Archives for: April 2006

    30-04-06

      02:37:44, by S p r k .   , 600 words  
    Categories: Categorie-loos

    Rollercoaster (Everything But The Girl)

    Zodra mensen horen dat I was given the option to leave, zijn ze meteen helemaal bezorgd enzo. Da's heel lief, maar eigenlijk gaat het wel goed met me. Ik ben best optimistisch over de situatie, dus vooralsnog ga ik er vanuit dat ik niet in de goot zal belanden, bij Whitney Houston (YouTube) en Al Gore (Quicktime/Realplayer).

    Heel af en toe bedenk ik me weleens dat er best mensen om me heen waren, die maanden hebben moeten zoeken naar een nieuwe baan. En die hadden dan nog een gedegen opleiding enzo. Dus misschien wil straks niemand me hebben. Maar ik sta mezelf alleen maar toe om die gedachten heel even te hebben, anders word ik behoorlijk onrustig.

    In het ergste geval ga ik over een paar maanden keihard failliet. Dan moet ik me weer verzoenen met de 2 vrouwen waarmee ik vroeger in een meidengroep zat, zodat we middels een reality TV serie en een 4CD boxset nog wat centjes bij elkaar kunnen sprokkelen voor het ont-blakeren van onze optrekjes op Ibiza. Free Botox for everyone!

    Ik ben nog niet aan een CV begonnen. Het leek me een beter idee om eerst de zaken met mijn huidige/vorige werkgever allemaal correct af te handelen. Maar ik heb deze week absoluut niet stilgezeten. Zo heb ik bijvoorbeeld een aantal nieuwe quotes ontwikkeld;

    ,,Sorry, we praten zo wel verder, ik moet echt even dit telefoontje van mijn advocate aannemen."

    ,,Oh, kijk! Post van mijn advocate!"

    ,,Nou, desnoods laat ik mijn advocate er even naar kijken..."

    ,,Mijn advocate zegt altijd..."

    ,,Dat moet ik eerst even met mijn advocate overleggen, dus ik kom er nog op terug."

    ,,Ook grappig, dat doet me denken aan iets dat mijn advocate laatst zei."

    ,,Mijn advocate heeft ook zo'n jasje!"

    Het is momenteel even afwachten of mijn zaak nog op tijd door de rechter behandeld is. Als dat namelijk na 30 april gebeurt, loop ik zomaar een maand inkomen mis. Dan zou ik weer moeten regelen dat mijn huidige/vorige werkgever dat compenseert. Althans, dat mag mijn advocate dan regelen.

    Vrijdagavond ben ik nog even naar de Westermarkt gegaan. En blij toe, want anders had ik de travestietenact van de Deense groep Dunst moeten missen. Die bestond o.a. uit een transseksueel die zong over het eten van poep, en een verknipte jongen die de punkballad Daddy, where is your dildo? chansonieerde.


    He, wat jammer dat deze 2 Deense peppi's er niet bij waren...

    Verder was er een act waarbij een man met de dubieuze combi baard-bloemetjesjurk iemand vastbond, losmaakte en opnieuw vastbond, en vervolgens ook nog Je t'aime zong. Nadat die act (godzijdank) voorbij was, riep de eloquente presentatrice ,,Wereldberoemd in Berlijn, Amsterdam en... Vive la France!" Daarna kwamen de mensen van Dunst nog even terug om het podium onder te pissen. Ik zeg; boek lekker een paar groepssessies bij het RIAGG en kom dan nog eens terug. Gelukkig was er de act van het travestietenvriendje van Cruesli, om de eerdergenoemde wanstaltige acts nog enigszins te compenseren.

    Ik heb niet zoveel met het koningshuis en grote groepen kotsende provincialen. Dus Koninginnedag is voor mij een goede gelegenheid om de hele dag binnen te blijven. Ik heb een uurtje gesport, een beetje opgeruimd, achter mijn computer gehangen en met mijn poesje gespeeld. 's Avonds kwamen Bunny-Michael en Sex-Robert (met vriendje) nog langs en hebben we een filmpje gekeken en Indiaas besteld. Want chicken tikka is ook oranje, ergens. Toen zij allemaal weer weg waren, was het nog heel even tijd voor a little game I like to call 'just the tip' en zometeen ga ik slapen. And dream of sheep...

    28-04-06

      18:40:02, by S p r k .   , 30 words  
    Categories: Categorie-loos

    Celia Inside (The Cardigans)

    ...aangezien ik toch niet voor 19:00 uur bij de Albert Heijn geweest moet zijn, heb ik even een leuke Quiz gemaakt. En die kun je dan doen. Of niet. Zie maar.

