik vooral gaan! Maar als je geen moeite hebt met Engelse dialogen of het lezen van Nederlandse ondertiteling, dan kun je eigenlijk net zo goed lekker de dvd huren en wat vriendinnen bij je thuis uitnodigen.

    Spark

    [Foto's: Roy Beusker]

    (ik heb het stukje maar weggelaten waarin iemand werd gevraagd hoe ze het vond, en toen antwoordde met ,,Nou, de eerste 10 minuten had ik mezelf dus bijna van kant gemaakt.")

    07-03-08

      16:48:31, by S p r k .   , 212 words  
    Categories: Categorie-loos

    Half 11 min 9

    Het is Vrijdag. Yvettetijd! Haar wasmachine is kapot. En ik geloof heus wel dat d'r wasmachine spontaan kapot is gegaan. Echt waar. Mijn vaatwasser is ook weleens zomaar stuk gegaan. Althans, dat dacht ik.

    Het is natuurlijk niet goedkoop om een vaatwasser te laten repareren. Je bent zo 150-200 euro verder. Maar Yvette is inventief, en heeft vanochtend op kantoor de handige website www.datrepareerikzelfwel.nl gevonden. Als we dit weekend op het journaal iets horen over een nieuwe watersnoodramp die ergens in De Pijp is ontstaan, dan weten we hoe het komt. Yvette's motto m.b.t. het onheilspellende voornemen om d'r eigen wasmachine te repareren? ,,God is mijn anker!"

    Succes, Yvette. Ik denk dat je wel een anker kunt gebruiken, inderdaad.

    Verder nog een paar Yvettaties:

    Maandag 3 maart:

    Yvette: ,,Hoeveel is half 11 min 9?"
    Ik: (schaterlach)
    Yvette: ,,Dat is toch hetzelfde als dat je zegt 'hoe laat is het?'"

    Vrijdag 7 maart:

    Yvette: ,,Betekent dat dat ik twee karma's heb?"

    (Yvette vertelt een heel verhaal hoe haar moeder de onontwikkelde negatieven van een rolletje vol vakantiefoto's in het licht heeft gehouden)
    Ik: ,,Nu is het in ieder geval wel duidelijk van wie je het hebt."
    Yvette: ,,Ik dacht dus dat ik het van mijn vader had. Maar het is blijkbaar dubbelop!"

    06-03-08

      18:44:41, by S p r k .   , 345 words  
    Categories: Categorie-loos

    Amsterdam en Ons Dorp FTW!

    Ik heb gisteren genadeloos gewonnen met Monopoly, alleen op basis van Amsterdam en Ons Dorp. Ja dames en heren, het was een felle strijd en ik heb mijn tegenstanders (drie mensen van tenminste 10 jaar ouder) compleet ingemaakt. WIE wil me aanraken? :P

    Mijn buurmeisje Fleur is een paar maanden geleden verhuisd en ze SMSte me gisterenmiddag of ik mijn nieuwe buurman had ontmoet. En wie kom ik nog geen drie uur later tegen op de galerij? Een jongen met 23 vierkante meter landbouwplastic in z'n armen die even later het oude appartement van Fleur binnenliep. Helaas niet echt een type buurman waar je midden in de nacht nog eens in beschonken toestand kunt aankloppen voor een 'kopje suiker'.

    Het is duidelijk: ik ben toe aan lijflijke contacten. Het is inmiddels zó lang geleden dat ik me begin af te vragen of het nog wel op dezelfde manier gaat. Ik heb mijn hele leven nog nooit iemand opgepikt tijdens het uitgaan, dus ik neem regelmatig een kijkje op de diverse datingsites die als een soort thuisbezorgd.nl onze doelgroep proberen te bedienen. Ik probeer het gelijktijdige gebruik van alcohol overigens zoveel mogelijk te beperken, om van die 'volgens mij ga ik hier spijt van krijgen als ik me weer eens in de openbare ruimte begeef'-momenten te voorkomen.

    Succes tot nu toe: nihil. Potentiële kandidaten lijken altijd veel te ver weg te wonen (ik weet overdag niet eens hoe ik naar Noord zou moeten fietsen, laat staan om half 3 's nachts), met rare dingen bezig te zijn (gisterenavond laat was er een niet onaantrekkelijke meneer die uiteindelijk bovengemiddelde belangstelling voor mijn schoenmaat toonde en een kietelfetisj bleek te hebben) of toch een beetje buiten de doelgroep vallen (mannen van 45, zeg maar). Ik zou natuurlijk altijd de worstelaar kunnen SMSsen, maar dat is een beetje zoals een film overspel kijken, die je allang gezien hebt. Ik ga er nog maar even mee door, hopend dat ik tijdens het uitgaan geen rare blikken krijg van mensen die ik ooit heb aangesproken terwijl ze zich (onherkenbaar) op z'n site begaven...