    26-04-06

      01:38:46, by S p r k .   , 561 words  
    Categories: Categorie-loos

    Jump (Madonna)

    De spanning op kantoor is al een tijdje te snijden, zelfs met van dat bestek voor mensen die niet zo handig zijn. Er waren voor mij al wat dingen veranderd (nieuwe manager, niet meer thuiswerken, andere werkplek) en toen werd bekend dat er wat ontslagen zouden vallen. Je moet de boel natuurlijk een beetje blijven relativeren, dus regelmatig belde ik collega's op met ,,Hoi, zit je midden in een 'Exit gesprek', of kan ik je even iets vragen?" Eigenlijk niet grappig natuurlijk, maar je moet iets.

    Toen werd ik Maandagochtend naar de ruimte van personeelszaken ontboden. De PZ-homo leek best wel aangedaan. In een gesprek van pakweg 2 minuten werd ik ontslagen door een man die bij wijze van spreken nog niet eens mijn achternaam uit zijn hoofd weet. Die heeft besloten dat ik een van de mensen ben die als gevolg van de herstructurering weg moet. En natuurlijk ook omdat een groot deel van mijn werkzaamheden geautomatiseerd gaan worden.

    Typisch, want in het document waarin mijn situatie omschreven staat, is als 'te automatiseren' voorbeeld iets opgenomen dat ik 2 jaar geleden al heb laten automatiseren. Verder schoot onze callcentermanager (nadat ze haar tranen had weggeveegd) in paniek. Zij weet net zo goed als ik, dat 90% van mijn taken helemaal niet te automatiseren zijn. Maar ja, ga dat maar eens keihard aantonen voor de rechter. Niemand is onmisbaar, maar ze zullen uiteindelijk vanzelf wel merken of het een goed idee was om me op straat te zetten.

    Ik zal verder niet heel erg in detail treden, maar zowel de 'Ontslagofoon' als mijn juristenvriendjes zeggen allemaal dat mijn werkgever een redelijk aanbod heeft gedaan. Maar goed, ondanks alles ben ik natuurlijk niet blij dat ik ontslagen word, ik heb ook een hypotheek die betaald moet worden en een Poesje die toch echt eens een keer dichtgebonden moet worden.

    Gelukkig is het ontslag niets persoonlijks, krijg ik gewoon goede referenties en bovendien ben ik niet de enige. De omstandigheden en redenen blijven erg vaag, maar het is niet anders. Het is nu vooral belangrijk dat ik alles goed regel enzo, en dat is nog best wel eng en gedoe.

    Toen we vanochtend aankwamen op kantoor reden we nog bijna een collega omver waarover ik onverwachts heb gehoord dat ze nog best heeft gevochten om me te kunnen houden. Dus als we d'r geraakt hadden, hadden we denk ik wel even een briefje moeten achterlaten. Het is nu ook best vreemd om op kantoor rond te lopen. Ik keek zelf altijd heel raar op als een ontslagen medewerker ineens nog wat dingen op kwam halen, of gewoon bleef werken tot het bittere eind, ik hoop niet dat mijn collega's ook zo naar me kijken.

    Enfin, vanavond heb ik eerst iets gegeten bij Annadespaña. Daarna ging ik naar het wekelijkse sneak-uitje. We waren een half uur te vroeg dus we hadden nog ruimte keus qua zitplaats. Toen ik voorstelde om op dezelfde rij als een groepje allochtonen te gaan zitten zei de persoon die bij me was ,,Weet je dat wel zeker? Daar zitten allemaal buiten... mensen." Vervolgens kwamen in het donker nog 2 mensen van de Aziatische overtuiging langs, die o-ver-al in de zaal hadden kunnen gaan zitten, maar per se op de stoel moesten zitten waar onze jassen lagen. Ze zeiden wel 15 keer sorry en ik antwoordde ,,It's okay, we don't really like Asians anyway."

    23-04-06

      20:45:18, by S p r k .   , 627 words  
    Categories: Categorie-loos

    Cheese (Zazie)

    Vrijdagochtend zat ik in de trein en rook het ineens ontzettend naar kattenpis. Het leek me eigenlijk niet eens zo onlogisch dat mijn kat demonstratief een van mijn kledingstukken als urinoir zou hebben gebruikt. Dus zodra ik op kantoor was heb ik me op het toilet volledig uitgekleed en al mijn kleding grondig besnuffeld. Conclusie: de kattenpis geur kwam heel duidelijk van iemand anders, de weelderige Serge Lutens Un Bois Vanille a € 70,- per flesje geur kwam heel duidelijk van mij.

    Vrijdag was er weer eens een Oud-Hollandsche spelletjesavond. Het leek me een goed idee om eens een keer geen 20 door-elkaar-heen-gillende nichten in m'n huis te hebben, dus heb ik een zeer select gezelschap uitgenodigd. Zo select zelfs, dat we uiteindelijk net even te weinig mensen hadden om succesvol te kunnen 'Weervolven'. De een was flauwgevallen in de metro en daarna genadeloos misbruikt door voorbijgangers, de ander ging ineens spontaan een huis kopen, iemand zat vast in de trein en een ander had repetities met z'n travestietenvriendje. Ik denk dat mensen die gewoon in de polder een Oud-Hollandsche spelletjesavond proberen te organiseren, dit soort issues nooit meemaken.

    De partysnack du jour was de Crispy Bitch. Da's gewoon een soort Lion reep, maar dan van de ALDI. Nieuwkomer was Orfeo, een meneer van de negroide overtuiging. Om het spel "Who's The Man?" iets duidelijker voor hem te maken, hebben we een Black Awareness Ronde gespeeld. Hoewel ik nu begin te twijfelen of Patty Brard wel van de negroide overtuiging is, heb ik had toch geweldig uit kunnen beelden.

    Gisterenavond was ik in Schagen aan het kijken naar een voorstelling van 5 meisjes. De meisjes speelden zoals gewoonlijk weer geweldig, maar het publiek was minstens zo interessant. Allemaal slanke jonge slanke gladde slanke hippe slanke types. En daar zat ik dan een beetje tussen, met mijn orka-achtige verschijning. Ik heb me na thuiskomst dan ook niet meer kunnen motiveren om verder nog de openbaarheid in te treden. Ik ben uiteindelijk geeindigd met 5 glazen rose en de verzamelde werken van Karen Carpenter. Vandaag heb ik tot nu toe alleen nog een klein bakje yoghurt met muesli op.

    Vanmiddag had Obbie een optreden in het Wilhelmina Pakhuis. Ik heb haar ooit al eens op een kerstfeest op zien treden, en toen klonk het echt geweldig. Sindsdien heeft ze 2 jaar op zangles gezeten, en dat was duidelijk te merken. Ze was duidelijk het meisje van het bal. Obbie heeft duidelijk een gouden keeltje, ondanks alle niet nader te noemen substanties die er al doorheen gegleden zijn. Cheapeau enzo!

    Er was ook nog een grote geblondeerde vrouw, waarvan Obbie zei dat het mijn zus had kunnen zijn. Nou, dan wel mijn omgebouwde zus. Christus te paard. Ik heb een foto van haar genomen, maar het zou gemeen zijn om die hier te plaatsen. Ik maak me al genoeg zorgen om mijn karma.

    Ik zou verder graag eens met Dido van gedachten willen wisselen over waarom ze ook buiten de opnamestudio de neiging heeft om haar liedjes ten gehore te brengen. Want Dido is stom, en daarmee haar muziek ook een beetje. Maar zolang je niet tegen haar aan hoeft te kijken, en in godsnaam ook vooral geen live vocalen hoeft te horen, is d'r muziek best heel erg goed. Da's best een gave, daar mag je best voor applaudiseren. Maar dan dus niet bij een concert ofzo, want dan staat dat stomme mens de hele tijd voor je neus.

    Dus nu zit ik achter mijn PC, naar Dido te luisteren (ze heeft het nu over zand in d'r schoenen, knap hoor) en rose te drinken. Ik had zelf eigenlijk gedacht dat ik pas rond m'n 35ste zou eindigen als verbitterde oude alcoholistische nicht die 's avonds naar MOR-zangeresjes luistert... Maar 25 is de nieuwe 35, blijkbaar.

    19-04-06

      21:15:00, by S p r k .   , 440 words  
    Categories: Categorie-loos

    A.N.W.B. (Ja, dat is echt een liedje van Brigitte)

    Ik word tegenwoordig op straat staande gehouden door onbekende mensen, die willen weten wanneer ik in godsvredesjezusnaam weer eens iets op mijn weblog zal zetten. Maarja, de afgelopen weken zijn er vooral ontwikkelingen geweest op het gebied van werk. En mijn nieuwe-nieuwe-manager is tevens ook een van mijn grootste weblog-fans. Dus het is niet heel verstandig om daar verder nog heel uitgebreid over te schrijven. Ik verwijs liever naar de film Titanic.

    Maar woon/werk-verkeer, da's een heel ander verhaal!

    Ik rijd tegenwoordig weleens mee met de Belg, want anders zit die arme man maar alleen in z'n auto. En wie is er nu gezelliger dan ikzelf, die met enige regelmaat ,,Jezus, heb je geen normale muziek bij je?" roept?

    Gisteren begon de auto van de Belg echter KITT-achtige trekjes te vertonen. Er waren allemaal piepjes, en in rode koeienletters (dus ik denk dan geslachte koeien) kwam er de tekst oldruck zu niedrig - STOP! in beeld. In het Duits, dus vrij vermanend. De Belg wilde aanvankelijk doorrijden, maar toen voor de tweede keer de melding in beeld kwam, heb ik hem rustig verzocht om de auto langs de kant van de weg te zetten.

    Dat was helemaal niet zo'n gek idee, want toen we even later een mevrouw van de leasemaatschappij spraken, raadde ze ons zelfs aan om enkele meters van het voertuig weg te lopen. Ik heb genoeg afleveringen van 24 gezien om te weten wat dat inhoudt: ontploffingsgevaar!

    Gelukkig heb ik afgelopen Maandag in de Xenos een praktische poncho gekocht. Die heb ik maar meteen aangetrokken; als mensen in films langs de kant van de weg staan, gaat het vaak heel dramatisch regenen. Verder leek wat extra brandbescherming in de vorm van mijn nylon poncho geen overbodige luxe!

    Daar sta je dan, met je hele hebben en houwen, bij hectometerpaaltje 49,3 op de A6.

    Al snel kwam er een Wegenwacht meneer aan rijden. Net op tijd ook, want we waren ons behoorlijk aan het vervelen. ,,Verkoopt u ook spelletjes? Zodat we iets te doen hebben terwijl u alles repareert?" vroeg ik. Toen heeft hij me eerst een tijdje heel koeiig aan staan kijken, daarna zei hij dat hij geen spelletjes verkocht. Toen reed hij weer weg, want HIJ was NIET de meneer die voor ONS kwam. Nouja zeg!

    De volgende meneer had weer geen spelletjes en zei bovendien ,,In de praktijk komt het vrij weinig voor dat auto's zomaar exploderen." Vrij weinig! Zal je net zien!

    Uiteindelijk bleek het een technische storing te zijn en was er met de olie helemaal niets aan de hand. Ik ben blij dat ik het hoofd koel heb kunnen houden in mijn brandveilige nylonponcho.

    04-04-06

      00:01:34, by S p r k .   , 167 words  
    Categories: Categorie-loos

    Sprk en de orale gaten

    Ik denk dat ik beter maar niet meer kan flossen en met tandenstokers enzo.

    Een paar weken geleden heb ik 's ochtends tijdens het flossen ineens een stuk kies afgebroken. Dat deed onwijs veel pijn, dus heb ik via zo'n alarmcentrale een afspraak gemaakt bij een vervangende tandarts. Mijn eigen tandarts is niet open op Vrijdagmiddag.

    Vanavond was ik na het eten weer aan het stoken, en de vulling die de vervangende tandarts erop heeft gezet, is er nu dus alweer uit. Ik wil eigenlijk niet terug naar die vervangende tandarts, maar eigenlijk moet zij ook een soort 'garantie' geven, toch? M'n normale tandarts doet het meestal wel gewoon in 1 keer goed.

    Ik was daarnet alweer vergeten dat er een stuk kies was afgebroken. Dus toen ik een negerzoen-uit-de-magnetron ging eten, ging het gigantisch mis. Jeeeezus wat doet chocola pijn in je gaatje. Dus morgen moet ik heel voorzichtig eten en drinken, niet door mijn mond ademen, en mijn oude vertrouwde tandarts bellen voor een afspraak. Zucht.

    03-04-06

      17:50:46, by S p r k .   , 156 words  
    Categories: Categorie-loos

    Toast (Tori Amos)

    Ik ben doorgaans niet van de overlijdensberichten, want er zijn tenslotte al genoeg andere weblogs die de funeral updates bijhouden... Maar toen ik hoorde dat Frederique Huydts vandaag op 38-jarige leeftijd aan darmkanker is overleden moest ik toch wel even slikken.

    Ik vond haar altijd geWELdig in Goede Tijden Slechte Tijden, dat keek ik toen nog. Vooral toen ze weer heel even terugkwam als een ander karakter (of juist niet) was het heel spannend. Destijds noemde ik haar steevast als de vrouw die ik bovengemiddeld aantrekkelijk en interessant vond. De laatste weken heb ik weer iedere Vrijdag naar Frederique en haar mooie grote ogen gekeken omdat ze meedeed aan Wie Is De Mol?.

    Mijn eigen beslommeringen lijken hierdoor weer eens ontzettend onbeduidend. Hoewel ze dit natuurlijk niet zullen lezen, wens ik iedereen die Frederique persoonlijk gekend heeft veel sterkte toe. Ik denk dat iedereen Vrijdag op een andere manier naar Wie Is De Mol? zal kijken.